Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Вито-деи-Норманни (Sanvitese: Santu Vitu) – Апулиядағы Бриндизи провинциясындағы 19 947 тұрғыны бар итальян қаласы. Қала тұрғындары Санвитеси (немесе диалектіде Сантувитиси) деп аталады, ал қала кейде Сан Вито деп те аталады.
San Vito dei Normanni (Sanvitese: Santu Vitu) is an Italian town of 19,947 inhabitants of the province of Brindisi in Apulia. The inhabitants are called Sanvitesi (or Santuvitisi in dialect) and the town is sometimes referred to as San Vito.
Физикалық география
Қала Саленто жазығының солтүстік-шығысында, Итрия аңғарынан алыс емес жерде орналасқан. Жердің геоморфологиясы жазық, Каровиньо және Остуни муниципалитеттерімен шекарасында сәл толқынды. Адриатика теңізіне дейін, ең жақын порты Спеккьолла жағажайы, Сан-Витоның тарихи теңіз жатағы. Сан-Вито сонымен қатар Серановада орналасқан Torre Guaceto табиғат қорығынан, оған жаяу немесе велосипедпен (Пеннагросса нүктесі) және қорғалған аумаққа атын берген мұнарадан жетеді. Ион теңізі шамамен қашықтықта. Оның биіктігі теңіз деңгейінен шамамен арасында. Қала орталығындағы ең биік нүкте Contrada Castello d'Alceste, орналасқан.
The town is located in the northeast of the Salento plains, not far from the Itria Valley. The geomorphology of the land is flat, slightly undulating on the border with the municipalities of Carovigno and Ostuni. It is located from the Adriatic coast, the port nearest beach Specchiolla, a historic marine residence of San Vito. San Vito also is from the Torre Guaceto, located in Serranova, a nature reserve, accessible by foot or bicycle (Pennagrossa Point), and from the tower which gives its name to the protected area. The Ionian Sea is about away. Its altitude is around above sea level precisely between The highest point of the city center is located in Contrada Castello d'Alceste, .
Этимология
Бір кезде қаланың атында "славяндарға тиесілі" деген мағынаны білдіретін "дегли Шiavони" деген сөздер болған. Сарацендердің қудалауынан қашу үшін олар Далмациядан Адриатика теңізінің қарсы жағалауына көшіп, 963 жылдың соңында Апулияның құнарлы аймақтарына қоныстанды. Содан кейін қала жай ғана Сент-Витус, немесе славян Сент-Витусы, немесе Сан-Вито Терра-д'Отранто деп аталды. 1861 жылы құрылған Италия Корольдігіне қайтарылғаннан кейін, 1863 жылы Сан-Вито-делли-Шиавони атауы өзгертіліп, ортағасырлық ауылдың негізін қалаушы деп есептелетін Богемонд Гаутвиллдің (1050–1111), Роберт Гвискардың ұлының құрметіне қазіргі "Сан-Вито-дей-Норманни" атамын алды.
The name of the city once included the words "degli Schiavoni", meaning "of the Slavs". To escape the persecutions of the Saracens, they migrated from Dalmatia to the opposite coast of the Adriatic, settling in late 963 in the fertile regions of Apulia. After that the town was called simply St Vitus, or St Vitus of the Slavs, or else San Vito in Terra d'Otranto. In 1863, after being returned to the Kingdom of Italy, which had been formed in 1861, the name of San Vito degli Schiavoni was changed and it assumed its current name of "San Vito dei Normanni" in honor of the man who is considered the founder of the medieval village, Bohemond of Hauteville (1050–1111), son of Robert Guiscard.
