Генри Фредерик Шрикер: Индиананың экс-губернаторының өмірі мен саяси жолы
Henry F. Schricker
Генри Шрикер (1883-1966) – 36-й и 38-й губернатор Индианы. Единственный, избранный на два срока (не подряд). Борьба за власть, разделение властей, история Индианы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1883–1966)
American politician (1883–1966)
Генри Фредерик Шрикер (30 тамыз 1883 – 28 желтоқсан 1966) – американдық саясаткер, 1941 жылдан 1945 жылға дейін және 1949 жылдан 1953 жылға дейін АҚШ-тың Индиана штатының 36-шы және 38-ші губернаторы болды. Ол Индиана штатының екі рет қатарынан сайланбаған жалғыз губернаторы, сондай-ақ 1852 жылдан 1977 жылға дейінгі кезеңде бір мерзімнен артық қызмет еткен жалғыз губернаторы. Оның қызмет мерзімі Индиана штатының Бас Ассамблеясының оппозициялық партияның күшті бақылауында болуымен ерекшеленді, олар Ұлы депрессия кезінде губернаторға берілген өкілеттіктерді алып тастауға тырысты. Шрикер бұл әрекетке қарсы штаттық соттарда күресті, және оның билігі айтарлықтай төмендегенімен, Индиана Жоғарғы Соты «Такер против Индианы» ісі бойынша губернатор штаттың бас атқарушы органы екенін және заң шығарушы орган биліктің бөлінуіне кедергі келтіретін заңдар қабылдауға құқылы емес деп шешті.
Henry Frederick Schricker (August 30, 1883 – December 28, 1966) was an American politician who served as the 36th and 38th Governor of the U. S. state of Indiana from 1941 to 1945 and from 1949 to 1953. He is the only Indiana governor elected to two non consecutive terms, and the only governor between 1852 and 1977 to be elected to more than one term in office. His terms were marked by strong opposition party control of the Indiana General Assembly, which attempted to remove powers from the governor that had been granted during the Great Depression. Schricker fought the attempt in the state courts, and although his power was significantly reduced, the Indiana Supreme Court ruled in the case of Tucker v. Indiana that the governor was the chief executive of the state, and the legislature could not pass legislation that interfered with the division of powers.
Отбасы және шыққан тегі
Шрикер 1883 жылғы 30 тамызда Индиана штатының Солтүстік Джадсон қаласында баварлық иммигранттар Фредрик және Магдалена Грей Шрикердің отбасында дүниеге келді. Ол бастауыш мектепке дейін Солтүстік Джадсондағы лютерандық шіркеу мектебінде оқыды, содан кейін мемлекеттік мектепке барып, сегізінші сыныпты аяқтады. Бітірген соң, ол отбасының азық-түлік дүкенінде бухгалтер болып жұмыс істеді. Әке-шешесі оны жергілікті колледжге бухгалтерлік есептен курс алуға жіберді, бұл оның біліміндегі соңғы қадам болды. Тоғыз жыл азық-түлік дүкенінде жұмыс істегеннен кейін, Шрикер заңгер болуды шешті және осы мақсатына жету үшін Индиана штатының Нокстегі Старк округінің кеңсесінде қызметке орналасты. Бір жыл заңды өздігінен оқығаннан кейін, ол адвокаттық емтиханды сәтті тапсырып, өзінің ұстазы Адриан Кортрайтпен бірге Ноксте заңгерлікпен айналыса бастады. 1907 жылы ол "Гамлет" банкінің кассирі болды, ал 1908 жылы "Старк округінің демократы" газетінің иесі, баспашысы және редакторы атанды. Ол қоғамдық өмірге белсенді қатысып, 1912 жылы Старк округіндегі алғашқы скаут отрядын ұйымдастырды және Нокс өрт сөндіру бөлімінің бастығы қызметін атқарды. Осы кезеңде Генри Солтүстік Дакотадан келген, бірақ түпнұсқасы Нокстен шыққан Мод Браун есімді мұғаліммен танысты. 1914 жылы Генри оны Нокске қайта оралуға көндірді, нәтижесінде олар 1914 жылғы 21 қазанда неке қиды. 1919 жылы ол бұрынғы мансабына оралып, Нокстің Бірінші Ұлттық банкінің кассирі болды.
