Кіріспе

Даррингтон – АҚШ-тың Вашингтон штатындағы Снохомиш округіне қарасты қала. Ол Саук және Солтүстік Форк Стиллагамиш өзендері құраған Солтүстік Каскад тауларындағы аңғарда орналасқан. Даррингтон жақын жерлермен 530 тас жолы арқылы байланысады, ол екі өзен бойымен батысқа қарай, 48 шақырым қашықтықтағы Арлингтон және Рокпорт қалаларына дейін созылады. 2010 жылғы халық санауы бойынша қаланың халқы 1347 адамды құрайды. Аймақтағы бейімдемегендердің қоныстануы 1891 жылы екі өзеннің арасындағы Скагит лагері орнында, Саук-Суиатл тайпасының дәстүрлі мекеніне жақын жерде басталды. 1880 жылдары алтын және басқа да минералдар іздеген кеншілер келді, бірақ олар тез арада Даррингтонның 20 ғасырдың көп бөлігінде басымдық танытқан орман шаруашылығымен ығыстырылды. Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы 1901 жылы қалаға қосымша желі салып, бірнеше жылдық өсуге мүмкіндік берді. Ұлы депрессия кезінде Даррингтонда Азаматтық консервациялық корпус лагері орналасты, ол жақын орналасқан Бейкер тауы ұлттық орманындағы жолдарды, жолдарды және өрттен қорғау инфрақұрылымын жақсартты. Солтүстік Каролинадан келген Аппалачи эмигранттарының бірнеше толқындары аймаққа келді, қаланың жыл сайынғы блюграсс фестивалі мен родеосында көрінетін мәдениетті қалыптастырды. Даррингтон 1945 жылы қала ретінде тіркелді, қала басшысы – кеңес үкіметі жүйесі бойынша басқарылады. Оның экономикасы орман шаруашылығынан туризмге, әсіресе тау жүру, тау шаруашылығы және балық аулау сияқты көңіл көтеруге қарай өтті, себебі қала Бейкер-Снокуолми ұлттық орманына жақын орналасқан. Даррингтон аймағы теңіз деңгейінен 169 метр биіктікте жатыр және Пьюджет Саунд жазықтарына қарағанда едәуір көп жауын-шашын мен қар жауады.

Тарихқа дейінгі кезең және ертедегі зерттеулер

Жоғары Стиллагуамиш және Саук аңғарлары, Саук, Суиатл және Уайт Чак өзендерінде орналасқан, тарихи түрде әртүрлі Жергілікті американдық жағалау Салиш тайпаларының мекені болған, оларға Стиллагуамиш, Саук Суиатл және Жоғарғы Скагит кірген. Саук Суиатл қазіргі Даррингтонның жанындағы ауыл мен зират орнын сақтап келген, ал Скагит Стиллагуамиш пен Саук өзендері арасындағы жазықты каноэлерді құрлықпен тасымалдау үшін порт ретінде пайдаланған. «Кудсл Кудсл» немесе «Кудс ал каид» деп аталған бұл порт Шығыс Вашингтоннан Пуджет Саунд жағалауына және кері саяхаттайтын саяхатшылар үшін де транзиттік пункт ретінде қолданылған. Бұл аймақ Пьюджет Саунд жағалауындағы қалалардан келген ертедегі саяхатшылар мен зерттеушілер үшін «Бёрн» немесе «Саук Портажы» деп белгілі болған. Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының теміржол зерттеушілерінің тобы 1870 жылы қазіргі Даррингтонға Каскадтарды Челан көліне дейін кесіп өтетін теміржолдың мүмкін болатын бағытын жоспарлау үшін келді, бірақ ақырында оңтүстікке қарайғы Стампид өтегін таңдады. Солтүстік Стиллагуамиш аңғары алғашқы қоныс аударушылардың арасында «Аштық» деп аталды, олар жалғыз және аймақтың жағдайларына дайын емес күйде келді, нәтижесінде бірнеше қиын қыстар болды. Аңғардың қоныс аударушылары аймаққа жіберген әскерлер Саук Суиатл тайпасын жерден қууға әрекеттенді, бірақ бұл орын алмады, себебі қоныс аударушылардың Саук Суиатл тайпасы қауіпті және оларға шабуыл жасады деген мәлімдемесі негізсіз деп танылды. Кейін тайпа Саук өзенінің шығыс жағындағы жерлерін тіркеу үшін зерттеушілерді жалдады, бұл жерлер қазіргі уақытта олардың үнді резервациясын құрайды. 1889 жылы Монте-Кристо аймағында алтын мен басқа да құнды минералдардың табылуы Солтүстік Каскадтарға кеншілерді тартты және айналасындағы аңғарлардың дамуына серпін берді. 1891 жылы Саук өзенінің бойындағы Монте-Кристоны Саук Прери және Скагит өзеніндегі Саук Сити елді мекенімен байланыстыратын 45 мильдік (72 км) вагон жолы салынды, ол кейіннен қазіргі Таулық айналма жолының бір бөлігіне айналды. Бұл жол тек үш жыл бойы пайдаланылды, содан кейін оны оңтүстікке қарайғы Эверетт және Монте-Кристо теміржолы алмастырды. Сол кезге дейін қазіргі Даррингтон орналасқан Саук Прериясы кеншілер үшін түнгі тоқтау орны болды. Жақын жерлердегі аймақтарды кеншілер зерттеді, олар аңғардың төңірегіндегі жоталарда, соның ішінде Голд-Хиллдегі жүзден астам жер учаскесіне иелік құқығын алды.

