Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер сэр Альфред Эдвард Пиз, 2-ші баронет (29 маусым 1857 – 27 сәуір 1939), британдық Либералдық партиясының саясаткері, 1885 жылдан 1902 жылға дейін Парламент палатасының депутаты болды және Британдық Шығыс Африканы, қазіргі Кенияны мекендеуді бастаушылардың бірі болған.
British politician
Sir Alfred Edward Pease, 2nd Baronet (29 June 1857 – 27 April 1939), was a British Liberal Party politician who sat in the House of Commons between 1885 and 1902 and who became a pioneer settler of British East Africa, now Kenya.
Ерте өмір
Альфред Пиз – Ұлыбританияда Дарлингтон Пиздері деп танылатын квакер өнеркәсіпшілер отбасының мүшесі. Ол Джозеф В. Пиздің 1-ші баронеті мен оның әйелі Мэри Фокстың үлкен ұлы болды. Оның кіші інісі пьерлік дәреже алды және Джозеф Альберт Пиз, 1-ші Гейнфорд бароны атанды. Альфред Тоттенхэмдегі Гроув Хаус мектебінде және Кембридждегі Тринити колледжінде оқыды.
Alfred Pease was a member of the family of Quaker industrialists, known in Britain as the Darlington Peases. He was the elder son of Joseph W. Pease, 1st Bt and his wife Mary Fox. His younger brother gained a peerage and became Joseph Albert Pease, 1st Baron Gainford. Alfred was educated at Grove House School, Tottenham, and at Trinity College, Cambridge.
Мансап
Ол өзінің еңбек жолын отбасылық банкте бастады, J. & J. W. Pease, кейіннен оның директоры және серігі болды. Ол Pease & Partners компаниясында ұқсас лауазымдарды атқарды, оның еншілес компаниялары көмір шахталарын, Ironstone кен орындарын, әк тас карьерлерін, сондай-ақ темір өндірісін, өңдеуін және құрылысын қамтыды. Өмірінің барысында ол Мидлсброу иеліктерінің басқарушы директоры, төраға орынбасары (1907) және төрағасы (1927) болды. 1885 жылдан 1892 жылға дейін Йорк округі үшін, ал 1897 жылдан 1902 жылға дейін Йоркширдің Кливленд бөлімшесі үшін парламентке сайланған екі либералды депутаттың бірі болды. Парламентте жұмыс істеген жылдары ол Йоркширдің Солтүстік округі бойынша әділет судьясы (J. P.) және алдерман, Кливленд бөлімшесі үшін лейтенант орынбасары, сондай-ақ Лондон қаласының лейтенанты болып тағайындалды. Ол Кливленд шығанағы жылқы қоғамын құрушы және президенті де болды. Пиз 1900 жылғы жалпы сайлаудан бұрын денсаулығының нашарлағанын айтқан, бірақ жергілікті либералдық қауымдастық оны сайлауға түсуге көндірді. Ол егер денсаулығы парламенттік сессияның соңына дейін қатысуға мүмкіндік бермесе, отставкаға кете алатыны туралы шарт қойды, және 1902 жылдың қыркүйегінде денсаулығының нашарлағанын айтып, қызметтен босатуды сұрады. Ол 1902 жылдың 21 қазанында Норстстед елімінің басқарушысы болып тағайындалған соң бұл сұранысын іске асырды. 1902 жылы отбасылық бизнестің сәтсіздікке ұшырауымен ол саяси мансабын аяқтады және қиын жағдайда Оңтүстік Африкаға жол ашатын жаңа мүмкіндік іздеді.
