Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берлин мен Мюнхенді байланыстыратын автобан – Германиядағы Берлин мен Мюнхен қалаларын Лейпциг және Нюрнберг арқылы қосатын автобан. Бұл Германиядағы ең ұзын автобандардың бесіншісі.
Autobahn connecting Berlin and Münich
is an autobahn in Germany, connecting Berlin and Munich via Leipzig and Nuremberg. It is the fifth longest autobahn spanning .
Бағыт
A 9 автожолының солтүстік соңы Потсдам торабында, онда ол "Берлин сақинасы" деп те аталатын A 10 автожолымен бірігеді, бұл Берлин қаласының шекарасынан шамалы қашықтықта орналасқан. Одан Берлинге ең қысқа жол A 10 (шығысқа) және A 115 (AVUS) арқылы өтеді. Оңтүстік ұшы Мюнхен қаласының Швабинг ауданында. A 9 автожолы Германияның Бранденбург, Саксония-Анхальт, Тюрингия және Бавария штаттарынан өтеді. Лейпцигтен батысқа қарай Саксония-Анхальт пен Саксония арасындағы шекара автожол бойымен кесіп өтеді. Баварияда Нюрнберг-Мюнхен жоғары жылдамдықты теміржолының көп бөлігі автожолмен қатар жүреді.
The northern terminus of the A 9 is at the Potsdam interchange, where it merges into the A 10, also known as the "Berliner Ring", about away from the Berlin city limits. The shortest route from there into Berlin would be the A 10 (east) and the A 115 (AVUS). The southern end is in the Munich borough of Schwabing. On its way, the A 9 passes through the German states of Brandenburg, Saxony Anhalt, Thuringia, and Bavaria. West of Leipzig, the border between Saxony Anhalt and Saxony crisscrosses along the autobahn. In Bavaria, long sections of the Nuremberg–Munich high speed railway run parallel to the autobahn.
Тарих
Еуропалық автожолды Берлиннен Римге жалғастыру жоспарларын 1927 жылдан бастап жеке «MüLeiBerl» (Мюнхен-Лейпциг-Берлин) компаниясы әзірлеген. Алайда, А9 автожолының құрылысы 1930 жылдары ғана нацистік Германияның «Reichsautobahn» жобасы аясында басталды. Ол 1936 жылы Лейпциг маңындағы қазіргі Шкеудиц түйіскен жерінен (қазіргі А9 және А14) және Бад-Бернек-им-Фихтельгебирге дейінгі 16-шы учаскесімен басталды. 1941 жылы Шнайттах маңында екінші қатар ашылғанда соңғы үзіліс жабылды. Осылайша А9 Германияда толығымен аяқталған алғашқы автобанда айналды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, ішкі Германия шекарасынан Берлинге дейінгі бөлік Суық соғыс кезеңінде Шығыс Германия (ГДР) арқылы Батыс Берлинге қарайғы төрт транзиттік бағыттың бірі болды. Берлин блокадасы кезінде жол Кеңес әскери әкімшілігі тарапынан жабылды. Люциус Д. Клей басқаратын АҚШ армиясы Еуропасы күшпен жолды қайта ашу үшін танк шабуылын қарастырды, бірақ жоспарды іске асырмауды шешті, себебі оның табысқа жету мүмкіндігі болмады және егер Германиядағы Кеңес күштерінің тобы қарсылық көрсетсе, үшінші дүниежүзілік соғысқа алып келуі мүмкін еді. Жол Берлин әуе көпірінің сәтті аяқталуынан кейін ғана қайта ашылды. Жолға қара әріппен «TRANSIT» деген жазуы бар сары белгілер қойылды. Қашықтықтар көбінесе Берлинге, ГДР-дің астанасына (яғни Шығыс Берлинге) қарай көрсетілді. Батыс Германиядан қаржыландыруға қарамастан, жолдың жағдайы нашар болды. Жолының беткі қабаты 1930 жылдардағы бетон плиталарынан жасалған, қара асфальт немесе тұтас құйылған бетоннан емес. Тюрингиядағы Шлайц пен Родаборн демалыс аймағы арасындағы бір бөлігі тіпті тас жол болды, кейіннен Шығыс Германия билігі оны 1980 жылдары бетонмен алмастырды. 1974 жылы жаңа нөмірлеу жүйесі енгізілгенге дейін оңтүстік бөлігі Батыс Германияның А3 автожолы деп аталды. Бірігуден кейін А9 автожолының Потсдам түйіскен жерінен Нюрнберг түйіскен жеріне дейінгі алты қатарлы кеңейту маңызды көлік жобасы ретінде қолға алынды. 