Кіріспе
1978 жылы Иан МакЭванның қысқа әңгімелер жинағы
"Жырақтар арасында" (1978) – британдық жазушы Иан МакЭванның екінші қысқа әңгімелер жинағы.
Контекст
Бұл жинақ МакЭуэннің екінші кітабы және екінші әңгімелер жинағы. Автор оны (алғашқы жинағы "First Love, Last Rites"пен бірге) жазушы ретінде өзінің стилін іздеу және тәжірибе жасау мүмкіндігі деп санады. 1979 жылы Кристофер Рикске берген сұхбатында МакЭуэн былай деді: "Олар мен үшін бір түрлі зертхана болды. Олар маған түрлі нәрселерді сынап көруге, жазушы ретінде өзімді тануға көмектесті".
Өлеңдер
"Порнография" - екі рет порнографияға түскен адам. Оның сүйіктілері ақырында оны тұзаққа түсіріп, төсегіне байлап қояды. Әңгіме әйелдер оны (олар айтқандай) жыныстық аурудан жұқтырғаны үшін кек алу үшін кастрациялауға дайындалғанда аяқталады. "Құралған маймылдың ойлары" бір жазушы мен оның маймылының арасындағы айуандық қарым-қатынасты көрсетеді, оны "маймыл" көзқарасынан қараған жөн. Диалогтар айтылмайды. "Екі фрагмент" апаттықтан кейінгі Лондонды апатқа ұшыраған қоғамдағы кішкентай қызына қамқорлық жасайтын әкенің көзімен көрсетеді. "Dead As They Come" бай кәсіпкердің сән манекеніне деген қызығушылығы туралы, оны сатып алып, үйіне алып кетеді. "Жаттырмалар арасында" атасының жасөспірім қызын үлкен жәндік досымен қарым-қатынасына күдікпен қарауы туралы әңгімелейді. "Түс пен Фро" екі ғашықтың төсекте бір-бірімен жақындасып жатқан оқиғасын баяндайды. Ғашықтар бірінен екіншісіне ауысып, қазіргі уақыт пен кеңседегі оқиғалар арасында үздіксіз ауысады. "Психополис" британдық саяхатшының Американы аралап, әдеттегідей кешкі асқа қатыспай, көңілі түсіп кеткенін айтады.
Қабылдау
Кейбір сыншылар "Жығақ аралығында" атты туынды жоғары бағаласа, енді бірі жақтырмады. "Таймс" газетінде Кэролайн Мурхед "Иан Макьюэннен басқа кім ғашығын маймыл киіміне кигізер еді?" деп сұрақ қойды. "The New York Review of Books" журналында Роберт Тауэрс Макьюэннің "тыныш, нақты, сезімтал әсерін" мақтап, оны "өз материалдарын толық бақылайтын жазушы" деп атады және Англияны "жасырын, қираған жерлер, есімдері жоқ және жындылар мекендейтін, олардың көпшілігі өздерінің әңгімелерін таңғажайып баяндау күшімен және кемелді, аурулық егжей-тегжейлі айтуға жететін" деп сипаттады. "Вашингтон Пост" газетінде Теренс Марч Макьюэннің прозасын "терезедей айқын" деп сипаттап, авторын "талантты әңгімеші және, мүмкін, он жыл немесе одан да көп уақыт ішінде пайда болған ең үздік британ жазушысы" деп атады. "New Statesman" журналының Гермиона Ли бұл әңгімелерді "бірнеше ондаған жылдар бойы өмір сүрген, құмарлық пен бұзықтыққа толы жеті әдемі қорқынышты оқиға ретінде" сипаттап, олардың "қайғы мен жоғалтудың ерекше бейнелері, кері көру арқылы, тереңдей түсетінін" айтты. Бір жыл өткен соң, тағы да "The New York Review of Books" журналында, жазушы және сыншы В. С. Притчет әңгімелердің қандай әсер еткенін жақсы түсіндірді: "Иан Макьюэн ағылшын қысқа әңгімелерінің ең жас буынындағы жаңа талант ретінде танылды. Оның тақырыбы көбінесе қарапайым және жағымсыз; оның қиялы жыныстық ауытқулар мен қиялдардың жасөспірімдік құпияларына ден қояды. Бірақ ол әңгімеші ретінде өзінің шеберлігімен стиль мен құрылымды меңгерген, оның жазуы жан-жақты, тақырып пен сезімнің әртүрлілігін көрсете алады. Оның зияткерлік мүмкіндіктері оған – және оқырманға – әйтпесе бізді қорқытып, қозғалмай қалдыратын тұншығу сезімінде терезелер ашуға мүмкіндік береді. Ойлап табу, ирония, әзіл, сатиралық пародияға деген қабілеті мен қызығушылығы оған суретшінің бастамасын береді. Біз жер асты әлемін танимыз – себебі ол осылай, және ол Бекет пен Кафкамен арақашықтық болғанымен байланыс орнатқаны табиғи. Оның шектелуі – оның сезімдік тәжірибесінің ауқымы оның жек көріністерін жақсы көрумен шектеледі". "Kirkus Reviews" журналының бір рецензенты "Порнографияны" болжамды деп сынады, бірақ "Қорышталған маймылдың бейнелері" және "Өлідей жатқандар" атты тақырыптық әңгімені мақтап, соңғысын "манекенге ғашық адам туралы бірінші әңгіме емес, бірақ әрине ең күлкілісі және ең сұмдығы" деп атады. Рецензент "бұл жұқа жинақ Макьюэннің ең жақсы туындысы емес (ол өзінің маңдайына батып қалған жазушы болып қала береді), бірақ ең болмағанда ол оның 1970 жылдардың жыныстық жарылысқа ұшыраған Роальд Дам ретіндегі беделін нығайтады". "The New York Times" газетінің Джулиан Мойнахан жағымсыз пікір жазды. Мойнахан "To and Fro" романын "элегантты стильдік жаттығу" деп мақтап, тақырыптық әңгімені сынап, "Өмір мен өнер арасындағы көрінетін байланыс Пэтер, Уайльд, Манн, Йейтс