Бенвенуто Челлини: Флоренциялық зергер және суретшісінің өмірі мен шығармалары
Benvenuto Cellini
Бенвенуто Челлини – флоренциялық зергер, мүсінші және жазушы. Ең танымал туындылары: тұз сауыт, Персей мүсіні, автобиографиясы. Өнер тарихындағы маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флоренциялық мүсінші және алтын шебері,
Берлиоз операсы
Florentine sculptor and goldsmith
the Berlioz opera
Бенвенуто Челлини (3 қараша 1500 – 13 ақпан 1571) – итальяндық алтын шебері, мүсінші және автор. Оның ең белгілі сақталған туындыларына Cellini тұздығы, Персей мүсіні (Медузаның басымен) және "XVI ғасырдың ең маңызды құжаттарының бірі" деп сипатталған өмірбаяны жатады.
Benvenuto Cellini (,/b//ɛ//n//v//ə/'/nj//uː//t//oʊ// //tʃ//ɪ/'/l//iː//n//i//, //tʃ//ɛ/'/ /, beɱveˈnuːto tʃelˈliːni; 3 November 150013 February 1571) was an Italian goldsmith, sculptor, and author. His best known extant works include the Cellini Salt Cellar, the sculpture of Perseus with the Head of Medusa, and his autobiography, which has been described as "one of the most important documents of the 16th century".
Жастық шақ
Бенвенуто Челлини қазіргі Италияның Флоренция қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Джованни Челлини мен Мария Лисабетта Граначчи болды. Олар тұңғыш баласын дүниеге әкелгенге дейін 18 жыл бірге өмір сүрді. Бенвенуто отбасының екінші баласы еді. Музыкант және музыкалық аспаптар жасаушының ұлы болғандықтан, Челлиниді музыкаға баулуға тырысты, бірақ он бес жасында әкесі оны Марконе лақап атымен белгілі алтын шебер Антонио ди Сандроға шәкірттікке беруге келісті. 16 жасында Бенвенуто Флоренцияда жасөспірім достарымен төбелес салғандықтан көзге түсті. Ол алты айға жер аударылып, Сиена қаласында Фракасторо есімді алтын шебердің жұмысына орналасты (Вероналық ғалыммен ешқандай қатысы болмады). Сиенадан кейін Болоньяға көшіп, онда корнат пен флейтада шеберлікке жетіп, алтын шебер ретінде дамыды. Пизаға сапар шегіп, Флоренцияда екі рет тұрғаннан кейін (мүсінші Торригиано оны осы қалада келіп көрді), он тоғыз жасында Римге көшіп барды.
Benvenuto Cellini was born in Florence, in present day Italy. His parents were Giovanni Cellini and Maria Lisabetta Granacci. They were married for 18 years before the birth of their first child. Benvenuto was the second child of the family. The son of a musician and builder of musical instruments, Cellini was pushed towards music, but when he was fifteen, his father reluctantly agreed to apprentice him to a goldsmith, Antonio di Sandro, nicknamed Marcone. At the age of 16, Benvenuto had already attracted attention in Florence by taking part in an affray with youthful companions. He was banished for six months and lived in Siena, where he worked for a goldsmith named Fracastoro (unrelated to the Veronese polymath). From Siena he moved to Bologna, where he became a more accomplished cornett and flute player and made progress as a goldsmith. After a visit to Pisa and two periods of living in Florence (where he was visited by the sculptor Torrigiano), he moved to Rome, at the age of nineteen.
