Дэвид Монро Шуп: Теңіз жаяу әскерлерінің батыры және қолбасшысы
David M. Shoup
Дэвид Шуп: қаһарман теңізші, АҚШ Теңіз корпусының 22-ші бас қолбасшысы. Екінші дүниежүзілік соғысындағы ерлігі, Вьетнам соғысына қарсылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының Теңіз жаяу әскерінің «Құрмет белгісі» медалін алған және Теңіз жаяу әскерінің Бас команданты болған
United States Marine Corps Medal of Honor recipient and Commandant of the Marine Corps
Дэвид Монро Шоуп (30 желтоқсан 1904 – 13 қаңтар 1983) – Екінші дүниежүзілік соғыста «Құрмет белгісі» медалімен марапатталған, Теңіз жаяу әскерінің 22-ші Бас команданты болған және зейнеткерлікке шыққаннан кейін Вьетнам соғысының ең белгілі сыншыларының біріне айналған АҚШ Теңіз жаяу әскерінің генералы. Индиана штатында кедей отбасында дүниеге келген Шоуп қаржылық себептермен әскерге қабылданды. Ұрыс аралық кезеңде шендік сатыны көтеріліп, Қытайдағы Азамат соғысы кезінде екі рет қызмет етті. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Исландияда, ал Тынық мұхитындағы соғыс кезінде штаб офицері болып қызмет етті. Күтпеген жағдайда 2-ші Теңіз жаяу әскеріне қолбасшылық етіп, Тараваға алғашқы шабуылды сәтті жүргізді, осы үшін «Құрмет белгісі» медалімен және Ұлыбританияның «Ерекше қызмет» орденімен марапатталды. Мариан аралдарындағы науқанда қызмет етті, кейін жоғары деңгейдегі әскери логистика офицері болды. Қатаң және беделді көшбасшы ретінде танылып, Шоуп Теңіз жаяу әскерінің жоғары басшылығында өрледі, қаржылық мәселелерді, логистиканы және жаңа сарбаздарды даярлауды жаңартты. Ол президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің таңдауымен Бас командант болып тағайындалды, сондай-ақ Джон Ф. Кеннеди әкімшілігінде де қызмет етті. Корпусты реформалап, офицерлер арасындағы саяси тартыстар деп есептелген нәрсеге қарсы жауынгерлік дайындық пен қаржылық тиімділікті күшейтті. Шоуп Куба зымырандық дағдарысы және Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл сияқты оқиғаларға жауап ретіндегі әскери күшін арттыруға қарсы болды, бірақ Оңтүстік Вьетнамға АҚШ-тың араласуына ең қатыгез қарсылық көрсетті. 1963 жылы әскери қызметтен кеткеннен кейін оның наразылығы күшейді; ол соғыстың стратегиясына және корпорациялар мен әскери шенеуніктердің сыртқы саясатқа тым көп әсер етуіне қарсы болды. Оның кең таралған сын-пікірлері кейін әскери-өнеркәсіптік кешенді және американдық мәдениеттегі милитаризмнің кең таралғанын қамтыды. Тарихшылар Шоуптың соғысқа қарсы айтқан сөздерін Вьетнам соғысына қарсы шыққан ветерандардың ең өткір және маңызды сөздері деп санайды.
David Monroe Shoup ( December 30, 1904 – January, 13 1983) was a general of the United States Marine Corps who was awarded the Medal of Honor in World War II, served as the 22nd Commandant of the Marine Corps, and, after retiring, became one of the most prominent critics of the Vietnam War. Born in Indiana to an impoverished family, Shoup joined the military for financial reasons. Rising through the ranks in the interwar era, he was twice deployed to China during the Chinese Civil War. He served in Iceland at the beginning of U. S. involvement in World War II, and as a staff officer during the Pacific War. He was unexpectedly given command of the 2nd Marines, and led the initial invasion of Tarawa, for which he was awarded the Medal of Honor and the British Distinguished Service Order. He served in the Marianas campaign, and later became a high level military logistics officer. Solidifying his reputation as a hard driving and assertive leader, Shoup rose through the senior leadership of the Marine Corps, overhauling fiscal affairs, logistics, and recruit training. He was selected as commandant by President Dwight D. Eisenhower, and later served in the administration of John F. Kennedy. He reformed the Corps, emphasizing combat readiness and fiscal efficiency, against what was perceived as politicking among its officers. Shoup opposed the military escalation in response to events such as the Cuban Missile Crisis and the Bay of Pigs invasion, but his strongest opposition was to U. S. involvement in South Vietnam. His opposition grew in strength after he retired from the military in 1963; he was strongly opposed to both the strategy of the conflict and the excessive influence of corporations and military officials upon foreign policy. His high profile criticism later spread to include the military industrial complex and what he saw as a pervasive militarism in American culture. Historians consider Shoup's statements opposing the war to be among the most pointed and high profile leveled by a veteran against the Vietnam War.
Алғашқы жылдар
Дэвид Монро Шоуп 1904 жылғы 30 желтоқсанда Индиана штатының Бэтл-Граунд қаласында дүниеге келген. Оның отбасы Эш-Гроувтегі фермада тұрды, бірақ 1916 жылы жаңа фермаға көшу үшін Ковингтонға қоныс аударды. 12 жасында ол Ковингтон орта мектебіне қабылданды, ол кеңейтілген оқу бағдарламасы бар, бәсекеге толы мектеп еді. Шоуп француз, ағылшын, физика және тарих пәндерінен жоғары ұпай жинап, өте жақсы оқушы болды. Одан бөлек, ол баскетбол сияқты бірнеше қосымша іс-шараларға қатысып, соңғы курста сынып жетекшісі болып сайланды. Ол 1921 жылы бітірді. Кейіннен ол өзінің қиын балалық шағын «Индиана егіншісінің баласы» деп әдемілеп атады. Достарының айтуынша, ол өте әлеуметтік адам болған, ал бірінші курста Зола Де Хевенмен танысып, бірден оған қызығушылық танытқан. Екеуі де оқу және спорт салаларында жарысқа қабілетті болды, орта мектепте бірге кездесіп, 1931 жылы үйленді. Орта мектепті бітіргеннен кейін Шоуп ДеПау университетіне түсті, онда ол Эдвард Ректор стипендиясын алған 100 студенттің бірі болды, бұл оған толық оқу ақысын төлеуге мүмкіндік берді. Математика мамандығын таңдап, «Дельта Упсилон» студенттік қауымдастығына қосылды және жоғары ұпайларын сақтап, «Фи Бета Каппа» қоғамының талаптарына сәл жетпей қалды. Ол жеңіл атлетика және мергендік командаларында, сондай-ақ күрес және футбол командаларында өнер көрсетті. 1925 жылы Индиана және Кентукки штаттарының әуесқойлар лигасының марафонында жеңіске жетті. Оқу шығындарын жабу үшін ол ас үйге қызметкер болып жұмыс істеді, ыдыс-аяқ жуды және цемент зауытында еңбек етті. Қаржының жетіспеуі оны үшінші курс аяқтағаннан кейін бір жыл мектепте сабақ беруге мәжбүр етті, ал пневмония ауруына шалдыққанда және ауруханалық төлемдер туындағанда оның қаржылық жағдайы одан да қиын болды. Ол тұрмыстық шығындарын өтеу үшін Резервтік офицерлерді даярлау корпусына (ROTC) қабылданды және кейіннен әскери қызметке қосылуының жалғыз себебі осы екенін еске алды. Шоуп 1926 жылы ДеПау университетін бітірді. Кішкентай шағынан бастап Шоуп Индиана саяхатшыларының прогрессивті идеяларымен қалыптасты, ірі бизнес мүдделеріне қарсы күрескен ауылдық прогрессивтілерге көңіл бөлді. Ол империализмге қарсы көзқарас қалыптастырды, ал туған кішкентай қаласының ықпалымен американдық сыртқы саясатына деген күмәні оны әскери күшті қажетсіз пайдалануға қарсы белсенді оппозицияға айналдырды. Ол әскерді экономикалық немесе империалистік мақсаттар үшін пайдаланудың дұрыс емес екенін ойлады, және осы көзқарасын өмірінің соңына дейін сақтап қалды.
