1971 жылғы доллардың айырбасталуына қатысты халықаралық келісім
Smithsonian Agreement
1971 ж. Смитсон келісімі: АҚШ долларының айырбас бағамы, алтынға қатысты өзгерістер, валюталардың құбылуы. Bretton Woods жүйесінен кейінгі жаңа стандарт.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1971 жылғы АҚШ долларының айналымға келтірілуі туралы көпұлттық келісім, ұқсас қолданыстар мен терминдер
1971 multinational concord on the convertibility of the US dollar
similar uses and terms
1971 жылдың желтоқсанында жарияланған Смитсондар келісімі бірқатар өнеркәсіп дамыған мемлекеттердің валюталарын АҚШ долларына байланыстырып, жаңа доллар стандартын құрды. Бұл валюталар долларға қатысты 2,25% шегінде ауытқуға рұқсат етілді. Смитсондар келісімі Он ел тобының (G 10) (Бельгия, Канада, Франция, Германия, Италия, Жапония, Нидерланды, Швеция, Ұлыбритания және АҚШ) алтын бағасын 38 долларға көтеруімен туындады, бұл АҚШ үкіметі долларды алтынға айырбастауға уәде берген бұрынғы бағадан 8,5% жоғары. Алтын бағасының өзгеруі доллардың құнын 7,9% төмендетті.
The Smithsonian Agreement, announced in December 1971, created a new dollar standard, whereby the currencies of a number of industrialized states were pegged to the US dollar. These currencies were allowed to fluctuate by 2.25% against the dollar. The Smithsonian Agreement was created when the Group of Ten (G 10) states (Belgium, Canada, France, Germany, Italy, Japan, the Netherlands, Sweden, the United Kingdom, and the United States) raised the price of gold to 38 dollars, an 8.5% increase over the previous price at which the US government had promised to redeem dollars for gold. In effect, the changing gold price devalued the dollar by 7.9%.
Өмірбаян
1944 жылғы Бреттон-Вудс конференциясы алтын стандартына негізделген, валюталардың АҚШ долларына байланыстырылған халықаралық тұрақты валюта бағамын белгіледі, онда валюталар АҚШ долларына тікелей байланысты болды, ал доллар 1 унцияға 35 доллар бағасында алтынға айырбасталатын болды. Төлем балансының теріс болуы, Вьетнам соғысы мен «Ұлы Қоғам» бағдарламалары салдарынан мемлекеттік қарыздың өсуі, сондай-ақ Федералдық резерв жүргізген ақша инфляциясы 1960 жылдары доллардың құнының шамадан тыс жоғары бағалануына әкелді. АҚШ-тың алтын қорының азаюы 1968 жылдың наурыз айында Лондон алтын қорының құлауымен аяқталды. 1971 жылдың 15 тамызында АҚШ президенті Ричард Никсон АҚШ долларын алтынға айырбастауды бір жақты түрде тоқтатты. АҚШ 1944 жылы осы айырбастау мүмкіндігін ұсынып, оны АҚШ Қаржы министрлігі іске асырды. Бұл тоқтату долларды тиімді түрде фиат валютасына айналдырды. Никсон әкімшілігі осыдан кейін өнеркәсіптік дамыған елдермен валюта бағамын қайта қарау бойынша келіссөздер жүргізді. 1971 жылдың желтоқсан айында Вашингтон қаласындағы Смитсоний институтында өткен кездесуде «Ондық топ» Смитсоний келісіміне қол қойды. АҚШ доллардың құнын 1 унцияға 38 долларға (яғни, АҚШ долларының бағамы 7,9% төмендеді) 2,25% сауда диапазонымен бекітуге уәде берді, ал басқа елдер өз валюталарын долларға шаққанда бағалауға келісті: иена +16,9%; неміс маркасы +13,6%, француз франкі +8,6%, британ фунт стерлингі өзгеріссіз, итальян лирасы +7,5%. Сондай-ақ топ әлемдік қаржы жүйесін теңгеру үшін арнайы тарту құқықтарын ғана пайдалануды жоспарлады.
The Bretton Woods Conference of 1944 established an international fixed exchange rate system based on the gold standard, in which currencies were pegged to the United States dollar, itself convertible into gold at $35/ounce. A negative balance of payments, growing public debt incurred by the Vietnam War and Great Society programs, and monetary inflation by the Federal Reserve caused the dollar to become increasingly overvalued in the 1960s. The drain on US gold reserves culminated with the London Gold Pool collapse in March 1968. On August 15, 1971, US President Richard Nixon unilaterally suspended the convertibility of US dollars into gold. The United States had deliberately offered this convertibility in 1944; it was put into practice by the U. S. Treasury. The suspension made the dollar effectively a fiat currency. Nixon's administration subsequently entered negotiations with industrialized allies to reassess exchange rates following this development. Meeting in December 1971 at the Smithsonian Institution in Washington D. C., the Group of Ten signed the Smithsonian Agreement. The US pledged to peg the dollar at $38/ounce (instead of $35/ounce; in other words: the USD rate lost 7.9%) with 2.25% trading bands, and other countries agreed to appreciate their currencies versus the dollar: Yen +16.9%; Deutsche Mark +13.6%, French Franc +8.6%, British pound the same, Italian lira +7.5%. The group also planned to balance the world financial system using special drawing rights alone.
Даму
Смитсондар келісімін президент Никсон халықаралық валюта-ақша жүйесін түбегейлі қайта ұйымдастыру деп бағалағанмен, ол Федералдық резервтік жүйенің немесе АҚШ үкіметінің жауапкершілігін арттыра алмады. Алтынның еркін нарығындағы доллар бағасы оның ресми бағамына күшті қысым жасауды тоқтатпады; және 1973 жылдың 14 ақпанында 10% девальвация жарияланғаннан кейін, Жапония және ЕЭОК елдері өз валюталарын еркін айналымға жіберуге бекінді. Он жыл өткен соң, барлық өнеркәсіптік дамыған елдер де осы қадамды жасады.
Although the Smithsonian Agreement was hailed by President Nixon as a fundamental reorganization of international monetary affairs, it failed to encourage discipline by the Federal Reserve or the United States government. The dollar price in the gold free market continued to cause pressure on its official rate; and soon after a 10% devaluation was announced on 14 February 1973, Japan and the OEEC countries decided to let their currencies float. A decade later, all industrialized states had done the same.