Даниель Парк: Америкалық әскери қолбасшы және губернатордың өмірі мен қазасы
Daniel Parke
Даниель Парк – американдық әскери шенеунік, саяхатшы, және Леeward аралдарының губернаторы (1706-1710). Испан мұрагерлік соғысындағы әскери қызметімен танымал. Антигуада өлтірілген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкада туған әскери офицер және отаршылдық әкімші (1664–1710)
American born military officer and colonial administrator (1664–1710)
Полковник Дэниел Парк-младший (1664 – 7 желтоқсан, 1710) – Америкада туған әскери офицер, плантатор, саясаткер және отаршылдық әкімші, 1706 жылдан 1710 жылға дейін Левард аралдарының губернаторы болып қызмет еткен. Ол Антигуада халықтың шабуылынан қаза тапты. Испания мұрагерлік соғысы кезінде Марлборо герцогының басшылығымен Еуропадағы әскери қызметімен танымал болған Парк, Ұлыбританияның американдық колонияларындағы губернаторлардың арасында өлтірілген жалғыз адам болды. 1664 жылы Вирджиния колониясындағы белгілі отбасында дүниеге келген Парк, 1674 жылы Солтүстік Америкаға оралғанға дейін жас кезінде Англияға жіберілді. 1685 жылы колониялық шенеунік Филипп Людвеллдің қызы Джейн Людвеллге үйленді. Парк Англияда екінші рет болғаннан кейін Вирджинияға оралды және саясатта мансап жасады, 1693 жылы Бурджестер палатасына сайланды және 1695 жылы Губернаторлар кеңесіне тағайындалды. 1701 жылы ол екінші рет Англияға көшіп барды, келесі жылы Испания мұрагерлік соғысы басталғаннан кейін Марлбороның жеке көмекшісі болып қызмет ете бастады. 1704 жылғы Бленхайм шайқасынан кейін ол герцогтың жеңісі туралы хабарламаны Анна патшайымға жеке жеткізді. Парк Вирджинияның губернаторы болуға үміттенгенімен, орнына 1706 жылы Левард аралдарының губернаторы болып тағайындалды. Парк 1706 жылы Антигуаға сапар шегіп, отарлау бекіністерін жақсартуға және контрабанданы тоқтатуға күш салды. Оның басшылығына қарсы халықтың наразылығы салдарынан оған екі рет қастандық жасауға тырысты. 1710 жылдың желтоқсан айында Парк пен аралдың отаршылары арасындағы шиеленіс күшейді, соның салдарынан әскерлер тобы оның үйіне шабуыл жасап, оны өлтірді. Оның өлімінен кейін Парктің мүлігі мен қарыздары оның балаларына берілді.
Colonel Daniel Parke Jr. (1664 – December 7, 1710) was an American born military officer, planter, politician and colonial administrator who served as the governor of the Leeward Islands from 1706 to 1710, when he was lynched by a mob in Antigua. Best known for his military service in Europe under the Duke of Marlborough during the War of the Spanish Succession, Parke was the only governor in Britain's American colonies to be murdered. Born in 1664 in the colony of Virginia into a prominent colonial family, Parke was sent to England at a young age before returning to English North America in 1674. In 1685, he married Jane Ludwell, the daughter of colonial official Philip Ludwell. Parke returned to Virginia after a second stay in England and pursued a career in politics, being elected to the House of Burgesses in 1693 and appointed to sit on the Governor's Council in 1695. In 1701, he moved to England for a second time and in the next year began serving as an aide de camp to Marlborough after the War of the Spanish Succession broke out. After the 1704 Battle of Blenheim, he personally delivered the duke's victory dispatch to Queen Anne. Parke did not receive the governorship of Virginia as he had hoped, and instead was subsequently appointed as the governor of the Leeward Islands in 1706. Parke travelled to Antigua in 1706, focusing his efforts on improving colonial fortifications and suppressing smuggling. Popular discontent against his administration resulted in two assassination attempts against him. In December 1710, tensions came to a head between Parke and the island's colonists as a mob of militiamen attacked his house, murdering him. After his death, Parke's estates and debts were passed onto his children.