Schricker was born in North Judson, Indiana, on August 30, 1883, to Bavarian immigrants Fredrick and Magdelena Gray Schricker. He attended a Lutheran parochial school in North Judson to elementary school and attended a public school and completed grade eight. After graduation, he began working in his family's grocery store as a bookkeeper. His parents sent him to a local college to take a course in bookkeeping as the final step in his education. After working in the grocery store for nine years, Schricker decided to become a lawyer and worked toward that goal by taking a position in the Starke County clerk's office in Knox, Indiana. After a year of studying law on the side, he passed the bar examination and began practicing law in Knox with his mentor, Adrian Courtright. He became the cashier of the Hamlet bank in 1907. and became the owner, publisher, and editor of the Starke County Democrat in 1908. He was actively involved in the community, organizing the first Boy Scout troop in Starke County in 1912 and presiding as the chief of the Knox Fire Department. It was also during this time that Henry met Maude Brown, a teacher in North Dakota, who had originally come from Knox. In 1914, Henry visited her and persuaded her to return to Knox, resulting in their marriage on October 21, 1914. In 1919, he returned to his previous career and became the cashier of the First National Bank of Knox.
Вице-губернатор
Ол 1936 жылы Сенатқа қайта сайлану үшін үміткер болып ұсынылды, бірақ губернатор Пол В. МакНатт конвенция арқылы оны Индиана штатының вице-губернаторы лауазымына кандидат ретінде тіркегеннен кейін ұсыныстан бас тартты, бұл тізімде М. Клиффорд Таунсенд болды. МакНатт Таунсендке қарағанда әлдеқайда консервативті деп есептелді, ал партия жетекшілері Шрикердің республикалық дауыстарды көптеп тартуға көмектесетініне сенді. Демократтар бақылауындағы Сенат төрағасы ретінде Шрикер Таунсенд қолдаған әлеуметтік қамтамасыздандыру шараларын қабылдауға көмектесті. Вице-губернатор ретінде ол штаттағы ауыл шаруашылығы департаментінің де басшысы болды және фермерлік қоғамдастықтардың басшыларымен кездесу үшін штат бойынша көп уақыт сапар шекті. Оның өкілеттік мерзімінде штаттық партия ішінде дау болды, онда МакНатт пен Фредерик Ван Нюйс тобы президент Франклин Д. Рузвельттің АҚШ Жоғарғы сотын өз адамдарымен толтыру жоспарына қарсы шықты. Рузвельт штаттық партия ісіне араласып, Таунсендтің қолдауымен оның жоспарына кедері келтіріп отырған штат сенаторларын қызметтен шеттетуге тырысты. Шрикер бұл пікірталасқа қатыспады, ақырында МакНатт жеңіске жетті, бірақ ол Капитолийден қашып жүрді. Оның сапарлары төрт жылдық губернаторлық науқанына айналды, өйткені ол штат бойынша қолдау тапты.
He was nominated to run again for re election to the Senate in 1936, but turned down the nomination after Governor Paul V. McNutt arranged for the convention to nominate him to run for Lieutenant Governor of Indiana, on a ticket with M. Clifford Townsend. McNutt was considered to be significantly more conservative than Townsend, and party leaders believed Schricker would help draw more Republican votes. As President of the Democratic controlled Senate, Schricker helped pass welfare measures supported by Townsend. As lieutenant governor, he was also head of the state's agricultural department and spent considerable time traveling around the state for meetings with leaders of farming communities. The state party was in the midst of a dispute during his term, with the McNutt and Frederick Van Nuys faction opposing President Franklin D. Roosevelt's plan to stack the US Supreme Court. Roosevelt intervened in the state party affairs, and with the support of Townsend, he attempted to remove the state's senators, who were blocking his plan. Schricker did not takes sides in the debate, which McNutt ultimately won, but tried to avoid the Capitol. His traveling effectively turned into a four year campaign for the governorship as he gained support around the state.
