Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шоудың қызықты бөлігі
Sideshow attraction
"Маринадталған панктер" – формальдегид сияқты консерванттарда сақталған адам ұрықтарын айту үшін карнавалда қолданылатын термин, олар шоудың қызықты бөлігі ретінде көрсетіледі. Көбінесе маринадталған панктерде анатомиялық аномалиялар болады, мысалы, біріккен егіздер немесе көпбасшылық; алайда, деформациялар адам ауруларының алуан түрлілігімен бірдей. Резеңкеден немесе балауыздан жасалған жалған маринадталған панктер еденге түскенде секіріп кетуіне байланысты "секіргіштер" деп аталады.
Pickled punks is the carny term for human fetuses preserved in jars of preservative such as formaldehyde, which are used as sideshow attractions. Most pickled punks display some sort of anatomical abnormality, such as conjoined twins or polycephaly; however, the deformities present are as varied as the nature of human afflictions. Fake pickled punks, made from rubber or wax, are known as "bouncers" for their tendency to bounce when dropped on the floor.
Тарих
Продигиозды тууларды сақтау және көрсету тәжірибесі ғасырлар бойы дамыған. 17-шы ғасырда Дания королі Фредерик III-нің мыңдаған "панкттардан" жеке жинағы болды – бұл жинақ 16-шы ғасырда Фредерик II-нің бастауымен құрылған. Ал сол кезеңде итальяндық табиғаттанушы Улиссе Альдровандидің 18 мың түрлі үлгіден тұратын жинағы болды. Сақтау сұйығында жүзетін, әйнек банкадағы классикалық маринадталған "панк", жақтағы шоулардың алтын ғасырында ең танымал болды және 1950-ші және 1960-шы жылдары қайта жанданды. Сол дәуірде көптеген "панкттар" есірткіге тәуелділікпен байланысты болды, кем дегенде, баннерлердегі жарнамаларда осылай көрсетілді. Көптеген жақтағы шоуларда кеңейтілген "панк" көрмелері болды – кейбіреулері шынайы, ал кейбіреулері жасалған (жалған). Осы кезеңнен кейін "панктарды" көрсетуді шектеу туралы заңдар қабылданды. Жағдайды одан да қиындату үшін, штаттар арасында заңдар әртүрлі болғандықтан, көшпелі көрмелерді ұйымдастыру қиынға соқты. Сонымен қатар, "панктарды" "адам қалдықтары" деп санау мәселесі заңдарды одан әрі күрделендірді. Қазіргі заманның ұлы шоумены Уорд Холл бір кезде АҚШ-тағы ең ірі "панк" көрмелерінің біріне ие болды. Бір маусымда ол айыппұл төледі, өйткені ол шоуын ұйымдастырған штатта адам қалдықтарын көрсету заңсыз болды. Ол "панктарды" резеңкеден жасалған қуыршақтарға ауыстырды және гастрольді жалғастырды, бірақ басқа штатта "алдаушы" және "жалған жарнама" көрсеткені үшін тағы да айыппұл төледі.
The practice of preserving and displaying prodigious births is centuries old. In the 17th century, King Frederick III of Denmark had a personal collection of punks numbering in the thousands a collection started in the 16th century by Frederick II. And during that same timeframe Ulisse Aldrovandi, an Italian naturalist, had a collection consisting of eighteen thousand various specimens. The classic pickled punk, floating in a jar of preserving fluid, became most popular during the golden age of sideshows and experienced a great resurgence in the 1950s and 1960s. During that era, many punks were linked to drug abuse, at least in the banner lines outside. Several sideshows featured extensive punk displays – some authentic and others gaffed (faked). Following this era, laws began to restrict the display of punks. To complicate matters, laws differed from state to state, making traveling displays almost impossible. Furthermore, the question of whether punks qualify as "human remains" further complicates the laws. The great modern showman, Ward Hall, once had one of the largest punk shows in the United States. During one season he was fined because the display of human remains was illegal in the state in which he had set up his show. He replaced his punks with rubber bouncers and continued his tour only to be fined again in another state for being a "conman", displaying "fakes" and "false advertising".