Тарих
Мондескин аймағындағы қабірдің археологиялық қалдықтарында отыз қабірдің қалдықтары және б.з.б. 1800–1700 жылдар аралығындағы әртүрлі керамикалық бұйымдар табылды, бұл аймақта қола дәуірінде адамдар қоныстанғанын көрсетеді. Сондай-ақ, Касл және Паретон аймақтарында Мессапи кварталдарына жататын тарихқа дейінгі қоныстар (б.з.б. 18–9 ғасырлар) анықталған. Ауылдың тарихы орта ғасырға (10 ғасырдың соңы) дейін жетеді, болжам бойынша, сарацендердің қуғын-сүргінінен қашып келген славян колониясы (Славониядан) Сан-Витоның құнарлы аймақтарында "Кастро Санкти Вити" атты елді мекенді құрған. Кейбір ғалымдар қаланың негізін Роберт Гискардың ұлы, Норман Богемонд Хаутвиль (1050–1111 жж.) салғанын айтады. Ол аңшылыққа деген құмарлығын қанағаттандыру үшін қазірге дейін сақталған төртбұрышты мұнараның салынуын бұйырған. Фашистік кезеңде қала қарқынды дамыды. "The Circle" бастауыш мектебі, муниципалитет және пошта ғимараты сияқты маңызды нысандар салынды. 1927 жылы Сан-Вито құрамындағы Бриндизи провинциясы құрылды. 1943 жылы қала король Виктор Эммануэль III-ге және маршал Пьетро Бадольйо үкіметіне азаттыққа қашуға көмектесті. 1960 жылдардың басында мұнай-химия өнеркәсібі, инженерлік компаниялар және Бриндизи Сан-Витодағы "Aeronavali" компаниясы көптеген жұмысшыларды егістік жұмысынан құрастыру желісіне ауыстырды. Сан-Вито-деи-Норманни әуе базасының ашылуы Суық соғыс кезінде стратегиялық маңызға ие болды, сонымен қатар жергілікті тұрғындар үшін жұмыс орындары жасалып, мыңдаған американдық жұмысшылар қабылданып алынды. Берлин қабырғасы құлағаннан кейін әуе базасы жабылды. Бүгінде Сан-Вито туризмді дамытуға бағытталған маркетингтік шаралар жүргізуде.
Archaeological remains of a tomb in the Mondescine area contain the remains of thirty burials and various ceramics dating to 1800 BC 1700 BC, show that the area was inhabited during the Bronze Age. Also prehistoric settlements (18 9th century BC) have been found belonging to Messapi quarters in the Castle and Paretone area. The village dates back to the Middle Ages (late 10th century), presumably by a colony of Slavs (emigrated from Slavonia) escaping the persecutions of the Saracens, and decided to settle in the fertile areas of San Vito founding "Castro Sancti Viti". Some scholars believe that the city was founded by the Norman Bohemond of Hauteville ( 1050 1111 AD), son of Robert Guiscard, who, to satisfy his love of hunting, ordered the construction of a square tower, which still exists today. During the Fascist period it experienced remarkable urban development. There were many important buildings built such as The Circle Elementary School, the seat of the Municipality, and the post office. In 1927, the province of Brindisi was established which includes San VitoI. In 1943, it hosted King Victor Emmanuel III which was trying to escape to liberation, with Marshal Pietro Badoglio’s government. In the early 1960s, the petrochemical industry in addition to engineering companies and Aeronavali of Brindisi San Vito have moved many workers from working the fields to the assembly line. The opening of the San Vito dei Normanni Air Station into a strategic focal point during the Cold War, simultaneously created the work between the locals and received thousands of American workers. It closed after the fall of the Berlin Wall. Today San Vito is marketing to develop tourism.
Санта-Мария-делла-Виттория шіркеуі
Санта-Мария-делла-Виттория, жай ғана "Ана шіркеуі" деп аталатын, қаладағы ең маңызды діни ғимарат. Қаладағы ең үлкен шіркеудің сыртында және айналасында көрінетін, жұдырықтай саңылаулар бұрынғы соғыстардың іздері. Латын кресі пішінде салынған, үш бөлімі, трансепті және терең ғибадатханасы бар. Ішінде, құдай ана Марияның түріктерге қарсы жеңісті папа Пий V-ге жариялаған суреті бейнеленген Никопея иконасы және киелі Виттың күміс мүсіні сияқты құнды картиналар бар. Базиликаның оң жағында шіркеудің төрт жүз жылдығына арналған мерекелерде, 1995 жылдың қазан айында ашылған Киелі Есік орналасқан. Бұл мереке Флавио Панчеридің жаңа ағаш алтарі мен киелі орынның барлық жиһазының табыс етілуімен де белгіленді.
