1850 жылғы «Winfield Scott» бу кемесінің тарихы және құлауы

Кіріспе

1850 жылғы қанатты тізбекті бу кемелер

осыған ұқсас атаумен жүретін кемелер +SS Winfield Scott

SS Winfield Scott – 1850 жылдардың басында Калифорниядағы алтын асығы кезінде Сан-Франциско, Калифорния және Панама арасында жолаушылар мен жүк тасыған қанатты тізбекті бу кеме болды. 1853 жылғы 1 желтоқсан күні кешке Оңтүстік Калифорния жағалауында қалың тұманға түсіп, кеме Орта Анакапа аралына соқтығысты. Кемедегі 450 жолаушы мен экипаждың барлығы аман қалды, бірақ кеме құлдырады. «Винфилд Скотт» апаттан кейін көптеген құтқару операцияларының нысаны болды және қазір Канал аралдары ұлттық паркі мен теңіздік қасиетті орнының су астындағы бөлігі болып табылады. «Винфилд Скотт» апат орны Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.

Калифорниядағы алтынға шабу

1848 жылы Саттерс-Миллде алтынның табылуы 1850-ші жылдардың соңына дейін мыңдаған адамды Калифорнияға бақыт іздеуге әкелді. Панама каналы да, алғашқы құрлықтан құрлыққа созылатын темір жол да салынбағандықтан, АҚШ-тың шығысынан Калифорнияға көшіп келгендер үшін үш негізгі бағыт болды. Олар қымбат әрі қауіпті құрлық жолымен немесе Оңтүстік Американы айналып, шамамен 14000 миль (22531 км) теңіз жолымен саяхаттауға мүмкіндік алды. Бұл кейбіреулерге тартымды болғанымен, Дрейк бұғазының құйынды суларының салдарынан қауіптілігі де жоғары еді. Екі бағыттың өзіндік қауіптеріне қоса, сапарды аяқтауға көбінесе алты айға дейін уақыт кетіп жатты. Үшінші бағыт Панама тасмуының жартас жартастар арасындағы ормандарын кесіп өту және Панаманың оңтүстік жағалауынан жолға шығудан тұрды. Бұл теңіз сапарының ұзақтығын екі есеге қысқартса да, Панамадан Сан-Францискоға жолаушыларды тасымалдайтын кемелер көптеп кездеспеді. Осының салдарынан көптеген адамдар сапарының екінші бөлігін аяқтау үшін айлар бойы күтуге мәжбүр болды. Панамадан Калифорнияға жылдам өту қажеттілігі артып, кеме жасау өндірісі күрт өсті.

Құрылыс және қызмет көрсету

Винфилд Скотт (первоначально названный Плейсер) был построен нью-йоркской судостроительной компанией Westervelt и MacKay и завершен в марте 1850 года. Корабль был назван в честь знаменитого генерала армии США Уинфилда Скотта (на корме был установлен бюст в его облике), и он был спущен на воду 27 октября 1850 года. В объявлении в нью-йоркской газете Herald от 20 октября говорилось: «Нам известно, что не было пожарено средств для обеспечения прочности, безопасности и скорости». Его корпус был деревянным с двойным железным усилением и изготовлен из белого дуба, живого дуба, Locust, Redcedar и желтой сосны из Джорджии. Пароход, принадлежавший компании Davis, Brooks and Company, первоначально перевозил пассажиров по маршруту Нью-Йорк – Новый Орлеан. В 1852 году право собственности на корабль было передано компании New York and San Francisco Steamship Company Line, и он прибыл в Сан-Франциско 28 апреля 1852 года. Там он начал перевозить золотоискателей, прозванных аргонавтами, по Панамскому маршруту (между Сан-Франциско и Панамой). После ликвидации компании New York and San Francisco Steamship Company Line (которая была переименована в New York and California Steamship Company в мае 1853 года) право собственности на корабль было вновь передано 8 июля 1853 года, на этот раз компании Pacific Mail Steamship Company. Движение корабля замедлилось днем, когда потребовался ремонт протекающего котла, но он возобновил ход на полной скорости. Позже вечером капитан Саймон Ф. Блант направил корабль в канал Санта-Барбара, чтобы сэкономить время. Капитан Блант хорошо знал канал, поскольку несколько лет назад помогал проводить его обследование. Около 11 вечера корабль столкнулся с сильным туманом и сел на мель у острова Средняя Анакапа (примерно в 400 милях от порта). Его скорость в момент крушения оценивалась. Он ударился в остров носом, и когда капитан Блант попытался отступить, корма также была повреждена, что привело к потере руля корабля. С кораблем, затапливаемым огромным количеством воды и неспособным управлять, все находившиеся на борту, возможно, около 500 человек, начали спешно искать землю. Один из пассажиров, Аса Сайрус Колл, вспоминал: «Ужасный толчок и треск древесины. Я поспешил на палубу, где мое внимание привлекло стена возвышающихся скал, вершины которых были скрыты туманом и темнотой и, казалось, вот-вот рухнут и раздавят нас. Кругом был громкий грохот сердитых волн, накатывающих на невидимые скалы». Калифорния спасла женщин и детей, а также золотые слитки, перевозимые на борту Винфилда Скотта. 9 декабря Калифорния вернулась, чтобы спасти оставшихся пассажиров. В 1988 году корабль был внесен в Национальный реестр исторических мест. Место охраняется законодательством Калифорнии и Соединенных Штатов, которое запрещает водолазам извлекать какие-либо части обломков. В 1894 году была предпринята операция по подъему обломков с использованием Сан-Педро. Было извлечено большая часть железных машин, а также сотни медных болтов. Дополнительная операция по подъему обломков во время Второй мировой войны извлекла дополнительный металл и латунь для военных нужд. Оставшиеся обломки считаются важными с исторической точки зрения, поскольку они представляют собой ощутимый пример судостроения середины 19 века. Хотя большая часть деревянного корпуса давно разрушилась, некоторые машины все еще относительно неповреждены. В период с 1853 по 1980 год в Морском заповеднике Национального парка Канал-Айлендс было задокументировано более 140 кораблекрушений. По состоянию на декабрь 2000 года было обнаружено двадцать мест. Преобладающие течения и погодные условия в этом районе делают его опасным для судоходства. В 1987 году Калифорнийский клуб дайверов-любителей кораблекрушений стал объектом тайной операции, чтобы отговорить дайверов от подъема артефактов с Винфилда Скотта и других кораблей в канале Санта-Барбара. С Винфилда Скотта была поднята монета, которая стала основным объектом последующего судебного разбирательства.

