Жорж Гарольд Браун: Америкалық инженер және өнертапқыш
George Harold Brown
Жорж Гарольд Браун (1908-1987) – американдық инженер, 80-нен астам патент иесі, түсті теледидар жүйесін жасауға үлкен үлес қосып, RCA корпорациясында жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Гарольд Браун) - америкалық зерттеуші-инженер (1908–1987). Ол зерттеуші-инженер және өнертапқыш, 80-нен астам патент иесі және 100-ден астам техникалық мақала авторы болды. Ол бүгінге дейін қолданылып келе жатқан түсті теледидар жүйесін әзірлеу жөніндегі RCA корпорациясының жұмысын жетекшілік етті. Ол RCA компаниясымен қырық жылдан астам уақыт қарым-қатынаста болды және 1961 жылдың қараша айында ғылыми-зерттеу және инженерлік жөніндегі атқарушы вице-президент болып тағайындалды.
American research engineer (1908–1987)
the research engineer and inventor
George Harold Brown (14 October 1908 – 11 December 1987) was an American research engineer. He was a prolific inventor who held more than 80 patents and wrote over 100 technical papers. He led the RCA Corporation's efforts to develop a color television system which is still in use today. He was associated with the RCA for over forty years, becoming an executive vice president for research and engineering in November 1961.
Білім және ерте мансап
Браунның әкесі теміржол қызметкері, шотландтық тегінен, ал анасының туыстары неміс болған. Ол Висконсин штатының Портж қаласындағы орта мектепті бітірді. Оқушы кезінде ол өзінің кристалл детектор қабылдағышын құрастырумен тәжірибе жасаған. Бітіргеннен кейін Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы электротехника факультетінде оқыды. Ол әлі колледждің үшінші курсында оқып жүргенде, Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласындағы General Electric компаниясының сынақ бөлімінде жазғы демалысын өткізді. Ол екі өте бәсекелестікке толы магистратура стипендиясын жеңіп алды және 1930 жылы B.S., 1931 жылы M.S., ал 1933 жылы Ph.D. дәрежелерін радио хабар тарату антенналары және жер жүйелері жөніндегі жұмысы үшін алды. 1933 жылы Браун Нью-Джерси штатының Камден қаласында RCA компаниясына қосылды, онда ол бүкіл әлемде стандартқа айналған AM радио хабарларын таратуға арналған антенналарды зерттеді. 1935 жылы оған компастың барлық бағыттарында бірдей сәулелендіретін антенна жасау тапсырмасы берілді, яғни барлық жаққа теңдей таралатын антенна. Бұл FM радио және теледидар сигналдарын ұзақ қашықтыққа таратуға мүмкіндік беретін толқын таралу схемасымен жоғары пайдалылық пен кең жолақтылықтың тиімді үйлесімін ұсынды. Кейіннен ол осы конструкцияға сіңірілетін резистор қосты, нәтижесінде жолақтың ені артты және бір антеннадан теледидар суреті мен дыбысын бір уақытта таратуға мүмкіндік болды. 1939 жылы ол теледидар хабарларын жоғары сапада таратуға мүмкіндік беретін құрылғыны жасады. Ол оны "жақын жақтан өтетін сүзгі" деп атады. Ол 1939 жылдың қаңтарында АҚШ Федералды байланыс комиссиясы тарапынан АҚШ бойынша тарату үшін қабылданды және бүгінгі күні әлемнің көптеген елдерінде қолданылады. 1942 жылы ол RCA-ның Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы жаңа орталық зерттеу зертханаларына көшті. Осы кезде ол әскери жүйелер үшін радио және радар антенналарын жасап шығарды. Ол Соғыс министрлігінен өзінің еңбегі үшін Алғыс қағазымен марапатталды. Ол және оның әріптестері радиожиілікті қыздыру техникасын қолдану арқылы пенициллин өндірісін үдету әдісін әзірледі. Арзан вакуумдық сорғыштар мен қарапайым конденсаторларды пайдалану арқылы бұл мұздатудан шамамен он есе арзанға түсетіні есептелді. Радиожиілікті қыздыру пластик плащтарды, сөмкелерді және басқа да өнімдерді өндіруде де қолданыла бастады. Джордж Браун бағытталған антенналар саласында жаңалықтар жасады, олардың көпшілігі отызыншы жылдардың ортасында Радиоинженерлер институтының материалдарында жарияланды және бірнеше инженерлік анықтамалықтарда қайта жарияланды.
