Александр Гамильтон үйі: Манхэттендегі тарихи орын

Кіріспе

Манхэттендегі тарихи үй, Нью-Йорк

Гамильтон Гранж Ұлттық мемориалы (Гамильтон Гранж немесе Гранж деп те аталады) – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Гамильтон Хайтс ауданындағы Сент-Николас паркінде орналасқан тарихи үй-музей. Ұлттық парк қызметі (NPS) басқаратын бұл құрылыс АҚШ-тың негізін қалаушы әкесі Александр Гамильтонға тиесілі болған жалғыз үй. Үйде келушілерге арналған көрмелер, сондай-ақ 19 ғасырдағы интерьері қалпына келтірілген түрлі бөлмелер бар. Алғашқыда қазіргі 143-ші көшеге жақын орналасқан үй 1889 жылы 287 Конвент даңғылына көшірілді, ал 2008 жылы тағы да Сент-Николас паркіне орналастырылды. Бұл құрылыс Нью-Йорк қаласының танымал ескерткіші және АҚШ-тың ұлттық мемориалы, сонымен қатар тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Гамильтон 1800 жылдан бастап Якоб Шиффлин мен Сэмюэл Брэдхерсттен жер сатып алып, сәулетші Джон Маккомбқа сол жердегі ел үйін жобалауды тапсырды. Үй 1802 жылы, Гамильтонның 1804 жылы қайтыс болуынан екі жыл бұрын аяқталды. Үй оның отбасында 30 жыл бойы болды, содан кейін бірнеше рет сатылды, оның ішінде 1845 және 1876 жылдар аралығында осы үйде тұрған Уордтар отбасына. Алғашқы иелік 1880 жылдары бөлініп сатылды, ал үй 1889 жылы Сент-Люка епископтық шіркеуі сатып алғаннан кейін алғаш рет көшірілді. Шіркеу Гамильтон Гранжды 1924 жылы Американың көрнекті және тарихи ескерткіштерін сақтау қоғамына (ASHPS) сатудан бұрын шіркеу және пасторлық үй ретінде пайдаланды. ASHPS 1930 жылы үйді мұражай ретінде ашты және 1960 жылы басқаруды NPS-ке тапсырды. Келесі төрт онжылдық бойы NPS үйді қалпына келтіру үшін оны көшіруге тырысты. Грандж 2006-2011 жылдар аралығында қалпына келтіру және көшіру мақсатымен жабылды. Грандж – жер астындағы жертөлесі бар екі қабатты Федералды стильдегі үй. Бұл төртбұрышты құрылыстың алдыңғы және артқы жағында портиктер, ал сол және оң жағында алаңшалар бар. Жертөле 2011 жылы салынған, онда сыйлық дүкені мен көрмелер орналасқан, ал қалған екі қабат – бастапқы үйдің бөлігі. Бірінші қабатта Гамильтонның кабинеті, қонақ бөлмесі, ас бөлмесі және тағы екі бөлме бар. Екінші қабаттағы бөлмелер жатын бөлмелер ретінде пайдаланылды. Гамильтонның түпнұсқалық заттарының көп бөлігі оның қайтыс болғаннан кейін басқа американдық мекемелерге сатылды, ал үйдегі қазіргі заттардың көпшілігі 2011 жылы жасалған көшірмелер. Грандж жылдар бойы сәулеттік пікірталас тақырыбы болды және ол ауданның бірнеше құрылыстарының атына ие.

Hamilton Grange National Memorial (also known as Hamilton Grange or the Grange) is a historic house museum within St. Nicholas Park in the Hamilton Heights neighborhood of Manhattan in New York City. Operated by the National Park Service (NPS), the structure was the only home ever owned by the U. S. founding father Alexander Hamilton. The house contains exhibits for visitors, as well as various rooms with restored 19th century interiors. Originally located near present day 143rd Street, the house was moved in 1889 to 287 Convent Avenue before being relocated again in 2008 to St. Nicholas Park. The structure is a New York City designated landmark and a United States national memorial, and it is listed on the National Register of Historic Places. Hamilton acquired land for the estate from Jacob Schieffelin and Samuel Bradhurst starting in 1800, and he commissioned architect John McComb Jr. to design a country home there. The house was completed in 1802, just two years before Hamilton's death in 1804. The house remained in his family for 30 years afterward and was then sold several times, including to the Ward family, who occupied the house between 1845 and 1876. The original estate was parceled off and sold in the 1880s, and the house was first relocated after St. Luke's Episcopal Church bought it in 1889. The church used Hamilton Grange as a chapel and a rectory before selling it to the American Scenic and Historic Preservation Society (ASHPS) in 1924. The ASHPS opened the house as a museum in 1930 and handed over operations to the NPS in 1960. For the next four decades, the NPS attempted to move the house so the building could be restored. The Grange was closed for restoration and relocation between 2006 and 2011. The Grange is a two story frame Federal style house with a ground level basement. It is a rectangular structure with porticos on the front and rear facades, as well as piazzas to its left and right. The basement dates from 2011 and contains the gift shop and exhibits, while the other two stories are part of the original house. On the first floor are Hamilton's study, a parlor, a dining room, and two additional spaces. The second floor spaces were used as bedrooms. Most of Hamilton's original belongings were sold after his death to other American institutions, and many of the current objects in the house are replicas created in 2011. The Grange has been the subject of architectural commentary over the years, and it is the namesake of several structures in the neighborhood.