Santa Maria della Vittoria, simply called the "Mother Church", is the most important religious building in the city. The largest church in the city shows evidence of previous wars from the fist sized holes that can be seen in and around the exterior. Built in the shape of a Latin cross with three naves, a transept and a deep chancel. Inside valuable paintings such as the icon of Nicopeia, depicting the Virgin Mary, announcing to Pope Pius V the victory over the Turks, and a silver statue representing St. Vitus. On the right side of the basilica there is the Holy Door, opened in October 1995 during celebrations for the fourth centenary of the church, beginning at the Holy Year Jubilee of the Church. Also the occasion was marked by the presentation of a new wooden altar, together all the furnishings of the sanctuary, of Flavio Pancheri.
Санта-Мария-делли-Анжели шіркеуі
"Ескі шіркеу" 15 ғасырдың шамамен ортасында салынған. 1696 және 1763 жылдары оған қосымша өзгерістер енгізілген. Оның қарапайым қасбеті бар, ол алты пилястрмен, әсем порталмен және шығыңқы карниздері бар сопақша тереземен ерекшеленеді. Ішкі жағында тастан жасалған бүйірлік алтарьлар, көп түсті мәрмәрден жасалған алтарь, 16 ғасырға жататын ағаш крест және 1809 жылы Доменико Карелла салған картина орналасқан.
The "Old Church" was built around the 15th century. Subsequent modifications took place in 1696 and 1763. It has a simple façade, marked by six pilasters with an elegant portal and an oval window with projecting cornices. In its interior are side altars of stone, an altar in polychrome marble, a wood crucifix from the 16th century and an 1809 painting made by Domenico Carella.
Археологиялық орындар
1990 жылдары қаланың шетінде, нақтырақ айтқанда Контрада Кастелло д'Альчесте аймағында темір дәуіріне дейінгі құрылыстардың іздері табылды. Кейіннен жүргізілген қазба жұмыстары нәтижесінде б.з.б. 7-4 ғасырларға жататын, ірі Месаптар елді мекенінің болжамды орындары анықталды. Бұл орын Италияның алғашқы археодромына айналуы мүмкін. Археологиялық қазба алаңына Сан-Вито-дей-Норманни қалалық әкімдігі, Таранто археологиялық басқармасы және Саленто университетінің Мәдени мұра департаменті бірнеше рет қазба жұмыстарын жүргізді.
In the 1990s, just outside the town, specifically in Contrada Castello d'Alceste, traces of buildings dating back to Iron Age and, following excavations, a large Messapii settlement presumably dating from the period between the 7th and 4th centuries BC were found. That site could become the first Archeodromo of Italy. The archaeological site was the subject of several excavations made by the City Council of San Vito dei Normanni, the Archaeological Superintendence of Taranto and the University of Salento's Department of Cultural Heritage.
Дентице Фрасо қамалы
Дентиче Фрассоның ортағасырлық қамалы қалалық әкімшілік үйінің қарсы жағында, оның ежелгі шаршы мұнарасымен бірге, қаланың басты алаңына қарайды. Алғашқы кіреберіс шатырдың есігіндегі қораптан тартылатын көпір арқылы болған. Бірінші құрылыс, әрине, 12 ғасырға дейін салынған, нормандық деп саналатын мұнара болды. Богемонд де Отвиль 11 ғасырда Сан-Вито ауылынан өтетін және Орияға дейінгі ескі жолға шығатын стратегиялық маңызға ие жерде салған. Толығымен сақталған, әлі де Сан-Вито аймағына үстемдік етеді. Мұнарада Гвельфтер мен Гибеллиндерге тән тік қырлы тіреулер және ішкі жарық беруге арналған тар тесіктер бар.
The medieval castle of Dentice Frasso, opposite the Town Hall with its ancient square tower, overlooks the main town’s piazza. The original access was via a drawbridge which was from the box located on the door of the Chapel The first building was undoubtedly the tower, believed to be Norman and dating from the 12th century. Built by Bohemond of Hauteville in the 11th century, in a strategic position on the road that passed through the hamlet of San Vito and came to the old road for Oria. It is perfectly intact, still dominates the area of San Vito. The tower has Guelphs and Ghibellines like battlements and narrow openings that allows indoor lighting.