David Monroe Shoup was born on December, 30 1904 in Battle Ground, Indiana. His family lived on a farm in Ash Grove, but moved to Covington to live on a new farm in 1916. At age 12 he was enrolled in Covington High School, a competitive high school with an advanced curriculum. Shoup was an excellent student, maintaining high marks in French, English, physics, and history. Additionally, he was involved in several extracurricular activities, including basketball, and was class president in his senior year. He graduated in 1921. He later affectionately referred to his impoverished upbringing as that of an "Indiana plowboy." Regarded by friends as very sociable, he met Zola De Haven in his first year and later said he had been instantly attracted to her. They were both very competitive in academics and athletics, and the two dated throughout high school; they were married in 1931. After high school, Shoup attended DePauw University, where he was one of 100 awarded the Edward Rector Scholarship, giving him full tuition. Majoring in mathematics, he joined the Delta Upsilon fraternity and maintained high marks, narrowly failing the selection criteria for Phi Beta Kappa Society. He was on the track and field and rifle teams, and also competed in the wrestling and football teams. He won the Indiana and Kentucky Amateur Athletic Union marathon in 1925. He waited tables, washed dishes and worked in a cement factory to help pay his expenses. Lack of funds compelled him to take a year off after his junior year to teach school, and his expenses were further strained when he contracted a severe case of pneumonia and incurred hospital bills. He opted to enroll in the Reserve Officers Training Corps (ROTC) to offset his living expenses, and later recalled that this was the only reason he joined the military. He graduated from DePauw in 1926. From an early age, Shoup was molded by the progressive ideas of Indiana politicians, sympathizing with rural progressives fighting against the interests of big businesses. He developed an anti imperialist attitude, and his skepticism about American foreign policy, influenced by his small town background, made him an outspoken opponent of the unnecessary use of military force. He felt the use of troops for economic or imperialist consideration was wrong, a viewpoint he would carry for his entire career.
Кіші офицер
Нью-Орлеандағы "Scabbard and Blade" қоғамның конференциясында Шоуп теңіз жаяу әскерінің бастығы генерал-майор Джон А. Лежуннің сөзін тыңдады, ол қызығушылық танытқан офицер курсанттарына АҚШ теңіз жаяу әскеріне комиссия ұсынды. 1926 жылдың мамырында АҚШ армиясының резервінде екінші лейтенант болып тағайындалғаннан кейін, Шоуп теңіз жаяу әскеріне комиссия алу үшін өтініш берді, және оған комиссия ұсынылды. 1926 жылдың тамызында ол армиядағы қызметінен кетіп, Кентукки штатындағы Кэмп Нокстан Чикагоға (Иллинойс штаты) барып, медициналық тексеруден өтті. 1926 жылдың 25 тамызында ол Филадельфия әскери-теңіз базасындағы теңіз жаяу әскерінің казармасына келді, онда екінші лейтенант болып тағайындалды және теңіз жаяу әскері офицерлерінің базалық мектебін бастады. Шоуп бұрын әскери мансапты ойламағанын және жалақы үшін ғана әскери офицер болуды шешкенін айтты. Қызметі барысында ол спорт пен мергендік шеберлігімен көзге түсті, ал бастапқы мансабында тұрақты міндеттерінен бөлек, демалыс спорт командаларын жаттықтырды. Ол өзін тез арада талапкер және қатал басшы ретінде көрсетіп, жоғары және төмен тұрған офицерлеріне де әсер етті. Оның қатал мінезіне қарамастан, оның командалары кейіннен оның юмор сезімімен моральды көтеріп, жандандыра білгенін еске алды. Ол көбінесе аузында қысылған сигарамен жүрді, ол майдан даласындағы қызметі кезінде оның айқын белгісіне айналды. 1927 жылдың 1 сәуірінде Шоуп пен тағы тоғыз офицер Қытайдағы азамат соғысының тұрақсыздығы кезінде американдық мүдделерді қорғау үшін Қытайға жіберілген теңіз жаяу әскері жасағымен бірге оқудан алынды. Сан-Диегодан 10-шы теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонымен бірге Шоуптың жасағы негізінен қорғаныс міндетін атқаруға және әскери қимылдарға қатыспауға тиіс болды. Дегенмен, ол Қытайдағы американдықтар жергілікті халықты пайдаланып жатыр деп санап, бұл міссияға қарсы болды. Жасақ 10 маусымда USS Chaumont кемесімен Шанхайға келді. Бастапқыда олар қаланың американдық бөліктерінде жағалау күзетін жүргізді. 5 шілдеде батальон американдық мүдделерді қорғау үшін Тяньцзиньге көшірілді, егер қытай ұлтшылдары оларға қауіп төндірсе. Шоуп сол жерде ауыр науқастанып, АҚШ әскерлерінің кететіні туралы жарияланғанға дейін ауруханада жатты. Ол қысқа уақытқа Шанхайға оралды, 4-ші теңіз жаяу әскерімен бірге шетелдік әскерлердің кетуін қадағалады, содан кейін 7 желтоқсанда 1928 жылы Қытайдан кетті. Осы тапсырмадан кейін Шоуп АҚШ-қа оралып, оқуын аяқтады. Содан кейін ол қысқа мерзімге Вирджиния штатының Квантико, Флорида штатының Пенсакола және Калифорния штатының Сан-Франциско қалаларындағы теңіз жаяу әскері базаларында болды. 1929 жылдың маусымынан 1931 жылдың қыркүйегіне дейін Мэриленд штатындағы теңіз жаяу әскері жасағында бокс және күрес командаларын жаттықтырды. Осы қызметтен кейін ол Сан-Диегодағы теңіз жаяу әскерінің жалдау орталығына тағайындалды. 1932 жылдың мамырында ол Вашингтон штатының Бремертон қаласындағы Пьюгет-Саунд әскери-теңіз базасына жіберілді, бір айдан кейін бірінші лейтенант болып тағайындалды. Ол 1933 жылдың маусымынан 1934 жылдың мамырына дейін Айдахо және Нью-Джерсидегі Азаматтық консервациялық корпуспен уақытша қызмет етті, содан кейін ол Бремертонға оралды. Шоуп 1934 жылдың қарашасында Қытайға оралды, қысқа уақытқа 4-ші теңіз жаяу әскерімен Шанхайда қызмет етті. Көп ұзамай ол Бейпингтегі елшілік күзетшісі болып тағайындалды, онда постың тапанша және мылтық командаларын бәсекеге қабілетті атуға үйретті. Олар кем дегенде бір ірі жарыста жеңіске жетті. Сондай-ақ, ол Жапон империясының әскерлерін байқап, олардың тәртіптілігіне үлкен құрметпен қарады. 1936 жылы ол ауыр пневмониямен ауырып, Қытайдан эвакуациялауға мәжбүр болды. Оның келесі міндеті Пьюгет-Саунд әскери-теңіз базасында болды. 1936 жылдың қазан айында капитандыққа көтерілді. 1937 жылдың шілдесінде ол Квантикодағы теңіз жаяу әскері мектептерінің кіші курсына қабылданды, оны 1938 жылдың мамырында аяқтады. Содан кейін ол екі жыл бойы Квантикодағы резервтік офицерлер класының нұсқаушысы және жоспарлау және оқу офицері болып қызмет етті. 1940 жылдың маусымында ол Сан-Диегодағы 6-шы теңіз жаяу әскеріне қосылды және 1941 жылдың сәуір айында майор болып тағайындалды.