Сайт

Үй Нью-Йорк қаласындағы Манхэттендегі Харлем ауданындағы Гамильтон Хайтс және Шугар Хилл бөліктерінде орналасқан. Тарихы бойында ол аудан ішінде үш жерде болды, олардың барлығы АҚШ-тың негізін қалаушы әкесі Александр Гамильтонның бастапқы мүлкінің шегінде орналасқан. Мүлік Жохим Питер төбелері деп белгілі IX бөлігінің бір бөлігі болды. Джон Делавалл 1691 жылы IX учаскені сатып алып, оның оңтүстік жартысын Сэмюэл Келлиге (немесе Келлиге) сатты, ол кейін 1799 жылы осы жерді дәріханашы Джейкоб Шиффелинге сатты. Шиффелиннің учаскесі батысында Гудзон өзенімен, оңтүстігінде 140-шы көшемен, шығысында Сент-Николас даңғылымен және солтүстігінде 145-ші көшемен шектелген. Блумингдейл жолы Шиффелиннің учаскесін батыс және шығыс бөліктерге бөлді; Гамильтонның Grange мүлкі шығыс бөлігінде орналасқан. Алғашқы орны қазіргі 143-ші көше маңында, Гамильтонның мүлкінің ортасында болды. Ол мүліктегі шағын платода орналасқан. Бұл орын қазіргі Конвент даңғылынан шамамен 18 метр немесе 23 метр батысқа қарай орналасқан. Сонымен қатар, шығысқа қарай, қазіргі Гамильтон Террасы мен Конвент даңғылының арасында қора, тауық үйі, сарай және май мен сүт сақталған, қазір толып қалған екі өзеннің үстіндегі «көз үйі» сияқты қосымша құрылыстар болды. Үйдің бастапқы орны 1902 жылы салынған және Нью-Йорк қаласының маңызды нысаны болып табылатын Лурдес Діңгесінің Рим-католик шіркеуімен белгіленген. Екінші орны 287 Конвент даңғылында, бастапқы орналасқан жерінен шамамен 76 метр немесе 107 метр оңтүстікке қарай болды. Үй 1889 жылдан 2008 жылға дейін осы жерде тұрды. Үйдің шығысында Сент-Люка епископальдық шіркеуіне тиесілі алаң болды. 2008 жылы үйді көшіргеннен кейін балалар 287 Конвент даңғылында гүл бағын отырғызды. Үшінші және қазіргі орны 414 West 141st Street-те, Гамильтон Террасының оңтүстік шетінде орналасқан. Үй екінші орнынан 152 метр оңтүстікке қарай, Сент-Николас саябағында орналасқан. Қазіргі орны Нью-Йорк қалалық университетінің (CUNY) бөлігі – Нью-Йорк қалалық колледжінің (CCNY) кампусына жақын орналасқан және ені 1 метрден аспайтын платодан тұрады.

The house is located in the Hamilton Heights and Sugar Hill sections of the neighborhood of Harlem in Manhattan, New York City. It has occupied three sites in the neighborhood throughout its history, all within the bounds of the U. S. founding father Alexander Hamilton's original estate. The estate was part of section IX of what was known as Jochem Pieter's Hills. John Delavall bought lot IX in 1691 and sold the southern half of the lot to Samuel Kelly (or Kelley), who then sold that site to druggist Jacob Schieffelin in 1799. Schieffelin's parcel was bounded by the Hudson River to the west, 140th Street to the south, St. Nicholas Avenue to the east, and 145th Street to the north. The Bloomingdale Road bisected Schieffelin's parcel into western and eastern plots; Hamilton's estate, the Grange, occupied the eastern plot. The first site was near present day 143rd Street, at the center of Hamilton's estate. It occupied a small plateau that existed on the estate. This site stood approximately 60 feet (18 m) or 75 feet (23 m) west of modern day Convent Avenue. There were also some outbuildings to the east, between what is now Hamilton Terrace and Convent Avenue. These included a barn, chicken house, and shed, as well as a "spring house" atop one of two now infilled streams on the site, where butter and milk were stored. The house's original site is occupied by the Roman Catholic Church of Our Lady of Lourdes, which was built starting in 1902 and is itself a New York City designated landmark. The second site was at 287 Convent Avenue, approximately 250 feet (76 m) or 350 feet (107 m) south of the original location. The house occupied this location from 1889 to 2008. East of the house was a lawn owned by St. Luke's Episcopal Church. After the house was moved in 2008, children planted a flower garden at 287 Convent Avenue. The third and current site is at 414 West 141st Street, at the southern end of Hamilton Terrace. The house is within St. Nicholas Park, 500 feet (152 m) south of the second site. The current site abuts the campus of City College of New York (CCNY), a unit of the City University of New York. and consists of a plateau measuring no more than wide.

Тұрғын үй ретінде пайдалану

Александр Гамильтон 1755 және 1757 жылдар аралығында Невис аралында дүниеге келді және 16 жасында Нью-Йорктегі қазіргі Колумбия университетінің бөлігі – Кингс колледжінде оқыды. Гамильтон 1795 жылы қазынашылық хатшысы болып зейнеткерлікке шыққаннан кейін, оның отбасы Манхэттендегі әртүрлі үйлерде тұрды; 1798 жылы олар Харлемдегі ел үйін қайын ағасы Джон Баркер Черчтан жалға алды. Сол кезге дейін Александр Гамильтонның өз үйі болған емес. 1798 жылдың соңында Гамильтон әйелі Елизаға Нью-Йоркте бір жобаны жоспарлап отырғанын, бірақ оның егжей-тегжейін құпия ұстап отырғанын жазды. 1798–1800 жылдардағы Квази соғысы кезінде Гамильтон АҚШ армиясының бас инспекторы болып қызмет етті, Францияға қарсы соғыстың басталуын болдырмауға тырысты; осы себепті ол өзінің «жобасына» уақыт бөле алмады. 1799 жылдың қазанында ол саудагер Эбенезер Стивенске хат жазып, Стивенстің жеріне іргелес жатқан жерді Якоб Шиффелиннен сатып алуды ұсынды. Гамильтон Блумингдейл жолының батысындағы жерді қалаған, бірақ Шиффелин тек жолдың шығысындағы жерді ғана сатуға келісті. Гамильтон шығыс жерді 1800 жылдың 2 тамызында 4000 долларға сатып алды. Сол қыркүйекте ол өзінің қазіргі жер учаскесінің солтүстігін де сатып алды. Гамильтон жақын маңдағы өзендерде балық аулау және Үстіңгі Манхэттен ормандарында аң аулау құқығын алды. Ол және оның әйелінің отбасы, Скайлерлер, осы уақытқа дейін екі жыл бойы тұрақты үйдің жоспарларын жасап келді. Ол кезде Маккомб Грейси Маншны жобалаған еді және Нью-Йорк қалалық әкімшілігінің ғимаратын жобалау конкурсына қатысып жатқан болатын. Элизаның әкесі Филипп Скайлер Нью-Йорк штатының Албани қаласынан мердігерді жалдауға тырысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды, бұл тұрақты үйдің құрылысын бір жылға кешіктірді. Ақырында, Езра Уикс үйді салуға шақырылды; Уикс пен Маккомб 1801 жылдың 22 маусымында үйдің жобасын жасады, олар жұмысты өздері арасында бөлісті. Уикс негізін қазуды 1801 жылдың соңында бастаған болуы мүмкін, ал ол Гамильтонға сол жылдың желтоқсан айында алғашқы есеп берді. Уикс жерді қазып, іргетасын және қаңқасын салғаннан кейін, Маккомб жұмыстың өз бөлігін 1802 жылдың мамыр немесе маусым айында бастаған болуы мүмкін. Үйдің ағаштары Нью-Йорк штатының Саратога қаласындағы генерал Скайлер үйінің аумағынан алынған. Үй 1802 жылдың ортасына дейін аяқталды, бірақ кейбір жұмыстар, мысалы, бояу жұмыстары 1803 жылдың ақпанына дейін жалғасты. Барлығы, үй мен оны қоршаған құрылыстардың құны 17 972,06 долларды құрады, бұл Филипп Скайлердің Александрға сыйлық ретінде берген ағаштарды есептемегенде. Гамильтонның достары үйдің құны 25 000 долларға жететінін болжады.