Ерте өмір
Дэниел Парк-күлкін 1664 жылы Вирджиниядағы ағылшын колониясында дүниеге келген. Ол, мүмкін, Йорк округындағы, Queen's Creek қаласында, әкесінің плантациясында туған. Оның әкесі Дэниел Парк, ағылшын, ол Лондонға көшіп келгенге дейін саудагер болып жұмыс істеді, содан кейін ағылшын Солтүстік Америкасына қоныс аударып, плантатор және саясаткер болды, Вирджиния губернаторының кеңесіне қатысты. Оның анасы Ребекка Кнайп, ол әйгілі күннама жазушы Джон Эвелиннің туысы еді. Парк өсіп келе жатқанда, ата-анасы оны Англияға білім алуға жіберді, ол Суррейдегі Уоттон-хауста анасының ағылшын туыстарының қамқорлығында өмір сүрді. 1674 жылы ол Вирджинияға қайтарылды; оның әкесі бес жылдан кейін қайтыс болды. 1685 жылы Парк плантатор Филипп Людвеллдің қызы Джейн Людвеллге үйленді. Бес жылдан кейін ол Людвеллмен бірге Вирджинияның корольдік губернаторы Натаниел Бэконның әрекеттеріне қатысты ресми шағымдар беру үшін Англияға барды. Екі жыл Англияда болғаннан кейін, Парк 1692 жылы Вирджинияға қайта оралды. Кейін ол саясатта мансап құруға шешім қабылдады және бір жылдан кейін Бурджестер Палатасына сайланды. 1695 жылы Парк Вирджиния губернаторының кеңесіне тағайындалды. Оның саяси мансабының бастауы көптеген шиеленістерге толы болды, өйткені ол басқа саясаткерлермен бірнеше даулар мен жанжалдарға түсіп, 1701 жылы Англияға оралды.
Daniel Parke Jr. was born in 1664 in the English colony of Virginia. He was probably born in Queen's Creek, York County on his father's plantation. His father was Daniel Parke, an Englishman who worked as a merchant in London before immigrating to English North America and becoming a planter and politician who sat on the Virginia Governor's Council. His mother was Rebecca Knipe, who was a cousin of famed diarist John Evelyn. Growing up, Parke was sent by his parents to be educated in England, living under the care of his mother's English family in Wotton House, Surrey. In 1674, he was sent back to Virginia; his father died five years later. In 1685, Parke married Jane Ludwell, the daughter of planter Philip Ludwell. Five years later, he travelled to England with Ludwell to lodge official complaints about the conduct of the royal governor of Virginia, Nathaniel Bacon. After staying in England for two years, Parke once again returned to Virginia in 1692. He subsequently decided to embark on a career in politics, and was elected to the House of Burgesses a year later. In 1695, Parke was appointed to sit on the Virginia Governor's Council. His nascent political career was rife with tensions as he engaged in several disputes and feuds with other politicians, eventually moving back to England in 1701.
Әскери мансап
1702 жылы Англия Испания мұрагерлік соғысына қосылып, Францияға соғыс жариялады. Парк кейіннен Англия армиясына Джон Черчилль, 1-ші Марлборо графының лагерь көмекшісі ретінде қосылды, ол армияның жоғары дәрежелі қолбасшысы болған. Марлборо Англия, Голландия және Германия әскерлерінен құралған Ұлы Одақтың армиясына басшылық ету үшін Төмен елдерге жіберілгенде, Парк оны бас штабының бір бөлігі ретінде ертіп жүрді. Соғыс кезінде Парк полковник шені бар екенін мәлімдеді және оның еуропалық әріптестері оны осылай атады. Алайда, тарихшы Джеймс Фолкнер сол кездегі Англия армиясының шендік тізімдері мен тіркемелерінде Паркке берілген ешқандай тапсырыс туралы мәлімет жоқ екенін атап өтті; Фолкнер оның полковник шені, егер шын мәнінде болса, Вирджиния жасағында алынған болуы мүмкін деп болжады. Парк Еуропада болғанда Англия армиясында офицерлік шен алуға бірнеше рет тырысты, бірақ барлық әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1704 жылдың 2 шілдесінде Парк Шелленберг шайқасына қатысты, онда Ұлы Одақ Оңтүстік Германиядағы Бавария және Франция армияларының біріккен күштерінен жеңіске жетті. Шайқас барысында ол Донауверт маңындағы төбені басып алуға қатысты және жаудың оғынан екі тобығына жараланды. Жарақаттарына қарамастан, ол 1704 