Римдегі жұмыс
Римдегі алғашқы жұмыстары күміс сандық, күміс шамдықтар және Саламанка епископына арналған ваза болды, бұл оған Папа Климент VII-нің мақұлдауын әкелді. Римдегі тағы бір белгілі туынды – Гонфалоньер Габбриелло Чезарино үшін жасалған "Леда және аққу" алтын медальоны, қазір Флоренциядағы Museo Nazionale del Bargello-да сақталады. Ол қайтадан корнет тартып, Папаның сарай музыканттарының бірі болып тағайындалды. Киелі Рим императоры Карл V-нің қолбасшылығымен, Бурбон герцогы және Францияның констеблі Карл III басқарған әскерлердің Римге жасаған шабуылында Челлинидің батылдығы понтификке зор қызмет етті. Челлинидің өзінің айтуынша, ол Оранж князі Филиберт де Шалонды жаралаған (сондай-ақ, Карл III-ті өлтірген, нәтижесінде Рим тонауға ұшыраған). Оның батылдығы флоренциялық билеушілермен келісуге мүмкіндік берді, ол көп ұзамай туған қаласы Флоренцияға оралды. Мұнда ол медальдар жасауға берілді, олардың ең танымалдары – алтынмен қалыптастырылған "Геркулес және Немей арыстаны" және "Сфераны ұстаған Атлас", соңғысы Франция королі Франциск I-нің меншігіне өтті. Флоренциядан ол Мантуя герцогының сарайына, содан кейін Флоренцияға оралды. Римге қайтқаннан кейін ол әшекей жасаумен және жеке медальдар мен Папа монетасы үшін қалыптар жасаумен айналысты. 1529 жылы оның інісі Чекино Рим қарауылының сержантын өлтірді, ал өзі аркебузиерден жарақат алып, кейін жарақатынан қайтыс болды. Одан кейін Бенвенуто інісінің өлтірушісін өлтірді – қанды кек алу, бірақ Челлини інісінің өлтірушісі өзін-өзі қорғау үшін әрекет еткенін мойындайды, сондықтан бұл әділдік емес. Челлини нотариус Сер Бенедеттомен болған жанжалдан қашу үшін Неапольге қашып кетті, оны ол жаралаған еді. Бірнеше кардиналдың ықпалымен Челлини кешірім алды. 1534 жылдың қыркүйегінде Папа Климент VII қайтыс болғаннан кейін үш күн өткен соң, ол жаңа Папа Павел III-нің құрметіне ие болды. Төртінші құрбан – Миландық алтын шебер Помпео.
His first works in Rome were a silver casket, silver candlesticks, and a vase for the bishop of Salamanca, which won him the approval of Pope Clement VII. Another celebrated work from Rome is the gold medallion of "Leda and the Swan" executed for the Gonfaloniere Gabbriello Cesarino, and which is now in the Museo Nazionale del Bargello in Florence. He also took up the cornett again, and was appointed one of the pope's court musicians. In the attack on Rome by the imperial forces of Charles V, Holy Roman Emperor under the command of Charles III, Duke of Bourbon and Constable of France, Cellini's bravery proved of signal service to the pontiff. According to Cellini's own accounts, he shot and injured Philibert of Châlon, prince of Orange (and, allegedly, shot and killed Charles III resulting in the Sack of Rome). His bravery led to a reconciliation with the Florentine magistrates, and he soon returned to his hometown of Florence. Here he devoted himself to crafting medals, the more famous of which are "Hercules and the Nemean Lion", in gold repoussé work, and "Atlas supporting the Sphere", in chased gold, the latter eventually falling into the possession of Francis I of France. From Florence, he went to the court of the duke of Mantua, and then back to Florence. On returning to Rome, he was employed in the working of jewelry and in the execution of dies for private medals and for the papal mint. In 1529, his brother Cecchino killed a Corporal of the Roman Watch and in turn was wounded by an arquebusier, later dying of his wound. Soon afterward Benvenuto killed his brother's killer—an act of blood revenge but not justice as Cellini admits that his brother's killer had acted in self defense. Cellini fled to Naples to shelter from the consequences of an affray with a notary, Ser Benedetto, whom he had wounded. Through the influence of several cardinals, Cellini obtained a pardon. He found favor with the new pope, Paul III, notwithstanding a fresh homicide during the interregnum three days after the death of Pope Clement VII in September 1534. The fourth victim was a rival goldsmith, Pompeo of Milan.