Alexander Hamilton was born sometime between 1755 and 1757 on Nevis and went to study at King's College, now part of Columbia University, in New York City at the age of 16. After Hamilton retired as Treasury Secretary in 1795, his family occupied various houses in Manhattan; by 1798, they were renting a country house in Harlem from their brother in law John Barker Church. Until then, Alexander Hamilton had never owned a house. In late 1798, Hamilton wrote to his wife Eliza that he was planning a project in New York City, the details of which he was keeping secret. During the Quasi War of 1798–1800, Hamilton served as Inspector General of the United States Army, trying to fend off a war against France; as such, he could not devote time to his "project". He wrote a letter to the merchant Ebenezer Stevens in October 1799, offering to buy a parcel adjoining Stevens's land from Jacob Schieffelin. Hamilton had wanted the plot west of the Bloomingdale Road, but Schieffelin would only sell the plot to the east of the road. Hamilton bought the eastern site on August 2, 1800, paying $4,000 for a plot of That September, he bought to the north of his existing parcel Hamilton also acquired the rights to fish in the nearby rivers and hunt game in the woodlands of Upper Manhattan. He and his wife's family, the Schuyler family, had been developing plans for a permanent house for nearly two years at that point. McComb had, at the time, just designed Gracie Mansion and was in a competition to design New York City Hall. Eliza's father Philip Schuyler tried and failed to hire a contractor from Albany, New York, delaying the construction of the permanent house by a year. Ultimately, Ezra Weeks was hired to build the house;

Weeks and McComb drew up a proposal for the house, dated June 22, 1801, in which they divided the work between them. Weeks probably began excavating the foundation in late 1801, and he first billed Hamilton in December of that year. After Weeks excavated the site and built the foundation and frame, McComb probably commenced his portion of the work in May or June 1802. Timber in the mansion was sourced from the grounds of the General Schuyler House in Saratoga, New York. The house was mostly done by mid 1802, although some work such as painting continued through February 1803. In total, the house and surrounding structures cost $17,972.06 , excluding lumber that Philip Schuyler gave to Alexander as a gift. Hamilton's friends estimated that the house cost as much as $25,000.

Гамильтонның тұрғындары

[[Файл:Гамильтон Гранж 2010 жылдың аяғында таңертең. 141-ші көшеден қарағанда екі қабатты ағаш үйі – Гамильтон Гранжі. Гамильтон отбасы 1802 жылдың тамызында бұл үйге көшіп келді. 1803 жылдың қаңтар айында Гамильтон Брадхерсттен тағы бір жер учаскесін сатып алып, жалпы иелігін арттырды. Бұл үй Гамильтонның өмірінде иеленген жалғыз мүлкі болды. Гамильтон 13 тәтті желім ағашын шеңберлеп отырғызды, бұл Он үш Колонияның символы болды.efn| Ағаштарды Джордж Вашингтон сыйлаған деген әңгіме бар, бірақ Нью-Йорк қалалық ескерткіштерді сақтау комиссиясы Вашингтон мүлікті алғанға дейін қайтыс болғандықтан, мұның ықтимал еместігін айтады. Гамильтонның бос уақыты өте аз болды және ол үйді өзінің хоббиі деп атады. Ол заң кеңсесіне аптасына бірнеше рет дилижанспен баратын. Гамильтондарға жақын болған Скайлерлер отбасы, сондай-ақ Александрдың достары Гувернер Моррис және Руфус Кинг жиі қонаққа келетін. Гамильтондар заңгер Джеймс Кент және француз королі Жером Бонапарт сияқты басқа да қонақтарды қабылдады. Гранжтің жоғары құнына байланысты оның заңдық мүлкі үлкен қарызға батқан еді; оның есеп кітаптарында алты ай ішінде 11 840,27 доллар жұмсалғаны көрсетілген. Гранж мүлкі шамамен 20 000 долларға сақталды, бұл сомаға мүліктің өзіне байланысты талаптар кірді, сондай-ақ заңдық мүлікті басқару үшін консорциум құрылды. Бір жазушы Гамильтонның "өзінің мәртебесін сақтау үшін қарызға батуы" оның өміріне қызықты көрініс беретінін айтқан. Арчибальд Грейси 1805 жылы аукционда үйді 30 000 долларға сатып алды. Үйдің соңғы қарызы 1808 жылы төленді. 1980 жылғы зерттеуде Елиза Гранджді жалға алғаны туралы ешқандай жазба табылған жоқ.

Ескі мүлкін бөлу

ДеФорест Грандж иелігін сатып алғанда, оны учаскелерге бөлуді жоспарлаған. 1880 жылы «Таймс» газеті қалған жердің 143-ші көшенің бағытында болғандықтан, иелігінен айырылған деп сипаттады. 1920 жылға қарай Манхэттен көшелер желісі ескі иеліктің қалған бөлігі арқылы салынды. 1880-жылдардың соңында қазіргі Амстердам даңғылында Үшінші авеню кабельдік темір жолы ашылды, бұл аймақта дамуға серпін берді. Гамильтон Грандж иелігін құрайтын жер учаскелері 1887 жылдың соңында сатылымға қойылды, көптеген учаскелер тұрғын үйлер үшін пайдаланылуы керек деген шартпен сатылды. Бірақ О. Б. Поттер бұл жерді сатып алып, ағаштарды сақтап қалды. Олар 1898 жылы қайтадан сатылымға шығарылды, ал қалған ағаштардың бірнешесі 1908 жылы кесілді. Шіркеудің пасторы Исаак Генри Таттл Жоғарғы Манхэттендегі бірнеше жерлерді қарап шықты, содан кейін Конвент даңғылы мен 141-ші көшенің қиылысындағы жерді тапты, ол бастапқы Гамильтон Грандж шегінде орналасқан. Таттл жақында сатып алған үйіне барғанда Гранджды көргеннен кейін, ол Cotting-ке хабарласты, ол үйді уақытша шіркеу ретінде пайдалану үшін қауымға беруге келісті. Бұл үй сол кездегі Жоғарғы Манхэттендегі 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында сақталған бірнеше үйлердің бірі болды.

