Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
аты мен тегі
the given name and surname
Хажи Мирза Хасан и Адибу'л Улама (; 1848 жылдың қыркүйегі – 1919 жылдың 2 қыркүйегі), Мырза Хасан немесе Адиб деп белгілі, Бахаи дінінің негізін қалаушы Бахаулланың көрнекті жақтасы болды. Ол Бахаулланың Қолы ретінде тағайындалды және Бахаулланың он тоғыз елшісінің бірі ретінде танылды.
Hájí Mírzá Ḥasan i Adíbu'l ʻUlamá (; September 1848–2 September 1919), known as Mírzá Ḥasan or Adíb, was an eminent follower of Baháʼu'lláh, the founder of the Baháʼí Faith. He was appointed a Hand of the Cause and identified as one of the nineteen Apostles of Baháʼu'lláh.
Өмірбаян
Мирза Хасан 1848 жылы қыркүйекте Талақанда дүниеге келді. Әкесі көрнекті ислам ғалымы болғандықтан, Мирза Хасан Теһран мен Машхадта дәстүрлі діни білім алды. Ол Иранның алғашқы техникалық колледжі – Дарул-Фунунның жұма намазын оқыды, және шах құрған осы колледжде «Әдібу-л-Улама» (ғалымдардың әдебиетшісі) атағын алды. 1874 жылы ол қажар князьдерінің тапсырысымен көптеген энциклопедиялық кітаптар жазды.
Mírzá Hasan was born in Talaqán in September 1848. His father was an eminent Islamic cleric and Mírzá Hasan went through the usual religious education in Tihrán and Mashhad. He became the Friday prayer leader at the Daru'l Funun, Iran's first technical college set up by the Shah, where he received his title of Adíbu'l 'Ulamá (littérateur of the 'Ulamá) In 1874 he was employed by the Qajar princes, writing a large number of encyclopedic books on their behalf.
Қайта құру
Мирза Хасанның Бахаулланы қабылдауы, Набил и Акбарды қоса алғанда, бірнеше бахаи достарының оны оның ілімдерін зерттеуге ынталандыруының нәтижесі болды. Бахаи дініне кіргеннен кейін ол жұмысынан қуылды. 1889 жылы оның дінге өтуі ресми түрде бекітілді және ол көп ұзамай Бахаулла тағайындаған төрт Ұлы қолдың біріне айналды.
Mírzá Hasan's acceptance of Baháʼu'lláh was the result of several Baháʼí friends, including Nabíl i Akbar, who prompted him to investigate the teachings. Upon converting to the Baháʼí Faith, he was expelled from his work. In 1889, his conversion was made official and he soon became one of the four Hands of the Cause appointed by Baháʼu'lláh.
Қызмет пен соңғы жылдары
1892 жылы Бахаулланың дүниеден өткеннен кейін Мирза Хасан Ирандағы Келісім бұзушылардың қызметімен күресуде маңызды рөл атқарды. Кейіннен ол Тихрандағы Орталық Рухани Ассамблеяға айналған жиналыстарға қатысты, ол әрі қарай Иранның Ұлттық Рухани Ассамблеясы болды, және оның төрағасы болды. 1903 жылы Исфаханға сапар шегіп, қысқа мерзімге түрмеге қамалды. Одан кейін ол Шираз, Бомбей және Акка қалаларына да барды, онда Абдул-Баха оған америкалық бахаимен бірге Үндістан мен Бирмаға бахаи дінін таратуға көмектесу үшін саяхаттауды тапсырды. Тегеранға оралғаннан кейін 1919 жылдың 2 қыркүйегінде дүниеден өтті.
After the passing of Baháʼu'lláh in 1892, Mírzá Hasan became instrumental in dealing with the activities of Covenant breakers in Iran. He later participated in the meetings that evolved into the Central Spiritual Assembly of Tihrán, which later became the National Spiritual Assembly of Iran, of which he was the chairman. In 1903, he travelled to Isfahan, where he was briefly imprisoned. From there he also visited Shiraz, Bombay, and ʻAkká, where ʻAbdu'l Bahá instructed him to travel with an American Baháʼí to India and Burma to help spread the Baháʼí Faith in those areas. After returning to Tehran, he died on 2 September 1919.