Феррара мен Франция
Пьер Луиджи Фарнезенің қастандықтары Целлинидің Римнен Флоренция мен Венецияға қашуына себеп болды, онда ол бұрынғыдан да зор құрметпен қайта орналасты. 37 жасында француз сарайына сапардан оралған соң, ол соғыс кезінде Папаның тажының құнды тастарын жымқырды деген күдікпен (көрінеу жалған) түрмеге қамалды. Ол Сант-Анжело бекінісінде қамалды, қашып кетті, қайта ұсталды және оған қатал қарау жасалды; ол күн сайын дарға асылуға дайын тұрды. 1539 жылы түрмеде отырғанда Целлиниге алмаз ұнтағын ішкізіп өлтіруге талпыныс жасалды; бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі алмаз емес, басқа бір тас қолданылды. Пьер Луиджидің әйелінің, әсіресе Феррара кардиналы д’Эсте араласуының арқасында Целлини ақырында босатылды, ал оған деген алғысын білдіре отырып, д’Эстеге тамаша кубок сыйлады. Содан кейін Целлини Франциск I сарайында Фонтенбло мен Парижде жұмыс істеді. Целлини кейбір әйел модельдерін сүйіктісі ретінде алғаны белгілі, Францияда тұрғанда 1544 жылы олардың бірінен заңсыз қызы дүниеге келді, оған Костанца есім қойды. Целлини герцогиня д’Этампесті өзіне қарсы деп есептеді және патшаның жақындарымен келісуден бас тартты. Римдегідей жауларын қылышпен үндете алмайтын болды.
The plots of Pier Luigi Farnese led to Cellini's retreat from Rome to Florence and Venice, where he was restored with greater honour than before. At the age of 37, upon returning from a visit to the French court, he was imprisoned on a charge (apparently false) of having embezzled the gems of the pope's tiara during the war. He was confined to the Castel Sant'Angelo, escaped, was recaptured, and was treated with great severity; he was in daily expectation of death on the scaffold. While imprisoned in 1539, Cellini was the target of an assassination attempt of murder by ingestion of diamond dust; the attempt failed, for a nondiamond gem was used instead. The intercession of Pier Luigi's wife, and especially that of the Cardinal d'Este of Ferrara, eventually secured Cellini's release, in gratitude for which he gave d'Este a splendid cup. Cellini then worked at the court of Francis I at Fontainebleau and Paris. Cellini is known to have taken some of his female models as mistresses, having an illegitimate daughter in 1544 with one of them while living in France, whom he named Costanza. Cellini considered the Duchesse d'Étampes to be set against him and refused to conciliate with the king's favorites. He could no longer silence his enemies by the sword, as he had silenced those in Rome.
Флоренцияға қайтып оралу және өлім
Францияда бірнеше жыл жемісті жұмыс істегеннен кейін, бірақ дерлік үнемі кәсіби қақтығыстар мен зорлық-зомбылыққа ұшырағаннан соң, Челлини Флоренцияға оралды. Ол онда қайтадан алтын шеберлігімен айналысты және герцог Козимо I де Медичи оны жылы қарсы алды – ол оны сарай мүсіншісі лауазымына көтерді және Виа дель Росариодағы әсем үй берді (онда Челлини құю цехын салды), жылдық жалақысы екі жүз скуди болды. Сонымен қатар, Козимо оған қоладан екі маңызды мүсін жасауды тапсырды: өзінің бюсті және Медузаның басы бар Персей (бұл мүсін қала орталығындағы Ланци лоджиясына орналастырылуы керек еді). 