While at a Scabbard and Blade honors society conference in New Orleans, Louisiana, Shoup heard a speech by Major General John A. Lejeune, the Commandant of the Marine Corps, offering commissions in the U. S. Marine Corps to interested officer candidates. Shortly after being commissioned as a second lieutenant in the U. S. Army Reserve in May 1926, Shoup applied, and was offered a commission in the Marine Corps. In August 1926, he resigned his commission in the army and traveled from Camp Knox, Kentucky, to Chicago, Illinois, for physical exams. On August, 25 1926, he arrived at the Marine Corps barracks at the Philadelphia Navy Yard, where he was commissioned as a second lieutenant, and commenced Marine Officers Basic School. Shoup maintained that he had never previously considered a military career and had only chosen to become a military officer for the pay. Throughout his service, he excelled in athletics and marksmanship, and during his early career he would coach recreational athletic teams in addition to his regular assignments. He quickly established himself as an assertive and demanding leader, impressing both his commanders and his subordinates. Despite his no nonsense demeanor, those he commanded later recalled his ability to keep morale with his sense of humor. He often sported a clenched cigar, which became something of a trademark during his front line service. On April, 1 1927, Shoup and nine other officers were pulled from training to accompany a detachment of Marines sent to China to protect American interests during the instability of the Chinese Civil War. Embarking from San Diego with the 2nd Battalion, 10th Marines, Shoup's contingent was to play a primarily defensive role, and not engage in military action. Still, he was personally opposed to the mission, feeling that Americans in China were exploiting its people. The contingent landed in Shanghai on 10 June aboard USS Chaumont. Initially, they conducted shore patrol around American sections of the city. On July, 5 the battalion was moved to Tianjin to protect American interests there should Chinese Nationalist troops threaten them. Shoup became seriously ill there, and remained hospitalized until it was announced U. S. troops would leave. He briefly returned to Shanghai to oversee foreign troop departures with the 4th Marines, before he departed from China on December, 7 1928. Following this assignment, Shoup returned to the United States and completed his training. He then spent short stints at Marine bases in Quantico, Virginia, Pensacola, Florida, and San Francisco, California. From June 1929 to September 1931 he served with the Marine Detachment aboard Maryland, where he coached the boxing and wrestling squads. Following this duty he was assigned to the Marine Corps Recruit Depot San Diego. In May 1932 he was ordered to Puget Sound Navy Yard in Bremerton, Washington, where he was promoted to first lieutenant one month later. He served on temporary duty with the Civilian Conservation Corps in Idaho and New Jersey from June 1933 to May 1934, after which he returned to Bremerton. Shoup went back to China in November 1934, again serving briefly with the 4th Marines in Shanghai. He was soon reassigned as a legation guard in Beiping, where he taught the post's pistol and rifle teams to shoot competitively. They won at least one major competition. He also had time to observe the troops of the Empire of Japan, gaining great respect for their discipline. In 1936, he came down with a serious case of pneumonia and had to be evacuated from China. His next duty was at Puget Sound Navy Yard. In October 1936, he was promoted to captain. In July 1937 he entered Junior Course, Marine Corps Schools in Quantico, which he completed in May 1938. He then served as an instructor and Plans & Training officer with Reserve Officers Class at Quantico for two years. In June 1940 he joined the 6th Marines in San Diego, and was promoted to major in April 1941.
Қызметкерлер штабының қызметкері
Шоуп 1941 жылдың мамыр айында Исландияға жөнелтілген 1-ші уақытша теңіз жаяу әскері бригадасына тағайындалды. Ол нацистік күштердің елді басып алуына жол бермеу үшін, ондағы оккупацияны қолдады. Британдық 49-шы (Батыс Райдинг) жаяу әскер дивизиясын алмастыра отырып, бригада бірнеше ай бойы елде гарнизондық міндетін атқарды және ол 1941 жылдың желтоқсан айында Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде штаб-пәтерімен бірге болды. Исландиядағы қызметі үшін оған Мақтау қағазы және Мақтау лентасы табыс етілді. 1942 жылдың ақпан айында оған 6-шы теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонына басшылық ету тапсырылды. АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін, 1-ші уақытша теңіз жаяу әскері бригадасы наурыз айында Нью-Йорк қаласына көшіріліп, таратылды. Шоуп батальонымен бірге Сан-Диегодағы Эллиот лагеріне көшті. Оның күштері жағалауда ауыр қарсылыққа тап болды. Оның LVT-сі жағадағы атыстан зақымданып, ол көлік құралысыз қалуға мәжбүр болды. Сағат 11:00 шамасында жағаға шығарып жатқанда, оның аяқтарына шрапнель тиіп, мойнына оқ сырғып жарақат алды. Осы жарақаттарына қарамастан, ол өзінің маңындағы теңіз жаяу әскерлерін біріктіріп, оларды екі сағаттан астам уақыт бойы шайқасқан алғашқы шабуыл толқынына қосылу үшін жағаға бастап барды. Ол жағалаудағы әскерлерді үйлестіріп, оларды ұйымдастырып, күтілетін жапондық қарсы шабуылға қарсы ішкі аймаққа қарай жылжуды бастады. Ол қорғанысшыларға қарсы үздіксіз шабуылдар ұйымдастырды және қақтығыс кезінде батылдығы мен күш-қуатымен ерекше көзге түсті. Шабуылдың екінші күні ол 2-ші теңіз жаяу әскерінің 1-ші және 2-ші батальондарының қалдықтарына ішкі жағалауға ілгерілеуді бұйырды. Түстен кейін Шоуп теңіз жаяу әскерлерінің шайқаста жеңіске жетіп жатқанына сенімді болды және күшейту күштері келе бастады. 21 қараша күні сағат 16:00-де ол "Мэриленд" кемесіндегі дивизия штабына жағдай туралы егжей-тегжейлі баяндама жасады, ол "Жауынгерлік тиімділік: Біз жеңіп жатырмыз" деген сөздермен аяқталды. Сол түні Шоупты дивизияның штаб бастығы полковник Мерит А. Эдсон алмастырды, ол 22 қарашада Джулиан Смит жағаға келгенге дейін 2-ші теңіз жаяу әскері дивизиясының жағаға түскен әскерлеріне қолбасшылық етті. Алты жыл өткен соң Шоуп "Иво Джима құмдары" фильмінде эпизодтық рөлде ойнап, Таравадағы алғашқы түніндегі әрекеттерін қайталады, бірақ ол бастапқыда фильмге техникалық кеңесші ретінде шақырылған болатын. Шабуыл кезінде және ішкі аймаққа жылжу кезіндегі басшылығы үшін Шоуп Құрмет медалімен және британдық Ерекше қызмет орденімен марапатталды. Шабуылды жоспарлаудағы рөлі үшін ол "V" таңбасы бар "Құрмет легионы" орденін алды. Ол сондай-ақ, науқан барысында алған жарақаттары үшін "Пурпур жүрек" медалімен марапатталды. Шабуылдан он жыл өткен соң Шоуп операция туралы былай деді: "Жағадағылардың ешқайсысы Тарава үшін шайқастың соңғы нәтижесіне күмәнданбады. Алайда, біз шамамен жетпіс алты сағат бойы жаумен нақты бағаны төлеу туралы келіссөздер жүргіздік". 1968 жылы ол Тараваға соғысқа және онда қаза тапқан американдық және жапондық әскерлерге арналған ескерткішті ашу үшін оралды.