Құрылуы мен алғашқы дамуы

Саук Прери лагері 1888-1891 жылдар аралығында құрылған бірнеше шаруашылықтардың төңірегінде "Портаж" деп аталған елді мекенге айналды. 1891 жылдың шілдесінде пошта бөлімі құрылар алдында бірнеше пионер тұрғындар атауды дауысқа салды. Дауыс беру нәтижесінде екі нұсқа тең болды: Портаж (кейбір деректерде Норма) және Даррингтон – отарлаушы В. В. Кристофердің анасының туған кездегі есімі. Кейбір мәліметтерге сәйкес, бастапқы атау "Баррингтон" болуы керек еді, бірақ Пошта бөлімінің қателігі немесе қала тұрғындарының ықыласымен "dare" сөзіне ұқсас болу үшін өзгертілді. Онжылдықтың соңына қарай қалада мектеп, дүкен, қонақ үй және Фред Олдс атты пошта бастығы пайда болды, оның жылқысы Уайтхорс тауына ат қойылғанға себепкер болды. Темір жол салынысынан кейін бірнеше ағаш кесу фабрикалары мен басқа да ағаш өңдеу кәсіпорындары ашылды, ал айналағы аймақтағы кен байлықтары азайды. Сиэтлдегі вице-консул Кинжиро Хаяши жасаған есеп Жапония елшісіне және штат үкіметіне жіберілді. Компания, жапон жұмысшыларын қайтаруға тырысса, наразылар Даррингтондағы фабриканы және басқа да мүліктерін өртеп жіберуге уәде бергеннен кейін сотқа шағымдану туралы өтініш берді. Өтініш қабылданбады, бірақ қала тұрғындары принц Фушими Хироясудың Сиэтлге келгенінен кейін бір аптадан соң 20 жапон жұмысшысына фабрикаға оралуға рұқсат берді.

ХХ ғасырдың басында

Даррингтон тұрғындары алкоголь сатуға тыйым салу және қаладағы салондарды жабу жоспарына қарсылық көрсетті. Алкоголь сатуды жалғастыру үшін Даррингтонды төртінші класс қаласы ретінде тіркеу үшін петиция жинады, бірақ U.S. Lumber және бірнеше қоғамдық қайраткерлердің наразылығынан кейін бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1910 жылдың 5 шілдесінде қала 46–35 дауыспен «алкогольге рұқсат етілген» мәртебесін сақтап қалуға дауыс берді, бірақ сол күні округ бойынша өткен референдум тыйым салуды қолдады. 1920 жылдардың басында қала едәуір өсті, жаңа арзандықтар (sawmills) көбірек тұрғындар мен кәсіпкерлерді тартты. Солтүстік Стиллагамиш өзені бойындағы ат жолы (қазір 530 мемлекеттік тас жолының бөлігі) жақсартылды. Жергілікті жақсарту клубы өрт сөндіру бөлімін, қалалық сумен жабдықтауды және электр қуатын ұйымдастырды. 1922 жылы Standard Oil компаниясы аймаққа қызмет ету үшін қосымша жанармай бекетін салды, сонымен қатар, бірден дилижанс (stagecoach) қызметі де басталды. Даррингтон 1923 жылы алғашқы кинотеатрын, 1925 жылы орта мектебін және пайдаланылмаған теміржол вагонын алмастырған арнайы салынған түрмені алды. Оның жобаларының бірі – Дарингтон мен Гранит-Фолс арасындағы рейнджерлік станцияларды байланыстырып, Каскад тауларының шетін орман шаруашылығы мен демалыс үшін ашқан Mountain Loop Highway болды. Лагерьде Солтүстік Каролинадан келген Аппалачи эмигранттарының бірінші толқыны жұмыс істеді, олар ақырында қала халқының көп бөлігін құрады. Даррингтон лагерінің жұмыскерлері тау шаңғысы трассалары, шаңғымен сырғанау жолдары және шаңғыдан секіру трамплинімен жабдықталған екі қысқы спорт аймағын құруға да көмектесті. Works Progress Administration, тағы бір федералдық жұмыс бағдарламасы, 1936 жылы қаланың тығыз болған орта мектебін жаңартуға қаражат бөлді.

