Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық толыққанды тұқымды жарыс жылқысы және әкесі (1850–1875)
American Thoroughbred racehorse and sire (1850–1875)
Лексингтон (17 наурыз, 1850 – 1 шілде, 1875) – АҚШ-тың толыққанды тұқымды жарыс жылқысы, жеті жарысының алтысында жеңіске жеткен. Дегенмен, оның ең үлкен даңқы 19 ғасырдың екінші жартысындағы ең табысты әке ретінде келді; ол Солтүстік Америкада 16 рет жетекші әке болды және көптеген атақты жарыс жылқыларының аналық әкесі атанды.
Lexington (March 17, 1850 – July 1, 1875) was a United States Thoroughbred race horse who won six of his seven race starts. Perhaps his greatest fame, however, came as the most successful sire of the second half of the nineteenth century; he was the leading sire in North America 16 times, and broodmare sire of many notable racehorses.
Өмірбаян
Лексингтон - Кентукки штатының Лексингтон қаласының жанында, Уорфилдтің The Meadows ат фермасында Елиша Уорфилд өсірген құлындай торы ат. Лексингтоннің әкесі – Даңқ залына енген Бостон (Тимолеоннан және Сэр Арчиден), анасы – Сарпедоннан туған Элис Карнеал. Ол Сэр Арчиге үшінші және төртінші буында (3м × 4ф) жақын туысқандық байланыста болған. Лексингтонның сыртқы келбеті жақсы болған, бірақ ерекше "моос басы" пішінімен ерекшеленген. Оны тұқымдық жұмысқа пайдаланғанда, ол еркіндікке бой ұсынып, кейде қатыгез мінез танытқан.
Lexington was a bay colt bred by Elisha Warfield at Warfield's stud farm, The Meadows, near Lexington, Kentucky. Lexington was by the Hall of Fame inductee, Boston (by Timoleon by Sir Archy) from Alice Carneal by Sarpedon. He was inbred in the third and fourth generations (3m × 4f) to Sir Archy. Lexington stood and was described as having good conformation though he had a distinctive "moose head" profile. At stud, he developed a willful and somewhat vicious temperament.
Жарыс рекорды
"Дарли" деген атпен Лексингтон Уорфилд пен оның серіктесі "Бёрбридждің Гарри", әрі бұрынғы құл, кейін танымал ат жаттықтырушысы болған Гарри Льюис үшін өзінің алғашқы екі жарысын оңай жеңіп алды. Льюис қара нәсілді болғандықтан, "Дарлиді" өз атынан жарыстарға тіркеуге рұқсат етілмеді, сондықтан жылқы Уорфилдтің атынан және түстерінде жарысты. Дарли Ричард Тен Броктың назарына ілігіп, ол Уорфилдтен құнын сұрады. Бостонның ұлы "Дарли" мен Джарет 1853 жылы Тен Брокке сатылды, ол оны "Лексингтон" деп қайта атауды жоспарлаған синдикаттың өкілі болды. Лексингтонның тегіне қатысты Уорфилд мынадай жазба қалдырды: "Бұл тайды мен өсірдім, оның анасын да, мен оны қазір де, болашақта да меншіктеймін. Е. Уорфилд". Ричард Тен Брок, генерал Эйб Бьюфорд, капитан Вилла Вилей және Джуниус Р. Уордтан құралған синдикат Лексингтонды жарыс кезінде немесе арасында 2500 долларға сатып алды, содан кейін ол жеңген кезде жүлде қорын талап етуге тырысты. Сәтті болмағаннан кейін, сату бағасынан жүлде қорын шегеріп алуға әрекеттенді. Бірақ Уорфилд келіспеді. Жаңа иелері Лексингтонды бірден Миссисипи штатының Нэтчез қаласына, Дж. Б. Прайордың жаттықтыруына жіберді. Лексингтон үш және төрт жасында жарысқа қатысты, барлығы жеті рет жарысқа шықса да, оның көптеген жарыстары төрт мильдік қатал сынақтар болды. Лексингтон жеті жарысының алтауын жеңіп, бір рет екінші орын алды. Оның жеңістерінің бірі 1853 жылғы "Феникс" қонақ үйінің "Хандикапы" болды. 1855 жылдың 2 сәуірінде Нью-Орлеандағы Метари жарыс жолында ол уақытқа қарсы жарысып, 7 минут 19 3/4 секундта төрт мильді жүгіру бойынша рекорд орнатты. Оның Лекомт (Бостонның да ұлы, екеуі де Бостон қайтыс болғаннан кейін дүниеге келген) аттымен күрделі және қиын бәсекелестігіне қарамастан, ол өз заманындағы ең үздік жарыс аты ретінде танылды. 1855 жылдың 14 сәуірінде Лекомтпен болған екінші кездесуі ғасырдың ең ұлы жарыстарының бірі деп есептелді. Бірақ Лексингтон 1855 жылдың соңында нашар көру қабілетіне байланысты жарыс жолынан кетуге мәжбүр болды. Оның әкесі Бостон да соқыр болған. 2010 жылы жүргізілген консервациялық жұмыстар Лексингтонның бетінде ауыр инфекция болғанын және осының салдарынан соқыр болғанын көрсетті.
Under the name of "Darley" Lexington easily won his first two races for Warfield and his partner, "Burbridge's Harry", a. k. a. Harry Lewis, a former slave turned well known horse trainer. Lewis, being black, was not allowed to enter "Darley" in races in his own name, so the horse ran in Warfield's name and colors. Darley caught the eye of Richard Ten Broeck who asked Warfield to name his price. "Darley", the son of Boston, and Jarret were sold in 1853 to Ten Broeck acting on behalf of a syndicate who would rename him Lexington. Affixed to Lexington's pedigree Warfield wrote: "The colt was bred by me, as was also his dam, which I now and will ever, own E. Warfield." A syndicate made up of Richard Ten Broeck, General Abe Buford, Captain Willa Viley, and Junius R. Ward, bought Lexington for $2,500 between heats (or during the running of his race), so tried claiming the purse money when he won. Failing that, he tried to deduct the purse money from the sale price. But Warfield held out. His new owners immediately sent Lexington to Natchez, Mississippi to train under J. B. Pryor. Lexington raced at age three and four and although he only competed seven times, many of his races were grueling four mile events. Lexington won six of his seven races and finished second once. One of his wins was the Phoenix Hotel Handicap in 1853. On April 2, 1855, at the Metairie race course in New Orleans, he set a record running four miles in 7 minutes, 19 3/4 seconds, running against time. Even with his complex and hard fought rivalry with the horse Lecomte (also a son of Boston, both born just after Boston died), he was known as the best race horse of his day. His second match with Lecomte on April 14, 1855, was considered one of the greatest matches of the century. But Lexington had to be retired at the end of 1855 as a result of poor eyesight. His sire, Boston, had also gone blind. Conservation work in 2010 revealed that Lexington had had a massive facial infection that resulted in his going blind.