Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орландо Коул (16 тамыз 1908 – 25 қаңтар 2010) – американдық виолончель оқытушысы. Ол Дэвид Коул, Линн Харрелл, Джона Ким, Рональд Леонард, Лорн Мунро, Питер Стампф және Марси Розен сияқты ондаған жетекші оркестрлерде екі буынға жеткен солистерді, камералық музыканттарды және бірінші виолончельшілерді тәрбиеледі.
Orlando Cole (August 16, 1908 – January 25, 2010) was an American cello teacher who taught two generations of soloists, chamber musicians, and first cellists in a dozen leading orchestras, including David Cole, Lynn Harrell, Jonah Kim, Ronald Leonard, Lorne Munroe, Peter Stumpf and Marcy Rosen.
Ерте өмір
Филадельфияда туып өскен, Филадельфия оркестрінің скрипачисі Люциус Коулдың ұлы, 1924 жылы Кёртис музыка институтының алғашқы курсына Феликс Салмондтың шәкірті ретінде қабылданды және 1934 жылы бітірді. Ол 1927 жылы сол кезде «Свастика квартеті» деп аталған топтың негізін қалаушы мүшесі болды. 1932 жылы Адольф Гитлер сайлануға және осы символды қабылдауға (бірақ бұрылып орналастырылған күйінде) аз уақыт қалғанда, жаңадан құрылған квартет мектептің негізін қалаушысы Мэри Луиза Кертистің құрметіне «Кертис Стринг квартеті» деп өз атауын өзгертті. Коул мырза мен композитор оның шығармасымен тығыз жұмыстасты, жазылған сайын бір беттен оқып, 1933 жылы Нью-Йорктің қалалық залында тұсаукесерін өткізгенше бірлесіп жұмыс істеді. Барбер өзінің «Квартет» операсын да жазды, 11-операнда, оның әйгілі адагиосымен, Кертис квартеті үшін. Ансамбль бұл шығарманы бірнеше жыл бойы қолжазбадан орындады, және тек жариялану уақыты келгенде ғана Барбер маңызды өзгерістер енгізуді шешті: бірінші бөлім айтарлықтай қысқартылды, оның кодасы ақырында үшінші бөлімнің финалына айналды, ал бастапқы контрапунктік үшінші бөлім бірінші бөлімнің негізгі тақырыптық материалдарын қайталау үшін толығымен алынып тасталды. Содан бері бірнеше ансамбль бұл түпнұсқалық нұсқаны орындауға тырысты, бірақ Барбердің көп жылдық серігі, оның авторлық құқығының иесі Джан Карло Менотти оған тыйым салды. Барбер Коулға Римнен жіберілген қолжазба партитурасын қоса жіберген хатында композитордың баяу бөлімге деген сенімін білдірді. Квартеттің Кёртис залындағы алғашқы орындалуы да дәлелдеді – адагиодан кейін аудиторияның ықыласы соншалықты болды, ансамбль финалға көшу алдында оны бірден қайта орындауға мәжбүр болды. Сэмюэл Барбер сонымен қатар Кертис Стринг квартеті үшін дауыс пен струнный квартетке арналған «Довер Бич» шығармасын, Мэтью Арнольдтың осы аттас лирикалық өлеңдеріне салып жазды. Дауыстық партияның премьерасы Кертис залында Роуз Бэмптон орындады және осы түрінде жазылды, бірақ композитор мәтіннің еркек кейіпкерін ескере отырып, шығарманың драмалық әсеріне қанағаттанбады, сондықтан Сэмюэл Барбер 1935 жылы жазу үшін өзі орындауды шешті. Алдыңғы шығармасы – «Серенада» да Кертис Стринг квартеті үшін жазылған, бірақ ол композитордың сүйіспеншілігінен тез түсіп, бүгінде сирек орындалады.