Көші-қон
Сан-Вито 20-шы ғасырда кең көлемде эмиграцияның орталығы болды, бастапқыда Америкаға, содан кейін Солтүстік Еуропаға (әсіресе Германияға) және Солтүстік-Батыс Италияға. Бірақ бүгінде қала Еуропалық Одақтан тыс елдерден келген иммигранттарды қабылдайтын жерге айналды. Соңғы он жылдан бері байқалып отырған жаңа үрдіс – Солтүстік Еуропадан, әсіресе ағылшын және ирланд отбасыларының көшіп келуі. Бұл жаңа қоныс аударушылар көбінесе зейнеткерлер, жұмыс істеу үшін емес, Сан-Витоның ауылдық аймақтарында виллалар сатып алып, жыл бойы қолайлы температурадан ләззат алу үшін келеді. Апулияда салыстырмалы түрде жақында пайда болған бұл құбылыс "Салентошир" деп аталады – бұл "Чиантишир" сияқты әдемі тіркес, ол Тосканадағы британ туризмінің қалыптасуын көрсетеді.
San Vito was the subject of extensive emigration during the 20th century, first to the Americas, later towards northern Europe (especially Germany) and to northwestern Italy, but today the town has become a destination for immigrants from outside the European Union. A phenomenon that, at least for a decade now, seems to settle into the territory is that of immigration by families from northern Europe, especially English and Irish people. These new arrivals usually consist of pensioners, not coming to work, who buy villas in the countryside of San Vito and enjoy the pleasant temperatures all year. This phenomenon, relatively recent in Apulia, is known as "Salentoshire", a playful neologism along the lines of "Chiantishire", which refers to the consolidated British tourism in Tuscany.
Инкурия
"Нукрия" – бұл әжуалық күлкіге толы лақап, оны Салентоның кез келген қаласының тұрғындарына жақын жердегі қалалардың адамдары қояды. Сан-Вито қаласының лақап аты – "мулаккьюни", яғни "үлкен есектер". "Нукрия" лақабының себебі – Санвитестің жаңалықтарға, идеяларға және айырмашылықтарға деген көзқарасымен байланысты. Олар өз пікірлерінде жақынбайды, тіпті нақты дәлелдерді де мойындамайды. Санвитестер есек сияқты, тек алға қарай бағатын, ешқандай жаңалығы мен басқа көзқарасты қабылдамайтын көзіне жалауша тағылған болып келеді.
The 'nciuria is the nickname that has a valence of mockery and is given to the inhabitants of any Salento town by the inhabitants of nearby towns. The nickname of San Vito is "mulacchiuni" that is "big mules". The reason for the 'nciuria is due to Sanvitesi attitude to differences, news and ideas. They tend to remain stubborn on their ideas, even denying the evidence. Like mules, the Sanvitese would have the blinders that are looking only forward, without further nuances or points of view.
Кітапханалар
Иоанн XXIII Biblioteca Comunale – Доминикан монахтары құрған қаланың алғашқы қоғамдық кітапханасы. Олардың мыңдаған кітабы теріге қапталған және тоғыз үлкен шкафқа реттелген. 1809 жылдан бастап монахтар монастырдан кетіп, көптеген еңбектер жоғалып кетті. 1946 жылы қала әкімі Винченцо Трицца жаңа кітапхана құру үшін комиссия тағайындады. Олар 750 томдық кітаптарды сыйға берді және 450 классикалық кітап, екі энциклопедия және басқа авторлардың кітаптарын тапсырыс берді. 1962 жылы профессор Анджело Пальяраның күш-жігері арқасында қазіргі кітапхана құрылды, ол мемлекеттік және Католик шіркеуінің жоғары лауазымды тұлғаларына материалдар сұрап хаттар жолдады. Папа Иоанн XXIII бірінші болып жауап берді және қол қойған үш томдық сөздерін сыйға берді, сол себепті кітапхана оның атымен аталады. 1940 жылы құрылған Санкт-Бенедикт қоғамдық кітапханасы Санкт-Схоластиканың бенедиктиндік облаттарының монастырында орналасқан, бірақ ол жұртшылыққа ашық. Онда шамамен 26 000 томдық кітаптар мен буклеттер бар және ол Шіркеу тарихындағы Библия, Теология, Патристика және Экуменизм салаларында мамандандырылған.