Brown's father, a railway employee, was of Scottish descent, his mother's family was German. He attended high school at Portage, Wisconsin. As a schoolboy he was already experimenting with constructing his own crystal detector receiver. After graduation he studied electrical engineering at the University of Wisconsin, Madison. He was still only a college junior when he spent a summer in the Test Department at the General Electric Company in Schenectady, New York. He won two highly competitive graduate fellowships and received a B. S. (1930), an M. S. (1931) and a Ph. D. (1933) for his work on broadcast antennas and ground systems. In 1933 Brown joined RCA at Camden, New Jersey, where he conducted research into AM broadcasting antennas that became standard throughout the world. In 1935 a commission to produce an antenna with omnidirectional radiation, i. e. equal at all points of the compass, led him to develop the turnstile antenna, so called because it looked like a turnstile. This offered an effective combination of high gain and broad bandwidth with a wave propagation pattern that made it possible to broadcast FM radio and television signals over long distances. To this design he later added an absorbing resistor which resulted in increased bandwidth and permitted the simultaneous radiation of television pictures and sound from the same antenna. In 1939 he produced a device for enabling high resolution of broadcast television. He named it the "vestigial side band filter". It was accepted in January 1939 by the Federal Communications Commission for broadcasting throughout the US, and it is used throughout the world today. He moved to the new central research laboratories of the RCA at Princeton, New Jersey, in 1942. By this time he was developing radio and radar antennas for military systems. He was awarded a Certificate of Appreciation from the War Department for his contributions. He and his colleagues developed a method for speeding the production of penicillin by means of radio frequency heating techniques. Using inexpensive vacuum pumps and simple condensers it was estimated to be about one tenth of the cost of freeze drying. Radio frequency heating also became used in the manufacture of plastic raincoats, bags and other products. George Brown made pioneering developments in directional antennas, much of which was published in the Proceedings of the Institute of Radio Engineers in the mid thirties, and has been republished in several engineering handbooks.
Жоғарылату, марапаттар мен құрметтер
Браун RCA компаниясында көрнекті мансапқа ие болды, 1952 жылы Жүйелерді зерттеу зертханасының директоры, 1957 жылы Камдендегі коммерциялық және өнеркәсіптік электрондық өнімдер бөлімінің бас инженері, 1961 жылы Ғылыми-зерттеу және Инженерлік жөніндегі вице-президент, ал 1968 жылы Патенттер мен лицензиялау жөніндегі атқарушы вице-президент болды. Ол 1965 жылдан 1972 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін RCA директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол Радио инженерлер институтының (IRE) және Америка электр инженерлері институтының (AIEE) мүшесі болды, бұл институттар бірігіп, Электр және электроника инженерлері институтын (IEEE) құрғанға дейін. Ол Америка ғылымын дамыту қауымдастығының және Корольдік теледидар қоғамының мүшесі болды. 1972 жылы ол Корольдік институтта беделді Шоенберг еске алу лекциясын оқыды. Ол көптеген сыйлықтарға ие болды: 1968 жылы Ардагер сымсыз операторлар қауымдастығының De Forest Audion сыйлығы, 1968 жылы Род-Айленд университетінен құрметті D. Eng. дәрежесі және 1967 жылы IEEE Эдисон медалі: "Антенналарды әзірлеуге, электромагниттік таралуға, хабар тарату индустриясына, радиожиілікпен жылыту өнеріне және түсті теледидарға елеулі инженерлік үлес қосқан қызметі үшін".