He began his career in the family bank, J. & J. W. Pease, of which he later became both a director and partner. He held similar positions in Pease & Partners, whose subsidiary interests embraced collieries, Ironstone mines, limestone quarries, as well as iron manufacturing, fabrication and construction. In the course of his years, he served as managing director, Vice Chairman (1907) and chairman (1927) of the Owners of the Middlesbrough Estate. From 1885 until 1892 he was one of the two Liberal Members of Parliament returned for York, and then from 1897 until 1902 the Cleveland division of Yorkshire. During his years in parliament, he served as a J. P. and Alderman for the North Riding of Yorkshire, a Deputy Lieutenant for Cleveland division, as well as being appointed to the Lieutenancy for the City of London He was also a founder and President of the Cleveland Bay Horse Society. Pease had apparently indicated that he was in declining health before the general election of 1900 but was pressed by his local Liberal Association to contest that election. He did so on condition that if his condition made it impossible for him to sit for the whole Parliament he would be allowed to resign, and by September 1902 he referred to ill health and asked to step down. He did so with the appointment as Steward of the Manor of Northstead on 21 October 1902. With the failure of the family business interests in 1902, he thus brought his political career to a close and amidst the wreckage sought out new opportunity, which was to take him to South Africa.
Африка
1903-1905 жылдар аралығында Пиз сол кездегі Трансвааль колониясы болған Барбертонда резидент-магистрат қызметін атқарды, бірақ кейін Оңтүстік Африкадағы Мпумаланга аймағынан континенттің екінші ұшына, Судан, Сомали және Солтүстік Сахараны зерттеу үшін көшті. Осы кезеңде ол саяхаттары мен тәжірибелерін жазуды жалғастырды, бұл әдеті 1893 жылғы «Бискра және Зибан оазистері», 1898 жылғы «Аңшылық естеліктері», «Баджер» (1898), «Шаруалар үшін жылқы шаруашылығы» (1902) және «Африкадағы саяхат және спорт» (1902), 1907 жылғы «Гроувтен Рейчел Гурни», «Эдвард Пиздің күнделіктері», 1914 жылғы «Арыстан кітабы» және 1922 жылғы «Эдмунд Лодердің естеліктері» сияқты еңбектерімен басталған еді. 1906 жылы ол қазіргі Найробидің оңтүстік-шығысында орналасқан Британдық Шығыс Африканың Атхи жазығында 100 мыңнан астам акр далалық жерді жалға алды. Ол онда страус шаруашылығын құрып, сол кезде Кенияның жоталарында көптеп кездесетін жануарларды аулады. Мачакос маңындағы Пиздің Китанга иелігі Уганда темір жолына жақын орналасқан, бұл сэр Альфредке сафарилердің алтын ғасырында аң аулаған танымал саяхатшыларды қабылдауға мүмкіндік берді. Осының нәтижесінде ол сол кезеңдегі көптеген жекелеген жазбаларда есімдері жиі кездеседі. 1909 жылы Пиздің меймандостығын көрген Теодор Рузвельт, Африкаға жасаған әйгілі саяхатының бастапқы кезеңінде ұлы Кермитпен бірге сэр Альфредті «өте жақсы атқа мінуші және мен көрген ең шебер аңшылардың бірі» деп сипаттады. 1909 жылы ол ірі жануарларды аулау мен атуды дамыту мақсатында құрылған Шикар клубының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды. Сэр Альфредтің жануарлар коллекциясынан үлгілер Дорман мұражайында сақталады. Пиз 1939 жылы 81 жасында қайтыс болды, ал оның үлкен ұлы Эдвард Пиз (1880–1963) барондық атағын мұраға алды. Ол қайтыс болғаннан кейін, атақ оның үшінші некесінен туған үлкен ұлы (Альфред) Винсент Пизге (1926–2008) өтті, ол баласыз дүниеден озды. 2008 жылы барондық сэр Альфредтің кіші ұлы, үшінші некесінен туған кіші ұлы Джозеф Гурни Пизге берілді, ол 5-ші барон атанды және қазіргі таңда осы атақтың иесі болып табылады.
