Джордж Лансбери: Өмір жолы мен реформаторлық қызметі

Кіріспе

Британдық саясаткер және реформатор (1859–1940)

Ол теміржолшы Джордж Лансбери мен Энн Лансберидің (құрметті аты Феррис) туған тоғыз баланың үшіншісі болды. Джордж ағаның жұмысы теміржол құрылысымен айналысатын бригадаларды бақылауды қамтиды; отбасы көшпенді өмір салған, ал тұрмыс жағдайлары қарапайым болды. Эссеші Рональд Блайт 1860-1870 жылдардағы Ист-Эндті «күшті ағылшындық» деп сипаттады. «Қою түтінмен қараңғыланған көшелер сауатсыз көпшілікке толы болды, олар құстың құлшынысымен тірі қалды». Лансбери жұмыспен араласып, Бетнал-Грин және Уайтчепель қалаларындағы мектептерге қатысты. Содан кейін ол бірқатар жұмыс істеді, оның ішінде үлкен ағасы Джеймспен серіктестікте көмір тасымалдаушы ретінде жұмыс істеді, көмір вагондарын тиеп түсірді. Бұл ауыр және қауіпті жұмыс болды, соның салдарынан кем дегенде бір рет өлімге жуық жағдайға тап болды. Жасөспірім және ерте жасында Лансбери Парламенттегі көрермендер галереясына жиі баратын, онда ол Гладстонның сол кездегі басты сыртқы саясат мәселесі – «Шығыс мәселесі» туралы көптеген сөздерін тыңдап, есте сақтады. Ол 1878 жылғы 24 ақпанда Хайд-парктегі бейбіт жиыннан кейін Гладстонның үйінің жанында болған тәртіпсіздіктерге куә болды. Шепардтың жазуынша, Гладстонның либерализмі, еркіндік, бостандық және қоғамдық мүдделерді жариялау «жас Лансберидің санасында өшпес із қалдырған керемет қоспа» болды. Джордж Лансбери ағасы 1875 жылы қайтыс болды. Сол жылы жас Джордж он төрт жасар Элизабет Брайнмен танысты, оның әкесі Исаак Брайн жергілікті ағаш кесетін зауыттың иесі болды. Жұбайлар 1880 жылы Уайтчепель шіркеуінде үйленді, онда пастор Дж. Франклин Кито Лансберидің рухани жетекшісі және кеңесшісі болды. 1890 жылдардағы шіркеуден уақытша бас тарту кезеңінен басқа, Лансбери өмірінің соңына дейін адал англикан болып қалды.

Австралия

1881 жылы Лансбери үш адамды жұмысқа алған теміржол мердігері болды және әйелі Элизабетпен және он екі баласының біріншісі, жаңа туған Бессимен Уайтчепелде тұрды; 1882 жылы тағы бір қызы, Энни дүниеге келді. Отбасының жағдайын жақсартуды көздеген Лансбери олардың гүлденуіне ең жақсы мүмкіндік Австралияға көшіп бару екеніне шешім келдірді. Квинсленд штатының Лондон агенті шексіз мүмкіндіктерге толы, барлығына жұмыс бар жер ретінде суреттеді; осы қызықты перспективаға қызыққан Лансбери мен Бесси қажетті сапар ақысын жинап, 1884 жылдың мамырында балаларымен бірге Брисбенге аттанды. Сапар барысында отбасы ауру-сырқап, қиындықтарға тап болды және қауіп-қатерге ұшырады; бірде кеме муссон кезінде апатқа ұялауға жақын болды. Содан кейін ол шамамен 80 шақырым жердегі фермада жұмыс істеуге келісім жасады, бірақ келген соң жұмыс берушісінің тұрмыс жағдайы мен еңбек шарты туралы оны жаңылыстырғанын білді. Лансбери келісімшарттан босатылғанша, Лансбери отбасы бірнеше ай бойы өте жағдайсыз өмір сүрді. Брисбенге оралғаннан кейін ол жаңа салынған Брисбен крикет алаңында жұмыс істеді. Ойынға деген құштарлығынан, келіп тұратын ағылшын командасының ойынын көруге үміттенеді, бірақ Лансберидің өмірбаяуын жазған Раймонд Постгейт атап өткендей, "крикет көру жұмысшы үшін ләззат емес екенін білді". Австралиядан оралғаннан кейін көп ұзамай Либералдық партияға қосылған Лансбери алдымен округ хатшысы, содан кейін Боу және Бромли Либералдық және Радикалдық қауымдастығының бас хатшысы болды. Оның тиімді науқандық шеберлігін жетекші либералдар, соның ішінде Уайтчепелдің либералдық депутаты Самуэль Монтегю байқады, ол жас белсендіні 1885 жылғы жалпы сайлауда өзінің агенті болуға көндірді. Лансберидің осы сайлау науқанын басқаруы Монтегюді оны парламентке сайлануға шақырды. Лансбери бұл ұсыныстан бір жағынан практикалық себептермен (сол кезде депутаттарға жалақы төленбеген, ол отбасын асырауы керек еді), екінші жағынан принциптік тұрғыдан бас тартты; ол өзінің болашағы радикалды либерал емес, социалист ретінде екеніне көз жеткізді.