1548 жылы Маргарита есімді әйел Челлиниді ұлы Винченцомен содомия жасағаны үшін айыптады, ол уақытша Венецияға қашып, пана іздеді. Бұл Челлини үшін содомия айыбы бойынша алғашқы да, соңғы да емес (өмірінде бір рет әйелмен және кем дегенде үш рет ер адамдармен), оның гомосексуалды немесе бисексуалды бейімділіктерін көрсетеді. Мысалы, жас кезінде, 1523 жылы, ол Доменико ди Сер Джулиано да Рипа есімді тағы бір жігітпен қарым-қатынасы үшін 12 стая ұн төлеуге сотталды. Ал Парижде бұрынғы модель және сүйіктісі оған "италиялық үлгіде" (яғни содомия) оны пайдаланды деген айып тақты. 1556 жылдың 26 ақпанында Челлинидің шәкірті Фернандо ди Джованни ди Монтепульчано ұстазын "бес жыл бойы төсегінде әйел ретінде ұстап, оны көп рет содомияға ұшыратты" деп айыптады. Бұл жолы жаза 50 алтын скуди айыппұл және төрт жыл түрме жазасы болды, бірақ Медичилердің араласуы арқасында төрт жылға үй қамауына алмастырылды. Ұзақ уақыт діни қызметкер болуға тырысқаннан кейін, 1562 жылы ол Пьера Париги есімді қызметші әйелге үйленді, одан бес бала дүниеге келді, олардың тек бір ұлы мен екі қызы ғана сақталды. Ол сондай-ақ 1563 жылдың 13 қаңтарында герцог Козимо I де Медичи құрған Флоренцияның беделді Accademia delle Arti del Disegno академиясының мүшесі (Accademico) болып тағайындалды, бұл шешім архитектор Джорджио Вазаридің ықпалымен қабылданды. Ол 1571 жылдың 13 ақпанында Флоренцияда қайтыс болды және Сантиссима Аннунциата шіркеуінде зор салтанаттылықпен жерленді.
After several years of productive work in France, but beset by almost continual professional conflicts and violence, Cellini returned to Florence. There he once again took up his skills as a goldsmith, and was warmly welcomed by Duke Cosimo I de' Medici – who elevated him to the position of court sculptor and gave him an elegant house in Via del Rosario (where Cellini built a foundry), with an annual salary of two hundred scudi. Furthermore, Cosimo commissioned him to make two significant bronze sculptures: a bust of himself, and Perseus with the head of Medusa (which was to be placed in the Lanzi loggia in the centre of the city). In 1548, Cellini was accused by a woman named Margherita of having committed sodomy with her son Vincenzo, and he temporarily fled to seek shelter in Venice. This was neither the first nor the last time that Cellini was implicated for sodomy (once with a woman and at least three times with men during his life), illustrating his homosexual or bisexual tendencies. For example, earlier in his life as a young man, he was sentenced to pay 12 staia of flour in 1523 for relations with another young man named Domenico di Ser Giuliano da Ripa. Meanwhile, in Paris a former model and lover brought charges against him of using her "after the Italian fashion" (i. e., sodomy). On 26 February 1556, Cellini's apprentice Fernando di Giovanni di Montepulciano accused his mentor of having sodomised him many times while "keeping him for five years in his bed as a wife". This time the penalty was a hefty 50 golden scudi fine, and four years of prison, remitted to four years of house arrest thanks to the intercession of the Medicis. After briefly attempting a clerical career, in 1562 he married a servant, Piera Parigi, with whom he claimed he had five children, of whom only a son and two daughters survived him. He was also named a member (Accademico) of the prestigious Accademia delle Arti del Disegno of Florence, founded by the Duke Cosimo I de' Medici, on 13 January 1563, under the influence of the architect Giorgio Vasari. He died in Florence on 13 February 1571 and was buried with great pomp in the church of the Santissima Annunziata.
