Американдық бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер Док Эдвардс

Кіріспе

Америкалық бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер Говард Родни "Док" Эдвардс (10 желтоқсан 1936 – 20 тамыз 2018) – американдық кәсіби бейсбол ойыншысы, менеджер және жаттықтырушы. Ол Үлкен Лига Бейсболында (MLB) «Кливленд Индианс», «Канзас-Сити Атлетика», «Нью-Йорк Янкиз» және «Филадельфия Филлиз» командаларымен бес маусымға созылған тоғыз жыл бойы ойнады. Эдвардс сондай-ақ үш маусым бойы (1987–1989) «Индианс» командасын басқарды.

Ойын мансабы

1956-1957 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызметтен кейін, ол теңіз корпусының мүшесі ретінде "Док" лақап атын алды, 21 жасында 1958 жылы "Кливленд Индианс" командасымен екінші лига келісіміне қол қойды. Оны "Индианс" клубының скауты және болашақ Бейсбол Даңқы залының мүшесі Ральф Кинер таңдады. "Индианс" оны Небраска штатындағы D класты командасына жіберді, онда ол .359 көрсеткішпен ойнап, "Норт Платт Индианс" клубына Небраска штаты лигасының жеңімпаздығына көмектесті. Келесі үш маусымда Эдвардс "Индианс" жүйесінде өрлеген сайын тамаша нәтижелер көрсетті, "Сельма Кловерлифс", "Берлингтон Индианс" және "Солтүстік Лейк-Сити Биз" командалары үшін тиісінше .337, .279 және .331 көрсеткіштермен ойнады, содан кейін 1962 жылы негізгі лига клубына шақырылды. "Индианс" формасында 63 ойында .270 орташа көрсеткішпен ойнағаннан кейін, Эдвардс 1963 жылғы маусымда Дик Хаузерге айырбас ретінде "Канзас-Сити Атлетикс" клубына өтті. Ол 1964 жылғы маусымды толығымен "Канзас-Сити" командасымен өткізді, содан кейін 1965 жылғы маусымның басында "Нью-Йорк Янкиз" клубына ауыстырылды, онда ол 43 ойында 284 иннинг ойнады және жарақат алған он екі мәрте "All-Star" қақпашысы Элстон Ховардты ауыстырды. Маусымнан кейін ол қайтадан "Кливленд Индианс" клубына ауыстырылды. "Индианс" командасында кубалық қақпашы Джо Аскуэ көп ойнаса, ал сегіз мәрте "All-Star" және бұрынғы Әлем сериясының чемпионы Дел Крандалл тәжірибелі басшылықты қамтамасыз еткендіктен, 1966 жылы Эдвардсқа негізгі лига тізімінде орын болмады. Ол "Портленд" клубының "AAA" фермалық командасына жіберілді. Тынық мұхиты лигасындағы "Биверс" командасымен бір маусым өткеннен кейін, ол "Хьюстон Астрос" клубына өтті және олардың Тынық мұхиты лигасындағы "Оклахома-Сити" клубына қосылды, онда ол 1967 жылғы маусымды өткізіп, босатылды. Сол жылдың қараша айында оны "Филадельфия Филлиз" клубы қабылдады. "Сан-Диего" (1968) және "Юджин" (1969) қалаларындағы "AAA" филиалдарында екі жыл ойнағаннан кейін, "Филлиз" клубы оны 1970 жылғы маусымда өздерінің бас бапкері етіп тағайындады. Оның "AAA" ойыншысы ретіндегі төрт жылы емес, осы бапкерлік қызметі оның негізгі лигада ойнау жолына оралды. 1970 жылдың маусым айында жарақаттардың тізбегі "Филлиз" клубын қақпашыдан айырды, олар 33 жастағы Эдвардсты белсенді тізімге қосты. Док екі соққы берді және Джим Баннинг – Дик Сельма дуэтінің екі соққысын қабылдады. Сол маусымда негізгі лигаға қайта оралған кезде Эдвардс 35 ойынға қатысып, "Филлиз" клубы үшін .269 орташа көрсеткішпен ойнады, бұл оның ойыншылық мансабының соңғы маусымы болды.