1930 жылдардан 1960 жылдардың басына дейін

Бастапқыда үйге келушілер күн сайын кіре алатын және кіру ақысы алынбады. АШПҚ рұқсатымен, DAR үйдің бірінші қабаттағы қонақ бөлмелерінің бірін қайта безендірді. Уильям Ордвей Партридж жасаған Гамильтонның мүсіні 1936 жылы клуб жабылғаннан кейін Бруклиндегі Гамильтон клубынан көшіріліп, ол қазан айында Гранж алдында орнатылды. 1940-жылдардың басында көптеген адамдар музейге колониялық дәуірден қалған ескерткіштерді сыйға тартты, олардың Гамильтонмен байланысы бар-жоғына қарамастан. Сол кезде үйдің жоғарғы қабаттарындағы бөлмелердің кейбіреулері жиһазсыз болды, ал үйдің сыртқы қабырғасын қайта бояу қажеттігі туды. 1950 жылға қарай АШПҚ Нью-Йорк қаласының саябақтар комиссары Роберт Мозестен Гранжді Клермонт саябағына көшіруді сұрады, себебі сол жерде Клермонт қонақ үйі бұзылып жатқан еді. Сол кезде топ мүшелері Гранжтің "жарамсыз" жағдайға жеткенін сезінді. 1955 жылы қалалық әкімдік штат заң шығарушыларынан үйді Нью-Йорк қалалық колледжінің (CCNY) кампусына көшіруді сұрады, өйткені бұл орын автобус пен метроға жақын болатын. Нью-Йорк штатының Ассамблеясы наурыз айында үйді CCNY кампусына көшіруге рұқсат беретін заң жобасын қабылдады, ал губернатор В. Аверелл Харриман келесі айда заң жобасын бекітті. Қоғам Гамильтон қазіргі АҚШ банк жүйесін құруға көмектескендіктен, жергілікті банктерден 400 000 доллар сұрауды жоспарлады. 1958 жылдың басына дейін Гранж әлі де көшірілмеген еді, ал АШПҚ үйді CCNY кампусына көшіру үшін 375 000 доллар жинады. Көптеген ақ нәсілді меценаттар үйді оңтүстікке қарай, Гамильтон-Хайтс ауданынан, онда қара нәсілділер көп тұратын, алыстатуға ниеттенді, сонымен қатар үйді Риверсайд саябағына немесе Клостерге көшіру туралы ұсыныстар да болды. Ақырында, көшіру ұсыныстарының ешқайсысы бойынша ешқандай шара қабылданбады.

Қабылдау және сақтау

1960 жылдың мамыр айында АҚШ сенаторы Джейкоб Джавиц Конгресске Гамильтон Гранджді ұлттық мемориал ретінде белгілеу туралы заң жобасын ұсынды, ал Грандж сол жылдың желтоқсан айында Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалды. АҚШ Ішкі істер департаменті Гамильтон Грандж ұлттық мемориалдың құрылуын қала үйді ауыстыру үшін CCNY кампусында жер сыйлау шартымен мақұлдады. Конгресс 1962 жылдың басында ұлттық мемориалды пайдалануға рұқсат берді, қалпына келтіру жұмыстары жүргізілгенге дейін мүлікті басқа жерге көшіруді тапсырды. Сол жылдың мамыр айында АҚШ президенті Джон Ф. Кеннеди мемориалды құру туралы заң жобасына қол қойды, бұл жерде Ұлттық парк қызметіне (NPS) ASHPS-тен сайтты алуға рұқсат берді. Джавиц пен АҚШ өкілі Джон В. Линдсей Грейнджді қалпына келтіру үшін федералды үкіметке 300 000 - 400 000 доллар кетеді деп есептеді. Конгресс ұлттық ескерткіш ретінде белгілеген кезде, үйді қалпына келтіру үшін 460 000 доллар бөлді, оның 282 000 доллары басқа жерге көшіру үшін болды. ASHPS-тің зерттеуі үйдің құрылымы дұрыс екенін көрсетті, ал басқа есеп ғимаратты екіге бөлсе, оны жылжытуға болатындығын көрсетті. Жергілікті тұрғындар көшірілуге қарсы ұйымдасты, ал Сент-Льюк шіркеуінің ректоры Дэвид Джонсон үйді шіркеумен жанасатын болса ғана көшіруді қалаған жоқ. Үй 1960 жылдардың ортасында ішінара қалпына келтіріліп, 1967 жылы қайта ашылды. Сол кезде үйдің көптеген түпнұсқалық бұйымдары Сагамор төбесінде сақталған. Өзінің белгілеу баяндамасында LPC ғимаратты толық қалпына келтіру үшін оны Сент-Николас паркіне көшіруді ұсынды. Бұл үйді қара нәсілді оқушыларға білім беру үшін пайдалануға болатынын және егер Конгресс 500 000 доллар бөлсе, оны жаңартуға болатынын айтты. 1974 жылы үй Гамильтон Хайтс тарихи ауданының бөлігі болып тағайындалды. Үйдің сыртындағы Гамильтон мүсіні 1978 жылы тазартылды. Грандж 1979 жылы күрделі жөндеуден өту үшін жабылды. Жабылу кезінде үйге бірнеше рет ұрлық жасалды, бірақ жөндеуден бұрын үйдегі барлық заттар тазаланды. 1980 жылы "Медоус Волл Архитекторлары" фирмасы "Грандж" үйін ауыстыру мүмкіндігін зерттеу үшін жалданады. 1987 жылы NPS үйдің өзінде қалатынын және 3 миллион долларға жаңартылатынын жариялады. Сол кезде үйде екі орындық пен сегізбұрышты бөлмелердегі фортепианодан басқа ештеңе жоқ еді. Жергілікті тұрғындар көшірілуге қарсы болғандықтан, АҚШ өкілі Чарльз Ренгел Гамильтон Грандж ұлттық мемориалды бекітетін заңды өзгерткісі келді, бұл үйді Конвент даңғылында қалпына келтіруге мүмкіндік берді. "Нью-Йорк Пост" газеті де үйді жөндеуге ақша беруге келісті.