Winfield Scott (originally to be named Placer) was constructed by the shipbuilding company Westervelt and MacKay of New York, and was completed in March 1850. The ship was named for the celebrated United States Army general Winfield Scott (the stern was built with a bust in his likeness), and she was launched on 27 October 1850. An announcement in the October 20 edition of the New York Herald stated that "We understand that no expense has been spared to secure strength, safety and speed " Her hull was wooden with double iron bracing and was made from White oak, Live oak, Locust, Redcedar and Georgia yellow pine. The steamer, owned by Davis, Brooks and Company, initially transported passengers on the New York New Orleans route. In 1852, the ship's ownership was transferred to the New York and San Francisco Steamship Company Line, and she arrived in San Francisco on April 28, 1852. Once there, she began taking gold seekers, nicknamed argonauts, on the Panama Route (between San Francisco and Panama). After the demise of the New York and San Francisco Steamship Company Line (which had been renamed as the New York and California Steamship Company in May 1853), the ship's ownership was again transferred on July 8, 1853, this time to the Pacific Mail Steamship Company. The ship's progress was slowed in the afternoon when repairs had to be made to a leaking boiler, but she had resumed course at full speed. Later that evening, Captain Simon F. Blunt navigated the ship into the Santa Barbara Channel in an effort to save time. Captain Blunt knew the channel well, having helped survey the area a few years previously. At approximately 11 PM, the ship encountered a heavy fog, and ran aground into Middle Anacapa Island (approximately 400 miles from port). Her speed at the time of the wreck was estimated at She struck the island bow first, and when Capt. Blunt attempted to back away the stern was struck, removing the ship's rudder. With the ship taking on massive amounts of water and unable to steer, all aboard, perhaps as many as 500 people, began scrambling for land. One of the passengers, Asa Cyrus Call, recalled "a terrible jar and crashing of timbers I hurried out on deck, where my attention was fixed on a wall of towering cliffs, the tops of which were hidden by the fog and darkness and appeared about to fall and crush us. All round was the loud booming of angry breakers surging about invisible rocks." California rescued the women and children, as well as Winfield Scott complement of gold bullion. On 9 December California returned to rescue the remaining passengers. and was registered with the National Register of Historic Places in 1988. The site is protected by California and United States law, which prohibits divers from removing any part of the wreckage. A salvage operation was undertaken in 1894, utilizing San Pedro. Much of the iron machinery, as well as hundreds of copper bolts, were recovered. An additional salvage operation during World War II recovered additional iron and brass for the war effort. The remaining wreckage is considered important from an historical perspective, as it represents a tangible example of mid 19th century shipbuilding. Although much of the wooden hull has long since disintegrated, some of the machinery is still relatively intact. Between 1853 and 1980, more than 140 shipwrecks were documented in the Channel Islands National Park Marine Sanctuary. As of December 2000, twenty sites had been located. The prevailing currents and weather conditions of the area make it a dangerous place for navigation. In 1987, the California Wreck Divers Club was the subject of a sting operation to discourage salvage divers from bringing up artifacts from the Winfeld Scott and other ships in the Santa Barbara Channel. A coin was brought up from the Winfield Scott that was the major target of the subsequent legal case.

Жарық маяк

Кеменің қирауынан кейін көп ұзамай, АҚШ Жағалауды зерттеу қызметі Анакапа аралында тұрақты маяк салуды ұсынды. Қаржы жетіспеушілігіне байланысты, орналым (50 футтық мұнарадағы басқарылмайтын ацетилен шамы) 1912 жылға дейін салынбады. 1932 жылы мұнараның орнына маяк салынды.