1990 жылы Байройт маңында күніне 50 000 көлік жүретін төрт қатарлы жол көліктік жүктемеге жақын болды. Алты қатарлы кеңейту аясында жаңа жолдың кейбір бөліктері ауыстырылды, себебі ескі жолдың көлбеулігі кейде жеті пайыздан асып, қисық радиустары тығыз болды. Мысалы, Хофтың оңтүстігіндегі Мюнхберг ауданында магистральды тұманды аңғар арқылы алып өтуді болдырмау үшін виадук салынды, әсіресе 1990 жылдың 19 қазанында осы бөлімде он адам қаза тауып, көптеген адамдар ауыр жарақат алған ауыр апат болғандықтан. Фихтельгебиргедегі Бад-Бернекке батысқа қарай Lanzendorf ауылының ортасынан ескі жол өтті. Тұрғындар үшін бұл қиын жағдай жаңа жолдың құрылысымен жойылды. Бүгінде автомобиль жолы ауылдың шығысынан өтеді. Жолды кеңейтуден бұрын Himmelkron автокөлік жолы шіркеуі тікелей ескі жолға салынды және 1996 жылдың 6 қазанында киеленді. Сондықтан шіркеу ғимараты жаңа бағыттан сәл ауытқып тұр. Сондай-ақ, Trockau (43) түйіскен жерінде бағыт өзгертілді. Жаңа жол ескі жолдан сәл шығысқа қарай жүреді. Бұрын өте тік және өте қисық Трокауэр Берг бағытты салу арқылы жағдай жақсартылды. Хиенбергте Хормерсдорф (47) және Шнайттах (48) түйіскен жерлерінің арасында екі қатардың әртүрлі бағыттары бар. Алты қатарлы кеңейтуде қатарларды бөлу сақталды, бірақ бағыт өзгерді. Хиенберг демалыс аймағы, сол аттас таудың үстінде орналасқан, енді жоқ. 2001 жылы алты қатарлы кеңейту үш бөлімнен басқа аяқталды. Bayreuth North және Süd түйіскен жерлері арасындағы 120 миллион DM тұратын қайта құру, оның ішінде 320 метрлік қоршау және шу кедергілері бар, 2006 жылға дейін созылды. Аяқталғаннан кейін Тюрингияда ғана А9 автожолының төрт қатарлы, қатты иығы жоқ учаскелері қалды. Бұл учаскелер бір жағынан Hermsdorfer түйіскен жеріне дейін, екінші жағынан Triptis түйіскен жерінен оңтүстікке қарай 205-ші шақырымда және Schleiz түйіскен жерінен солтүстікке қарай 19 шақырымда орналасқан. Келесі себеп – жаңа жолдарды қаржыландыру үшін тендерлік конкурстар арқылы жеке инвесторлар іздестірілді, олар жүк көліктерінен алынатын жол ақысын қайта қаржыландыруы керек (ол «А моделі» деп аталды). Бұл жолдың сапасын жақсартуға және құрылысты жылдамдатуға мүмкіндік береді. 2011 жылғы 4 тамыздағы хабарламаға сәйкес, VINCI Concessions (47,5%), BAM PPP (47,5%) және Reinhold Meister GmbH (5%) компанияларынан құралған A9SixLanes консорциумы кеңейту жұмыстарын жүргізуге құқық алды. Құрылыс жұмыстарын Eurovia, Wayss & Freytag (Royal BAM-ның еншілес компаниясы) және Reinhold Meister бастаған құрылыс консорциумы жүргізді және 2012 жылы басталды. Бұл учаске 2014 жылдың 5 қыркүйегінде пайдалануға берілді. 2014 жылдың қарашасында қалған жұмыстар аяқталды. А9 автожолын кеңейтуге шамамен 25 жыл кетті. Алты қатарлы кеңейтуге қарамастан, түпнұсқа жолдың кейбір құрылымдары сақталды, мысалы, Holledau демалыс аймағындағы Holledau көпірі, Bad Lobenstein (29) мен Rudolphstein (30) арасындағы Мюнхен бағытындағы Заале көпірі және Hermsdorf South (25a) пен Lederhose (25b) арасындағы Берлин бағытындағы Tautendorfer көпірі. Rippachtal (19) және Naumburg (21a) шығулары арасындағы үш түпнұсқа көпір әлі де автожолдан өтеді. Сонымен қатар, кеңейту кезінде бірнеше демалыс аймақтары жабылып, жаңаларымен ауыстырылды. Мысалы, 2004 жылдың 30 маусымында Triptis маңындағы Rodaborn демалыс аймағы жабылды. Ол 1928 жылы Triptis тұрғындары үшін туристік мейрамхана ретінде ашылды және 1936 жылы Reichsautobahn аяқталуымен