Between 1903 and 1905, Pease served as a Resident Magistrate at Barberton in what was then the Transvaal Colony, but now Mpumalanga, in South Africa, before moving to the opposite end of the continent, to explore the Sudan, Somaliland, and the northern Sahara. During this time he continued to write of his travels and experiences; a habit that had begun with his "Biskra and Oases of the Zibans" (1893) and followed by "Hunting Reminiscences", (1898). "The Badger", (1898). "Horse Breeding for Farmers", (1902). and "Travels and Sport in Africa", (1902). "Rachel Gurney of the Grove", (1907). "The Diaries of Edward Pease", (1907). "The Book of the Lion", (1914) and "Memoir of Edmund Loder", (1922). In 1906, he leased more than of prairie land in the Athi Plains region of British East Africa, southeast of present day Nairobi. There he founded an ostrich ranch and hunted the game which was at that time plentiful on Kenya's high plateaus. The Pease property, Kitanga near Machakos was situated close to the Uganda Railway, and this enabled Sir Alfred to host a number of the famous travellers who hunted during the great age of safaris. As a result, he is mentioned in many of the personal accounts of the period. Theodore Roosevelt, who enjoyed Pease's hospitality in 1909, with his son Kermit, at the start of his world famous expedition to Africa, described Sir Alfred as 'a singularly good rider and one of the best game shots I have ever seen.' In 1909 he became one of the founder members of the Shikar Club formed to promote the activity of hunting and shooting Big Game animals. Specimens from Sir Alfred's animal collections can be seen at the Dorman Museum. Pease died aged 81 in 1939, and his eldest son, Edward Pease (1880–1963), succeeded to the baronetcy. When he died, the title passed to his elder son by his third marriage, (Alfred) Vincent Pease (1926–2008), who died without issue. The baronetcy then passed in 2008, to Sir Alfred's youngest son, being the younger son of the third marriage, Joseph Gurney Pease, who became the 5th Baronet and is the current holder of the title.
Отбасы
Пиз үш рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1880 жылы туысы Хелен Энн Фаулермен, сэр Роберт Фаулердің үшінші баласы, 1-ші баронетімен болған. Осы некеден екі ұл мен бір қыз дүниеге келді. Екінші рет 1912 жылы Лоре Марианна Сугнет де Монтманьиге үйленді, бірақ олардан бала болмады. 1922 жылы үшінші рет Эмили Элизабет Смитпен тұрмысқа шығып, тағы екі ұл мен екі қызға ие болды. Екінші ұлы, капитан Кристофер Йорк Пиз, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылы, 1918 жылдың 9 мамырында қаза тапты және Мазингарб коммуналық зират кеңейтіліміне жерленді. 1916 жылы Колдстрим гвардиясының лейтенанты Рональд Герберт Пайк Пиз, болашақта Дарингтон тармағынан шыққан туысы болды. Кристофер Пиз Йоркшир гусарларында қызмет еткен. Капитан Пиз өте ерте жаста, 31 жасында қайтыс болды. Кэтрин Рутледж Пиздің бірінші туысы болды және ол 1904 жылы Кенияда оны зиярат етті. Кейіннен ол күйеуімен бірге 1913 жылдан 1915 жылға дейін Пасха аралына Мана экспедициясын ұйымдастырды, сол кезде аралдың ескерткіштерін қазды және аралдың тарихын ауызша жинады. Оның күйеу баласы - крикетші Уолтер Медликотт.
Pease married three times. His first marriage in 1880, was to his first cousin, Helen Ann Fowler, third child of Sir Robert Fowler, 1st Baronet. The marriage produced two sons and a daughter. His second marriage, in 1912, was to Laure Marianne Sugnet de Montmagny and was childless. His last marriage, in 1922, was to Emily Elizabeth Smith and produced two more sons and two more daughters. The second son, Captain Christopher York Pease was killed in the last year of World War I, on 9 May 1918, and was buried in the Mazingarbe Communal Cemetery Extension. A cousin from what would become the Daryngton branch, Lt. Ronald Herbert Pike Pease of the Coldstream Guards, had already been killed in 1916. Christopher Pease was serving in the Yorkshire Hussars. Captain Pease was older than the norm and was 31 when he died. Katherine Routledge was a first cousin of Pease, and she visited him in Kenya in 1904. Later she and her husband led the Mana expedition to Easter Island from 1913 to 1915, during time which she carried out excavations of the island's monuments, and recorded oral history of the island's past. His son in law was the cricketer Walter Medlicott.