thumb|The Convent Avenue location of the homeIn May 1960, U. S. Senator Jacob Javits introduced a bill in Congress to designate Hamilton Grange as a national memorial, and the Grange was designated a National Historic Landmark that December. The United States Department of the Interior approved the creation of the Hamilton Grange National Memorial on the condition that the city donate land within the CCNY campus for the house's relocation. Congress authorized the national memorial in early 1962, mandating that the property be relocated before a restoration could take place. That May, U. S. President John F. Kennedy signed a bill to create the memorial, authorizing the National Park Service (NPS) to take over the site from the ASHPS. Javits and U. S. Representative John V. Lindsay estimated that it would cost the federal government $300,000–$400,000 to restore the Grange. When Congress had designated the national memorial, it had appropriated $460,000 for the house's restoration, of which $282,000 was for the relocation. A study by the ASHPS indicated that the house was structurally sound, and another report showed that the building could be moved if it were split into two pieces. Local residents organized in opposition to the relocation, and St. Luke's rector David Johnson did not want the house to be moved unless it was adjacent to the church. The house was partially restored during the mid 1960s, reopening in 1967. At the time, many of the house's original artifacts were stored in Sagamore Hill. In its designation report, the LPC recommended moving the building to St. Nicholas Park so it could be fully restored. The report suggested that the house could be used to educate black students and that it could be renovated if Congress appropriated $500,000. The house was designated as part of the Hamilton Heights Historic District in 1974. The Hamilton statue outside the house was cleaned in 1978. The Grange was closed for an extensive renovation in 1979. During its closure, the house was repeatedly broken into, although all the items in the house had been cleared out before the renovation. The firm of Meadows Woll Architects was hired in 1980 to study the feasibility of moving the Grange, The NPS announced in 1987 that the house would remain in place and would be renovated for $3 million. By then, the house was completely bare except for two side chairs and a piano in the octagonal rooms. Due to local opposition to the relocation, U. S. Representative Charles Rangel wanted to change the law authorizing the Hamilton Grange National Memorial, allowing the house to be restored at Convent Avenue. and the New York Post also agreed to donate some money for the house's renovation.

1990 жылдар

1990 жылдардың басында үй нашар күтімге және қолайсыз ауа-райына байланысты күрт тозығы жетті. Ол кезде 40–50 мың доллар тұрды. 1991 жылы Манхэттендегі NPS нысандарының бастығы Джорджет Нелмс үйдің іргетасын нығайту үшін мердігерлерді іздеуді бастады. 1992 жылы күрт нашарлау салдарынан NPS үйді толығымен жұрттан жапты. Ол сол жылдың қазан айында АҚШ Конгресінен тағы 1 миллион доллар сұрады және сұранысын қабылдады. Гамильтон Хайтс үй иелері қауымдастығы Гранджді қалпына келтіру үшін қаражат жинау мақсатында аймақтағы тарихи үйлерге экскурсиялар ұйымдастырды. Гранджқа келушілердің саны аз болды және Ренгелдің сөзіне сүйенсек, ол Грант қабірінен де аз назар көрді. Жергілікті тұрғындардың кейбірі Гранджді көшіру жоспары қоғамдық тұрмысты бұзады деп мәлімдеді; қарсыластардың бір тобы жоспарға қарсы 1200 қол жинады. NPS Конвент-авеню учаскесінде қоғамдық орталық салуды жоспарлады, бірақ қарсыластар күмәнмен қарады. Көшіруді қолдаушылар Гранджді Конвент-авенюде қалпына келтіру мүмкін емес екенін айтты. 1995 жылға қарай NPS Конгрестен 11 миллион доллар сұрауды жоспарлады. NPS сарайды Сент-Николас паркіне көшіруді көздеді, бұл үйді табиғи ортаға орналастыруға және Гамильтонның бастапқы иелігінің бір бөлігін пайдалануға мүмкіндік беретін еді. Конгресс көшіруге шамамен 1,5 миллион доллар бөлді, бірақ толық жобаны іске асыру үшін тағы 9,7 миллион доллар қажет болды. Көшіру процесі кешіктірілді, себебі NPS Сент-Николас паркіне толық бақылауға ие болған жоқ; осы уақыт аралығында агенттік сарайды нығайтуға 400 000 доллар жұмсады. Нью-Йорк штатының губернаторы Джордж Патаки 1999 жылдың қазан айында заңға қол қойды, бұл Нью-Йорк қаласы үкіметіне Гранджді көшіруге рұқсат беру үшін NPS-ке Сент-Николас паркі ішінде жеңілдік беруге мүмкіндік берді.

2000-шы жылдардағы қайта жаңарту

АҚШ сенаторы Дэниел Патрик Мойнихен 2000 жылдың наурыз айында NPS-ке сарайдың "нашар" жағдайы туралы хат жазды, ал Конгрестің екі палатасы да 2000 жылдың соңында заң қабылдап, көшіруге рұқсат берді. 2003 жылы ғимаратты ауыстыру үшін NPS 11 миллион доллар бөлді. Гамильтон Грандж 2006 жылдың 7 мамырында архитектуралық сынақтан өту үшін жұртшылыққа жабылып, үйді Сент-Николас паркіне көшіруге дайындалды. Үйдің оңтүстік бөлігі басқа ғимараттармен тығыз қоршалғандықтан, оны бірінші болып бөлшектеді. Нью-Йорк қаласының әкімдігі бұл көшіру мен жаңарту туристерді тартады деп үміттенді. Гамильтон Грандж Сент-Николас паркінде, 2009 жылдың қазанында. Ғимарат 2008 жылы 20 күн ішінде гидравликалық домкраттармен көтерілді, іргетастың астына ағаш тіреулер орнатылды. Гамильтон Грандж шамамен 11 метрге (35 фут) немесе 12 метрге (40 фут) дейін көтерілді. Содан кейін үй роликтермен ағаш бағаналарға көшірілді, бағаналар бөлшектелді және үй 2008 жылдың мамыр айының соңында тоғыз долыға тірелді. NPS "Вулф Хаус" және Пенсильвания штатының "Құрылыс көшірушілер" компаниясын жалдады. Үйді көшіру алдында оның бағыты туралы келіспеушіліктер мен сот даулары туды. NPS үйді 180 градусқа бұрып, солтүстік-шығысқа қаратуды жоспарлады; егер үй бастапқы оңтүстік-батыс бағытын сақтаса, ол Сент-Николас паркіндегі тік жарға қарап тұрар еді. Көшіру алдында үйдің жолындағы барлық нәрсе – көше шамдары мен жоталар да алынып тасталуы керек болды. 2008 жылдың 7 маусымында үй Конвент даңғылында оңтүстікке қарай жарты блок, содан кейін 141-ші көшеде шығысқа қарай бір блокқа дейін, жаңа Сент-Николас паркіне алты сағат ішінде жылжытылды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің журналисі Дэвид В. Дунлап оның жылдамдығын 500 фут аралығында сағатына 0,04 миль деп есептеді. "Гамильтон Грандж Достары" тобы үйдің бағыты бойынша сотқа шағым түсірді, үй көшірілгеннен кейін, бірақ іргетасына орнатылар алдында. "Нью-Йорк Daily News" газеті бұл көшірудің өзі жоспарланған 8,4 миллион долларлық жаңарту жобасының шамамен екі бөлігін құрағанын хабарлады. Үй жаңа іргетасына бекітілгеннен кейін жұмысшылар оны қалпына келтіруге кірісті. Федералды үкімет ынталандыру пакеті арқылы тағы 3 миллион доллар қаржы бөлді. Жаңарту архитекторлары 18 ай бойы тарихи деректерді зерттеп, қалпына келтірудің тарихи дәлдігіне көз жеткізді. Фэллон мен Уилкинсон бастапқы жиһаздың көшірмелерін жасау үшін жалданды. Жөндеу кезінде мердігерлер бастапқы материалдардың бір бөлігін қайта тауып алып, оларды бастапқы бөлшектерді қайта құру үшін пайдаланды.