After a tour of duty in the United States Navy in 1956 1957, where he earned his nickname "Doc" as a Navy Corpsman, the 21 year old signed a minor league contract with the Cleveland Indians in 1958. He was signed by Indians' scout and future Baseball Hall of Famer Ralph Kiner. The Indians assigned him to their Class D affiliate in Nebraska, where he batted .359 and helped lead the North Platte Indians to the Nebraska State League pennant. Over the next three seasons, Edwards continued to produce at the plate as he progressed up the Indians farm system, batting .337, .279, and .331 for the Selma Cloverleafs, Burlington Indians, and the Salt Lake City Bees respectively, before earning his call up to the major league club in 1962. After batting .270 in 63 games in an Indians uniform, Edwards was traded to the Kansas City Athletics for Dick Howser during the 1963 season. He spent the full 1964 season with Kansas City, then was traded to the New York Yankees shortly after start of the 1965 season, where he caught 284 innings in 43 games while filling in for injured twelve time All Star catcher Elston Howard. Following the season, he was traded back to the Cleveland Indians. With highly regarded Cuban catcher Joe Azcue seeing most of the playing time for the Indians, and eight time All Star and former World Series champion Del Crandall providing senior leadership, there was no room for Edwards on the major league roster in 1966. He was sent down to the Indians AAA farm club in Portland. After one season with the Pacific Coast League Beavers, he was sent to the Houston Astros and assigned to their PCL club in Oklahoma City, where he spent the 1967 season before being released. He was picked up by the Philadelphia Phillies in November of that year, and after two years with their AAA affiliates in the PCL in San Diego (1968) and Eugene (1969), the Phillies named him as their bullpen coach for the 1970 season. It was this coaching assignment, and not his four years as a AAA player, which would guide his path back to playing in the major leagues. In June 1970, a series of injuries left the Phillies short a catcher where they activated the then 33 year old Edwards. Doc responded with two hits and caught a Jim Bunning–Dick Selma two hitter. In his unlikely return to the major leagues that season, Edwards caught 35 games and batted .269 for the Phillies in what would prove to be the final season of his playing career.

Коучинг және менеджерлік мансап

1973 жылы 36 жастағы Эдвардс АА сыныптағы Шығыс лигасының «Вест-Хейвен Янкис» командасының басқарушысы болып тағайындалды, осымен ол 40 жылдық мансабын бастады, оның барысында 12 команда үшін 33 маусымда 3800-нен астам ойынды басқарды. «Вест-Хейвенде» екі жылдық қызметтен кейін (1973–1974), Эдвардсты «Чикаго Кабс» клубы жұмысқа алды, ол 1975 жылы Техас штатының Мидленд қаласындағы олардың АА филиалымен, ал 1976 жылы Уичитадағы ААА клубымен жұмыс істеді. Содан кейін ол «Монреаль Экспоз» клубының АА лигасындағы «Квебек Метрос» (1977) және ААА лигасындағы «Денвер Биарс» (1978) командаларын басқарды, содан кейін «Балтимор Ориолс» клубына ауысты, онда ол Халықаралық лиганың «Рочестер Ред Уингс» командасына тағайындалды. Эдвардс үш жыл бойы «Ред Уингс» командасын басқарды (1979–1981), осы кезеңде ол кіші лига тарихындағы ең есте қаларлық ойындардың бірін өткізді. 1981 жылдың сәуір айында «Ред Уингс» және «Покет Ред Сокс» командалары 33 иннингтік марафондық ойын өткізді, ол кәсіби бейсбол тарихындағы ең ұзақ ойын ретінде танылды. 1982 жылы Эдвардс өзінің туған штатына және оған кәсіби бейсболдағы алғашқы мүмкіндігін берген жоғары лига клубына оралу мүмкіндігіне ие болды. «Кливленд Индианс» клубы оны Батыс Вирджиния штатының астанасы, оның туған қаласы Ред Джакеттен шалғай емес орналасқан ААА Халықаралық лигасының «Чарльстон Чарлис» командасына тағайындады. Эдвардс 1982 және 1983 жылдары «Чарлис» командасын басқарды, содан кейін франшиза Мэн штатына көшірілді, онда ол командамен (қайта «Мэн Гайдс» деп аталды) тағы екі жыл (1984–1985) жұмыс істеді. Эдвардстың «Индианс» клубына деген адалдығы 1993 жылы, ол Пэт Корралестің орнына жоғары лига клубының басқарушысы болып тағайындалғанда марапатталды. Өкінішке орай, «Индианс» клубының сәтсіздігі жалғасты (1968 және 1987 жылдар аралығында олардың тек екі жеңіске жеткен маусымы болды). Жақсы жаңалық – «Индианс» сол маусымда соңғы орынға түскеніне қарамастан, ол маусымның қалған бөлігінде 30–45 есебімен «Жылдың басқарушысы» сыйлығына дауыс беруге лайық болды. 1988 жылғы жалғыз толық маусымында «Индианс» клубы өткен маусыммен салыстырғанда 17 ойынмен жақсартып, 78–84 есебімен аяқтады. 1989 жылы жақсы нәтижелерді жалғастыру үмітімен, команда 54–54 есебімен бастап, тамыздың басында бірінші орыннан 11/2 ойын қалып қойды. Бірақ команда келесі 35 ойынның 24-інде жеңіліп, жарыстан шықты. 10 қыркүйекте 65–78 есебімен Эдвардс маусымның қалған 19 ойынында қызметтен босатылды және оның орнына скаут Джон Харт тағайындалды. Эдвардс сонымен қатар 1998 жылы кәсіби бейсболдың Атлантик лигасының алғашқы маусымында тәуелсіз «Атлантик Сити Сёрф» командасын чемпионатқа жеткізді. Ол 2014 жылға дейін тәуелсіз Біріккен Бейсбол лигасының «Сан-Анджело Колтс» командасын басқарды, ол осы команданы 6 жыл бойы басқарды. 2006 жылғы Ұлттық Бейсбол Даңқы залына кіру салтанатында жаңадан кірген Брюс Саттер 1975 жылы Техас лигасының «Мидленд Кабс» командасымен Саттерді басқарған кезде Саттердің ерекше саусақпен ұстап тастауын дамытуға көмектескені үшін Док Эдвардсқа алғыс айтты.