John XXIII Biblioteca Comunale is the city’s first public library, founded by Dominican friars. They possessed thousands of leather bound books and sorted into nine large closets. Since 1809 the monks left the monastery and many works were lost. In 1946, Mayor Vincenzo Trizza appointed a committee to create a new library. They donated 750 volumes and ordered 450 books of classics, two encyclopedias, and books by fellow authors. In 1962, the present library was founded through the efforts of Professor Angelo Pagliara, who sent letters to the highest offices of State and the Catholic Church to request materials. Pope John XXIII was the first to respond and gave three volumes of his speeches with handwritten signatures and, therefore, the library took name. St. Benedict Public Library, founded in 1940, is located in the convent of Benedictine Oblates of St. Scholastica but is open to the public. It features about 26,000 volumes and pamphlets and specializes in Biblical, Theology, Patristics, and Ecumenism in the history of the Church.
Мектептер
Қалада әртүрлі мектептер бар: екі балабақша – "Сан-Доменико" және "Палатуччи Дон Боско", екі бастауыш мектеп – "Ланца-дель-Васто" және "Монсиньор Франческо Пассанте", бір төменгі орта мектеп – "Дон Винченцо Мео". Бұл мектептер Primo Istituto Comprensivo San Vito dei Normanni құрамына кіреді. Secondo Istituto Comprensivo San Vito dei Normanni құрамына кіретін мектептер: үш балабақша – "Андерсен", "Коллоди" және "Родари", екі бастауыш мектеп – "Дон Лоренцо Милани" және "Мадер Тереза ди Калькутта"; бір төменгі орта мектеп – "Буонсанто"; және екі жоғары орта мектеп: Лицео Scientifico Leonardo Leo және Әлеуметтік қызметтер кәсіби институты "Пеппино Импастато".
The city has various schools: two kindergartens "San Domenico" and "Palatucci Don Bosco" two primary schools "Lanza del Vasto", "Monsignor Francesco Passante" a lower secondary school "Don Vincenzo Meo". These schools belong to Primo Istituto Comprensivo San Vito dei Normanni. The schools belonging to Secondo Istituto Comprensivo San Vito dei Normanni are: three kindergartens "Andersen", "Collodi" and "Rodari" "two primary schools "Don Lorenzo Milani", "Madre Teresa di Calcutta" ; a lower secondary school "Buonsanto; and two second level secondary schools: Liceo Scientifico Leonardo Leo and Professional Institute for Social Services "Peppino Impastato".
Ауылдық мұражай
Алтосаленто жергілікті іс-қимыл тобы іске қосқан Ауылдық мұражай 2001 жылдың 21 шілдесінде ашылды және қазіргі уақытта AXAS Onlus мәдени бірлестігі басқарып жүзеге асырып отыр. Музей, қалалық кітапхана сияқты, доминикан монахтарының монастырь кешенінде орналасқан. Мұражайда 18-шы ғасырдан 1950-жылдардың басына дейінгі ауыл тұрғындарының күнделікті өміріне куә болатын ерекше заттар мен құралдар жинағы сақталған. Аталған құралдар шеберлер, теміршілер, ағаш өңдеушілер, жекей шеберлер, пышақтарды кетейтіндер, аяқ киім жасаушылар және, әрине, шаруалардың қызметімен байланысты.
The Rural Museum implemented by local action group Altosalento, was inaugurated on July 21, 2001 and is currently managed by the Cultural Association AXAS Onlus. The museum, like the town library, is located within the cloister of the Dominicans. The museum houses a remarkable collection of objects and tools that bear witness to everyday rural life between the 18th century and the early 1950s. The tools cover artisans, blacksmiths, carpenters, saddlers, knife grinders, shoemakers and of course farmers.
Кастелло д'Алькесте мұражайы
Contrada Castello d'Alceste-де б.з.д. VIII ғасырдың екінші жартысында ауылдық тұрғынжайлардың іздері табылды. Олар б.з.д. VI ғасырға жататын құрылыстардың үстіне орналасқан, бұл жаңа құрылыс технологияларының дамуын және тұрғын кеңістікті ұйымдастырудың жаңа көзқарасын көрсетеді. Осы кезеңдегі үйлер бірнеше бөлмеге бөлінген және қыштарды қолданатын күрделі шатыр конструкцияларымен ерекшеленеді.