жылдың 13 тамызында Марлбороның жанында Бленхайм шайқасында болды, бұл соғыстың келесі маңызды шайқасы болды. Бленхайм шайқасы Гранд Альянс армиясы мен Франко-Бавария күштерінің арасында Хохштадт ауылының жанында өтті, нәтижесінде одақтастар жеңіске жетті. Шайқастан кейін Марлборо жеңісін сипаттайтын хабарлама жазды, онда «Патшайымға құрметімді жеткізіңіз және армиямыздың жарқын жеңіске жеткенін хабарлаңыз» делінген. Ол оны Паркке беріп, Лондондағы Анна патшайымына жеткізуді тапсырды. Парк сегіз күн бойы тоқтамай атпен сапар шегіп, Беркширдегі Виндзор сарайында патшайымға жеке хатты жеткізді. Оның көрсеткен ерлігі үшін патшайым оған өзінің әшекейленген миниатюралық портретін, жылдық 1000 фунт сыйлықты және жеке алғысын сыйлады. Парк Марлборо оған Еуропадағы әскери қызметі үшін Вирджиния губернаторы лауазымын ұсынғанын айтты. Бірақ Англияға оралғаннан кейін ол Оркнидің 1-ші графы Джордж Гамильтон осы лауазымға тағайындалғанын білді. Оған қатты ашуланып, ол осыған тең лауазым сұрады және оған Англияның бірнеше колониялық иеліктері орналасқан Ливард аралдарының губернаторы лауазымы ұсынылды. Парк бұл қызметке көңілі толық болмаса да, келісім берді және «Бұл патшайымның барлық губернаторларының ең қиын, бірақ ең аз жалақысы бар жұмысы» деп жазды.
In 1702, England joined the War of the Spanish Succession, declaring war on France. Parke subsequently attached himself to the English Army as an aide de camp to John Churchill, 1st Earl of Marlborough, a senior commander in the army. When Marlborough was dispatched to the Low Countries to take command of a Grand Alliance army of English, Dutch and German troops, Parke accompanied him as part of his general staff. During the war, Parke claimed to hold the rank of colonel and was referred to as such by his European contemporaries. However, historian James Falkner noted that there is no reference to any commission held by Parke in English Army commission lists and registers of the period; Falkner argued that his colonelcy, if it actually existed, was most likely acquired in the Virginia militia. Parke did make several attempts to acquire an officer's commission in the English Army while in Europe, though these were consistently rebuffed. On 2 July 1704, Parke participated in the Battle of Schellenberg, a Grand Alliance victory over a combined Bavarian and French army in Southern Germany. During the battle, he was involved in storming a hill near Donauwörth, being wounded in both ankles by enemy fire. Despite his injuries, he had sufficiently recovered to be at Marlborough's side on 13 August 1704 for the next major battle of the war at Blenheim, which was fought near the village of Höchstädt between a Grand Alliance army and a Franco Bavarian force; the battle resulted in an allied victory. After the battle, Marlborough wrote a dispatch message describing his victory, which stated in part that "I beg you will give my duty to the Queen, and let her know her army has had a glorious victory." He handed it to Parke and charged him with delivering it to Queen Anne in London. Parke rode via horseback for eight days non stop, personally delivering the note to the queen in Windsor Castle, Berkshire. In gratitude for his actions, the queen rewarded him with a bejewelled portrait miniature of herself, an annual gratuity of 1,000 pounds, and her personal thanks. Parke claimed that Marlborough had offered him the position of governor of Virginia in reward for his military service in Europe. However, after returning to England, he discovered that George Hamilton, 1st Earl of Orkney had been appointed to the position instead. Infuriated, he petitioned for an equivalent position, and was offered the governorship of the Leeward Islands, which were host to a number of English colonial possessions. Parke reluctantly accepted the posting, writing that it was "the hardest taske of all the Queen's Governors, tho' the least sallary."