Германиядағы алғашқы автожол демалыс аймағына айналды. ГДР кезеңінде ол 1970 жылдары жабылды және 1986 жылы Mitropa қонақжай компаниясы транзиттік саяхатшылар үшін ғана қайта ашылды. Жабылудан кейін оның орнына ешқандай жабдықталмаған тұрақ орнатылды. Бавариядағы екі демалыс орны да алты қатарлы кеңейтуге байланысты жабылды: Bayreuth-тың оңтүстігіндегі Sophienberg және Nuremberg-тің солтүстігіндегі Hienberg, сол таудың үстінде орналасқан. Бұрынғы демалыс орнының орнына ешқандай жабдықталмаған тұрақ орнатылды, ал екі нысанды алмастыру ретінде 1999 жылы Pegnitz-те Franconian Switzerland / Pegnitz демалыс аймағы салынды.
Plans for a European motorway connection from Berlin to Rome were already developed from 1927 by a private MüLeiBerl (Munich Leipzig Berlin) company. However, construction of the A 9 was not begun until the 1930s as part of the Reichsautobahn project set up by Nazi Germany. It was inaugurated in sections, beginning in 1936 with the Strecke 16 between what is today's Schkeuditz interchange (present day A 9 and A 14) near Leipzig and Bad Berneck im Fichtelgebirge, in length. With the opening of the second lane near Schnaittach in 1941, the last gap was closed. This makes the A 9 Germany's first completed autobahn. After World War II, the section from the inner German border to Berlin served as one of four transit access roads through East Germany (GDR) toward West Berlin during the Cold War era. The road was closed by the Soviet Military Administration during the Berlin Blockade. The U. S. Army Europe under Lucius D. Clay considered a tank offensive to forcibly reopen the route, but chose not to implement the plan since it had no guaranteed chance of success and would lead to World War III if the Group of Soviet Forces in Germany chose to resist. The route was finally reopened after the success of the Berlin Airlift. Yellow signs with "TRANSIT" in black letters marked the allowed route. Distances were usually given towards Berlin Hauptstadt der DDR ("Berlin Capital of the GDR"), i. e. East Berlin. Despite funding from West Germany, road conditions were generally poor. The surface was made up of 1930s concrete slabs rather than blacktop or continuously cast concrete. A section in Thuringia between Schleiz and the Rodaborn rest area even was a cobblestone road, later paved over by the East German authorities until being replaced by concrete in the 1980s. Until the introduction of a new numbering system in 1974, the southern part was known as the West German A 3. After reunification, the continuous six lane expansion of the A 9 from the Potsdam junction to the Nuremberg interchange was tackled as an important transport project German unit No. 12. With a traffic load of up to 50,000 vehicles per day near Bayreuth in 1990, the four lane route was close to the capacity limit. As part of the six lane expansion, the new route was relocated in some sections, as the old road has gradients of sometimes over seven percent and tight curve radii. For example, in the area of Münchberg south of Hof a viaduct was built to avoid the guidance of the highway through a fog valley, especially because in this section on 19 October 1990 a heavy pile up with ten dead and numerous seriously injured had occurred. West of Bad Berneck in the Fichtelgebirge led the old carriageway on a bridge in the middle of the village Lanzendorf. This very stressful condition for the residents was eliminated with the new track construction; Today, the highway