Shoup was assigned to the 1st Provisional Marine Brigade, which was moved to Iceland in May 1941, supporting an occupation there to prevent Nazi forces from threatening it. Replacing the outgoing British 49th (West Riding) Infantry Division, the brigade continued to garrison the country for several months, and he was there with the Headquarters Company at the time of the Japanese attack on Pearl Harbor in December 1941. For his service in Iceland, he was awarded the Letter of Commendation with Commendation Ribbon. In February 1942 he was given command of the 2nd Battalion, 6th Marines. With the United States at war, 1st Provisional Marine Brigade moved to New York City, New York, in March, and was disbanded. Shoup moved with his battalion to Camp Elliott in San Diego. His force met heavy resistance on the beaches. His LVT was disabled by shore fire, and he had to proceed without transportation. As he was wading ashore at around 11:00, he was struck by shrapnel in the legs and received a grazing wound from a bullet in the neck. In spite of these wounds, he rallied Marines around him and led them ashore to join the initial assault waves, who had been in action for over two hours by then. He was able to coordinate the troops on the beaches and organize them as they began to push inland against an anticipated Japanese counterattack. He continuously organized aggressive attacks on the defenders, and was noted for his bravery and vigour during the conflict. On the second day of the attack, he ordered an advance inland by the remnants of the 1st and 2nd Battalions of the 2nd Marines. By the afternoon, Shoup was confident the Marines were winning the battle, and reinforcements began to arrive in force. At 16:00 on November, 21, he composed a lengthy situation report to division headquarters on USS Maryland culminating in the phrase, "Combat efficiency: We are winning." That night, Shoup was relieved by Colonel Merritt A. Edson, the division's chief of staff, who commanded the landed troops of the 2nd Marine Division pending the arrival ashore of Julian Smith on November, 22. Six years later, Shoup made a cameo appearance in the movie Sands of Iwo Jima reprising his actions that first night on Tarawa, although he had originally been brought onto the movie as a technical advisor. For his leadership during the assault and the push inland Shoup was awarded the Medal of Honor and the British Distinguished Service Order. For his role in planning the invasion he was awarded the Legion of Merit with "V" device. He also was awarded the Purple Heart for the combat wounds he suffered during the course of the campaign. Ten years after the assault, Shoup remarked of the operation, "there was never a doubt in the minds of those ashore what the final outcome of the battle for Tarawa would be. There was for some seventy six hours, however, considerable haggling with the enemy over the exact price we would have to pay." In 1968, he returned to Tarawa to dedicate a memorial to the battle and to the American and Japanese troops who had died there.
Соғыстағы қызмет
1943 жылдың желтоқсанында Шоуп 2-ші теңіз дивизиясының штаб бастығы болды, дивизия сол кезде маусым айында Мариана аралдарына жоспарланған шабуылға дайындық үшін Гавайиде қайта жарақтандырылып, оқу-жаттығуларын жүргізіп жатқан болатын. Шоуп штаб офицері ретінде жақсы қызмет етті, Сайпан және Тиниан шайқастарының жоспарлауына көмектесті. Дивизия штабының офицері болғанына қарамастан, ол соғыста алдыңғы қатарда болуға мүмкіндік тапты. Бірде Сайпанда ол әріптесі Уоллес М. Гринмен бірге алдыңғы бақылаушы постында қоршалып қалды. Грин кейіннен жапон шабуылының кезінде Шоуптың таң қалдыратын деңгейде сабырлы болғанын еске алды. Шоуп осы науқандағы еңбегі үшін "V" белгісі бар екінші "Ерлік Легионы" орденімен марапатталды. Мариана аралдарындағы операциялар аяқталғаннан кейін Шоуп 1944 жылдың қазан айында АҚШ-қа оралды. Ол Вашингтондағы Теңіз күштері Бас штабының Жоспарлар және саясат бөлімінде логистика офицері болып қызмет етті. Соғыстың соңына дейін ол осы лауазымда қалды.
In December 1943, Shoup became chief of staff of the 2nd Marine Division, which was then refitting and training in Hawaii for the upcoming invasion of the Marianas in June. Shoup performed well as a staff officer, assisting in the planning for the battles for Saipan and Tinian. Though a divisional staff officer, he still managed to find occasion to be forward in the fighting. In one instance on Saipan he became trapped in a forward observer post with fellow officer Wallace M. Greene. Greene later recalled in the midst of the Japanese attack Shoup remained impressively calm. Shoup was awarded a second Legion of Merit with "V" device for his work in this campaign. At the end of operations on the Mariana Islands, Shoup returned to the United States in October 1944. He served as a logistics officer in the Division of Plans and Policies at Marine Headquarters in Washington, D. C. He remained at this post for the rest of the war.
Салқын соғыс дәуірі
1947 жылдың тамызында Шоуп Тынық мұхиты флотының Әскери-теңіз күштерінің Қызметтік командасының қолбасшысы болды. 1949 жылдың маусымында ол 1-ші теңізшілер дивизиясына штаб бастығы ретінде тағайындалды. 1950 жылдың шілдесінде ол Квантикоға ауыстырылды, онда Базалық мектептің қолбасшысы қызметін атқарды. 1952 жылдың сәуірінде Шоуп Қаржы директорының кеңсесінде Қаржы директорының көмекшісі болды. Осы лауазымда Шоуп генерал-майор Уильям П.Т. Хиллдің басшылығымен қызмет етті. Теңізшілер корпусының бастығы генерал Лемуэль С. Шепард Шоупқа Хиллдің билігінен тәуелсіз жаңа қаржы кеңсесін құруды тапсырды. Шоуп пен Хилл жиі келіспеді, бірақ Шоуп жаңа, тәуелсіз Қаржы бөлімін құруға қол жеткізді. 1953 жылдың сәуірінде ол бригадир генерал шеніне көтеріліп, шілдеде Теңізшілер корпусының Қаржы директоры болды. Ол АҚШ Конгресі алдындағы қаржылық стратегиялық тыңдауларға қатысты және офицерлер бағдарламаларды Конгреске ұсынғанға дейін зерттеп, ойлап табуын қамтамасыз ететін бағдарламалау жүйесін құрды. Бұл идеяға Теңізшілер корпусының басшылары қарсылық көрсетті, олар бағдарламалардың мән-жайларын анықтау үшін Хиллге жүгінуді жөн көрді. Осы қызметте жүріп, 1955 жылдың қыркүйегінде генерал-майор шеніне көтерілді. Шоуп 1956 жылдың мамырында рекруттерді даярлау жөніндегі бас инспектор ретінде қысқа мерзімге тағайындалды. Бұл тапсырманы оған командир Рэндольф М. Пайт берген болатын, бұл Ribbon Creek оқиғасынан кейін болды, онда жаттығу маршы кезінде алты рекрут мерт болды. Теңізшілер корпусының басшылары тергеу жүргізген кезде Шоуптың оқиғаны жасырмау туралы ұсынысын қолдады. Ол Теңізшілер корпусының рекруттерді даярлау жүйесін қайта қарауды қолдады. Содан кейін ол 1956 жылдың қыркүйегінен 1957 жылдың мамырына дейін Теңізшілер корпусының Бас инспекторы болып қызмет етті. Ол маусым айында Пендлтон лагеріне 1-ші теңізшілер дивизиясының қолбасшысы ретінде оралды. 1958 жылдың наурыз айында Окинавадағы 3-ші теңізшілер дивизиясының қолбасшысы болды. 1959 жылдың мамырында АҚШ-қа оралғаннан кейін, ол 1959 жылдың қазанына дейін Парис аралындағы Теңізшілер корпусының рекруттар қоймасының қолбасшысы болып қызмет етті. Осы кезеңде ол 2-ші теңіз дивизиясының қауымдастығының президенті де болды.