Ағаштарды жинау және олардың азаюы

Даррингтон 1945 жылы 600 тұрғыны бар елді мекенге жетті және 1945 жылғы 15 қазанда 96–60 дауыспен мақұлданғаннан кейін төртінші санаттағы қала ретінде ресми тіркелді. 1952 жылы қала түрлі әлеуметтік шаралар үшін арналған қоғамдық орталықты және 1200 орындық жалпы спорт залын салды. 1958 жылы қаланың екі шетінде жаңа орта мектеп пен муниципалды әуежай ашылды. Аудандағы ірі ағаш қорына ие теміржол компаниялары 1960-шы жылдары кете бастады, бұл тәуелсіз "жиппо" ағаш кесушілерінің пайда болуына әкелді. Олар аймақтық қағаз фабрикаларымен келісімшарт бойынша тасталған ағаштарды жинап, қайта өңдеді. 1960 жылдардың соңында Kennecott компаниясы жоспарлаған Miners Ridge-тегі ашық карьерді экологиялық белсенділер мен жергілікті саясаткерлердің араласуымен тоқтатуға қол жеткізілді. Northern Pacific 1960 жылдары Даррингтон аймағына жолаушылар пойызын тоқтатты және 1967 жылы жолаушылар депосы бұзылды. Теміржол жолы ақыры 1990 жылы тоқтатылды, ал оның құқығын округ пойыз жолынан велосипед жолына айналдыру үшін сатып алды. "Жиппо" операцияларының орнына Summit Timber атты шағын жергілікті ағаш компаниясы келді, ол Даррингтондағы ең ірі пилораманы – қазіргі Hampton пилорамасын сатып алды. Даррингтон мен айналасындағы бірнеше кіші пилорамалар, оның ішінде кедр шайкесі шығаратын төрт пилорама 1960 жылдары жабылып, халық санының одан әрі азаюына себеп болды. Аймақтың ағаш өнеркәсібіне 1980 және 1990 жылдары қауіп төнген және жоғалуға жақын түрлердің, соның ішінде солтүстік дақылды балықшының таулы мекендерін қорғау мақсатында федералды жерлерде ағаш кесуге қатаң шектеулер қойылды, бұл да кері әсер етті. Оған жауап ретінде Summit жеке меншік орманды және Вашингтон штатының Табиғи ресурстар департаменті басқаратын жерлерді өңдеуге көшті, қаланың ең ірі жұмыс берушісі ретіндегі позициясын сақтап қалды. Ағаш өнеркәсібіндегі жұмыс орындарының жоғалуы жергілікті наразылықтарға әкелді, бұл 1990 жылдары Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы ағаш кесу қауымдастықтарында болған "ағаш соғыстарының" бір бөлігі болды.