және ғасырдың басында белсенді болған көптеген жазушыларға дейін жетеді. Жазушы ескірген және күмәнді идеяны қолданса, ешкім мазаланбайды, тек ол шынайы сезіммен және көрегендікпен біріктірілсе ғана. Бұл жерде мұндай үйлесім жоқ". Мойнахан "әңгімелер шынымен де жақсы емес. Олар негізінен бір саусақпен жасалатын жаттығулар, онда таңғажайып жазудың бірнеше үзіндісі бар". "The Times Literary Supplement" журналында Каролина Блэквуд Макьюэннің "жоңғар қалалардың суреттері өте жанды екенін" айтты. "Ол қауіпті атмосфераны жасай алады. Бірақ ол шоқтандыруға ұмтылып, оның диалогтарын ақымақтықпен азаптауға және әңгімелерді тым ойластырылған етуге мүмкіндік береді". Дэвид Малкольм 2002 жылы әңгімелердің "автордың бұрынғы жинағындағылармен бірге көңіл-күй мен сезімнің егжей-тегжейлі және мұқият ескерткіші" екенін мәлімдеді. "The Daily Beast" журналының Лукас Витман бұл жинақты 2010 жылы Макьюэннің ең күшті ертедегі туындыларының бірі ретінде атады, оның басқа да әңгіме жинақтарымен бірге: "Бұл әңгімелерде Макьюэннің көркем көрінісінің мәні жатыр, және оның туындысының кез-келген жанкүйері үшін бұл оның жазушы ретінде қалай дамығанын түсіну үшін басталатын орын, тіпті ол біздің ұжымдық кемшіліктерімізде адамгершілік пен қаралы әзіл табудан ешқашан бас тартпаған болса да".
A year later, again in The New York Review of Books, writer and critic V. S. Pritchett gave a good sense of the stories' impact: "Ian McEwan has been recognized as an arresting new talent in the youngest generation of English short story writers. His subject matter is often squalid and sickening; his imagination has a painful preoccupation with the adolescent secrets of sexual aberration and fantasy. But in his accomplishment as a story writer he is an immediate master of styles and structures, his writing transfigures, and he can command variety in subject and feeling. His intellectual resources enable him—and the reader—to open windows in a claustrophobia which otherwise would have left us flinching and no more. Invention, irony, humor, a gift for satirical parody and curiosity give him the artist’s initiative. We do recognize an underworld—for that is what it is—and it is natural that he has evoked an, albeit distant, connection with Beckett and Kafka. His limitation is that his range of felt experience is confined to his love of his disgusts." A reviewer for Kirkus Reviews criticized "Pornography" as predictable, but praised the title story, "Reflections of a Kept Ape", and "Dead as They Come", referring to the last of the three as "not the first story about a man in love with a mannequin, but surely both the funniest and ugliest". The reviewer wrote that "this slim collection is hardly McEwan at his best (he remains a writer of tremendous style who seems limited by his obsessions), but at the very least it reinforces his position as the Roald DaM for the sexually eruptive 1970s.”
Julian Moynahan of The New York Times wrote an unfavorable review. Moynahan praised "To and Fro" as an "elegant stylistic exercise", but panned the title story, arguing "The see saw relation between life and art that is implied goes back to Pater, Wilde, Mann, Yeats and a host of other writers active at the turn of the century. Nobody minds if a writer uses a stale and questionable idea, just so long as it combines with genuine feeling and insight. No such combining goes on here." Moynahan stated that "the stories are really not very good. They are mostly one finger exercises containing a few passages of striking writing”. In The Times Literary Supplement, Caroline Blackwood argued that McEwan's "descriptions of desolate urban landscapes are very vivid. He can create a memorable atmosphere of menace. But he disgusts at a cost, for his determination to shock can make his dialogue absurdly tortured and the stories too contrived.”
David Malcolm, however, argued in 2002 that most of the stories are "rather detailed and painstaking evocations of mood and feeling" along with those in the author's earlier collection First Love, Last Rites (1975). Lucas Wittmann of The Daily Beast listed the collection in 2010 as one of McEwan's strongest early works along with his other short story collection, arguing, "In all of these stories lie the essence of McEwan’s fictional vision, and for any fan of his work this is the place to start to understand how he has evolved as a writer even while he’s never quite given up on finding humanity and dark humor in our collective foibles."