In August 1947, Shoup became commanding officer, Service Command, Fleet Marine Force, Pacific. In June 1949, he was assigned to the 1st Marine Division at Camp Pendleton as its chief of staff. In July 1950, he was transferred to Quantico where he served as commanding officer of the Basic School. In April 1952, Shoup became Assistant Fiscal Director in the Office of the Fiscal Director, Headquarters Marine Corps. In this capacity, Shoup served under Major General William P. T. Hill, the Quartermaster General. Shoup was ordered by the Marine Corps Commandant General Lemuel C. Shepherd to establish a new fiscal office independent of Hill's authority. Shoup and Hill clashed frequently, but Shoup was nonetheless able to establish a new, independent Fiscal Division. He was promoted to brigadier general in April 1953, and in July he became Fiscal Director of the Marine Corps. He was involved in fiscal strategy hearings before the U. S. Congress, and established a programming system where officers researched and thought out programs before bringing them to Congress. This idea met with resistance from Marine leaders who favored going to Hill to figure out the details of programs. While serving in this capacity, he was promoted to major general in September 1955. Shoup began a brief assignment as inspector general for recruit training in May 1956 after being ordered to do so by Commandant Randolph M. Pate following the Ribbon Creek incident, which involved the accidental drowning of six recruits during a training march. As Marine leaders were investigating, they favored Shoup's recommendation of not covering up the incident. He supported an overhaul of recruit training for the Marine Corps in response. Following this, he served as Inspector General of the Marine Corps from September 1956 until May 1957. He returned to Camp Pendleton in June to become commanding general of the 1st Marine Division. He became commanding general of the 3rd Marine Division on Okinawa in March 1958. Following his return to the United States in May 1959, he served as commanding general of the Marine Corps Recruit Depot, Parris Island, until October 1959. During this time, he also served as president of the 2nd Marine Division Association.
Теңіз әскерінің командирі
Әлі генерал-майор болған кезде Шоупты күтпеген жерден президент Дуайт Д. Эйзенхауэр, қорғаныс министрі Томас С. Гейтс-младшийдің ұсынысымен, Теңіз жаяу әскерінің бастығы етіп тағайындады. Осы қызметке дайындалу үшін ол 1959 жылғы 2 қарашада генерал-лейтенант болып тағайындалды және Теңіз жаяу әскері штабының бастығы қызметін қысқа мерзімге атқарды. 1960 жылғы 1 қаңтарда Теңіз жаяу әскерінің 22-ші бастығы қызметіне кіріскен кезде генерал дәрежесіне көтерілді. Кейін ол 1961 жылдан 1963 жылға дейін Джон Ф. Кеннеди әкімшілігінде, ал 1963 жылы Линдон Б. Джонсон әкімшілігінде қызмет етті.
While still a major general, Shoup was unexpectedly nominated to become Commandant of the Marine Corps by President Dwight D. Eisenhower at the behest of Secretary of Defense Thomas S. Gates Jr. To prepare for this duty he was promoted to lieutenant general on November 2, 1959, and briefly assigned duties as chief of staff, Headquarters Marine Corps. He was elevated to general on January, 1 1960, upon assuming the post as the 22nd Commandant of the Marine Corps. He would later serve under the administration of John F. Kennedy from 1961 to 1963, and the administration of Lyndon B. Johnson in 1963.
Басшылықты қайта құру
1959 жылға қарай Гейтс және басқа да шенеуніктер Корпусты ішкі кикірістерге толы және басқа әскер түрлерінен алшақтаған деп қарады. Осы жағдайға және Ribbon Creek оқиғасынан кейін қалыптасқан репутацияға байланысты, Патеді ауыстыру қажет деп шешілді. Гейтс Шоупты Корпусты дұрыс бағытқа бастай алатын күшті басшы деп есептеді. Шоуп бес генерал-лейтенант және төрт генерал-майордан жоғары дәрежеде болды. Генерал-лейтенант Меррилл Б. Твининг осы лауазымға тағайындалуға ең мүмкін кандидат деп саналды; генерал-лейтенанттар Эдвард Поллок және Вернон Э. Меги де комендант лауазымына үміткер болды. Твининг бұл лауазым үшін ашық бәсекелесті және Шоуп таңдалғаннан кейін дереу зейнетке шықты, бұл наразылықтың белгісі ретінде қабылдалды, сондай-ақ басқа бірнеше офицерлер де осылай істеді. Шоуп әскери дайындыққа, жаттығуларға және әскер түрлері арасындағы ынтымақтастыққа баса назар аударды, бұл сол кездегі саяси ахуалдан өзгеше болды. Ол өте талапшыл және нашар жұмыс істегендерді, әсіресе теңізшілер корпусының генералдары мен басшыларын сынаумен тез арада танымал болды. Кейде ол нашар жұмыс істейтін офицерлерді ашық сынады, тіпті кейбіреулер оны қатыгез деп санады. Эйзенхауэр Шоупты жақтады, өйткені ол басқа офицерлердің саяси мәселелерге тым көп уақыт жұмсайтынан қорқып, Шоуптың әскери-өнеркәсіптік кешеннің ықпалын азайтатынына сенді. Тағайындалғаннан кейін бірден Шоуп жаңа офицерлерді маңызды лауазымдарға орналастыруға тырысты, теңізшілер корпусының басшылығын жаңарту мақсатында. Ол және Пате кейбір жаңа тағайындаулар бойынша келіспеді, себебі Шоуп көптеген жоғары шенді офицерлерді ауыстырды және басқаларын зейнетке шығуға ынталандырды. Шоуп кейіннен Біріккен штабтар комитетінің әскери стратегияны анықтауда тым көп салмаққа ие екенін жазды. Сондай-ақ, ол мансаптық өсуді көздейтін төменгі шендегі теңізшілер корпусының офицерлерінің саяси іс-қимылдарын шектеуге тырысты.
By 1959, Gates and other officials viewed the Corps as fraught with internal squabbling and alienated from the other services. Because of this condition, combined with the reputation gained from the Ribbon Creek incident, it was decided that Pate needed to be replaced. Gates believed Shoup was a strong leader who could steer the Corps in the right direction. Shoup was selected over five lieutenant generals and four major generals senior to him in rank. Lieutenant General Merrill B. Twining was considered the likely appointee to the position; Lieutenant Generals Edward Pollock and Vernon E. Megee also aspired to the position of commandant. Twining openly vied for the position and retired immediately after Shoup was selected, reportedly in protest, as did several other officers. Shoup emphasized military readiness, training, and inter service cooperation, which differed from the political climate of the time. He rapidly gained a reputation as being extremely demanding and critical of poor performance, especially by Marine generals and leaders. He was sometimes blunt in his criticism of what he saw as poorly performing officers, to the extent that some considered him a bully. Eisenhower favored Shoup because he feared other officers spent too much time in political affairs, and felt Shoup would reduce the influence of the military industrial complex. Immediately after his appointment, Shoup sought to place new officers in key positions, in an attempt to overhaul the leadership of the Marine Corps. He and Pate disagreed over some of the new appointments, as Shoup transferred many senior officers and encouraged others to retire. Shoup later wrote he felt the Joint Chiefs of Staff had an undue weight in the direction of military strategy. He also sought to curtail politicking by lower level Marine officers seeking career advancement.