Туристік экономика және заманауи Даррингтон

Қалалық әкімдік Даррингтон экономикасын әртараптандыруға және туризмді баламалы сала ретінде дамытуға тырысты, жаңа фестивальдер ұйымдастырып, қазіргі көкшөп фестивалі мен родеосын насихаттады. 1970 жылдары ауылдық сипатын сақтау үшін жерді пайдалануға қатаң бақылау қойды, бұл 2002 жылға дейін жаңа құрылыстарға рұқсат бермеді. Кейін Даррингтон Эверетт және Мэрисвиллде жұмыс істейтін тұрғындар үшін жатақ ауданына айналды. 1990 жылы тұрғындардың наразылығы қалалық әкімдікті 400 орындық, минималды қауіпсіздік шаралары бар түрмедегі жұмыс лагерін салу жоспарынан бас тартуға мәжбүр етті. 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басында болған бірнеше ірі су тасқыны өзендер бойындағы мүліктерге зиян келтірді; 2003 жылы су тасқыны Таулық айналма жолының бір бөлігін шайып кетті. Жол 2008 жылға дейін қалпына келтірілмеді, бұл Даррингтонға шамамен 750 000 доллар туристік кіріс шығынын келтірді және бірнеше кәсіпорынды жабуға мәжбүр етті. Даррингтонның негізгі ағаш өңдеу зауыты 2011 жылы Ұлы дағдарыстың салдары мен сұраныстың төмендеуін себепке келтіріп, 67 жұмысшыны жұмыстан босатты. Қалалық әкімдік 1,6 миллион долларлық шағын бюджетпен мемлекеттен бірнеше грант алып, су жүйесін жаңартуға және дағдарыс кезінде көшелерді жөндеуге жұмсады. 2014 жылдың 22 наурызында Даррингтоннан батысқа қарай 19 шақырым жердегі Осо маңындағы төбеде болған ірі балшық сығасы ондаған үйлерді және 530-шы мемлекеттік тас жолының бір бөлігін қиратты, Арлингтон мен Даррингтон арасындағы тікелей байланысты екі айға үзіп тастады. Осы апаттан 43 адам қаза тауып, АҚШ тарихындағы ең қасіретті жер сілкінісі және 1980 жылы Сент-Хеленс тауының атқылауынан бері штат тарихындағы ең қасіретті табиғи апатқа айналды. Даррингтон апаттан сақтау жұмыскерлері мен жабдықтарының негізгі шоғырланған жері болды; қоғамдық орталық зардап шеккендерге арналған төтенше баспана ретінде, ал родео алаңы жануарларға баспана және жұмысшыларға тұруға жағдай жасады. 530-шы мемлекеттік тас жолы маусымның басында ішінара қайта ашылды, ал қыркүйекте толыққанды жаңа жол пайдалануға берілді. 20 мемлекеттік тас жолы арқылы ұзақ айналудан туындаған жергілікті кәсіпорындардың қосымша шығындары Шағын бизнес әкімшілігінен алынған төмен пайыздық несиелермен және қалпына келтіру қорымен, соның ішінде 9,5 миллион доллар жеке қайырымдылықпен өтелді. Даррингтонның туризм индустриясы мемлекеттік қаржыландырылатын жарнамалық кампания алды, бұл жергілікті іс-шараларға кіріс пен келушілер ағынын апатқа дейінгі деңгейде ұстап тұрды. Штат үкіметі, Экономикалық альянс Снохомиш округі және Вашингтон мемлекеттік университеті бірлесіп 65 миллион долларлық экономикалық қалпына келтіру жоспарын жасады, ол 2016 жылы іске қосылды.

География

Даррингтон Батыс Вашингтондағы Снохомиш округінің солтүстік-шығыс бөлігінде, Скагит округінің шекарасынан оңтүстікке қарай орналасқан. Ол ең жақын қала Арлингтоннан шығысқа қарай 28 миль (45 км) және Сиэтлден солтүстік-шығысқа қарай 74 миль (119 км) қашықтықта жатыр. АҚШ халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 1,67 шаршы миль (4 км2), оның ішінде 1,65 шаршы миль (4 км2) құрлық және 0,02 шаршы миль (0 км2) су. Даррингтон батыста Солтүстік Стиллагуамиш өзені мен шығыста Саук өзені арасындағы жазықта орналасқан. Бұл жазық Глейшер шыңының бірнеше атқылауларынан пайда болған лахар шөгінділерінен құралған, ол оңтүстік-шығысқа қарай 40 км қашықтықта орналасқан. Аймақ әлі де вулканның лахар қауіпті аймағында және 500 жылдан аз бұрын үлкен жер сілкінісін тудырған жарық сызығында жатыр. Даррингтон аймағындағы топырақ негізінен мұздық құмдары мен қиыршықтарынан тұрады, онда алтын, күміс, мыс, қорғасын, мырыш, антимон, сынап және темір сияқты әртүрлі минералдық кендер кездеседі.

