Кіріспе

Адам Шапиро (1972 жылы туған) – Халықаралық ынтымақтастық қозғалысының (ISM) американдық негізін қалаушылардың бірі, палестиналықтарды қолдайтын ұйым. Оның мақсаты – әлемнің түкпір-түкпірінен келген азаматтарды Батыс жағалау мен Газа секторындағы Израиль оккупациясына қарсы бейбіт түрде қарсылық көрсетуге тарту. Ол 2002 жылғы наурыз айында Батыс жағалау мен Газада Израиль әскери операциясы жүріп жатқан кезде Рамалладағы Муката (үкімет сарайы) кезінде Ясир Арафатты қабылдағандығымен әйгілі болды.

Жас шағы мен отбасы

Шапиро Бруклинде, Нью-Йоркте туып өскен және еврей отбасында тәрбиеленген, бірақ ол өзін "еврей деп санамайды". Ол оны этникалық емес, дін ретінде қарастырады және діни сезімі болмағандықтан, өзін яһуди деп есептемейді. Шапиро 1993 жылы Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінен саяси ғылым және тарих мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Одан кейін Джорджтаун университетінде арабтану бойынша магистрлік алғаннан соң, Йеменде бір жыл бойы араб тілін оқыды. Ол Нью-Йорк университетінен саясаттану магистрі дәрежесін алды. Америка университетінде докторантураға түсуші болды.

Белсенділік

Шапиро «Бейбітшілік тұқымы» ұйымымен жұмыс істеді, бұл ұйым Израиль және Палестина жастары арасындағы диалогты дамытуға бағытталған. 2001 жылы ол Иерусалимдегі Бірге өмір сүру орталығының тең-директоры болды. Сол жерде ол 2002 жылы үйленген христиан дініндегі палестиналық америкалық Хуаида Аррафпен танысты. 2001 жылы олар және басқа палестиналық белсенділер Халықаралық ынтымақтастық қозғалысын (ISM) бірлесіп құрды. 2002 жылы Израильдің Батыс жағалау мен Газаға жасаған шабуылдары кезінде ISM мүшелері жедел жәрдем машиналарында жүріп, бақылау-өткізу пункттерінен өтуді жеделдетуді үміттенеді. Рамаллада тұратын Шапиро ирландиялық белсенді Каоим Баттерлимен бірге жедел жәрдемде ерікті болып жұмыс істеді. Ол Палестина Ұлттық Басқарушысының президенті Ясир Арафаттың штаб-пәтерінде жараланған адамдар бар екенін естігенін, содан кейін жараланғандарға гуманитарлық көмек көрсету үшін жедел жәрдем машинасымен сол жерге барғанын айтады. Жараланғандарға жеткеннен кейін Израиль әскерлері оларды кетіруге рұқсат бермегендіктен, олар түнде қалуға мәжбүр болды. Шапироның орнына дәрігер келген соң, оған кетіп қалуға рұқсат берілді. Шындығында, зорлық-зомбылықсыздық жеткіліксіз. Керісінше, оккупацияға қарсы зорлық-зомбылықсыз тікелей әрекеттер қажет.

Израильге жасаған келесі сапарында Шапиро Хувара бақылау-өткізу пунктінің жанында палестиналықтар наразылық акциясын өткізіп, үш аптадан бері қатаң комендант сағаты сақталған кезде тұтқындалды, түрмеге қамалды және депортациялануына бұйрық берілді. Шапиро наразылық акциясын түсіріп алып жатқанда, оның камерасы Израиль күштерінің наразылықты басуын тіркеп алғандықтан, оған шабуыл жасалды. Шапиро өзі Израильден өз еркімен кеткенін және апелляция жасауға уәде бергенін, бірақ Америка университетінде докторлық бағдарламаны бастайтынын мәлімдеді. Шапироның израильдік адвокатының сөзіне қарағанда, депортацияны тоқтатуға көп нәрсе жасау мүмкін емес, себебі Израиль заңнамасы Ішкі істер министріне депортация туралы бұйрық шығаруға кең өкілеттік береді. Израиль үкіметінің өкілі капитан Джозеф Даллал: «Қозу үшін келген адамдарды алып тастауға уақыт жұмсау өкінішті» деді.

Құжаттамалық фильмдер

2004 жылы Шапиро 2003 жылы Иракқа басып кіргеннен кейін түсірілген алғашқы деректі фильм – «Бағдад туралы» фильмінің ұжымына кірді. Фильмде ақын Синан Антуан Бағдатқа оралып келеді. Democracy Now арнасындағы сұхбатында Шапиро: «Менің ойымша, бұл екеуін салыстыру қиын, бірақ өкінішке орай, және өте қайғылы, бүгін Ирактағы жағдай, ізраилдік әскерлер арасында кездесетін оккупациялық күштердің тактикасын еске түсіреді» деді. 2006 жылы Шапиро Айша Бэйн мен Джен Марлоупен бірге «Дарфур күнделіктері» фильмін шығарды. Фильм жасаушылар Дарфурдағы қақтығыстың тарихын зерттеп, босқындар мен жер аударылған адамдармен, әсіресе зәбір көрген әйелдер мен балалармен сұхбаттасты. Шапиро Democracy Now сұхбатындағы қызығушылығын былай түсіндірді: «Айналаға қарап, мен оккупацияланған территорияларда не істегенімді, Иракта түсірген соңғы фильмімді көріп, егер басқа ешкім жасамаса, біз жеке тұлғалар ретінде қолымыздан келгеннің бәрін жасауға тырысуымыз керек екенін түсіндім». Шапироның келесі деректі фильмі – «Босқынның хроникасы» – әлем бойынша палестиналық босқындардың өмірінен алты бөлімді деректі фильмдер сериясы болды. Шапиро 18 елде 250-ден астам сұхбат жүргізді. Бұл фильм негізінен палестиналық және араб көрермендеріне арналған, себебі ол босқын өмірінің ауызша тарихын көрсетеді. Оған Ирактан қашып келген палестиналық босқындарға баспана табуға тырысқандағы тәжірибесі, сондай-ақ оларға пана беруге және қоныстандыруға дайын елдерді табудағы қиындықтары ықпал етті.