U. S. Senator Daniel Patrick Moynihan wrote a letter to the NPS about the mansion's "deplorable" conditions in March 2000, and both houses of Congress passed legislation in late 2000 to permit the relocation. The NPS allocated $11 million to relocate the building in 2003. Hamilton Grange was closed to the public on May 7, 2006, to undergo architectural testing in preparation for relocating the house to St. Nicholas Park. Because the house was so tightly hemmed in by other buildings, the southern section of the house was disassembled first. The New York City government hoped that the relocation and renovation would attract visitors. thumb|right|Hamilton Grange at St. Nicholas Park in October 2009
The building was raised on hydraulic jacks over 20 days in 2008, with wood cribbing installed under the foundation. Hamilton Grange was raised to a height of about 35 feet (11 m) or 40 feet (12 m). The house was then moved on rollers to wooden stilts in the middle of Convent Avenue; the stilts were disassembled, leaving the house resting on nine dollies by the end of May 2008. The NPS hired Wolfe House and Building Movers of Pennsylvania

Before the house was to be moved, there were disagreements and legal disputes about its orientation. The NPS planned to rotate the house 180 degrees so it faced northeast; if the house retained its original southwest orientation, it would face a cliff in St. Nicholas Park. Everything in the house's path, such as street lamps and overhead wires, also had to be removed before the relocation took place. On June 7, 2008, the house was rolled half a block south on Convent Avenue and then one block east on 141st Street to the new St. Nicholas Park location over six hours. David W. Dunlap of The New York Times calculated its speed over the 500 feet at .04 mph. A group known as the Friends of Hamilton Grange filed a lawsuit over the house's orientation just after the house was moved but before it was placed on its foundation. The New York Daily News reported that the relocation itself comprised approximately two fifths of the renovation project's planned $8.4 million cost. After the house was secured to its new foundation, workers began restoring it. The federal government provided another $3 million in funding through a stimulus package. Restoration architects spent 18 months consulting documents to ensure that the restoration was historically accurate. and Fallon and Wilkinson were hired to create replicas of the original furniture. During the renovation, contractors rediscovered some of the original materials, using them to rebuild some of the original details.