runs east of the village. Even before the expansion, the motorway church Himmelkron was built directly on the old carriageway and consecrated on 6 October 1996. The church building is therefore today a bit off the new route. The course was also changed at the connection point Trockau (43). The new route runs slightly east of the old one. The formerly very steep and extremely winding Trockauer Berg was defused by the laying of the route. At Hienberg between the junctions Hormersdorf (47) and Schnaittach (48), there are always different routes for the two lanes. The separation of the lanes was maintained in the six lane expansion, but the course changed. The rest stop Hienberg, which lay on the mountain of the same name, does not exist anymore. In 2001, the six lane expansion, with the exception of three sections, was completed. The 120 million DM expensive conversion between the junctions Bayreuth North and Süd, which included a 320 meter long enclosure and noise barriers, dragged itself into the year 2006. After its completion, there were only in Thuringia track sections of the A 9 with four lanes without hard shoulder. These were on the one hand to the Hermsdorfer cross and on the other to 19 kilometers south of the junction Triptis at operating kilometer 205 and north of the junction Schleiz at operating kilometer 224. Another reason for the delay was the fact that in terms of financing new Tried ways and private investors were searched by tender, which should refinance on the truck toll (so called A model). It promises a higher quality of the road and a faster completion. According to the announcement of 4 August 2011, the consortium A9SixLanes from the companies VINCI Concessions (47.5%), BAM PPP (47.5%) and Reinhold Meister GmbH (5%) was awarded the contract for the expansion. The construction work was carried out by a construction consortium led by Eurovia, Wayss & Freytag (daughter of Royal BAM) and Reinhold Meister and started in 2012. The section was released on 5 September 2014. In November 2014, the remaining work was completed. The expansion of the A 9 took about 25 years. Despite the six lane expansion still some structures of the original route have been preserved, such. B. the bridge in the Holledau at the rest area Holledau, the Saale bridge in the direction of Munich between Bad Lobenstein (29) and Rudolphstein (30) and the Tautendorfer bridge in direction Berlin between Hermsdorf South (25a) and Lederhose (25b). Between the cross Rippachtal (19) and the exit Naumburg (21a) still lead three original bridges over the highway. Furthermore, some service areas were closed and replaced during the expansion. Thus, on 30 June 2004, the rest area Rodaborn near Triptis was closed. It had been opened in 1928 as a tourist restaurant for the citizens of Triptis and was in 1936 with the completion of the Reichsautobahn to the first motorway service area in Germany. In GDR times, it was closed in the 1970s and reopened in 1986 only for transit travelers by the hospitality company Mitropa. At the same place an uncultivated parking lot was built after the closure. Also two resting places in Bavaria had to give way to the six lane extension; on the one hand Sophienberg south of Bayreuth and Hienberg north of Nuremberg on the same mountain. In place of the former, an uncultivated parking facility was built, as a replacement for both facilities was built in 1999 at Pegnitz the service area Franconian Switzerland / Pegnitz.