Губернаторлық және кісі өлтіру
1706 жылғы 14 шілдеде Парк кемемен Антигуадағы ағылшын колониясына келді. Губернаторлыққа ресми түрде кіріскеннен кейін, оның алғашқы айлары Левард аралдарының бекіністерін күшейтуге бағытталды, мақсаты – аймақты француз шабуылдарынан теңіз арқылы қорғау; сонымен қатар, ол отаршыл плантаторлардың контрабандалық әрекеттерін тоқтатуға күш салды. Бірақ Фолкнер Парктің "дәулесіне тең келгені жоқ ешқандай сақтық пен шешімділік" екенін айтты. Губернатор ретінде қызмет еткен кезінде ол колониялық элитаның бірнеше өкілімен, соның ішінде әріптес әкімші Кристофер Кодрингтонмен және жергілікті Корольдік Африка компаниясының өкілі Эдвард Честермен тез арада жауласты. Парк губернаторлық өкілеттіктерін пайдаланып Кодрингтонға тиесілі меншіктерді тәркіледі, ал ол бұған отаршылдық наразылықты қоздырып жауап берді; Честердің Паркке деген ашуының себебі – ол Честердің әйелімен ашық түрде қарым-қатынас жасағанын білгені болды. Левард аралдарындағы тәртіпсіздікке қатты ошашаңдаған Парк аймақта заң үстемдігін қайта орнату үшін күреске шықты. Губернатор ретінде Паркке екі рет қастандық жасалды. Бірінші қастандық жасаған кісі қателікпен Парк деп ойлаған әскери шенеунікке оқ атты. Екінші қастандықты Сэнди немесе Александр есімді қара нәсілді мерген жасады, оны пастор Джеймс Филд жалдаған, бірақ ол Паркті өлтіре алмады. 1710 жылдың желтоқсан айының бірінші аптасында губернатор кеңесі Паркке колониялық заң шығарушы жиналысты шақыруды ұсынды, себебі соғыс салдарынан француз шабуылының қаупі туындаған. Парк пен заң шығарушы жиналыс арасындағы даулар олардың мүшелерін Паркке Антигуадан кетуді және отаршылдарға өздерінің қорғанысын ұйымдастыруға рұқсат беруді сұрауға мәжбүр етті, бірақ ол осы ұсыныстан бас тартты. Ашуға буырқанған отаршылдардың тобы оның губернаторлығын күшпен құлатуға сөз байластырып, колониялық милицияны шақырды. 7 желтоқсанда Антигуа милициясынан құралған наразылық толқыны Парктің резиденциясына шабуыл жасады, оны Люк Лиллингстоун атымен белгілі британ әскер полкінен (жаяу әскер полкі) шағын гранадерлер тобы мен оның алты серігі қорғады. Милиция әскерлерді жеңіп, үйге шабуыл жасап, Паркті тұтқындады, оны резиденциясынан сүйреп шығарып, жалаңаяқ қалдырып, аяусыз сабап өлтірді. Толқындаған халыққа оның соңғы сөздері: "Мырзалар, сіздерде ар-ұятыңыз қалмаған, енді болмаса адамгершілікке бойыңызды салыңыз" болды.
On 14 July 1706, Parke arrived by ship in the English colony of Antigua. After officially assuming the role of governor, his first months in office were occupied with directing efforts to improve the fortifications of the Leeward Islands in order to defend the region against French attacks by sea; he also engaged in efforts to suppress smuggling activities carried out by colonial planters. However, Falkner noted that Parke's "commendable vigour was unmatched by any sense of tact." During his tenure as governor, he quickly made enemies with several members of the colonial elite, including fellow administrator Christopher Codrington and local Royal African Company factor Edward Chester. Parke used his powers as governor to confiscate estates owned by Codrington, who responded by stirring up colonial discontent against him; Chester's anger against Parke stemmed from discovering that he was engaged in an open sexual affair with Chester's wife. Shocked by the lawless state of the Leeward Islands, he embarked on a campaign to restore the rule of law to the region. During his tenure as governor, Parke was subjected to two assassination attempts from discontented colonists. The first assassin mistakenly shot at an army officer who he had mistaken for Parke. The second attempt was carried out by a Black marksman (named Sandy or Alexander) who was hired by the Rev. James Field, which also failed to kill him. In the first week of December 1710, the governor's council requested Parke to convene the colonial legislature in order to address concerns over a potential French invasion as part of the ongoing war. Disputes between Parke and the legislature led its members to ask him to leave Antigua and allow its colonists to manage their own defences, which he rejected. A group of infuriated colonists then conspired to overthrow his governorship by force, and called out the colonial militia. On December 7, a rowdy mob formed of the Antiguan militia attacked Parke's residence, which was defended by a small detachment of grenadiers (from a British Army regiment known as Luke Lillingstone's Regiment of Foot) and six of his associates. The militia overwhelmed the soldiers, killing and wounding several before storming the house and capturing Parke, who was dragged outside his residence, stripped naked, and brutally beaten to death. His last words to the mob were reportedly: "Gentlemen, you have no sense of honor left, pray have some of humanity."