Климат

Даррингтонның жалпы климаты Пьюгет саунд төмендіктері мен Каскад етегіндегі климатқа ұқсас, жазда құрғақ, ал қыста жұмсақ, жаңбырлы болады, бұл Тынық мұхитының теңіздік әсерімен реттеледі. Даррингтон температурасы Эверетт пен округтың басқа да жағалау қалаларынан шамамен ерекшеленеді, қысы суық, жазы ыстық болады. Таулы аймақта орналасқандықтан, Даррингтон окрустың басқа қалаларына қарағанда көбірек қар жауады, 1911 жылдан бері жылына орташа есеппен 10-15 күн қар жауады. Даррингтон – Снохомиш округындағы үшінші кішкентай қала, Вудвей мен Индекстен халқы жөнінен алда, 2020 жылғы халық санауы бойынша 1462 адам тұрады. Тарихи тұрғыдан алғанда, Даррингтон аймағының халқы 20 ғасырдың басында, аймақта орман шаруашылығының өркендеген кезінде шамамен 3500-4000 адамға жеткен, сондай-ақ скандинавиялық және Батыс Еуропалық иммигранттарды тартқан. 1940-1950 жылдары қалаға Солтүстік Каролинадан (әсіресе Сильва аймағынан) келген Аппалачи халқы көптеп қоныстанды, олардың отбасылары Даррингтон аймағында қалып, дәстүрлер мен жергілікті мәдениетке әсер етіп келеді. Қала халқы 1960 жылдан бері салыстырмалы түрде тұрақты, 1990 жылға қарай 230 тұрғынға азайды, бірақ содан бері қайта өсті. Даррингтонда негізінен жеке үйлер бар, 2010 жылы тек 36 көппәтерлі үй тіркелген. 2012 жылғы АҚШ халық санағы бюросының мәліметі бойынша, Даррингтонның орташа отбасылық табысы 60 750 доллар, ал жан басына шаққандағы табысы 18 047 доллар, бұл Вашингтон штатындағы 281 ауданның ішінде 227-орынды белгілейді. Отбасылардың 16,7 пайызы және жалпы халықтың 20,9 пайызы кедейлік шегінен төмен тұрады, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 24 пайызы және 65 жастан асқандардың 8,9 пайызы.

2010 жылғы санақ

2010 жылғы АҚШ халық санағы бойынша қалада 1347 адам, 567 шаруашылық және 349 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 644 тұрғын үй бірлігін құрады, орташа тығыздық 92,4% болды. Қаланың нәсілдік құрамында 92,4% ақ нәсілді, 2,4% американдық индейлер, 0,4% азиялықтар, 0,5% басқа нәсілдер және 4,2% екі немесе одан көп нәсілді адамдар бар еді. Кез келген нәсілге жататын испан және латын американдықтары халықтың 3,2 пайызын құрады. 567 шаруашылықтың 30,9 пайызында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 44,8 пайызы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 9,5 пайызында күйеуі жоқ әйелдер, 7,2 пайызында әйелі жоқ ерлер және 38,4 пайызы отбасы емес шаруашылықтар еді. Барлық шаруашылықтардың 32,6 пайызы жеке адамдардан тұрды, ал 13,1 пайызында 65 жастан асқан жалғыз тұратын адамдар болды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,37 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,96 адамды құрады. 473 шаруашылықтың 30,9 пайызында 18 жасқа дейінгі балалар тұрды, 49 пайызы бірге тұратын некедегі жұбайлар, 8,7 пайызында күйеуі жоқ әйелдер және 38,1 пайызы отбасы емес шаруашылықтар еді. Барлық шаруашылықтардың 31,7 пайызы жеке адамдардан тұрды, ал 14,6 пайызында 65 жастан асқан жалғыз тұратын адамдар болды. Шаруашылықтың орташа мөлшері 2,40 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 3,08 адамды құрады. Бұл Снохомиш округіндегі екі қаланың бірі, екіншісі – Индекс, округтегі Даррингтоннан халық саны аз жалғыз құрылған елді мекен. Бес қалалық кеңес мүшесі айына екі рет кездесіп, қала әкімімен бірге төрт жылдық мерзімге сайланады. Қазіргі әкім, ағаш кесетін зауыттың иесі және бұрынғы кеңес мүшесі Дэн Ранкин 2011 жылы сайланды және екі рет қайта сайланды. Қалалық үкімет қоғамдық қауіпсіздік, қоғамдық жұмыстар, әкімшілік, саябақтар мен демалыс аймақтарын басқарады, сондай-ақ қалалық әуежайды және коммуналдық қызметтерге келісімшарттарды жүзеге асырады. Әкім мен қалалық кеңес кеңсе меңгерушісін және түрлі мемлекеттік департаменттердің басшыларын тағайындайды. Қалада сондай-ақ 1990 жылы салынған және 2008 жылы кеңейтілген қалалық әкімшілік кешенінде орналасқан Sno Isle кітапханалар жүйесінің филиалы бар. Қалаға поштаны үйге жеткізіп беру қызметі жоқ, сондықтан тұрғындар жергілікті пошта бөлімінен пайдалануға тиіс. Федералдық деңгейде Даррингтон 8-ші округтік сайлау округінің бөлігі болып табылады, ол Снохомиш, Кинг және Пирс округтерінің шығыс бөліктерін, сондай-ақ Челан және Киттитас округтерінің барлық аумағын қамтиды. 2022 жылға дейін қала 1-ші округтік сайлау округінің бөлігі болды. Штаттық деңгейде Даррингтон 39-шы заңнамалық округті Стивенс көлі, Гранит Фоллз және шығыс Скагит округімен бөліседі. Қала Эверетт және Стивенс көлінің солтүстігіндегі округтің көп бөлігін қамтитын Снохомиш округтік кеңесінің 1-ші округінде орналасқан. Снохомиш округінің сайлауларында Демократиялық партия басымдыққа ие болғанымен, Даррингтон әдетте республикалық кандидаттарды қолдады. 2016 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Даррингтон Снохомиш округінде республикалық Дональд Трамп үшін дауыстардың ең жоғары пайызын (61%) көрсетті, демократ Хилари Клинтон үшін 33% дауыс берілді, ол округті жеңіп алды. Сол жылы өткен губернатор сайлауында Даррингтон сайлаушыларының 59 пайызы демократ Джей Инслиге қарағанда республикалық Билл Брайантты артық көрді, ол қайта сайланды. Дегенмен, кейбір демократтар Даррингтонда сәттілікке жетті. 2012 жылғы президенттік сайлауда Барак Обама қалада дауыстардың 52 пайызын жеңіп алды. Солтүстік Каролинадан, әсіресе Сильва аймағынан келген эмигранттардың ұрпақтары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Даррингтон аймағындағы көптеген дәстүрлер мен әдет-ғұрыптарды қалыптастырды. Қала тұрғындары жерлеу рәсімдері мен қайырымдылық шараларын өткізеді, оларға әдетте қала халқының төрттен бір бөлігі қатысады. Даррингтонда волонтерлік қызметтерге де үлкен мән беріледі, кейде қалалық қызметтердің орнына оларға сүйенуге болады.