Мүсіндер
Алтын мен күміс бұйымдардан басқа, Челлини ірі көлемде мүсіндер жасады. Оның француз кезеңіндегі маңызды жобаларының бірі – Фонтенбло сарайының Алтын қақпасы. Бұл аяқталмаған туындының қолалық тимпаны, Фонтенбло нимфасын бейнелейтін (Париж, Лувр), бүгінге дейін сақталған. Ал туындының толық келбетін мұрағаттар, дайындық сызбалары және кішірейтілген қоймалар арқылы білуге болады. 1545 жылы Франциядан туған Флоренциясына оралғаннан кейін Бенвенуто Тоскананың ұлы герцогы I Козимо Медичидің қоладан жасалған бюстін құйды. Бұл мүсінде Челлини герцогтың қару-жарағына үш антропоморфты бас бейнеледі. Біріншісі – Козимоның оң иығында орналасқан «гротеск». Сәндік бас сатыр, арыстан және адамның белгілерінен құралған. Алғашқысынан әлдеқайда кішкентай, бірақ бір-біріне ұқсас екі бас бюстің алдыңғы бөлігіндегі мойын сүйектерінің астында табылады. Оның ең танымал мүсіні – Медузаның басы бар Персейдің қоладан жасалған тобы, бұл жұмыс (бұрын герцог I Козимо де Медичи ұсынған) қазір Флоренциядағы Лоджия деи Ланциде орналасқан. Бұл – Микеланджелоның Давиді мен Донателлоның Юдит және Холофернесінен басып өтуге жасаған тытыруы. Бұл жұмысты құю Челлиниге көп қиындықтар мен алаңдаушылықтар келтірді, бірақ аяқталғаннан кейін шедевр деп мойындалды. Пьедесталдың табанындағы түпнұсқа рельеф – Персей мен Андромеда – Барджеллода сақталады, ал оның орнына қойма орнатылған. 1996 жылға қарай, ғасырлар бойы қоршаған ортаның ластануына ұшыраған мүсіннің бетінде сызықтар мен жолақтар пайда болды. 1996 жылдың желтоқсан айында мүсін Лоджиядан алып, тазалау және қалпына келтіру үшін Уффициге жеткізілді. Бұл үдеріс баяу болды, ал қалпына келтірілген мүсін 2000 жылдың маусым айына дейін өз орнына қайтарылмады.
Besides his works in gold and silver, Cellini executed sculptures of a grander scale. One of the main projects of his French period is probably the Golden Gate for the Château de Fontainebleau. Only the bronze tympanum of this unfinished work, which represents the Nymph of Fontainebleau (Paris, Louvre), still exists, but the complete aspect can be known through archives, preparatory drawings and reduced casts. Upon his return from France to his hometown Florence in 1545, Benvenuto cast a bronze bust of Cosimo I Medici, the Grand Duke of Tuscany. On this statue, Cellini crafted three anthropomorphic heads on to the armour of the duke. The first of them is "grotesque" situated on the right shoulder of Cosimo. The decorative head is composed of lineaments of a satyr, lion and a man. Two other heads, much smaller than the first and almost identical, can be found beneath the collarbones on the bust's front. His most distinguished sculpture is the bronze group of Perseus with the Head of Medusa, a work (first suggested by Duke Cosimo I de Medici) now in the Loggia dei Lanzi at Florence, his attempt to surpass Michelangelo's David and Donatello's Judith and Holofernes. The casting of this work caused Cellini much trouble and anxiety, but it was hailed as a masterpiece as soon as it was completed. The original relief from the foot of the pedestal—Perseus and Andromeda—is in the Bargello, and has been replaced by a cast. By 1996, centuries of environmental pollution exposure had streaked and banded the statue. In December 1996 it was removed from the Loggia and transferred to the Uffizi for cleaning and restoration. It was a slow process, and the restored statue was not returned to its home until June 2000.