In the Contrada Castello d'Alceste were found traces of a village huts in the second half of the 8th century BC. It overlaps the 6th century BC buildings, reflecting the surge of new construction techniques and a new way to conceive of living space. The houses of this period are divided into multiple environments and have complex roof systems that make use of tiles.
Сан-Витодағы тарантизм
Тарантизм (Тарантелланың бір түрі) – ежелгі діни сенімдер мен христиандық дәстүрдің қосылған нұсқасы. Бұрын, гистерияға ұшыраған әйелдердің тарантула шаққаннан жұғады деп есептелген. Удың әсеріне жол бермеу үшін, олар бірнеше күн бойы үздіксіз билеуге мәжбүр болған. Музыка мен би арқылы тарантула шаққан адамды емдеуге тырысып, музыкалық сипаттағы нағыз дұға жасаған. Тарантоға тән белгілер байқалғанда, домбырашылар, скрипкашылар, мандолинашылар, гитарашылар мен аккордеоншылар тарантула шаққан адамның үйіне және осы мәселеге қызығушыларға қарқынды музыка ойнауға барыпты. Бүгінде тарантизм билеушілер мен әншілер сағайғанша бірнеше сағат бойы билеп, ән салады. Сенім бойынша, олардың энергиясы биге жұмсалғанда, тіпті тарантула да жойылады. Сан-Вито қаласында пиццаның керемет дәстүрі сақталған, ол Лекчедегіден өзгеше, тек осы қалада ғана кездесетін емдік музыкалық репертуар болып табылады. 1950 жылдары тарантула шаққандарды емдеуге кем дегенде отыз музыкант қатыса алатын.
Tarantism (a type of Tarantella) blends pagan and Christian tradition. In the past it was believed, that women who showed forms of hysteria, were infected by the bite of the tarantula. The only known remedy was to dance continuously for days, so that the poison did not take effect. Through music and dance to give healing to taranta (the tarantula bitten), creating a real exorcism of musical character. Each time a tarantata exhibiting symptoms associated with Taranto, the drummers, fiddlers, mandolin, guitarists and accordionists went in the house of taranta and stakeholders to play the music from at a frantic pace. Now the Tarantismo dance and sing for hours until they are exhausted. The belief, that while their energies were consumed in the dance, even the tarantula is consumed and destroyed. San Vito retains a remarkable tradition of pizzica that, unlike that of Lecce, appears free as a therapeutic repertoire and musical found only in this town. In the 1950s at least thirty players could be involved in the care of the tarantati.
Ас мәзірі
Санвице асханасы жергілікті дәстүрлі ауыл шаруашылығы өнімдерімен ерекшеленеді. Жергілікті тағамдарға баклажан толмасы (maranciani chini) және көкөністер қосылған бұршақ пюресінен (favi e fogghi) жасалған дәстүрлі тағамдар кіреді. Басқа дәстүрлі тағамдар: суға малынған, тұзы шашылған дөңгелек пішінді қатты нан – "фризе", оған вишня помидоры, зәйтүн майы және ақбидай қосылады, сондай-ақ қой ішегінен жасалған ет қабаттары – "gnummarieddi" немесе "turcinieddi". Десерттерге мустацуэли, шоколадты дольчетти, тәтті Картеттате, ыстық майда қуырылған жұқа қамырдан жасалған Рождество торттары, бадам қосылған купета торттары және ыстық майда қуырылған өте жұмсақ петоле қамырлары жатады. Бұл муниципалитет Collina di Brindisi зәйтүн майы коалициясының және Appia wines шарап коалициясының мүшесі, сонымен қатар Бриндизи, Остуни, Латиано және Месанье муниципалитеттері де кіреді. Бадам сүтін жасау үшін, майда кесілген бадамды суға салып, одан кейін барлық шырынын сығып алады. Апулия аймағы бадам сүтін дәстүрлі итальян тағамдарының тізіміне қосты. Лимончелло – жас лимон қабығынан жасалған, су, қант және спирт қосылған, аперитив ретінде де, тамақтан кейін ас қорыту үшін де ішіледі.