Қазіргі жағдай және болашақ жоспарлар
Бір ерекшелікпен, Hermsdorf айрылысынан басқа, A 9 автожолының профилі әр бағытта кемінде үш қатарлы және бір авариялық қатардан тұрады. 2004-2006 жылдары Мюнхеннің солтүстігіндегі Neufahrn мен München Nord айрылыстары арасындағы учаске әр бағытқа төрт қатарға дейін кеңейтілді. Осы учаскеде 2008 жылы жүргізілген сараптама бойынша күніне орташа 143 000, ал ең көп күні 184 000 көлік өткен. 2006 жылдан бері Holledau үш қатарлы айрылысын төрт қатарлыға айналдыру және A 93 автожолын Пфаффенхофен аймағына дейін созу туралы әңгімелер жүріп жатыр. Алдағы жоспарлар мен көзқарастарға Hermsdorfer Kreuz-ді алты қатарға дейін кеңейту, сондай-ақ Нюрнберг – Нюрнберг шығысы және Holledau – Neufahrn учаскелерін сегіз қатарға дейін кеңейту кіреді. 2015 жылдың 26 қаңтарында Германияның көлік министрі Александр Добриндт Бавариядағы A9 автожолының әлі анықталмаған бөлігін автономды көліктерді сынау үшін трасса ретінде пайдалану жоспарларын жариялады.
With one exception, Hermsdorf interchange, the A 9 has a profile of at least three lanes and one emergency lane per direction. The section between Neufahrn and the München Nord interchange north of Munich was upgraded between 2004 and 2006 to four lanes each way. A survey of this section conducted in 2008 recorded an average number of 143,000 vehicles per day and a maximum of 184,000. Since 2006 talks have been underway about turning the three way interchange Holledau into a four way, and extending the A 93 into the Pfaffenhofen area. Further plans and visions include widening the Hermsdorfer Kreuz to six lanes, and widening the sections Nuremberg – Nuremberg East and Holledau – Neufahrn to eight lanes. On 26 January 2015 German transport minister Alexander Dobrindt announced plans to outfit an as yet undesignated section of the A9 in Bavaria as a test track for autonomous cars.
Жол бойында
Дессаудың шығысында автобан Эльба өзенін ұзын Vockerode көпірі арқылы кесіп өтеді. 1938 жылы Пол Бонацтың жобалары бойынша салынған бұл көпір, 1996 жылдан 2000 жылға дейін A 9 автобанының кеңейтілуі кезінде жаңа құрылыспен алмастырылды. Солтүстік жағындағы ерекше мұнара сақталған, ол "Шкопоудан пластмасса және эластомер" ("Plaste und Elaste aus Schkopau") деген жазуы бар неон тақтасымен көпке танымал болды, қазір бұл тақта Берлиндегі Германия тарихы мұражайында қойылған. 10-шы шығуға жақын, Дессау-Шығыс жанында, автобан құрылысына материал берген қиыршық тас карьері орналасқан. 1939 жылдан кейін карьер табиғи күйіне келтіріліп, "Reichsautobahnbad Mildensee" аталатын демалыс орнына айналдырылды, онда киім ауыстыру кабиналары мен кафелер болды. Бүгінгі күні де ол жағажай ретінде пайдаланылуда, бірақ бұрынғы атымен емес.
East of Dessau, the autobahn crosses the Elbe River via the long Vockerode Bridge. Built in 1938 according to plans designed by Paul Bonatz, it was replaced by a new construction in the course of the A 9 extension from 1996 to 2000. The prominent tower at the northern end is preserved, it was widely known to transit travellers for its Plaste und Elaste aus Schkopau ("plastic and elastomer from Schkopau") neon sign, now on display at the German Historical Museum in Berlin. Close to exit 10, Dessau East, a gravel pit had provided material for the construction of the autobahn. After 1939 the pit was renaturated and became the "Reichsautobahnbad Mildensee", with cabins to change, and eateries. It is still in use today as a beach, but not under the old name.