Жеке өмірі, отбасы және мұрасы
Фолкнердің айтуынша, Парк – "энергиялы, жарқын және келіспеушілік танытқан, еркіндікке құмар және таңғаларлық дәрежеде батыл" адам болған, алайда "өзімшіл және басқалардың пікіріне толыққанды бейжай" да болған. Марлборо оның қатыгез мінезіне және жиі дау-жанжалға түсуге бейімділігіне қарамастан, Испания мұрагерлік соғысы кезінде оның әскери қабілеттерін жиі мақтаған. Ол қайтыс болғаннан кейін 1711 жылы Уолтер Дуглас губернаторлық қызметке тағайындалды, ол оның өліміне қатысқандарға қарсы қудалауды бастамады. Парк әйелімен, Франсиспен үш қызы – Люси және Эвелин болған, бірақ ол 1708 жылы "оның немқұрайлылығынан туындаған жағдайлар салдарынан" қайтыс болды. Эвелин 1696 жылы қайтыс болды, ал Франсис 1706 жылы Джон Кустиске тұрмысқа шықты, Люси болса Уильям Бёрд II-ге үйленді. Оның екі сүйіктісінен де балалары болды: біріншісі – Англияда танысқаннан кейін миссис Барриден туған Джулиус есімді ұл (ол 1692 жылы Вирджинияға оралғаннан кейін дүниеге келді), екіншісі – Парк өзінің қызы деп мойындаған Люси есімді қыз. Оның анасы – Эдвард Честердің әйелі Кэтрин Честер болды. Вирджиниядағы саяси мансабынан өзге, ол 1701 жылы Англияға оралғаннан кейін, Гэмпширдегі Уитчерч қаласында жер сатып алып, Англия Парламентіне өтуге тырысты. Парк 1701 жылғы жалпы сайлауда Мальмесбери округінен Виг партиясының кандидат ретінде бақ сынады, бірақ оның сайлауды бұрмалау әрекеттері ашылып, сайланбады. Англия үкіметінің өкілдері оның Льюард аралдарындағы авторитарлық билігін білгеннен кейін, Дугластың Парк өлтірушілеріне қарсы қудалауды тоқтату шешімін жақсы қабылдады. Ол қайтыс болғаннан кейін, Англиядағы, Вирджиниядағы және Антигуадағы оның мүлігіне қатысты таластар туды, өйткені көптеген талапкерлер оның соңғы өсиетнамасын жоққа шығарды; Парк өмірі бойы көп қарыз жинады, ал Джулиусқа қалдырылған мүлік оның заңды қыздарын ашуландырды. Оның қарыздарының бір бөлігі Франсиске ауыстырылды, ол күйеуімен бірге оларды төлеуге көп жыл жұмсады, ал Парктің құлдарының бір бөлігі Уильям Бёрд II-ге берілді. Заңды емес Люси үштен астам онжылдық бойы Антигуадағы Парктің мүлкіне иелігін қорғау үшін колониялық соттарда сәтті соттасты.
According to Falkner, Parke was "energetic, colourful, and contentious character, wilful and headstrong to an astonishing degree" though also "self seeking and sublimely indifferent to the opinion of others." Despite his violent temperament and frequent propensity to engage in feuds, Marlborough frequently expressed praise for his military abilities during the War of the Spanish Succession. After his death, he was succeeded as governor in 1711 by Walter Douglas, who chose not to pursue charges against any of the individuals involved with his murder. Parke had three daughters with his wife, Frances, Lucy and Evelin, before she died in 1708 in "circumstances owing to his neglect". Evelin died in 1696 while Frances married John Custis and Lucy married William Byrd II, both in 1706. He also had children with two mistresses: the first was a son named Julius who was sired with a Mrs. Barry after meeting her in England (she gave birth after they returned to Virginia in 1692) and the second was a daughter named Lucy whom Parke acknowledged as his child. Her mother was Catharine Chester, the wife of Edward Chester. In addition to his political career in Virginia, he attempted to gain a seat in the English Parliament after he travelled back to England in 1701, purchasing land in Whitchurch, Hampshire. Parke ran as a candidate for the constituency of Malmesbury in the 1701 English general election as a Whig candidate, though his attempts to rig the election were uncovered and he was not elected. Upon learning of his autocratic rule in the Leeward Islands prior to his murder, English government officials quietly supported Douglas' decision not to pursue charges against Parke's murderers. After his death, his estates in England, Virginia and Antigua came under dispute by various claimants who disputed his last will; Parke had acquired extensive debts throughout his life, and his bequests to Julius infuriated his legitimate daughters. His debts were partially transferred onto Frances, who along with her husband spent years contesting their payment, while some of Parke's slaves were transferred to William Byrd II. The illegitimate Lucy spent over three decades successfully defending her ownership of Parke's Antiguan estates in colonial courts.