Бюджеттік стратегия
Шоуптың командашы ретінде қызмет еткен алғашқы жылы ол Эйзенхауэр әкімшілігінің басшылығымен қызмет етті, онда әскери бюджет саясатында "Жаңа бағыт" саясаты үстемдік құрды, оның шеңберінде дәстүрлі соғыс күштеріне қарағанда күшті ядролық тиыстыру басымдыққа ие болды. Эйзенхауэр Корея соғысы сияқты ықпалдасқан соғыстарға АҚШ-ты араластырмай, оқшаулау саясатын ұстады. Бұл нәтижесінде шығындар қысқартылып, теңіз жаяу әскерлерінің құрамы қысқарды. 1960 жылы Кеннедидің сайлануы әскери стратегияда маңызды өзгерістерге алып келді, "Иілгіш жауап" стратегиясы қабылданып, ядролық соғыстың алдын алу үшін дәстүрлі әскери күштерге қайта оралыс жасалды. Кеннеди әкімшілігі кезінде қорғаныс саясатын қалыптастыруға азаматтық қатысу артып, жаңа қорғаныс министрі Роберт Макнамара ведомствоаралық ынтымақтастықты күшейтуді көздеді. Шоуп әскери бюджетке ұқыпты қарауды жақтады, өйткені әскерилердің қымбат және қажетсіз бағдарламаларды қолдайтын ірі корпорациялардың ықпалына ұшырауы мүмкін екенін сезінді. Кеннеди әкімшілігі дәстүрлі соғысқа көбірек мән бергендіктен, Шоуп әскери логистиканы жақсарту үшін қосымша қаражатты пайдалануға тырысты. Ол қаржы басқару, жабдықтау және материалдық-техникалық қамтамасыз етудің жаңа жүйесін жасады. Сонымен қатар, ол бірнеше жауынгерлік қолдау бөлімшелерінің деректерді өңдеу функцияларын біріктіру үшін жаңа деректерді өңдеу бөлімін құрды.
During the first year of Shoup's service as commandant, he served under the Eisenhower administration, in which military budget policy was dominated by the "New Look" policy, under which a strong nuclear deterrent was favored over conventional warfare forces. Eisenhower focused on containment without entangling the United States in proxy wars such as the Korean War. The result of this was spending cuts and force reductions within the Marine Corps. The 1960 election of Kennedy ushered in a major change in military strategy with the adoption of the "Flexible Response" strategy, which saw a return to conventional military forces as a deterrent to nuclear war. Under the Kennedy administration there was increased civilian participation in defense policy building, and the new secretary of defense, Robert McNamara, sought more inter service cooperation. Shoup favored a more frugal approach to the military budget, feeling the military was too susceptible to influence from large corporations arguing for expensive and unnecessary programs. As the Kennedy administration brought more emphasis on conventional warfare, Shoup sought to use increased funds to improve military logistics. He is credited with formulating an entirely new system of financial management, supply, and inventory management. He also created a new Data Processing Division to centralize the data processing functions of several combat service support branches.
Салқын соғыс қақтығыстары
Шоуптың суық соғыстағы қақтығыстарға деген көзқарасына оның өсіп-жетілген ортасы зор әсер етті, ол КСРО-ға қарсы әскери қимылдарға жиі қарсылық көрсетті. Ол "коммунистерді жек көру қозғалысы" деп атаған нәрсеге бармаудан бас тартты, жағдай талап етсе, олармен күресуге дайын екенін білдірді, бірақ артық көңіл көшіруден сақтанды. АҚШ сенаторы Сторм Турмонд әскерді коммунизм туралы оқытудан бас тартты деп сынағанда, Шоуп бұл сынды араласу деп есептеді. Ол Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Фред Кортқа шағымданды, және мәселе тоқтатылды. Кеннеди әкімшілігінің тапсырысымен Шоуп партизандық соғысқа қатысты білімді жауынгерлік доктринаға енгізді. Ол бұл идеяны қолдамаса да, генерал-майор Виктор Х. Крулакты партизандық соғыс жөніндегі кеңесші етіп тағайындады. Шоуп Кубаға қарсы әскери қимылға қарсы болды, Фидель Кастроға қарсы әскери араласуға тырысудан сақтандырды. Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл жоспарларына ол бастапқыда қатыспады және хабардар болған жоқ. Ол Орталық барлау агенттігінен (ЦРУ) офицер беруді сұрады, бірақ ЦРУ оның рұқсатынсыз теңізшілердің жабдықтарын талап етіп жатқанын білгенде ашуланды. ЦРУ-дың ниетін ол шабуыл түні полковник Джек Хокинстің хабарласуы арқылы білді, ол Кеннедиден әуе көмегін сұрауын өтінді. Операция сәтсіз аяқталғаннан кейін Бірлескен штаб басшылары кінәланды, Шоуп мұны әділетсіз деп есептеді, өйткені олар жоспардың бастапқы кезеңдерінен хабардар болған жоқ. Шоуп Куба зымырандық дағдарысы кезінде қарулы жауап беруге қарсы ескертті, елге шабуыл жасаудың қаншалықты қиын болатынын атап көрсетті. Дегенмен, қажет болған жағдайда Кубаға шабуыл жасауға теңізшілер жасағын дайындады. Ол және басқа Бірлескен штаб басшылары зымырандарды жою үшін жылдам әуе шабуылын жасауды бірауыздан ұсынды. Кеннеди кейін Шоуптың кеңесін сұрады. Бірлескен штаб басшыларындағы лауазымы шектеулі болғанымен, ол Кеннедидің сенімін жеңіп алды және жеке кеңестер алу үшін жиі шақырылды. Шоуп ядролық соғыстың алдын алу құралы ретінде сынақтарға тыйым салуды қолдады. Шоуп бастапқыда Индоқытайға әскери араласуға қарсы болды. 1961 жылы Патет Лао американдық қолдаумен құрылған Лаос үкіметіне қатер төнгенде, ол қарулы араласуға шақыруларды қабылдамады. 1962 жылы Оңтүстік Вьетнамға Task Unit Shufly-ді тек бұйрық болғандықтан орналастырды және 1962 жылдың қазан айында Оңтүстік Вьетнамды аралап көргеннен кейін одан әрі араласпау туралы ескертті. Ол Стратегиялық Ауылдар бағдарламасына қарсы болды, сондай-ақ Вьетнам Республикасы армиясын даярлауға жасалған әрекеттерге де қарсылық білдірді. Вьетнамдағы кез келген соғысқа қатысу жоспарларына қарсы болды және кейіннен "менің білуімше, барлық жауапты әскерилер соғысқа қарсы болды" деді. Шоуптың ондағы араласуға деген қатайымы Кеннедиге үлкен әсер етті, ол 1963 жылдың 22 қарашасындағы қазасына дейін АҚШ-тың Оңтүстік Вьетнамдағы араласуын тоқтатуды қалағанын білдірді, оны ішкі күрес деп есептеді. Эйзенхауэр Шоуптың қаржылық тәжірибесі мен саяси көзқарасын бағаласа да, Шоупты Кеннеди жиі шақыратын. Кеннедидің Бірлескен штаб басшыларымен қарым-қатынасы, әсіресе Куба зымырандық дағдарысынан кейін шиеленіскендіктен, ол жеке кеңес алу үшін Шоупты шақырды. Шоуптың өмірбаяуын жазған Хауард Джаблон Шоупты Кеннедидің сүйікті генералы деп жазды. Өз кезегінде Шоуп Бірлескен штаб басшыларының арасында Кеннедиді ең көп қолдаған адам болды. Кеннеди 1963 жылы Шоупты екінші мерзімге командир болып қалуын өтінді, бірақ Шоуп басқа теңізшілер генералдарының мансабына жол ашу үшін бас тартты.