Сәулет

Джон МакКомб-младший Гамильтон Гранджді федералды стильде жобалаған; ол оның қатысуымен сақталған жалғыз тұрғын үй ғимараты. Грандж МакКомбтың басқа жобаларынан айтарлықтай ерекшеленді, олар көбінесе грузин стилінде немесе типік федералды ғимараттарға ұқсас болды. Басқа федералды стильдегі құрылыстардан өзгеше, Грандждің сәулеттік элементтері қасбеттің биіктігі сияқты әртүрлі аспектілерін баса көрсету үшін қайта өлшемделді; бір есепте бұл жоба "төмен және сәл кеңпай" деп сипатталған. Грандж салынып жатқан кезде МакКомб әлі де сәулеттік стильдермен тәжірибе жасап жатқан. МакКомб үйді негізінен Александрдың тілегі бойынша жобалағанмен, Элиза мен оның әкесі Филипп те дизайнға әсер етті, олар Албанидегі Шкайлер сарайында тұрған кездегі тәжірибелерін пайдаланды. Үйдің қазіргі сақталған жобалары табылмады, бірақ дизайнның кейбір бөліктері үлгі кітаптарынан және басқа ғимараттардан алынған болуы мүмкін. Аркалар мен сегізбұрышты бөлмелер сияқты дизайн ерекшеліктері қазіргі 160-шы көшедегі Моррис-Джумель сарайынан шабыттанған болуы мүмкін. Оның салмағы шамамен және оңтүстікке қарай Конвент даңғылындағы орналасқан жерінде. Үйді алғаш көшірген кезде Конвент даңғылында тас іргетас салынды. Үй екінші рет көшірілгенде, Сент-Николас саябағында жертөлесі бар жаңа іргетас салынды. Сент-Николас саябағындағы жертөле жер деңгейінде орналасқан. Сол және оң жақ қабырғаларының төменгі бөліктерінде жақсы тігілген қаптама, ал жоғарғы бөліктерінде ағаш қаптама қолданылған. Үйдің әр бұрышында, сондай-ақ алдыңғы және артқы қабырғаларында жиек тақталары бар. Үйдің терезелерінің көпшілігі екі жақты, жылтыратылатын. Сол және оң жақ қабырғаларында алаңшалармен қоршалған үш жақты шығыңқы терезелер орналасқан, сондай-ақ негізгі қасбеттің кіреберісінен тікелей жоғары үш жақты терезе бар. Терезелердің екі жағында әртүрлі жалюзилер орнатылған; екі жақты терезелердің жалюзилері қасбетке сәйкес келеді, ал үш жақты терезелердің жалюзилері ойыс. Екінші қабаттың үстінде, негізгі үйдің барлық қасбетін бойлап дор стиліндегі элементтері бар антаблетура орналасқан. Антаблетуралар алаңшалардың жоғарғы жағында көлденеңінен созылады. Алғашқы алдыңғы портик екі жұп дор бағаналарымен шектелген, едені шыршадан, ал балюстрадасы қызылшадан жасалған. Оған ағаш баспалдақ арқылы кіруге болады, ол бастапқыда жарты қабатқа көтерілген; Алдыңғы кіреберіс есігі федералды стильде, екі жағында шамдары бар, ал есіктің үстінде жартылай дөңгелек терезе орналасқан. Есіктің екі жағында екі жұп пилястр бар. Екі портик 2011 жылы бастапқы орналасқан жеріне қайта орнатылды. Шатырды белгісіз уақытта орнатылған және 1930 жылдары алынып тасталған кесілген ағаш балюстрадасымен қоршаған. Шатыр төменгі және жоғарғы бөліктерге бөлінген төрт қатар бөренелермен демеліп тұр. Әр бөренелердің төменгі бөліктері үйдің қалған бөліктерімен бірге салынған болуы мүмкін, ал жоғарғы бөліктері 1835 жылы шатыр көтерілген кезде қосылған болуы мүмкін. 1980 жылғы сәулеттік баяндамада шатырдың бастапқыда жалпақ палубамен жабылғаны көрсетілген. Шатырдың шеттерінде мыс шұңқырлар орналасқан. Шатырдың үстінде екі функционалды емес ағаш түтіні және екі симметриялық кірпіш түтіні орналасқан. Үйдің екі жағындағы алаңшалар бастапқыда шамамен 1:24 еңістігі бар жақсы тігілген шатырлармен жабдықталған, ал 19 ғасырдың ортасында дренажды жақсарту үшін тік еңістігі бар шатырлар орнатылды. 19 ғасырдың ортасында алаңшалардың төбелері төмендетіліп, гипстен және ағаштан қайта салынды. Бірінші және екінші қабаттар баспалдақпен байланысты, ол бастапқыда үйдің сол жағында болды, бірақ Гранж алғаш рет көшірілгенде алдыңғы жағына көшірілді. Екінші қабаттан шатырға дейін баспалдақ бар, сондай-ақ бірінші қабаттан жертөлеге дейін баспалдақ болған болуы мүмкін (бірақ оның дәлелі жоқ). Үйдің барлық жерінде Адам стиліне тән сәндік элементтер бар. Гранждың бірінші, екінші қабаттары мен шатыры ішкі қабырғаларымен, балкаларымен және тіректерімен ағаштан жасалған қаңқамен демеліп тұр. Үйді оқшаулау үшін кірпішпен қапталып, гипспен қапталды. Төбеге арналған балкалар мен тіректер ағашпен қапталып, содан кейін гипспен қапталды. Көпшілігінің кәріздері қарапайым. Үйде үш түрлі есік және төрт түрлі терезе қолданылған. Бірінші қабаттағы шатырлар мен аркадан басқа, ішкі бөлме қарапайым дизайнда жасалған. 1990 жылдары жертөледе ақпараттық бюро, кездесу және театр алаңы, көрме алаңы, дәретханалар және кітап дүкені орналасқан. Сондай-ақ, қазандық, жылытқыш және қоймасы бар қосалқы жертөле болды. Қазіргі кездегі жертөледе театр мен көрме алаңы бар. Баспалдақ екінші қабатқа және жертөлеге түседі. Үй Конвент даңғылына көшірілген кезде кіреберіс және баспалдақ залы бірінші қабаттың оңтүстік-батыс бұрышына (сол жаққа) көшірілді, ені шамамен. Қазіргі кездегі баспалдақ кіреберістің сол жағында орналасқан, бірақ баспалдақ бастапқы кіреберістің алдынан өте бермейтіндей етіп қайта орналастырылған. Бөлме шамамен ені бар; кабинет өзінің бастапқы безендіруін сақтап қалды, мысалы, кәріздер, еден тақталары, есік жақтаулары және еден тақталары. Түстің табиғатты бейнелеуге арналғаны туралы көзқарас әртүрлі. Бөлмеде үстел мен кітап сөрелері бар, ені шамамен. Бұл бөлме палата деп белгіленген. Бөлмеде еденнен төбеге дейін үш жақты терезелер және мәрмәр қоршауы бар камин орналасқан. Батыс және шығыс сегізбұрышты бөлмелердің арасында әсем төрт панельді ағаш есік орналасқан. Дәліздің төрт ішкі есігі бар. 20 ғасырдың барысында артқы есіктің орнына терезе орнатылып, жуынатын бөлме салынды. Артқы оң жақ бөлменің (солтүстік-шығыс бөлмесінің) бастапқы мақсаты да белгісіз, бірақ ол да жатын бөлме болған болуы мүмкін. Безендіру солтүстік-батыс бөлмесіне ұқсас, сондай-ақ еден тақтасы мен мәрмәр камин қоршауы бар.