Дессауэрлік рейн-жол
11-ші шығудан оңтүстікке қарай, Дессау Оңтүстік, жол төсемінің оңтүстігінде шамамен он шақырымдай жерде, Тюрландтан оңтүстікке қарай B 183 (бұрынғы B 186) айрылысының солтүстігіне дейін (қазіргі A9 жолының Биттерфельд/Вольфенге 12-ші шығуы) ортасынан асфальт төселген "Dessauer Rennstrecke" (Дессау жарыс жолы) құрылды. Бұл 25 метр (82 фут) ені бар жоғары жылдамдықты жарыстар мен рекордтарға арналған трасса, мысалы, Рудольф Карачиола 1938/39 жылдары, Голди Гарднер 1939 жылы немесе Ханс Стук Мерседес Бенц T80 жылдамдық рекордтық машинасымен 1940 жылдың қаңтарында бастауы тиіс. Реннстреке сегменті тіпті 1938 жылдың басында жол карталарында белгіленген еді. Оның тірексіз көпірлері мен 1945 жылға дейін алмасу шығулары болмаған, бірақ әсіресе түзу сызықтылығы және ерекше ортасы жоқ кең бетон бетімен, ол Екінші дүниежүзілік соғыста қосымша әуежай ретінде де жұмыс істеуге арналған. Соғыстан кейін жыл сайынғы жарыстар 1949 жылдан 1956 жылға дейін қайта басталды. Шығыс Германияның жүргізушісі Пол Грайфзу 1952 жылдың 10 мамырында жаттығу барысында апатқа ұшырап қаза тапты. Шкеудицтегі төрт жолды айрылыс Германиядағы алғашқы "көпірлі" айрылыс және Еуропадағы алғашқы автобан айрылысы болды. Ол 1936 жылы, құрылыс аяқталғаннан екі жыл бұрын ашылды. 2004 жылдың 30 маусымында Германияның ең көне автобандағы қонақ үйі, Триптиске жақын Родаборн, ескі екі жолақты жолды қазіргі үш жолақты профильге жаңарту үшін жабылды. Рода өзенінің бастауының жанында орналасқан мейрамхана 1928 жылы жергілікті халық үшін қонақ үй ретінде ашылды және 1936 жылдың 20 желтоқсанында Рейхсаутобан ашылғанда демалыс орнына айналды. ГДР кезінде ол мемлекеттік Handelsorganisation (HO) компаниясы, кейін Mitropa компаниясы басқарды. Демалыс орны тек транзиттік саяхатшылар үшін ғана ашық болды, Шығыс Германия азаматтары үшін емес. 2009 жылы жергілікті жұбайлар оны жалға алып, қонақ үй ретінде қайта ашты. Автобасқа жақын орналасқан автобасқа қатынас паркингпен қоршаумен кесілгенімен, Родаборн автокөлік жолында саяхатшылар үшін танымал аялдама болып табылады. Бад-Лобенштейннің оңтүстігіндегі Рудольфштейн Саале көпірі, Пауль Бонац жобалаған аркалы көпір 1936 жылдың 27 қыркүйегінде ашылды және көп ұзамай Рейхсаутобан даму бағдарламасының символы болды. 