Іс-шаралар мен мерекелер

Даррингтонда қаладан батысқа қарай 5 км жерде орналасқан қоғамдық іс-шаралар кешені мен паркі бар, онда жыл сайын бірнеше іс-шаралар өткізіледі, соның ішінде родео және блюграсс фестивалі. Даррингтонның ағаш сауыты родеосы 1964 жылы басталды және әдетте маусым айының соңында екі күндік жарыста мыңнан астам көрерменді тартады. 2013 жылы тексеру барысында алаңның трибуналары қауіпсіз емес деп табылған соң, родео тоқтатылды, бірақ мемлекеттік гранттармен қаржыландырылған 25 000 долларлық жөндеу келесі жылы қайта бастауға мүмкіндік берді. Timberbowl Rodeo 1946 жылдан 1967 жылға дейін жыл сайын маусым айының соңында өткізілетін бұрынғы фестивальдің атымен аталған, онда түрлі орман шаруашылығымен байланысты іс-шаралар мен жарыстар, сондай-ақ қалалық шеру өткізілген. Даррингтон Bluegrass фестивалі әр шілдеде үш күн бойы өткізіледі және 1977 жылы осы аймаққа көшіп келген Аппалачи тауларының ұрпақтары бастаған. Фестиваль шамамен 10 000 адамды тартады, оның ішінде көршілес кемпингті пайдаланатын және бірлескен музыкалық сессияларға қатысатын келушілер де бар. Билл Монро, Гибсон ағайындылары және Rural Delivery сияқты танымал блюграсс топтары Даррингтонның Уайтхорс Маунтин Амфитеатрында өнер көрсеткен. 2006 жылдан 2019 жылға дейін амфитеатрда тамыздың басында Summer Meltdown джем фестивалі өтті, ол түрлі музыкалық топтарды тартты. Төрт күндік шараға әдетте 4000 келуші және 40 өнер иесі қатысты, сондай-ақ кемпинг аумағында орнатылған көркем туындылар да болды. 2020 жылы COVID-19 пандемиясының салдарынан екі фестиваль де өткізілмеді. Қалада мамыр айының соңында Даррингтон күні, 4 шілдедегі шеру және шілдедегі көше жәрмеңкесі сияқты тағы бірнеше жыл сайынғы іс-шаралар өтеді. Даррингтон 1990 жылдары туризмге негізделген экономикаға өту кезеңінде жыл сайынғы жабайы гүлдер фестивалі мен христиан музыка фестивалін өткізген.