In 1881 Lansbury was a railway contractor employing three men and living in Whitechapel with his wife Elizabeth and the first of twelve children, the new born Bessie; another daughter, Annie, followed in 1882. Seeking to improve his family's prospects, Lansbury decided that their best hopes of prosperity lay in emigrating to Australia. The London agent general for Queensland depicted a land of boundless opportunities, with work for all; seduced by this appealing prospect, Lansbury and Bessie raised the necessary passage money, and in May 1884 set sail with their children for Brisbane. On the outward passage, the family experienced illness, discomfort and danger; on one occasion the ship came close to foundering during a monsoon. He then contracted to work on a farm some 80 miles inland, to find upon arrival that his employer had misled him about living conditions and terms of employment. For several months, the Lansbury family lived in extreme squalor before Lansbury secured release from the contract. Back in Brisbane, he worked for a while at the newly built Brisbane cricket ground. As a keen follower of the game he hoped to see the visiting English touring team play but, as Lansbury's biographer Raymond Postgate records, "he learned that cricket watching was not a pleasure for workmen".|group= n

Throughout his tenure in Australia, Lansbury sent letters home, revealing the truth about conditions facing immigrants. Having joined the Liberal Party shortly after his return from Australia, Lansbury became first a ward secretary and then general secretary for the Bow and Bromley Liberal and Radical Association. His effective campaigning skills had been noted by leading Liberals, including Samuel Montagu, the Liberal MP for Whitechapel, who persuaded the young activist to be his agent in the 1885 general election. Lansbury's handling of this election campaign prompted Montagu to urge him to stand for parliament himself. Lansbury declined this, partly on practical grounds (MPs were then unpaid and he had to provide for his family), and partly on principle; he was becoming increasingly convinced that his future lay not as a radical Liberal but as a socialist.

Лондон округтік кеңесі сайлауы, 1889 жыл

1888 жылы Лансбери Боу және Бромли бөлімшесі үшін либералдық кандидат ретінде жаңа құрылған Лондон округі кеңесінің (LCC) алғашқы сайлауына қатысқан Джейн Кобденнің сайлау агенті қызметін атқаруға келісті. Әйелдердің сайлау құқығын ерте қолдаушысы болған Кобден, Виктория дәуірінің радикал саяхатшысы Ричард Кобденнің төртінші баласы еді. Әйелдерді округтік кеңесшілер етіп тағайындау қоғамы (SPWCC), жаңа әйелдер құқығын қорғау ұйымы, Кобденді Боу және Бромли үшін, ал Маргарет Сэндхерстті Брикстон үшін кандидат ретінде ұсынды. Науқан барысында әйелдер құқығына қатысты нақты мәселелерге тоқталмайтын болды. 1889 жылдың 19 қаңтарында екі әйел де сайланды, бірақ бұл жеңістер ұзаққа созылмады. Сэндхерсттің округтік кеңесші ретінде қызмет ету құқығы консервативтік партия өкілдері тарапынан сотта сәтті күдік тудырды, ал оның шағымы қабылданбады. Кобденге бірден қарсылық білдірілмеді, бірақ 1891 жылдың сәуір айында бірқатар сот процестерінен кейін, ол ауыр қаржылық санкциялар төлеу қаупімен дауыс беруден айырылып, кеңесші ретінде тиімді түрде бейтараптандырылды. Лансбери оны тыңдау кезінде «түрмеге барып, Кеңеске орныңызды бос деп жарияламауға рұқсат беруге» шақырды. Кобден бұл жолға түспеді. 1891 жылдың мамырында Ұлыбритания парламентіне әйелдерге округтік кеңесшілер ретінде қызмет етуге рұқсат беру туралы ұсынылған заң жобасы, кез келген партияның депутаттары арасында аз қолдау тапты; әйелдерге бұл құқық 1907 жылға дейін берілмеді. Лансбери партиясының әйелдер құқығын қолдамауына наразы болды. Pall Mall Gazette газетінде жарияланған хатында ол Боу және Бромли либералдарын «партиялық сезімдерден арылып, қазіргі уақытта маңызсыз мәселелерге жұмсап жатқан энергия мен қабілеттерін елдегі әрбір әйелге толық азаматтық құқықтарды қамтамасыз етуге жұмсауға» шақырды. Ол сондай-ақ партиясының ең көп жұмыс уақытын сегіз сағатқа дейін шектеуді қолдамауынан көңілі қалды. Лансбери кейінірек «Либерализм капитализмнің үлкен ақша қалталары оған алға жылжуға рұқсат бергенше ғана алға жылжиды» деген пікірді білдірді. 1892 жылға қарай либералдық партия Лансбери үшін саяси үйі болмай қалды; оның қазіргі серіктестерінің көпшілігі социалистер болды: Уильям Моррис, Элеонора Маркс, Джон Бернс және Генри Хайндман, Социал-демократиялық федерацияның (СДФ) негізін қалаушы. Дегенмен Лансбери Боу және Бромли үшін болашақ либералдық кандидат Джон Мюррей Макдональдтың сайлау агенті қызметін атқару міндеттемесін орындағанға дейін либералдық партиядан кетпеді. Ол өзінің кандидатының 1892 жылғы шілдедегі жалпы сайлауда жеңіске жеткенін көрді; нәтиже жарияланғаннан кейін Лансбери либералдық партиядан кетіп, СДФ-ке қосылды.