The sanvitese cucina is characterized by local traditional agricultural products. Local cuisine includes stuffed aubergines (maranciani chini), and traditional specialities made with mashed broad beans mixed with and vegetables (favi e fogghi). Other traditional dishes include "frise", round shaped hard bread soaked in water and topped with salt, with cherry tomatoes, olive oil and oregano and "gnummarieddi" or "turcinieddi", meat skewers made with lamb's innards. Sweets include the mustazzueli, chocolate dolcetti, sweet Carteddàte, Christmas cakes in the shape of thin pastry rosettes fried in hot oil, the cupeta cake with almonds, and very soft pettole balls of dough fried in hot oil. The municipality is a member of the olive oil coalition Collina di Brindisi and the wine coalition called Appia wines, which also includes the municipalities of Brindisi, Ostuni, Latiano and Mesagne. Almond milk is achieved by creating in an infusion of water with finely chopped almonds, and then squeezing them to bring out all the juice. Puglia Region has entered the almond milk in the list of traditional Italian food products. Limoncello is a liquor made from the peel of fresh lemon and enriched with water, sugar and alcohol to be enjoyed both as an apéritif and as a digestive after meals.
Шарап
Сан-Вито аймағында Aleatico di Puglia Doc, Doc Ostuni, Puglia IGT сияқты шараптар өндіріледі. Муниципалитет жолы бойында Negroamaro, Primitivo және Malvasia сияқты жергілікті жүзім түрлері өседі, олар жылдар бойы ақ жүзімнің егістерімен толықтырылды. Malvasia Nera di Brindisi – грек текті жүзім, қазіргі уақытта Жерорта теңізі елдерінде кең таралған. Оның шарабы, ағылшын тілінде Малмси деп аталады, алтын түсті және тәтті. Италияда оның өсірілуі Пьемонттан Пульяға дейін тараған. Дұрыс өңделгенде, одан құрғақ ақ шарап та жасауға болады. Sangiovese – Италияда ең көп тараған қызыл жүзім сорттарының бірі. "Көз жасы" деп те аталатын Negroamaro Novoli жүзім бұтасының химиялық қасиеттері роза гүлдерін өсіруге ерекше мүмкіндік береді. Ottavianello жапырақтары бесбұрышты, жасыл, тегіс, жылтыр емес, ал төменгі жағы ашық жасыл түсті.
The territory of San Vito produces wines such as the Aleatico di Puglia Doc, Doc Ostuni, Puglia IGT. Along the road of the municipality, there are indigenous varieties of grapes, the Negroamaro, Primitivo, and Malvasia, which have been joined over the years by crops of white grape vines. Malvasia Nera di Brindisi is a grape of Greek origin and now widespread in most Mediterranean countries. Its wine, called Malmsey in English, is sweet with a golden hue. In Italy its cultivation has spread from Piedmont to Puglia. Vinified properly, it can also make a dry white wine. Sangiovese is a red grape variety, among the most widespread in Italy. Negroamaro Novoli vine that is also called "tears", has a special ability to produce rose to its chemical characteristics. Ottavianello leaves are pentagonal green, smooth, opaque and the lower surface light green.
Географиясы адамгершілік
Қала бастапқыда Дентис-Фрассо қамалының төңірегінде дамыған; ескі қала әлі де төменгі ғимараттар мен тар көшелердің ескі қалалық құрылымын сақтап келеді. 1970 жылдары Сан-Вито қала құрылысының екінші маңызды кезеңін басынан өткерді, қаланың солтүстігінде "167-аймақ" құрылды. Бұл ауданда көптеген көпптерлі үйлер, сондай-ақ жеке тұрғын үйлер мен виллалар орналасқан. Ауданға Ли Стратодди / Орталық, Чианти, Галло / Иадду, Сан-Франциску / Сан-Франциско, Санта-Рита, 167-аймақ және Zona PIP кіреді.
The city originally developed around the Dentice Frasso castle; the old town that still retains the old urban structure of low buildings and small streets. During the 1970s, San Vito experienced a second major urban development with the creation of the “zone 167” north of the city. This neighborhood is home to many condominiums, but also has residences and villas. Neighborhoods include Li stratoddi / Center, Chianti, Gallo / Iaddu, San Franciscu / San Francis, Santa Rita, Area 167, and Zona PIP.
Экономика
Сан-Вито-де-Норман негізінен ауыл шаруашылығы және сауда орталығы болып табылады. Жұмыспен қамту деңгейі провинциялық орташа көрсеткіштен жоғары.