Саябақтар мен демалыс

Даррингтон Бейкер-Снокуалми ұлттық орманмен қоршалған және АҚШ Орман шаруашылығы қызметінің бөлімшесі – Даррингтон рейнджерлік округінің бас кеңсесі болып табылады. Аймаққа үш арнайы жабайы аймақ – Глейшер Пик, Генри М. Джексон және Боулдер Ривер кіреді, сондай-ақ тау велосипедтерімен және атпен жүруге арналған 483 км-ден астам (300 миль) жаяу және таулы жолдар бар. Даррингтонда бірнеше кемпингтер, жол бойындағы демалыс аймақтары, балық аулау орындары және Саук және Суиттл өзендеріндегі таулы рафтинг трассалары орналасқан. Таулық айналма жолы Даррингтонды түрлі көркем аймақтармен байланыстырады, оның ішінде құстарды бақылауға арналған орындар мен Тынық мұхиттың қырлы жол жүйесі де бар. Қала әкімдігі Даррингтонда бірнеше кішкентай саябақтарды ұстап тұрады, олардың жалпы ауданы ашық кеңістіктерді құрайды. Олд Скул паркі Уайтхорс тауына қарап тұр және беседкасы, ойын алаңы, скейт-паркі және велосипедтерге арналған сорғы трегі бар. Гарольд Энглс паркінде диск-гольф алаңы мен газон бар, ал Нельс Брусеф еске алу бағында тарихи экспонаттар мен рододендрон бақшасы орналасқан. Снохомиш округі үкіметі Whitehorse Community Park-қа иелік етеді және оны басқарады, онда 2007 жылы ашылған қаланың солтүстігіндегі бірнеше бейсбол және софтбол алаңдары бар. Даррингтон штаттағы тұрақты садақ ату полигоны бар жалғыз қала, ол Ұлттық далалық садақ ату қауымдастығы ұйымдастыратын іс-шараларды үнемі өткізетін үш полигонның бірі. Қалада 1954 жылы салынған қоғамдық орталық та бар, ол әдетте спорт залы және жиналатын орын ретінде пайдаланылады. Даррингтон рейнджерлік округінде тарихи орындардың ұлттық тізіліміне (NRHP) енген төрт құрылым бар. Даррингтондағы рейнджерлік станция 1991 жылы, ал Үш саусақ, Шахташылар қырқасы және Грин-Маунтиндегі өрт күзет орындары 1987 және 1988 жылдары тізімге енгізілді.

Білім

Даррингтон мектеп ауданында 2016–17 оқу жылында 414 оқушы білім алатын екі мемлекеттік мектеп бар. Онда 31 мұғалім мен әкімшілік қызметкер, сондай-ақ 50 басқа да қызметкер жұмыс істейді. Аудан негізінен Даррингтон қаласын және Осодан шығысқа қарайғы аймақтарды, сонымен қатар Скагит округінің Саук-Суиатл үндістер резервациясына жақын жерлерді қамтиды. Қаланың бастауыш мектебі, балабақшадан сегізінші сыныпқа дейін білім береді, 1990 жылы ашылды және аумағын жоғары мектеппен бөліседі. Мектептің талисманы – Даррингтон Loggers, қаланың тарихи негізгі кәсібінің құрметіне аталған. Loggers командалары 1950-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдары түрлі спорт түрлерінен штаттағы чемпионаттарды жеңіп алған.