Shoup's outlook on Cold War conflicts was greatly influenced by his upbringing, and he was frequently an opponent of military action against the Soviet Union. He refused to fall into what he referred to as the "hate the Communists movement," indicating he would fight them if required by circumstances, but avoided undue prejudice. When U. S. Senator Strom Thurmond criticized the military for not training its troops about communism, Shoup regarded the criticism as interference. He appealed to Secretary of the Navy Fred Korth, and the matter was dropped. At the behest of the Kennedy administration, Shoup integrated counterinsurgency warfare into combat doctrine. Though he was not in favor of the idea, he appointed Major General Victor H. Krulak as an adviser on counterinsurgency. Shoup opposed military action against Cuba, warning against any attempt to intervene militarily against Fidel Castro. He was initially not involved or aware of the plans for the Bay of Pigs invasion. He was asked by the Central Intelligence Agency (CIA) to furnish an officer, but became furious when he learned the CIA was requisitioning Marine supplies without his permission. He finally learned the intent of the CIA when the officer, Colonel Jack Hawkins, contacted him on the night of the invasion, pleading with him to appeal to Kennedy for air support. Following the failure of the operation, the Joint Chiefs of Staff were blamed, which Shoup thought was unfair, as they had not been aware of the early planning. Shoup later warned against an armed response during the Cuban Missile Crisis, noting how difficult it would be to invade the country. Still, he prepared a team of Marines to invade Cuba should it be necessary. He and the other Joint Chiefs unanimously recommended a quick airstrike to knock out the missiles once they were discovered there. Kennedy subsequently sought Shoup's advice in evaluating the implications of the Partial Nuclear Test Ban Treaty. While his position in the Joint Chiefs of Staff was intended to be limited, he had gained Kennedy's confidence and was often called on for private consultations. Shoup supported the test ban, seeing it as a deterrent to nuclear war. Shoup was strongly opposed to military intervention in Indochina from the beginning. In 1961, when the Pathet Lao threatened the American backed government of Laos, he rejected calls for armed intervention. He deployed Task Unit Shufly to South Vietnam in 1962 only because he was ordered to, and cautioned against further involvement in South Vietnam, which he toured in October 1962. He opposed the Strategic Hamlet program, as well as efforts to train the Army of the Republic of Vietnam. He opposed any plans for combat in Vietnam, and later said "every responsible military man to my knowledge" was against the war as well. Shoup's staunch opposition to involvement there had a great impact on Kennedy, who, before his assassination on November, 22 1963, indicated that he wanted to end U. S. involvement in South Vietnam, seeing it as an internal struggle. While Eisenhower appreciated Shoup's fiscal experience and apolitical outlook, Shoup was called upon most often by Kennedy. With Kennedy's relations with the Joint Chiefs of Staff strained, particularly following the Cuban Missile Crisis, he called upon Shoup privately for many consultations. Shoup's biographer Howard Jablon wrote that Shoup was Kennedy's favorite general. In turn, Shoup was the most supportive of Kennedy of all of the Joint Chiefs of Staff. Kennedy had asked Shoup to remain as commandant for a second term in 1963, but Shoup declined in order to allow the advancement of other Marine generals.
Кейінгі өмірі және Вьетнам соғысына қарсылық
1963 жылдың желтоқсанында әскерден зейнеткерлікке шыққан Шоуп өмірді сақтандыру компаниясында жұмыс істеді, бірақ әкімшілікте ықпалды болды. Джонсон 1964 жылдың ақпан айында Шоупты Оңтүстік Вьетнамға кеңесші ретінде шақыруға тырысты, бірақ шақыруды жасамады немесе Шоуп бас тартты. Джонсон Шоупты 1966 жылдың басында таңдамалы әскери қызмет жөніндегі Ұлттық кеңес комиссиясына тағайындады. Комиссия 1967 жылдың 1 қаңтарында есеп ұсынғаннан кейін таратылды. Шоуп Джонсон әкімшілігіне тікелей ықпал ете алмады, ол АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуын кеңейтті. Ол ЦРУ мен ірі бизнес сыртқы саясатқа артық ықпал ететінінен үнемі сақ болды. 1964 жылы Тонкин шығанағы туралы резолюция талқыланғанда сенатор Уэйн Морс Шоупты шараға қарсы куәлік беруге шақыруға ниеттенді, бірақ сенатор Дж. Уильям Фулбрайт оған кедергі келтірді. 1966 жылдың 14 мамырында Шоуп Лос-Анджелес Пирс колледжінің студенттері алдындағы сөзінде саясатты жария түрде сынады. Форум салыстырмалы түрде шағын болды және бастапқыда көп жарияланбады, бірақ 1967 жылдың ақпан айында Шоуп сөйлеген сөзінің мәтінін сенатор Руперт Ванс Харткеге жіберді, ол оны Конгресс жазбасына енгізді. Сөздің танымалдылығы артты және Шоуп ABC News телеарнасына берген сұхбатында өзінің пацифист емес екенін, бірақ соғыс "бірде-бір американдық адамның өмірі мен денсаулығына тұрмайтындығын" айтты. Ол өмірінің соңына дейін Вьетнамға қатысуға қатаң қарсы болды. Басқа зейнеткер офицерлер, генерал-лейтенант Джеймс Гэвин және генерал Мэтью Риджвей де Шоупқа қосылса да, газет беттерінде Шоуптың өткір сын-ескертпелері жиі жарияланды, себебі олар соғыстан асып, американдық үкімет, бизнес және әскери басшылық туралы айтты. Ол қақтығыстың елдің тарихи ерекшелігіне қауіп төндіргенін және Вьетнамдағы әскерлер санын арттыру стратегиялық проблемаларды одан әрі ушықтыратынын айтты. Тарихшы Роберт Базанко Шоуптың соғысқа қарсы ең белсенді бұрынғы әскери қызметкер болуы мүмкін екенін атап өтті. Шоуп азаматтық соғысқа қатысқан вьетнамдықтардың арасында шетелдік әскери араласуға қарсы ұлтшылдар бар екенін айтты. Ол әскерлерді көбейтумен байланысты көптеген стратегияларға қарсы болды, әсіресе Солтүстік Вьетнамдағы әуе шабуылына, оны азаматтық құрбандарға әкелетін және Қытай Халық Республикасы мен Кеңес Одағын қақтығысқа тартатын агрессивті шара деп қарады. Ол сондай-ақ АҚШ-тың соғысқа араласуы салдарынан экономиканы қоса алғанда, басқа американдық мүдделерге зиян келтіретініне және АҚШ-тың халықаралық беделі төмендеп бара жатқанына қорқыныш білдірді. Шоуптың соғысқа қарсылығы уақыт өте келе күшейді; ол бастапқыда келіссөздер арқылы келісімге қол жеткізуді ұсынды, бірақ кейіннен елден бір жақты түрде кетуді қолдады. Вьетнамизация стратегиясы күшке енгенде және АҚШ әуе операцияларын күшейткенде, ол Қытаймен немесе Кеңес Одағымен ядролық соғыс қаупін тудыратын кез келген стратегияға қарсы болды. Оның сын-ескертпелері соғыс тығырыққа тірелгенде көбірек баспасөз назарына ілікті және соғысқа қарсы қозғалыс арасында кеңінен таралды. 1968 жылы Конгресс алдындағы куәлігінде Шоуп 1966 жылғы сөзінде айтқан көптеген ойларын қайталады, содан бері соғысқа қарсылық күшейгенін айтты. 1969 жылдың сәуір айында зейнеткер полковник Джеймс Донованмен бірге ол өзінің сын-ескертпелерін ұлттық қауіпсіздік саясатына дейін кеңейтті. Atlantic Monthly журналында жарияланған мақалада ол Американың милитаристік және агрессивті елге айналып келе жатқанын, "әскери төтенше жағдайларды орындауға және біздің мүдделерімізге қатысты саяси тәртіпсіздік проблемаларына және коммунистік қауіп-қатерлерге әскери шешімдер іздеуге" дайын екенін айтты. Ол антикоммунизмнің АҚШ-та жаңа, агрессивті қорғаныс жүйесіне жол ашқанын айтты. "АҚШ-тың милитаризмі" атты кітабында (1970) Шоуп пен Донован өздерінің сын-ескертпелерін кеңінен түсіндірді. Шоуп елдің саяси жолмен шешілетін мәселелерді әскери жолмен шешуге тырысып жатқанын айтты. Ол әскери басшыларды өздерінің мансабы үшін соғысты насихаттауда және "Шетелдік соғыс ардагерлері" атты ардагерлер тобын қарулы күштерді насихаттауда айыптады. Шоуп американдық білім беру жүйесін тәуелсіз ойлауды батылдандырып, мойынсұнуды баса назарға алғандығы үшін кінәлады. Шоуп Вьетнамдағы бейбітшілік үшін бизнес басшыларының қозғалысына қосылды. 