Кіріспе

Австриялық фильм жасаушы, New York Times тілшісі және редакторы Мартин Арнольд (1959 жылы Австрияның Вена қаласында туған) – табылған кадрларды ұқыпты түрде бөлшектеумен танылған тәжірибелік кинорежиссер.

Мансап

Арнольдтың фильмдері – қарқынды монтаждалған түсірілімдер, онда бірнеше секундтық ескі кинофрагменттер алынып, әлдеқайда ұзын туындыларға айналдырылады. Экрандағы бейнелер кадрлар арасында жиі ауысады, қозғалыс қайталанып, кері жүреді, сондай-ақ көптеген жеке кадрлар кесіледі. Оның ниеті – қарапайым фильмдерде жасырылған, немесе ашып көрсетуге болатын әңгімелерді жасау. Мысалы, "Таншея" (1989) және "Пассаж-а-л-акте" (1993) фильмдерінде ол "Адамдық джунгли" мен "Күлкілі құсты өлтіру" фильмдерінен бірнеше секундтық материалдарды қолданады, соңғысы арқылы дәстүрлі американдық отбасының ішіндегі агрессия мен шиеленістің ерекше тарихын құрайды.

Кейінгі еңбектері

Соңғы қысқаметражды фильмдер тобында, мысалы, «Soft Palate» (2010) және «Whistle Stop» (2014) фильмдерінде Арнольд соғыстан кейінгі отбасылық ойын-сауықтың ең танымал түрі – анимацияда және оның ең әйгілі кейіпкерлерінде, мысалы Микки Маустың (Миккидің екі қысқа фильмі, оның бірі – «Миккидің кешіккен кездесуі»), Том мен Джерри, Даффи Дак («Драфти Даффи») және Гуфи («Гольф қалай ойнауға болады») фильмдерінде психоанализдің жасырын қабаттарын ашты.

Марапаттар

Оның туындылары Канн, Роттердам және Нью-Йорк сияқты 168 халықаралық кинофестивальде көрсетілді. Осы фестивальдерде ол 34 жүлде иегері атанды, мысалы, Сан-Франциско халықаралық кинофестивалінің «Алтын қақпа» сыйлығы (1990), Арко Мадридтің эксперименталды кино апталығындағы «Primo Premio» (1994) және Оберхаузен халықаралық қысқаметражды кинофестивалінің бас жүлдесі (1998). Бүкіл өнер жолы үшін ол Австрия мемлекетінің (1994) және Төменгі Австрия провинциясының (1995) «Кино өнеріне арналған құрмет» сыйлығымен марапатталды. Фестиваль көрсетілімдерінен бөлек, Арнольдтың фильмдері Париждегі Кинотекада, Брюссельдегі Корольдік кинотекада, Лондондағы Ұлттық кинотеатрда, Сан-Франциско кинотекасында және Нью-Йорктегі MoMA кинотекасында көрсетілді. Арнольдтың туындылары Роттердамдағы Витте де Вит, Брюсселдегі Бозар, Лондондағы Барбикан өнер орталығы, Цюрихтің Кунстхаус және Гамбургер Кунстверейн сияқты музейлердегі көрмелерге де қосылды. Оның туындылары туралы эсселер мен терең сұхбаттар Afterimage, Film Quarterly, Frieze Magazine, Cahiers du Cinéma және Semiotiques сияқты бірнеше кино және өнер журналдарында, сондай-ақ каталогтар мен кітаптарда жарияланды, оның ішінде Мартин Жанданың «Мартин Арнольд – Gross Anatomies», Джеральд Мэтт пен Томас Миссгангтың «Мартин Арнольд – Deanimated», Скотт Макдональдтың «A Critical Cinema 3» және Жорж Помпиду орталығы үшін Жан Мишель Буурстың «L’Art du mouvement» кітаптары бар. Оның фильмдері мен инсталляциялық жұмыстарына жазылған сын-пікірлер The New York Times, The Village Voice, The Chicago Weekly Reader, L. A. Weekly, The Guardian, Le Monde, La Liberation және Die Neue Zürcher Zeitung сияқты көптеген газеттерде жарияланды.

Жеке өмір

Ол Висконсин университеті, Милуоки (1995), Сан-Франциско өнер институты (1996/97), Бард колледжі (2000/01), Бингемтон университеті (2004–2007) және КалАртс (2008) сияқты бірнеше американдық университеттерде және өнер мектептерінде оқытумен айналысты. Еуропада Арнольд Франкфурттағы Städelschule (1999), Прагадағы FAMU (2009/10) және Линцтегі өнер және дизайн университетінде (1998) қонақ профессор болып жұмыс істеді.