San Vito dei Norman is primarily a center of agriculture and trade. The level of employment is above the provincial average.
Ауыл шаруашылығы
Алғашқы секторда мал шаруашылығы жетілдірілмеген, ірі қара мен қой бағылымы дамыған жоқ. Екінші жағынан, ауыл шаруашылығы саласы жеміс-жидектер, көкөністер, бадам және әсіресе зәйтүн (Olea europea) өсімдіктерін қарқынды өндірумен айналысатын мыңдаған шағын және орта кәсіпкерлерге тіреледі.
As for the primary sector, livestock is not well developed with herds of cattle and sheep. Instead the agriculture industry relies on a thousand small and medium entrepreneurs engaged in intensive cultivation of fruits, vegetables, almonds and especially olives (Olea europea).
Қолөнер және өнеркәсіп
Аумақта 250 өнеркәсіптік кәсіпорын бар, бұл жұмыс күшінің 17,96%-ын құрайды. Өндіріс салаларына агроөңдеу (мысалы, артишок), сондай-ақ механикалық, тоқыма, қаптама және ағаш өңдеу кәсіпорындары кіреді.
Industry in the territory is present with 250 industrial companies and 17.96% of the workforce. The manufacturing sectors are agro processing (like artichokes), but also mechanical, textile, packaging and wood processing companies.
Қызметтер және туризм
Қызмет көрсету секторы ең қарқынды дамып келеді, жұмыспен қамтылған еңбек күшінің 17,22%-ы көбінесе тасымалдау және сақтау қызметтерінде, сондай-ақ жылжымайтын мүлік агенттерінде жұмыс істейді. Бұрынғыда АҚШ әскери базасы жабылуына байланысты мемлекеттік басқарудағы жұмыс орындары азайды. Соңғы кезде туризм саласында маңызды тәжірибелер қолға алынып, оның жылдан жылға өсуіне жағдай жасалуда. Алайда, халық арасында білім деңгейінің төмендігі және қала әкімдігінің нашар ұйымдастырылуы қаланы, әсіресе маңындағы аудандарды, түрлі қоқыстармен толған ашық полигонға айналдырды. Көше бойындағы және далалардағы қоқыстар көрінісі қалыпты жағдай. Тіпті жолдар да күтілмей, олардың көп бөлігі қоқыс жинау машиналарын жүргізуге жарамсыз. Сонымен қатар, жыл сайын көптеген үй жануарлары тасталып қалуы салдарынан көшелердің жиегінде жануарлардың денелерін жиі кездестіруге болады.
The activity of the service sector, is the fastest growing, with 17.22% of the employed labor force, found primarily in services of transportation and storage businesses, as well as real estate agents. Employment is now reduced in public administration because of the closure of the U. S. military base in the past. Lately, important experiments are being tried in tourism, allowing the industry to grow from year to year. Unfortunately the leak of education in the population and the bad organization of the city hall make the city, especially the surrounding areas, a real open air dump with trashes of different types in the side streets and the fields. Even the roads have not maintains, making sure that many of these are unusable even by garbage collectors. In addition, we often find corpses of animals on the side of the streets given by the large amount of annual abandonment of pets.
Темір жолдар
Сан-Вито-де-Норманнидегі станция Адриатика темір жолы арқылы қызмет көрсетеді, қазіргі уақытта жолаушылар тасымалы бойынша жұмыс істеп тұр, бірақ ол негізінен бірнеше аймақтық пойызбен ғана қызмет көрсетеді. Станция қаладан он шақырым қашықтықта орналасқан. Аңызға сүйенсек, темір жол салынып жатқан кезде, ханзада "жаңа тозақ машинасының" өзінің жерінен өтуіне қарсы болған. Жергілікті сервистік қызметтер Ceglie Messapica және Francavilla Fontana қалаларындағы ESF арқылы қамтамасыз етіледі.
The station in San Vito dei Normanni, served by the Adriatic railway, is currently active with passenger service, but it served by only a few regional trains. The station is located ten kilometres from the city. The legend says that at the time of construction of the railroad, the prince did not want the "new infernal machine" to pass on its territories. The local service stations is ensured by the ESF in Ceglie Messapica and Francavilla Fontana.