1971 жылы Шоуп соғысқа қарсы Вьетнам ардагерлері деп аталатын соғысқа қарсы ардагерлер тобын жария түрде қолдады. Вьетнамизация соғысқа қарсы қозғалыстың көрінуін азайтқандықтан, Шоуптың сын-ескертпелері қоғамдық аренада бұрынғыдай маңызды болмады. Фулбрайт және басқа сенаторлар Ақ үйді оның сын-ескертпелерін тыңдауға шақырып, Шоуптың американдық қоғам мен милитаризмге жасаған кең ауқымды сын-ескертпелерін соғыс стратегиясын ғана сынаған басқа офицерлерге қарағанда экстремалды деп санайтын. Шоуптың соғысқа қарсылығы теңіз корпусының көптеген офицерлерінің наразылығын тудырды және оның психикалық жағдайы нашарлап бара жатқаны немесе оның іс-әрекеттері мемлекетке опасыздық деп сынға ұшырады. Журналист және бұрынғы теңізші Роберт Хайнл бірнеше мақаласында Шоуптың "бұзылып бара жатқанын" айтты. Шоуптың жақын досы генерал Ратвон М. Томпкинс оған бірнеше жыл сөйлемеді. 1967 жылдың желтоқсанына қарай ол Джонсон әкімшілігінің құрметін жоғалтты, оның әрекеттері Федералдық Тергеу бюросымен бақыланды және оның патриотизмі БАҚ-та күмәнделді. 1971 жылдан кейін Шоуптың сөйлеген сөздері мен жазбалары азайды және АҚШ әскері Вьетнамнан шыққаннан кейін 1973 жылы ол қоғамдық көзден жоғалып кетті. Соғыстан кейін ол қоғамдық назардан тыс өмір сүрді. Өмірінің соңында ауруға шалдықты және 1983 жылдың 13 қаңтарында Вирджиния штатының Александрия қаласында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зираттарының 7A бөліміне жерленді. Шоуптың әскери формасының бір бөлігі Ньюпорт, Род-Айленд штатындағы артиллерия компаниясының қару-жарақ қорында қойылған.
Retiring from the military in December 1963, Shoup took a job at a life insurance company, but remained influential in the administration. Johnson considered taking Shoup as an adviser on a February 1964 trip to South Vietnam, but did not, either because he never made the invitation or because Shoup declined. Johnson appointed Shoup to the National Advisory Commission on Selective Service in early 1966. It disbanded on January, 1 1967 after submitting a report. Shoup was unable to directly influence the Johnson administration, which expanded U. S. involvement in the Vietnam War. He became increasingly wary of what he felt was undue influence by the CIA and big businesses on foreign policy. In 1964 during the debate over the Gulf of Tonkin Resolution, Senator Wayne Morse wanted to call Shoup to testify against the measure, but was blocked by Senator J. William Fulbright. On May, 14 1966, Shoup began publicly attacking the policy in a speech delivered to community college students at Los Angeles Pierce College in Woodland Hills, California, for their World Affairs Day. The forum was relatively small and initially received little publicity, but in February 1967 Shoup submitted the text of the speech to Senator Rupert Vance Hartke, who entered it into the Congressional Record. The speech grew in popularity, and Shoup did an interview for ABC News where he elaborated that, while he was not a pacifist, he felt the war was "not worth the life or limb of a single American." He remained firmly opposed to the involvement in Vietnam for the rest of his life. Although other retired high ranking officers, including Lieutenant General James Gavin and General Matthew Ridgway, joined Shoup in this, it was Shoup's pointed criticisms that regularly made the front pages of newspapers, because they went beyond the war to American government, business and military leadership. He feared the conflict had endangered the nation's historical identity, and argued increasing the troop levels in Vietnam would only aggravate the strategic problems there. Historian Robert Buzzanco noted that Shoup may have been the most vocal former military member to oppose the war. Shoup argued that among the Vietnamese forces involved in the civil war there were nationalists opposed to foreign military intervention. He opposed many of the strategies associated with troop escalation, notably the air campaign over North Vietnam, which he saw as an aggressive measure causing civilian casualties that could draw the People's Republic of China or the Soviet Union into the conflict. He also feared that other American interests, including the economy, were suffering due to U. S. involvement in the war and that the U. S. was losing prestige internationally. Shoup's opposition to the war only increased over time; he initially pushed for a negotiated settlement, but later supported a unilateral pullout from the country. As the Vietnamization strategy took effect and the U. S. increased its air operations, he remained opposed to any strategy that risked a nuclear war with China or the Soviet Union. His criticism attracted more press as the war became a stalemate. It also became highly publicized through discourse among the anti war movement. In 1968, in testimony before Congress, Shoup made many of the same points as he had in his 1966 speech, saying he felt opposition to the war had likely increased since then. In April 1969, along with retired Colonel James Donovan, he broadened his criticism to national security policy. In an article published in Atlantic Monthly, he accused America of becoming militaristic and aggressive, a country that was ready to "execute military contingency plans and to seek military solutions to problems of political disorder and potential Communist threats in areas of our interest." He said that anticommunism had given way to a new, aggressive defense establishment in the United States. In a book titled Militarism U. S. A. (1970), Shoup and Donovan elaborated their criticisms. Shoup said the country was seeking military solutions to issues that could be resolved politically. He accused military leaders of propagating the war for their own career advancement, and accused the veterans group Veterans of Foreign Wars of propagandizing for the armed forces establishment. Shoup blamed the American education system for what he saw as discouraging independent thought and stressing obedience. Shoup joined the Business Executives Move for Vietnam Peace. By 1971, Shoup publicly endorsed the anti war veteran group Vietnam Veterans Against the War. As Vietnamization had reduced the visibility of the anti war movement, and Shoup's criticism was not as prominent in the public arena. Fulbright and other senators urged the White House to listen to his criticisms, but Shoup's broader critique of American society and militarism was seen as more extreme than other officers who had simply criticized the strategy of the war. Shoup's opposition to the war garnered resentment from many of the other officers in the Marine Corps, and was met with criticism that he was becoming mentally unfit or was treasonous in his actions. He was sharply criticized by journalist and former Marine Robert Heinl in several articles of the Detroit News where Heinl said Shoup was "going sour." General Rathvon M. Tompkins, one of Shoup's close friends, stopped speaking to him for several years. By December 1967, he had lost favor with the Johnson administration, his activities were monitored by the Federal Bureau of Investigation, and his patriotism was called into question in the media. After 1971, Shoup's speaking and writing diminished, and he faded from the public eye after the U. S. military withdrawal from Vietnam in 1973. After the war, he stayed out of the public spotlight. He suffered from illness late in life, and he died on 13 January 1983 in Alexandria, Virginia. He was buried in section 7 A of Arlington National Cemetery. One of Shoup's service dress uniforms is on display at the armory of the Artillery Company of Newport in Newport, Rhode Island.