Сенстің тас баласы
Ең ерте және жақсы құжатталған деформацияланған ұрықтың тегі 1582 жылға дейін жетеді, осы жылы Коломб Шатри ханым алпыс сегіз жасында қайтыс болды және оның жатырынан жиырма сегіз жылдық ұрық алынды. "Сенстің тас баласы" 1554 жылы дүниеге келуі тиіс еді; алайда, босану басталды, бірақ нәтижесіз аяқталды, ал келесі ондаған жылдар ішінде ұрық жатыр ішінде кальцийланып, сүйекке айналды, тіпті қабық тәрізді құрылымға ие болды. Шатри ханымның өмірі қалыпты болды, тек рет-ретімен іш ауруларына шалдыққан. Оның қайтысынан және "тас баланың" дүниеге келуінен кейін, табиғат зерттеушілері ұрықтың иесі болуға және осы кереметті көрсетуге құмарлық танытты. Жан д’Айлебуст 1582 жылы осы жағдай туралы суреттерімен бірге егжей-тегжейлі кітапша жазды, ол бірден бестселлерге айналды. Амбруаз Паре өзінің "Ересектер мен ғажайыптар" кітабында осы сәби туралы айтты және баланың 1590 жылдары бай саудагер М. Престезигельге сатылғанын хабарлады. Ол оны алтын шебер М. Картеронға сатты, ал ол 1628 жылы оны "шындығын растайтын куәлікпен" бірге зергер М. Бодиге сатты. 1653 жылы тас бала король Фредерик III-нің меншігіне көшті, сонымен қатар д’Айлебуст еңбегінің қолжазба көшірмесі де оған тиесілі болды. Осы кезде баланың екі қолы сынған, мәрмәр тәрізді терісі кейбір жерлерде тозығы жеткен, қатты зақымдалған еді. Тас бала ондаған жылдар бойы Корольдік мұражайда сақталды, 1696, 1710 және 1737 жылдары тізімге алынды және 1826 жылы Данияның Табиғи тарих мұражайына берілді. Тас бала XIX ғасырдың соңында жоғалып кетті – мұражай директоры болған профессор Йохан Рейнхардт оны "ғылыми экспонат" емес деп есептегендіктен, оны жарамсыз деп танып, жойғанын айтады. Тас баланың жағдайы, литопедион, өте сирек кездеседі, себебі қазіргі медициналық әдебиетте осы аурудың 290-нан астам жағдайы тіркелген. Автор Майкл Бишоптың "Тир қабырғаларының ішінде" атты әңгімесі осы жағдайдың көркемдік заманауи мысалын бейнелейді.
The earliest and most well documented pedigree for a deformed punk display dates back to 1582 when Mme Colombe Chatri died at the age of sixty eight, and a twenty eight year old fetus was removed from her womb. The "Stone Child of Sens" should have been born in 1554; however, labor came and went with no delivery and in the resulting decades the fetus calcified and ossified within the womb, which actually formed a shell. Mme Chatri seemed to have lived a normal life, with the exception of regular abdominal pains. Following her death and the "delivery" of the Stone Child, naturalists clamored to claim the fetus and the right to display the tiny marvel. Jean d’Ailleboust wrote a detailed pamphlet in 1582, complete with illustrations, about the case, which became an instant best seller. Ambroise Paré featured the infant in his book Des monstres et prodiges and reveals that the child was sold to M. Prestesiegle, a wealthy merchant in the 1590s. He sold it to a goldsmith named M. Carteron, who in turn sold it in 1628 to M. Bodey, a jewel merchant complete with a sort of "certificate of authenticity". In 1653, the Stone Child came into the possession of King Frederick III as well as a handwritten copy of the d’Ailleboust paper. By this point, the child was heavily damaged, with both arms broken and the marble like skin worn off in places. The Stone Child remained in the possession of the Royal Museum for decades, cataloged in 1696, 1710, and 1737, and was transferred to the Danish Museum of Natural History in 1826. The Stone Child went missing sometime in the late 19th century – it is believed that it was literally scrapped by Professor Johan Reinhardt when he was director of the museum as he believed it was not a "scientific display". The Stone Child's condition, lithopedion, is fairly rare as only 290 cases exist in modern medical literature. Author Michael Bishop's short story "Within the Walls of Tyre" depicts a fictional contemporary example of the condition.