Бірінші кезең
1941 жылдың қаңтар айында Шрикер билікке келгеннен кейін Бас Ассамблеямен қақтығыс сөзсіз болды. Ассамблея шақырылғаннан кейін бірден Атқарушылық Ұйымдастыру туралы заңды жойды, губернатордың көптеген мемлекеттік мекемелерге тікелей билігінен және лауазымдарға тағайындау құқығынан айырды, бұл құқық Ассамблеяға қайтарылды. Шрикер актінің күшін жоюды ашық қолдады, өзіне "авторитарлық билік" қажет емес екенін мәлімдеді. Бірақ заңға қол қоюға келгенде, ол оны "елшілік қызметкер" деңгейіне түсіретінін айтып, вето құқығын қолданды. Шрикер Бас Ассамблеяның төтенше сессиясын шақырудан бас тартты. Заң шығарушы орган 1943 жылға дейін қайта жиналмады, сол кезде ол ізбасарлық жүйені реформалау туралы заңды қабылдап, кейбір мекемелерде қолданылып келген лайықтылық жүйесіне көптеген мемлекеттік мекемелерді көшірді. Олар сондай-ақ барлық мемлекеттік қызметкерлердің табысының екі пайызын Демократиялық партияны қолдау үшін төлеуін талап ететін "Екі Пайыздық Қорды" да басып алды. Олар қорды басқару үшін кеңес құрды, осылайша оның екі партия арасында тең бөлінетініне кепілдік берді. Шрикер заңға вето қойды, бірақ заң шығарушы орган оны қайтадан қабылдады. Баспасөзde айтылғандарға қарамастан, Шрикер вице-президенттікке үміткер болуға тырыспады; Демократиялық Ұлттық Конвентте Шрикер басқаратын Индиана делегациясы Пол В. МакНатт немесе Шерман Минтонды Уоллеске немесе оның орнын басуға басты үміткер Гарри С. Трумэнге балама ретінде қолдау табуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. МакНатт пен Минтонға қолдау таба алмағаннан кейін, Индиана делегациясы Трумэнды қолдады. Заң бойынша, губернатор ретінде қатарынан сайлануға құқығы болмағандықтан, Шрикер АҚШ Сенатына үміткер болып ұсынылды. Сайлау өте қиын болды, бірақ Шрикер Гомер Э. Кейпхарттан 48,9% дауысқа қарсы 50,2% дауыспен жеңілді. Шрикер мемлекеттік бюджетті ұқыпты жұмсау және оның қолдауының арқасында 115 миллион долларлық артық қормен қызметтен кетті. Алайда, жылдар бойына мемлекеттік тас жолдар жүйесі, мемлекеттік мектептер мен түрмелер назарсыз қалғандықтан қиын жағдайға түсті. Ол 1966 жылдың 28 желтоқсанында қайтыс болды.
As Schricker took office in January 1941, the battle with the General Assembly was inevitable. Once convened the assembly immediately repealed the Executive Reorganization Act, stripping the governor of his direct authority over numerous government agencies and his authority to appoint officials, which reverted to the Assembly. Schricker openly supported the repeal of the act, stating he had no desire for "dictatorial powers". However, when the bill arrived to be signed into law, he vetoed it claiming that as it was written it would reduce his status to that of an "errand boy." Schricker refused to call a special session of the General Assembly. The legislature was unable to reconvene until 1943 when it promptly passed a bill to reform the patronage system and transferred most of the state's agencies to the merit system already employed in some agencies. It also took over the Two Percent Fund, which required all state employees to contribute two percent of their income to a fund that supported the Democratic Party. By creating a board to oversee the fund, they guaranteed that it would be split equally between both parties. Schricker vetoed the bill, but the legislature again overrode it. Despite the mentions in the press, Shricker made no effort to run for vice president; at the Democratic National Convention, the Indiana delegation, led by Schricker, attempted unsuccessfully to generate support for Paul V. McNutt or Sherman Minton as an alternative to Wallace or the favorite to succeed him, Harry S. Truman. When support for McNutt or Minton failed to materialize, the Indiana delegation supported Truman. Prevented by law from running for reelection to a consecutive term as governor, Schricker was nominated to run for the United States Senate. The race was hard fought, but Schricker lost to Homer E. Capehart by 48.9% to 50.2% of the vote. Schricker left office with the state having a $115 million surplus fund due to frugal spending and his own support of the spending plans. The state's highway system, public schools, and prisons suffered during the years because of their neglect. He died on December 28, 1966.