Декоративтік өнер және портрет
Оның көптеген туындылары жойылған, оның ішінде Фонтенблодағы фонтанға арналған Марстың алып мүсіні мен есіктің қоладан жасалған әшекейлері, Папалық және Флоренция мемлекеттеріне арналған монеталар, толық өлшемдегі күміс Юпитер және Биндо Алтовитидің қоладан жасалған бюсті бар. Декоративтік өнер туындылары әсемдікке толы. Персейдің қола мүсіні мен бұрын айтылған медальондардан басқа, бүгінде сақталған өнер туындыларының арасында – 1530 жылғы Климент VII медалі, ол христиан князьдері арасындағы бейбітшілікті бейнелейді, медальдің артында папаның бюсі және Жанұс ғибадатханасының алдында қару үйіндісін өртеуші Бейбітшілік бейнесі салынған, суретшінің қолымен қол қойылған; Франциск патшаның портреттік медалі; Кардинал Пьетро Бембоның медалі; және Франция королі Франциск I үшін Венада жасалған алтын, эмаль және азудан жасалған тұздық (Салиера деп аталады). Бұл 26 см биіктігі бар күрделі мүсін, құны 58 000 000 шиллингке бағаланған, Франциск I-нің тапсырысымен жасалған. Оның басты кейіпкерлері – аяқтары бір-біріне торысқан, бір-біріне қарама-қарсы отырған, жалаңаш теңіз құдайы мен әйел, олар планета Жерді символдық түрде бейнелейді. Салиера 2003 жылдың 11 мамырында Kunsthistorisches мұражайынан ұрылармен ұрланған, олар музейге кіру үшін мұражайдың қаңқасына көтеріліп, терезелерді сындырған. Ұры дабыл сигнализациясын қосыпты, бірақ ол қателік ретінде қабылданды, ал ұрлық таңғы сағат 8:20-ге дейін анықталмады. 2006 жылдың 21 қаңтарында Салиера Австрия полициясымен табылған және кейіннен Kunsthistorisches мұражайына қайтарылды, онда ол қазір Kunstkammer экспозициясында қайта көрсетілуде. Челлинидің мансабының соңғы кезеңіндегі маңызды туындыларының бірі – мармардан қашалған толық өлшемдегі жалаңаш айқыш. Бастапқыда оны өзінің қабірінің үстіне қою жоспарланған, бірақ бұл айқыш Медичи отбасына сатылды, олар оны Испанияға сыйлады. Бүгінде айқыш Мадридке жақын Эскориал монастырында орналасқан, онда ол көбінесе өзгертілген түрінде көрсетіледі – монастырь оған белдемше және киізден жасалған тәж кигізген. Бұл туынды туралы толық ақпарат алу үшін осы мақаланың «Тағы оқуға» бөліміндегі Хуан Лопес Гахатедің мәтінін қараңыз. Челлини Римдегі Папалық монетаханада Климент VII және кейіннен Пауыл III паптығы кезінде жұмыс істеген кезде бірнеше монета мен медальдардың қалыптарын жасады, олардың кейбіреулері осы қазірде тоқтатылған монетаханада сақталған. Ол сондай-ақ Флоренцияның бірінші герцогы Алессандро де Медичидің қызметінде болды, ол үшін 1535 жылы бір жағында герцогтың бюсі, екінші жағында әулие Косима мен Дамианның тік тұрған бейнелері бар 40 сольдилік монета жасады. Кейбір сарапшылар оның қолымен жасалған бірнеше тақташаларды, «Юпитер алыптарды жеңгені», «Персей мен Финей арасындағы шайқас», итті және т.б. санайды. Басқа туындылар, мысалы, көрсетілген портреттік бюст тікелей оған жатқызылмайды, бірақ оның шеберханасына жатқызылады.
Among his art works, many of which have perished, were a colossal Mars for a fountain at Fontainebleau and the bronzes of the doorway, coins for the Papal and Florentine states, a life sized silver Jupiter, and a bronze bust of Bindo Altoviti. The works of decorative art are florid in style. In addition to the bronze statue of Perseus and the medallions previously referred to, the works of art in existence today are a medallion of Clement VII commemorating the peace between the Christian princes, 1530, with a bust of the pope on the reverse and a figure of Peace setting fire to a heap of arms in front of the temple of Janus, signed with the artist's name; a signed portrait medal of Francis; a medal of Cardinal Pietro Bembo; and the celebrated gold, enamel and ivory salt cellar (known as Saliera) made for Francis I of France at Vienna. This intricate 26 cm high sculpture, of a value conservatively estimated at 58,000,000 schilling, was commissioned by Francis I. Its principal figures are a naked sea god and a woman, sitting opposite each other with legs entwined, symbolically representing the planet Earth. Saliera was stolen from the Kunsthistorisches Museum on 11 May 2003 by a thief who climbed scaffolding and smashed windows to enter the museum. The thief set off the alarms, but these were ignored as false, and the theft remained undiscovered until 8:20 am. On 21 January 2006 the Saliera was recovered by the Austrian police and later returned to the Kunsthistorisches Museum where it is now back on Kunstkammer display. One of the more important works by Cellini from late in his career was a life size nude crucifix carved from marble. Although originally intended to be placed over his tomb, this crucifix was sold to the Medici family who gave it to Spain. Today the crucifix is in the Escorial Monastery near Madrid, where it has usually been displayed in an altered form – the monastery added a loincloth and a crown of thorns. For detailed information about this work, see the text by Juan López Gajate in the Further Reading section of this article. Cellini, while employed at the papal mint at Rome during the papacy of Clement VII and later of Paul III, created the dies of several coins and medals, some of which still survive at this now defunct mint. He was also in the service of Alessandro de Medici, first duke of Florence, for whom he made in 1535 a 40 soldi piece with a bust of the duke on one side and standing figures of the saints Cosima and Damian on the other. Some connoisseurs attribute to his hand several plaques, "Jupiter crushing the Giants," "Fight between Perseus and Phineus", a Dog, etc. Other works, such as the portrait bust shown, are not directly attributed but are instead attributed to his workshop.