Born and raised in Philadelphia, the son of Lucius Cole, a violinist in the Philadelphia Orchestra, he entered the first class of the Curtis Institute of Music in 1924 as a pupil of Felix Salmond and graduated in 1934. He was a founding member in 1927 of what was then known as the Swastika Quartet. In 1932, shortly before Adolf Hitler's election and adoption of this symbol (albeit rotated), the fledgling quartet renamed itself as the Curtis String Quartet after the school's founder, Mary Louise Curtis. Mr. Cole and the composer collaborated closely on its composition, reading a page at a time as it was written, until they gave the work its premiere in New York's Town Hall in 1933. Barber wrote also wrote his Quartet, op. 11, with its famous adagio, for the Curtis Quartet. The ensemble played this work from manuscript for several years, and it was only when the time of publication arrived that Barber chose to make major changes: the first movement was shortened significantly, with its coda ultimately becoming the finale of what is now the third movement, and the original contrapuntal third movement was abandoned entirely in favor of a reprise of the first movement's basic thematic material. In the years since, several ensembles have sought to perform this original version, but Barber's longtime companion, Gian Carlo Menotti, the holder of his copyrights, forbade it. Barber acknowledged to Cole in a letter accompanying the manuscript score sent from Rome attesting to the composer's great confidence in the slow movement. The quartet's first performance of the work in Curtis Hall is testament to the same so rapturous was the audience's response following the adagio that the ensemble was compelled to encore it right away before continuing on to the finale. Samuel Barber also composed for the Curtis String Quartet his work for voice and string quartet, Dover Beach, set to the lyric verse of the same name by Matthew Arnold. The vocal line was originally sung by Rose Bampton in its premiere in Curtis Hall and recorded in this form, but as the composer was dissatisfied with the work's dramatic impact given the male personage of the text, Samuel Barber chose to sing it himself for its recording in 1935. An earlier piece, the Serenade, was also written for the Curtis String Quartet, though it fell quickly from the composer's favor and is rarely played today.
Кертис квартеті
Кертистің струн квартеті өз уақытында жаңашыл болды және зор даңққа ие болды: соғысқа дейінгі жылдары Америкадағы ең көрнекті струн квартеті ретінде; АҚШ-та толығымен оқытылған және гастрольдік турларға шыққан алғашқы квартет; және Ұлыбританияның королевасы Георг V-тің жұбайы Мэри Текке арналған жеке орындаумен қоса, Еуропаға гастрольдемеге шыққан алғашқы американдық квартет ретінде. Ансамбль 1936–37 және 1937–38 маусымдарында Ұлыбритания және Еуропа бойынша екі ауқымды және сәтті тур өткізді, және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін осы турларды жалғастыру жоспарланған еді. Грамофондық жазбалардың әлі де сирек кездесетін және камералық музыканың АҚШ-та толыққанды қалыптаспаған кезінде, Кертистің струн квартеті елшілік қызметін атқарып, мансабында 5000-нан астам концерт берді және өнерлерін алғаш рет тыңдаған қауымдастықтарға үлкен үлес қосты. 1981 жылы Макс Ароновтың қазасына байланысты тарағанға дейін Бродский, Аронов және Коулдың құрылтайшы ядросы сақталды. Квартет 1932 жылы Жаша Бродский, Бенджамин Шарлип, Макс Аронов және Коулдың қатысуымен құрылды, бірақ Шарлип көп ұзамай отставкаға кетіп, олар Чарльз Джаффеді екінші скрипкашы ретінде шақырып алды; осы құраммен көптеген жетістіктерге қол жеткізді. Коулдың басты аспабы, 1739 жылғы Доменико Монтагнананың «Ұйқыдағы сұлу» скрипкасы, 1952 жылы 17 000 долларға сатып алынған сыйлық болды. Осы аспаппен Кертистің струн квартеті Вестминстер рекордс үшін ең танымал жазбаларын жасады, олардың ішінде Дворжактың «Америкалық квартеті» және Сметананың «Менің өмірімнен» квартеті (E минорында); Мендельсонның квартеттері, оп. 12 және 44, № 1; Шуманның квартеттері, оп. 41, № 1 және 3; Дебюсси және Равельдің квартеттері; Франк фортепианолық квинтеті; және Эрне Догнанидің екі шығармасы – Db мажор квартеті және № 2 фортепианолық квинтет. Фортепианомен орындалған екі шығармада Кертистің струн квартетіне ұзақ жылдардан бері досы және әріптесі, пианист Владимир Соколов қосылды.