1945 және 1966 жылдар аралығында А 9 Бавария мен Тюрингия арасындағы ішкі неміс шекарасында үзіліске ұшырады, өйткені соғыстың соңында Вермахт күштері көпірдің аркасын жарды. Батыс Берлинге және одан А 72 арқылы 1951 жылға дейін, содан кейін 1966 жылға дейін B 2 арқылы бағытталды. Осы уақытқа дейін көпір Батыс және Шығыс Германия биліктерінің күрделі бірлескен жобасымен қайта құрылмады. Автобанды кеңейту барысында бастапқы құрылысқа параллель екінші көпір салынды. Рудольфштейн шығысының жанында орналасқан Франкенвальд демалыс аймағы – Германиядағы екі демалыс аймағының бірі, олармен бірге жолды жалғастыратын мейрамхана бар. Бад-Бернекке жақын Ланзендорфта автобан ауыл арқылы көпір арқылы өтті. 1990 жылдан кейін құрылыс кезінде жол қайта түзетілді. Ескі жолдың қасында Ланзендорфтың автокөлік жолының шіркеуі салынды. Қасиеттілік 1996 жылдың 6 қазанында өтті. 40b шығуы, Биндлахер Берг, қайта бірігуден кейін қоғамдық шығу болмады, бірақ оны Биндлахер Бергте орналасқан АҚШ күштері ғана пайдаланды. Алты жолақты кеңейтуге дейін Байройт-Нордтан Биндлахқа дейін Германиядағы соңғы ағаш аллеясы болды. Содан бері қайта отырғызылды. Троккау маңында бұрынғы тік және қисық учаске де 1990 жылдан кейін қайта қарастырылды. 45-ші шығу, Вайдензи, 1970-ші жылдарға дейін "Велденштейн орманы" деп аталды және жақын маңдағы аңшылық орманы бар Герман Герингтің тапсырысымен салынған болуы мүмкін. Вайдензидің өзі жеке шығу жолын қаламады. 51-ші айрылыс, Нюрнберг, бастапқыда "көпірлі" айрылыс болды. Ол Мюнхеннен Вюрцбург пен Франкфурт бағытындағы А3 автожолына қарай келетін А9 автожолының солтүстік жолына ұзақ, кең көпір қосу арқылы жақсартылды, өйткені сол бағыттағы қозғалыс солтүстікке қарай бара жатқан қозғалысқа қарағанда әлдеқайда ауыр болды. Бұрынғы оңтүстік-шығыс квадрантындағы ескі, кішкентай қисық әлі күнге дейін 1930 жылдардың түпнұсқасы болып табылатын тас жолдың қалдықтарын көрсетіп тұр. Жалпы алты жолақты кеңейтуге қарамастан, кейбір бастапқы көпірлер сақталды, бірақ тек бір бағытта, мысалы, Бавария мен Тюрингия арасындағы ескі шекаралық өткелдегі Саале өзенінен өтетін көпір. 2000 жылдан бастап құрылыс әр бағыт үшін төрт жолақты кеңейтуге дейін, Нойфарн мен Мюнхен-Норд арасындағы учаске Германиядағы алғашқылардың бірі болды, онда ауыр (және сәйкесінше баяу) көліктер авариялық жолақты қосымша жолақ ретінде заңды түрде пайдалануға рұқсат берілді. Содан кейін Нойфарннан Холледауға қарай тағы екі жолақ салу көзделмегендіктен, осы учаске үшін де ұқсас ереже қарастырылуда. 73-ші шығудың жанында, Мюнхен Фроттманинг, ортасынан Берлин аюының мүсіні орнатылған. Оның өзі А 115 автобанында (Берлинге A 9 автобанының жалғасы) бұрынғы "Драйлинден" демалыс орнының жанында орналасқан. Бұрынғы "Браво" бекетінен солтүстікке қарай. "Кёшингер Форст" демалыс орнына кіре берісте, Берлин бағытында, "Берлин 500 км" деген жазуы бар шақырым тасы орнатылған.