Көлік

Даррингтон 530 мемлекеттік тас жолы бойында орналасқан, ол Арлингтонға батысқа қарай 28 миль (45 км) және Рокпорттағы 20 мемлекеттік тас жолына солтүстікке қарай жетеді. Күн сайын автожол қаланың батысынан шамамен 3300 көлік, ал солтүстігінен Саук-Суиатл қорығына қарай 2300 көлік өткізіледі. Даррингтонда тағы бір автомобиль жолы бар – Маунтин-Лұп тас жолы. Бұл көрікті жол Каскад таулары арқылы оңтүстікке қарай 54 миль (87 км) және Гранит-Фоллсқа батысқа қарай созылады. Қыс айларында жабылады және 14 миль (23 км) ұзындығындағы топырақ және қиыршық тас жол бөлігінің болуына байланысты коммерциялық көліктерге жарамсыз деп есептеледі. Аймаққа Снохомиш окруғының көп бөлігі үшін негізгі қоғамдық көлік қызметін ұсынатын Community Transit та қызмет көрсетеді. 230-шы бағыт Даррингтонды Осо, Арлингтон және жұмыс уақытында Смоки-Пойнттағы транзиттік орталықпен күніне екі рет байланыстырады. Саук-Суиатл үнді тайпасы Даррингтон, олардың қорығы және Бетон қаласына қызмет көрсететін автобус бағытын басқарады. Бұл бағыт 2016 жылы мемлекеттік және федералдық үкіметтерден алған гранттар арқасында іске қосылды және күніне алты рет жүйтіп тұрады. Жайлы жолдарда серуендеушілер, велосипедшілер және атпен жүретіндер үшін арналған демалыс жолы – Уайтхорс жолы, округ әкімдігі тарапынан Даррингтонды Арлингтонмен байланыстыру үшін салынып жатыр. Ол 1901 жылы Солтүстік Тынық мұхиты компаниясы салған маршрут бойынша жүреді, ол 1993 жылы округке сатылды. Қала әкімдігінің қарауында Darrington Municipal Airport деп аталатын шағын әуежай бар, онда жалпы авиация және басқа да іс-шаралар үшін жарамды бір тас төселген ұшу-қону жолағы бар.

Коммуналдық қызметтер

Даррингтон тұрғындары мен кәсіпорындары үшін электр қуатын Снохомиш округінің барлық тұрғындарына қызмет көрсететін тұтынушыларға тиесілі қоғамдық коммуналдық қызмет көрсету орталығы (PUD) қамтамасыз етеді. Хэмптон зауыты Даррингтондағы шағын биомассалық когенерациялық станцияны басқарады, ол Hampton Lumber аралығынан алынған ағаш өртеу арқылы бу күшінен электр энергиясын өндіреді. 7 МВт қуаттылығы бар станция 2006 жылы орнатылды, ал National Energy Systems Company (NESCO) компаниясының 20 МВт дейін қуат өндіретін ұқсас станция салу туралы бұрынғы ұсынысы қабылданбады. 2004 жылы NESCO ұсынысы ауаның ластануы және жақын орналасқан Ұлттық орман жерлерінің экологиялық құлдырауы туралы жергілікті халықтың алаңдаушылығына байланысты кері тартылды. Қалада табиғи газ қызметі жоқ және ғимараттарды жылыту үшін ағаштан отын жағатын пештерге сүйенеді, олардың кейбіреулерін ауа сапасына тигізетін әсеріне байланысты Пьюджет Саунд Таза Ауа Агенттігі ауыстырды. Ziply Fiber – Даррингтонда интернет және телефон қызметін ұсынатын жалғыз құрлықтағы провайдер, ол 530 мемлекеттік тас жолы бойында салынған оптикалық талшықты кабельді пайдаланады. Мемлекеттік үкімет 2022 жылы Даррингтонды қоса алғанда, Снохомиш округінің солтүстігінде кеңжолақты және талшықты желіні жақсарту үшін 16,5 миллион доллар көлемінде грант берді. 2017 жылы жергілікті тұрғындар аймақта кеңжолақты қызметтің жетіспеушілігін шешу үшін коммерциялық емес интернет-провайдер құрды. Қалалық әкімдік 534 нысанға екі құдықтан сумен жабдықтау және суды тазарту қызметін ұсынады. Даррингтон – Снохомиш округіндегі муниципалды кәріз жүйесі жоқ бірнеше шағын қауымдастықтың бірі, олар септик резервуарларына тәуелді. Қалалық әкімдік 1990 және 2000 жылдары бірнеше рет канализация жүйесін орнатуды қарастырды, бірақ жоспарлар 6,5 миллион долларлық құны (2000 жылы бағаланған) және тазарту станциясы үшін қажетті жерге байланысты тоқтап қалды. Қалада Skagit Regional Health басқаратын және бір дәрігер жұмыс істейтін медициналық клиника бар. Клиника 1958 жылы құрылған және Скагит жүйесіне енгенге дейін Cascade Valley ауруханасы басқарды. Қала бірнеше жыл бойы дәрігерсіз болды, әсіресе 1970 жылдардың басында медициналық көмектің көп бөлігін ұсыну үшін тіркелген медбикеге ауысты. Даррингтонның жалғыз дәріханасы 1917 жылы ашылды және иесі бизнесті сата алмағандықтан 2023 жылы жабылды. Ең жақын дәріхана Арлингтонда, 90 шақырымдық қашықтықта орналасқан.