The Curtis String Quartet was a pioneer in its time and earned great acclaim: as the foremost string quartet in America during the prewar years; the first touring quartet to be trained entirely in the United States; and as the first American quartet to tour Europe, including a command performance before Mary of Teck, Queen Consort of George V of the United Kingdom. The ensemble undertook two extensive and triumphant tours of the United Kingdom and the European continent during the seasons 1936 37 and 1937–38, and were scheduled to continue the same until the outbreak of World War II. At a time when gramophone recordings were still a rarity and chamber music had not yet taken hold in the United States, the Curtis String Quartet served as ambassadors, giving over 5000 concerts in its career and often presenting the first quartet performances heard by the communities in which they played. Before disbanding in 1981 due to the death of Max Aronoff, the founding nucleus of Brodsky, Aronoff, and Cole remained intact. The quartet was formalized in 1932 with members Jascha Brodsky, Benjamin Sharlip, Max Aronoff, and Cole, but shortly after, Sharlip resigned and they engaged Charles Jaffe as their second violinist; it was with him that they achieved many of the aforementioned milestones. Cole's primary instrument, the 1739 'Sleeping Beauty' by Domenico Montagnana, was a gift to him which had been purchased for $17,000 in 1952. It was with this instrument that the Curtis String Quartet's best known recordings for Westminster Records were made, among them Dvořák's American Quartet and Smetana's Quartet in E Minor From My Life; Mendelssohn quartets, opp. 12 and 44, no. 1; Schumann quartets, op. 41, nos. 1 and 3; Debussy and Ravel quartets; the Franck Piano Quintet; and two works of Ernő Dohnányi, the Quartet in Db Major, and the Piano Quintet No. 2. In the two works with piano, the Curtis String Quartet was joined by their longtime friend and collaborator, the pianist Vladimir Sokoloff.
Оқытушылық мансап
Коул жетпіс бес жыл бойы Кертис музыка институтында сабақ берді, бастапқыда студент кезінде Салмондтың ассистенты болып, кейін өз ұстазынан кейін қызмет етті. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары мектепте оның қызметінде қысқа үзіліс болды. Квартет мүшелері мектептің белгілі бір мақсаттары мен саясатына наразы болып, камералық және оркестрлік музыканттарды даярлау үшін өз институтын құруға шешім қабылдады. Бұл "Жаңа Музыка мектебі" деп аталды және Кертистен бірнеше блок қашықтықта орналасқан, отыз жылдан астам уақыт бойы маңызды оқу орталығы болып қызмет етті. 1953 жылы Кертистегі қызметіне оралғаннан кейін Коул және квартет мүшелері екі мектепте де бір уақытта сабақ берді. 1981 жылы ансамбльдің альтшісі, сонымен қатар "Жаңа мектептің" директоры болған Макс Аронофф қайтыс болғаннан кейін, мектеп Темпл университетіне қосылды, онда Коул мен Бродский сабақ беруді жалғастырды. Коул бүкіл әлемде шеберлік кластарын өткізді. 2005 жылы ол Кертис институтының құрметті профессоры болып тағайындалды. Ол 2010 жылдың 25 қаңтарында 101 жасында дүниеден өтті.
Cole taught at the Curtis Institute of Music for seventy five years, first as Salmond's assistant while still a student and then in succession of his own teacher. There was a brief gap in his tenure at the school, however, during the years following World War II. The members of the quartet had grown dissatisfied with certain of the objectives and policies of the school and decided to found their own institution for the training of chamber and orchestral musicians, called the New School of Music which was located just a few blocks from Curtis and, for more than thirty years, served as an important training center. After returning to their duties at Curtis in 1953, Cole and the members of the quartet taught concurrently at both schools. After the 1981 death of the ensemble's violist, Max Aronoff, who was also director of the New School, the school was absorbed into Temple University where Cole and Brodsky continued to teach. Cole gave master classes all over the world. In 2005 he was appointed to the emeritus faculty of the Curtis Institute. He died on January 25, 2010, aged 101.