Кіріспе
Флоренциялық антиквариус. Сондай-ақ, эмигрант радикал журналисі Филипп Буонарротиді (1761–1837) қараңыз. Филиппо Буонарроти (Флоренция, 18 қараша 1661 — 10 желтоқсан 1733), Микеланджело Буонарротидің шөбересі, Тоскананың ұлы герцогы Козимо III сарайындағы итальяндық шенеунік және антиквари болған. Оның этрусктерді зерттеуі, бұл саладағы алғашқы еңбектердің бірі, Антонио Франческо Гориге үлгі болды. Флоренциядағы Буонарроти үйі-мұражайындағы этруск өнері мен ескі заттар Буонарроти әулетіне арналған ескерткіштің бір бөлігі болып табылады.
See also Philippe Buonarroti (1761–1837), expatriate radical journalist. Filippo Buonarroti (Florence, 18 November 1661 — 10 December 1733), the great grandnephew of Michelangelo Buonarroti, was an Italian official at the court of Cosimo III, Grand Duke of Tuscany and an antiquarian, whose Etruscan studies, among the earliest in that field, inspired Antonio Francesco Gori. The Etruscan art and antiquities in the family palazzo museum of Florence, Casa Buonarroti, are his contribution to the artistic intellectual memorial to the Buonarroti.
Өмірбаян
Филиппо Буонарроти заңгерлік білім алып, ерте кезден-ақ ғылыми қызығушылық танытты. Оның Кардинал Гаспаро ди Карпегнаның жинағындағы Рим императорларының империялық қола монеталары мен медальдерін зерттеуі, оны Козимо III-ге арнап жариялағандығы, оның ғалым ретіндегі беделін нығайтты; бұл еңбек Osservazioni Istoriche sopra alcuni medaglioni antichi all'Altezza Serenissima di Cosimo III Granduca di Toscana (Рим, 1698) деген атпен шықты және Франческо Андреони салған трица толық беттік граверлік суреттерді қамтыды, олардың барлығы бірден басқа монеталардың бейнесі болды. Бұл кітаптар Буонарротидің 1684 жылдан 1699 жылға дейінгі Римде Кардинал Карпегнаның отбасындағы қызметінен бастау алды, онда ол кардиналдың хатшысы, жинақтарды сақтаушысы және кітапханашысы болып жұмыс істеді. 1699 жылы Козимо III оны Тосканаға шақыртып алып, Auditore delle Riformagioni қызметіне, Пистойя Pratica министрі, Флоренция Pratica хатшысы және жаңадан құрылған сот мәселелері жөніндегі комитет мүшесі ретінде тағайындады. 1700 жылы ол сенатор атанды, бұл Медичи Ұлы Герцогтығында тек құрметті лауазым болды. Ол Рим катакомбаларында қабір белгілері ретінде қолданылған алтын әйнек ыдыстардың түбін зерттеген новаторлық еңбегімен еске алынды, Osservazioni sopra alcuni frammenti di vasi antichi di vetro ornate di figure trovati nei cimiteri di Roma (1716), онда ол ерте христиан өнерінің эстетикалық қарапайымдылығы, рим өнерін білушілердің көптеген бақылауынша, құлшынып ғибадат етушінің имандылығын арттырғанын, романтизмге ұқсас ерекше тұжырым жасады. Ол Томас Демпстердің "De Etruria regali" (1723, сегіз томдық) этрус өнеріне арналған классикалық зерттеуін жаңартып, өңдеді. Буонарроти суреттердің бір бөлігін жасады және 1724 жылы осы еңбекке түсіндірме жариялады.