John McComb Jr. designed Hamilton Grange in the Federal style; it is one of the only remaining residential buildings with which he was involved. The Grange differed significantly from most of McComb's other designs, which generally were either designed in the Georgian style or resembled more typical Federal buildings. In contrast to other Federal style structures, the Grange's architectural elements were resized to emphasize different aspects of the facade, such as its height; one report referred to the design as "squat and somewhat clumsy". At the time of the Grange's construction, McComb was still experimenting with architectural styles. Although McComb largely designed the house based on Alexander's wishes, Eliza and her father Philip also influenced the design, drawing on their experiences living in the Schuyler Mansion in Albany. No extant elevation drawings for the house have been identified, but parts of the design may be derived from pattern books and from other buildings. Design features, such as archways and octagonal rooms, may have been inspired by the Morris–Jumel Mansion at what is now 160th Street. It weighs approximately and south at its Convent Avenue location. measuring A rubblestone foundation was built at Convent Avenue when the house was first relocated. Another foundation with a basement was constructed in St. Nicholas Park when the house was moved a second time. The basement at St. Nicholas Park is at ground level. Flush siding is also used on the lower parts of the left and right elevations, and clapboard siding is used on the upper sections of these elevations. In addition, there are trim boards at each corner of the house, as well as sill boards on the front and rear elevations. Most of the windows in the house are double hung sash windows. There are protruding triple hung bay windows on the left and right elevations, sheltered by the piazzas, as well as a tripartite window directly above the main facade's entrance. The windows are flanked by different types of shutters; the panels on the double hung windows' shutters are flush with the facade, while those on the triple hung windows' shutters are recessed. Above the second story, an entablature, designed with elements of the Doric order, runs across the entire facade of the main house. Additional entablatures run horizontally across the tops of the piazzas. The original front portico was flanked by two pairs of Doric columns and had Douglas fir floors and redwood balustrades. It was accessed by a wooden stair that originally ascended half a story; The front entrance door is designed in the Federal style, with sidelights on either side, and there is a semicircular transom window above the door. There are two pairs of pilasters on either side of the door. The two porticos were restored to their original positions in 2011. The roof was surrounded by a carved wood balustrade, which was installed at an unknown date and removed by the 1930s. The roof is supported by four sets of rafters, which are divided into lower and upper portions. The lower portions of each rafter were likely built along with the rest of the house, while the upper portions were probably added in 1835 when the roof was raised. The 1980 architectural report indicates that the roof was originally topped by a flat deck. There are copper gutters at the edges of the roof. The roof is topped by two non functional wooden chimneys and two symmetrical brick chimneys that do work. The piazzas on either side of the house originally had nearly flat roofs with a slope of about 1:24, Hip roofs with steeper slopes were installed in the mid 19th century, likely to improve drainage. During the mid 19th century modifications, the piazzas' ceilings were lowered and rebuilt out of plaster and wooden lath. The first and second stories are connected by a staircase, which was originally on the left side of the house but was moved to the front when the Grange was first relocated. There is also a staircase from the second floor to the attic, and there may have been a stair from the first floor to the basement (although no evidence of the latter exists). Throughout the house are decorations with Adam style influences. The Grange's first floor, second floor, and attic are supported by a wood frame with interior partitions, joists, and studs. Brick nogging and plaster coating were used to insulate the house. Ceiling joists and studs were covered with lath that was then coated with plaster. though most of the cornices are plain. Three types of doors and four types of windows were used throughout the house. Except for the fireplaces and an arch on the first floor, the interior has a plain design. By the 1990s, the basement had an information desk, a meeting and theater space, an exhibition space, restrooms, and a bookstore. There was also a sub basement with a boiler, a heater, and storage space. The modern day basement has a theater and exhibition space. The stair led up to the second floor and down to the basement. When the house was moved to Convent Avenue, the entry and stair hall were moved to the southwest (front left) corner of the first floor, measuring wide. The modern day stair is to the left of the foyer, but the staircase has been relocated so it does not block the original front entrance. This room measures about across; The study retains almost all of its original ornament such as cornices, baseboards, door frames, and floorboards. Sources disagree on whether the color was meant to represent nature There are a desk and bookshelves, and measure across. and is known as the parlor. The room includes three floor to ceiling triple hung windows and a fireplace with a marble mantel. Between the west and east octagon rooms was an ornate four paneled wooden door, The hallway has four interior doorways. During the 20th century, the space occupied by the rear doorway became a window, and a bathroom was installed. The original use of the rear right room (the northeast room) is also not known but may have also been a bedroom. The decorations are similar to that of the northwest room, and there is also a baseboard and marble fireplace mantel.

Екінші қабат

Бастапқыда екінші қабатта Гамильтон, оның әйелі, қыздары және екі үлкен ұлы үшін жеке бөлмелер болды. Алдыңғы залдың артынан үйдің артқы жағына дейін созылатын орталық дәліз өзінің көптеген бастапқы әшекейлерін сақтап қалды. Екінші қабаттың солтүстік-батыс бөлмесі, 1889 жылғы жөндеуден бастап, бастапқы баспалдақ орнында салынған; бұл бөлме кейін баспалдақпен алмастырылды. Батыс орталық бөлме және шығыс орталық бөлме орталық залдың сол және оң қабырғаларымен шектесетін еді және бастапқыда дизайны өте ұқсас, ішінде камин мен есіктер болған; батыс орталық бөлмеде шкаф болса, шығыс орталық бөлмеде шатырға қарай баспалдақ (орталық залдан қол жетімді) болды. Үйдің артқы жағында солтүстік-батыс бөлме, солтүстік-шығыс бөлме және орталық жуынатын бөлме орналасқан, олардың бәріне екінші қабаттың орталық дәлізінің соңындағы артқы зал арқылы кіруге болады. Бастапқыда артқы бөлмелер біртұтас кеңістік болған, бірақ 1820 жылға дейін Гамильтонның әр баласына жеке жатын бөлме берген үшін бөлмелер бөлінген. Бұрыштағы бөлмелерде камин болған, ал солтүстік-батыс бөлмеде шкаф та болған.

Операция

Гамильтонның түпнұсқа заттарының көп бөлігі оның қайтысынан кейін Смитсонов институты, Нью-Йорк қалалық кітапханасы, Нью-Йорк тарихи қоғамы және Нью-Йорк қаласы мұражайы сияқты басқа американдық мекемелерге сатылды. Оның ішінде Гамильтонның Бёррмен болған дуэліне алып келген мылтықтары да бар еді. 20 ғасырдың ортасында үйде Джузеппе Серакки жасаған Александр Гамильтонның бюсті, Элиза Гамильтон киген көйлек, сондай-ақ Гамильтон отбасының кітапханасынан алынған кітаптар сияқты әртүрлі экспонаттар қойылды. Бүгінгі таңдағы көрмелерде Гамильтонның ескі кітаптары, құжаттары мен жиһаздары, сонымен қатар Тарихи американдық ғимараттарды сақтау жобасы аясында жасалған үйдің суреттері мен схемалары бар. Асханада 18 ғасырдың соңына тән ағаш тұтқалы шай кеселері мен Джордж Вашингтонның сыйлаған шарап салқындатқышының көшірмесі қойылған, ал екінші қабатты тек қызметкерлер пайдаланады.

Сыни қабылдау

Архитектуралық тұрғыдан алғанда, «Нью-Йорк Сан» газеті бұл үйді «19 ғасырдың басындағы жайлы ауылдық үйдің жақсы үлгісі» деп атады, ал «Нью-Йорк Таймс» газеті үйді «әсем емес, тұғырлы» деп сипаттады. 1926 жылы жазушы Чесла Шерлок «ол өте жақсы көрген үйінің өте аз бөлігі бізге жеткенін» айтып ренжіді, үйдің көшіріліп, барлық жиһазы шашыратылғандығын атап өтті. Грандж Конвент-авенюде орналасқан кезде, тарихшы Хью Говард үйді «кітапхана сөресіндегі қате орынға қойылған кітаптай» қоршалып, ұмытылған деп сипаттады. 2011 жылы үй қайта ашылғанда, «Уолл-стрит жорнэл» газеті бұл үйдің «соңғы кезде Американың ең ұлы негізін қалаушыларының біріне лайықты ескерткіш» болғанын жазды. Фроммердің нұсқаулығы үйге үштен бір жұлдыз берді, түпнұсқа жиһаздың жетіспеушілігі мен көрсетілімдегі бөлмелердің аз санын сынады. Сонымен қатар, 145-ші көшедегі Гамильтон Гранж кітапханасының аты да бар. Айналасындағы аудан 1930 жылға дейін Гамильтон Гранж деп аталды, содан кейін Гамильтон Хайтс деп аталды.