Brown had an illustrious career with RCA, becoming director of the Systems Research Laboratory in 1952, chief engineer, Commercial and Industrial Electronic Products at Camden in 1957, vice president, Research and Engineering, in 1961, and executive vice president, Patents and Licensing, in 1968. He was a member of the RCA board of directors from 1965 until his retirement in 1972. He was a fellow of the Institute of Radio Engineers (IRE) and the American Institute of Electrical Engineers (AIEE) before the merger of those two societies into the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE). He was a fellow of the American Association for the Advancement of Science and of the Royal Television Society. In 1972 he gave the prestigious Shoenberg Memorial Lecture at the Royal Institution. He received many awards: the De Forest Audion Award of the Veteran Wireless Operators Association in 1968, an honorary D. Eng. from the University of Rhode Island in 1968, and the 1967 IEEE Edison Medal: "For a meritorious career distinguished by significant engineering contributions to antenna development, electromagnetic propagation, the broadcast industry, the art of radio frequency heating, and color television".
Тұлға
Джордж Браун белгілі бір тұлға және шебер коммуникатор болды, кешкі ас кезінде сөз сөйлеуші ретінде жиі шақырылатын. Ол мұндай кездестерде ақылға қонымды да, әзілге құмар да болатын, сөздерін көптеген қызықты әңгімелермен көркейтін. Ол мақтанды жек көретін, ал білімсіздігін немесе қабілетсіздігін жасыруға тырысқандар оның естеліктерінде өткір тілімен сыналды. Ол сонымен қатар қарапайым да көріне алатын. Бір күні біреу оны АҚШ-тың ең ұлы математигі деп таныстырды. Ол дереу: "Жоқ, олай айтпаңыз. "Мерсер-роудтағы ең ұлы математик" деңіз" деді. Әзілдің мәні сол еді, ол Альберт Эйнштейн мен Герман Вейлмен бірге Принстон қаласындағы Мерсер-роудта тұрған.
George Brown was a notable personality and powerful communicator and was widely sought as an after dinner speaker, on which occasions he could be informative as well as witty, spicing his speeches with many amusing anecdotes. He hated pomposity, and several people who tried to conceal ignorance or incompetence became victims of his acerbic wit in his memoirs. He could also appear modest. On one occasion someone introduced him –somewhat inaccurately – as the greatest mathematician in the USA. He quickly protested: "Oh, please don't say that. Just say: the greatest mathematician in Mercer Road". The joke was that he lived in the same road in Princeton as Albert Einstein and Hermann Weyl.
Отбасылық өмір
Джордж Браун 1932 жылдың желтоқсан айында үйленді. Оның әйелі, Элизабет Уорд, Висконсин университетінің Мэдисон қаласындағы аспирантурасында оқыған. Ол оған 50 жылдан астам некеде адал қолдау көрсетіп, оның кәсіби өміріне қатысты барлық қызығушылықтарын бөлісті. 1934 жылы олардың егіз ұлдары дүниеге келді. Браун зейнетке шыққан соң көп уақытын естеліктерін жазуға арнады, олар көңілді оқиғаларға толы, сонымен қатар теледидар хабарларын таратудың техникалық даму тарихының куәгері ретіндегі бірінші қолынан алынған баяндама болып табылады. Ол ұзаққа созылған аурудан кейін 1987 жылдың 11 желтоқсанында Принстон қаласындағы үйінде 79 жасында қайтыс болды.
George Brown married in December 1932. His wife, Elizabeth Ward, was also a graduate student at the University of Wisconsin–Madison. She was a loyal support to him during more than fifty years of marriage, always sharing the interests of his professional life. Their twin sons were born in 1934. Brown devoted much time during his early retirement to the writing of his memoirs which are full of entertaining anecdotes as well as constituting a first hand account of the history of the technical development of television broadcasting. He died on 11 December 1987, aged 79, at his home in Princeton after a long illness.