Жоғалған шығармалар
Құрып кеткен маңызды туындылардың ішінде Климент VII-ге арналған аяқталмаған тостаған; Папа Павел III-тен Рим императоры Карл V-ке сыйлық ретінде берілген дұға кітабының алтын қаптамасы, екеуі де оның өмірбаянында егжей-тегжейлі сипатталған; Франциск I Парижде болғанда оған жасалған Юпитер, Вулкан және Марстың ірі күміс мүсіндері; Юлий Цезарьдің бюсті; Феррара кардиналына арналған күміс кесе бар. Селлини Климент VII-нің плащына жасаған алтын "ілмек" немесе морс (плащты бекітуге арналған құрал), оның бәйгесі оның өмірбаянында өте көрнекті бейнеленген, Папа Пий VI алтын шеберлігінің көптеген басқа да баға жетпес үлгілерімен бірге, Наполеон I-нің 1797 жылы Папа мемлекеттеріне қарсы жорықтың соңында талап еткен 30 миллион франктың төлемі үшін құрбан болған сияқты. Шарттарға сәйкес, папаға осы соманың үштен бірін тағам мен әшекейлермен төлеуге рұқсат етілді. Британ мұражайының графикалық бөлімінде Ф. Бертолидің 18 ғасырдың бірінші жартысында Талман деген ағылшынның тапсырысымен салған осы әсем морс суретінің үш акварель нұсқасы сақталған. Морестің алдыңғы және артқы жақтары, сондай-ақ шеті толық көлемде салынған, сонымен қатар ішінде орналасқан қымбат тастармен, оның ішінде сол кезде әлемдегі екінші ең ірі деп есептелген алмасымен бірге морс толық сипатталған.
The important works which have perished include the uncompleted chalice intended for Clement VII; a gold cover for a prayer book as a gift from Pope Paul III to Charles V, Holy Roman Emperor, both described at length in his autobiography; large silver statues of Jupiter, Vulcan and Mars, created for Francis I during his stay in Paris; a bust of Julius Caesar; and a silver cup for the cardinal of Ferrara. The magnificent gold "button", or morse (a clasp for a cape), made by Cellini for the cape of Clement VII, the competition for which is so graphically described in his autobiography, appears to have been sacrificed by Pope Pius VI, with many other priceless specimens of the goldsmith's art, in furnishing the 30 million francs demanded by Napoleon I at the conclusion of the campaign against the Papal States in 1797. According to the terms of the treaty, the pope was permitted to pay a third of that sum in plate and jewels. In the print room of the British Museum are three watercolour drawings of this splendid morse by F. Bertoli, done at the insistence of an Englishman named Talman in the first half of the 18th century. The obverse and reverse, as well as the rim, are drawn full size, and moreover the morse with the precious stones set therein, including a diamond then considered the second largest in the world, is fully described.
Басқа жұмыстар
Целини алтын өңдеу өнері, мүсін және суреттеу туралы трактаттар жазды.
Cellini wrote treatises on the goldsmith's art, on sculpture, and on design.