Кіріспе

Алан Айкборнның «Комедиялық әлеуеті» – Алан Айкборнның романтикалық ғылыми-фантастикалық комедиялық пьесасы. Оқиға жақын болашақтағы телестудияда өтеді, онда төмен құнмен жасалған андроидтер («актоидтар» деп аталады) актерлердің орнын толығымен басып алған.

Өмірбаян

Бұл пьеса Айкборнның ғылыми фантастика саласындағы екінші тәжірибесі болды, алғашқысы – «Бұдан былай». Пьесаның бастауында адамдарды андроидтардан ерекшелендіретін күлу және ғашық болу қабілеттері жатыр. Екеуі де объективті түрде логикалық емес болғандықтан, егер андроидта осындай әрекеттер туындаса, оны бұзушылық деп санауға бола ма деген сұрақ туындайды. Комедия сонымен қатар Пигмалион синдромын және тәуелсіздік пен сенімділікке ұмтылыстың қарама-қайшылығын зерттейді.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Жас идеалист жазушы Адам Тренсмит, классикалық комедиялардың бұрынғы режиссері Чендлер Тейтпен танысады. Чендлер аяқталмайтын телесериалдар режиссерлік етіп күнекерек қамтамасыз етеді. Басты рөлдегі андроид бірқатар қателіктер жібереді. Екінші рөлдегі андроид JC F31 333 оның қателіктерін байқап, күліп отырады. Кейін Адам ескі комедиялық фильмдерді тамашалап отырғанда, JC F31 333 тағы да күледі. Ол әзіл сезімінің өндірістік ақау болуынан қорқады. Адам оны артықшылық деп есептейді. Ол сүйікті андроидіне Джейси деп лақап қойып, Чендлерді оған арнап комедия жасауға көндіреді. Аймақтық теледиректор Карла Пепперблум жобаны құлатпақ болады. Адамның талантты Джейсиге деген ықыласын қызғанышпен қарап, андроидтың жадын жоюға бұйрық береді. Адам қорқып, Джейсиді құпия түрде алып кетуге шешім қабылдайды. Қашып бара жатқанда Адам мен Джейси бір-біріне ғашық болады.

Өндірістер

Comic Potential – Айкборнның елу үшінші толық көлемді пьесасы. Ол алғаш рет 1998 жылы Солтүстік Йоркширдегі Скарборо қаласындағы Стивен Джозеф театрында қойылды, ал 1999 жылғы қазан айында Шафтсбери даңғылындағы Лирик театрында Вест-Эндтегі тұңғыш көрсетілімін алды. Чандлер Тейт рөлін Дэвид Соул, ал Джейси рөлін Джени Ди ойнады, ол бұл рөлді алғаш Скарборо қаласында сомдаған. Дженидің ойнаған рөлі оған 1999 жылғы Лондон сыншыларының театр сыйлығының «Ең үздік әйел актер» номинациясын, Evening Standard сыйлығын (1999) және 2000 жылғы Лоуренс Оливье сыйлығын жеңіп берді.