In 1973, the 36 year old Edwards was named Manager of the West Haven Yankees of the Class AA Eastern League, beginning a 40 year journey that would see him manage over 3,800 games in 33 seasons for 12 teams. Following a two year stint in West Haven (1973–74), Edwards was hired by the Chicago Cubs, and he managed their AA affiliate in Midland, Texas, in 1975, and their AAA club in Wichita in 1976. From there he managed the Montreal Expos’ AA Quebec Metros (1977) and AAA Denver Bears (1978), before moving over to the Baltimore Orioles, where he was assigned to the International League's Rochester Red Wings. He spent three years at the helm of the Red Wings (1979 1981), where he managed in one of the most memorable games in minor league lore. In April 1981, the Red Wings and Pawtucket Red Sox played in a 33 inning marathon, which remains as the longest game in professional baseball history. In 1982, Edwards was presented with the opportunity to return to his home state, and to the major league club that gave him his first shot in professional baseball. The Cleveland Indians assigned him to the AAA International League Charleston Charlies, located in the West Virginia capital not far from his hometown of Red Jacket. He managed the Charlies in 1982 and 1983, before the franchise was uprooted to Maine, where he continued with the team (rechristened as the Maine Guides), for two more years (1984–85). His allegiance to the Indians was finally rewarded in , when he was hired to replace Pat Corrales as the manager of the big league club in midseason. Unfortunately for Edwards, the Indians futility continued (they had only two winning seasons between 1968 and 1987). On a positive note, despite the Indians finishing dead last that season, his 30 45 record through the remainder of the season was enough to garner a vote for the AL Manager of the Year Award. In his only full season in 1988, the Indians showed a 17 game improvement over the previous season, finishing 78 84 in the loaded AL East. With hopes of continued improvement in 1989, the Tribe started 54 54 and found themselves within 11/2 games of first place in early August. But the team lost 24 of their next 35 games to fall from contention. On September 10, with a 65 78 record, Edwards was relieved of his duties with 19 games remaining in the season and replaced by scout John Hart. Edwards also managed the independent Atlantic City Surf to the championship during their inaugural season of the Atlantic League of Professional Baseball in 1998. He was the manager for the San Angelo Colts, a team in the independent United League Baseball, through 2014, having managed this team for 6 years. At the 2006 National Baseball Hall of Fame induction ceremony, new inductee Bruce Sutter thanked Doc Edwards for his help in developing Sutter's signature split finger fastball while managing Sutter with the Midland Cubs of the Texas League in 1975.

Марапаттар

2 қыркүйек 2009 жылы Эдвардсқа 2009 жылғы Біріккен бейсбол лигасының жыл бапкері сыйлығы табысталды.

Өлім

Эдвардс 2018 жылдың 20 тамызында 81 жасында дүние салды.