South of exit 11, Dessau South, nearly ten kilometers of the roadbed — roughly from Thurland southwards to just north of the B 183 (ex B 186) interchange (exit 12 for Bitterfeld/Wolfen of the modern A9 roadbed) — were upgraded with a paved over median to become the "Dessauer Rennstrecke" (Dessau Racetrack), a 25 meter (82 ft) wide high speed track intended for races and record attempts, such as by Rudolf Caracciola in 1938/39, Goldie Gardner in 1939 or those by Hans Stuck with the Mercedes Benz T80 land speed record car, intended to start in January 1940 the Rennstrecke segment itself had even been marked out on road maps as early as 1938. With its pillarless bridges and no interchange exits before 1945, but especially with the straight alignment and the broad concrete surface without a distinct median, it was also intended to function as an auxiliary airfield in World War II. After the war, annual races were resumed from 1949 to 1956. The East German driver Paul Greifzu was killed in a training accident on 10 May 1952. The four way interchange at Schkeuditz was the first cloverleaf interchange in Germany, as well as the first autobahn interchange in Europe. It was opened in 1936, two years before construction was finished. On 30 June 2004 Germany's oldest autobahn inn, Rodaborn near Triptis, was closed due to the upgrading of the old two lane to the modern three lane profile. Located near the source of the Roda River, the restaurant was opened in 1928 as a country inn for the local population and turned into a rest area on 20 December 1936 when the Reichsautobahn was opened. During the days of the GDR, it was run by the state owned Handelsorganisation (HO) company, later by Mitropa. The rest area was open only for transit travellers, not for East German citizens. In 2009, in a loop of history, it was rented by a local couple to re open it as an inn for local daytrippers. Though the connection to the adjacent autobahn parking lot is cut off by a fence, Rodaborn still is a popular stop for motorway travellers. The Rudolphstein Saale Bridge south of Bad Lobenstein, an arch bridge designed by Paul Bonatz, was opened on 27 September 1936 and soon became an icon of the Reichsautobahn development program. Between 1945 and 1966 the A 9 was interrupted at the inner German border between Bavaria and Thuringia since an arch of the bridge had been blown up by retiring Wehrmacht forces near the end of the war. Traffic to and from West Berlin was diverted via A 72 until 1951 and from then until 1966 via B 2. Not until then the bridge could be rebuilt in a complicated joint venture of West and East German authorities. In the course of the autobahn extension, a second bridge was erected parallel to the original construction. The Frankenwald rest area near exit Rudolphstein is one of two rest areas in Germany with a restaurant bridging the road. In Lanzendorf near Bad Berneck, the autobahn passed right through the village on a bridge. The route was realigned during the construction after 1990. Right next to the old route, the autobahn church Lanzendorf was built. Sanctification took place 6 October 1996. Exit 40b, Bindlacher Berg, was until after reunification no public exit, but used exclusively by the US Forces stationed on the Bindlacher Berg. Until the upgrade to six lanes, from Bayreuth Nord to Bindlach existed the last autobahn alley of trees in Germany. It has been replanted since. Near Trockau, the former steep and curvy section also was realigned after 1990. Exit 45, Weidensees, was called "Veldensteiner Forst" until the 1970s and was probably built on behalf of Hermann Göring, who had a hunt nearby. Weidensees itself did not merit its own exit. Interchange 51, Nuremberg, was originally a cloverleaf. It had been improved by adding a long, sweeping bridge from the northern lane of the A9 coming from Munich towards the A3 in the direction of Würzburg and Frankfurt, since the traffic in that direction was much heavier than the traffic heading north. The old, small curve in the former south east quadrant still shows what is probably the original 1930's cobblestone. Despite the upgrade to six lanes total, some original bridges have been retained, but carry just one direction, like the bridge crossing the Saale at the old border crossing between Bavaria and Thuringia. From 2000 until construction began to upgrade to four lanes for each direction, the section between Neufahrn and Munich Nord was among the first in Germany where it was allowed in appropriately heavy (and correspondingly slow) traffic to legally use the emergency lane as an additional traffic lane. Since further adding of two more lanes north of Neufahrn towards Holledau is not in sight, a similar regulation is considered for this section. Near exit 73, München Fröttmaning, there's a Berlin Bear statue placed on the median Its equivalent is placed on the median of the A 115 (as the extension of the A 9 into Berlin) near former rest area Dreilinden, north of the former checkpoint Bravo
At the entrance to the rest area "Köschinger Forst", direction Berlin, there's a milestone with the inscription Berlin 500 km.