In 1888 Lansbury agreed to act as election agent for Jane Cobden, who was contesting the first elections for the newly formed London County Council (LCC) as Liberal candidate for the Bow and Bromley division. Cobden, an early supporter of women's suffrage, was the fourth child of the Victorian radical statesman Richard Cobden. The Society for Promoting Women as County Councillors (SPWCC), a new women's rights group, had proposed Cobden as the candidate for Bow and Bromley and Margaret Sandhurst for Brixton.|group= n Lansbury counselled Cobden in the issues of greatest concern to the East End electorate: housing for the poor, ending of sweated labour, rights of public assembly, and control of the police. Specific questions of women's rights were largely avoided during the campaign. On 19 January 1889 both women were elected; these triumphs were, however, short lived. Sandhurst's qualification to serve as a county councillor was successfully challenged in the courts by her Conservative Party opponents on the grounds of her sex, and her subsequent appeal was dismissed. Cobden was not immediately challenged, but in April 1891, after a series of legal actions, she was effectively neutered as a councillor by being prevented from voting on pain of severe financial penalties. Lansbury urged her, during the hearings, to "go to prison and let the Council back you up by refusing to declare your seat vacant". Cobden did not follow this path. A Bill introduced in the House of Commons in May 1891 permitting women to serve as county councillors found little support among MPs of any party; women were not granted this right until 1907. Lansbury was offended by his party's lukewarm support for women's rights. In a letter published in the Pall Mall Gazette he made an open call to Bow and Bromley's Liberals to "shake themselves free of party feeling and throw the energy and ability they are now wasting on minor questions into securing the full rights of citizenship to every woman in the land". He was further disillusioned by his party's failure to endorse the eight hour maximum working day. Lansbury had formed the view, expressed some years later, that "Liberalism would progress just as far as the great money bags of capitalism would allow it to progress". By 1892 the Liberals no longer felt like Lansbury's political home; most of his current associates were avowed socialists: William Morris, Eleanor Marx, John Burns and Henry Hyndman, founder of the Social Democratic Federation (SDF). Nevertheless, Lansbury did not resign from the Liberals until he had fulfilled a commitment to act as election agent for John Murray MacDonald, the prospective Liberal candidate for Bow and Bromley. He saw his candidate victorious in the July 1892 general election; as soon as the result was declared, Lansbury resigned from the Liberal Party and joined the SDF.

Социал-демократиялық федерация

Лансберидің бірнеше социалистік ұйымның ішінде СДФ-ты таңдауы, «нағыз ұлылардың бірі» деп есептейтін Хайндманға деген құрметімен байланысты болды. Лансбери федерацияның ең белсенді насихатшысына айналып, бүкіл Ұлыбритания бойынша митингілерге қатысып, өндірістік шиеленістердегі жұмысшыларға қолдау көрсетті. Осы кезеңде Лансбери христиандық нанымын уақытша тоқтатты және Шығыс Лондон этикалық қоғамының мүшесі болды. Шіркеуден көңілінің толуына себеп – жергілікті дін қызметкерлерінің кедейлерге көмектесуге салқын қабақты қарауы және ұжымдық саяси әрекеттерге қарсы тұруы болды. 1895 жылы Лансбери Уолвортта СДФ атынан екі парламенттік сайлауға қатысты: 14 мамырдағы қосымша сайлау және екі айдан кейін өткен 1895 жылғы жалпы сайлау. Оның күшті науқанына қарамастан, ол әр сайлауда ауыр жеңіліске ұшырады, ал дауыстардың үлесі өте аз болды. Осы сәтсіз нәтижелерден кейін Хайндман Лансбериді пилорамадағы жұмысын тастап, СДФ-тің толық уақытты жалақылы ұлттық ұйымдастырушысы болуға көндірді. Ол тікелей революциялық идеяны уағыздады: «Ланкаширдегі Тодмордендегі тыңдаушыларға ол: «Жұмысшы табының саяси билікті қолға алып, оны бәсекелестік жүйені құлату және оның орнына мемлекеттік ынтымақтастықты орнату уақыты жетті» деді. Лансберидің СДФ ұлттық ұйымдастырушысы ретіндегі қызметі ұзаққа созылмады; 1896 жылы Исаак Брайн күрт қайтыс болғанда, Лансбери отбасылық міндетінің пилораманы басқаруды талап ететінін ойлады және Боуға қайтып келді. 1900 жылғы жалпы сайлауда Боу және Бромли сайлау округінде либералдармен жасалған келісім Лансбериге, СДФ үміткеріне, консерватор Уолтер Мюррей Гатриге қарсы тікелей күресу мүмкіндігін берді. Лансберидің ісіне Бур соғысына қарсылығы кедергі келтірді, ал Гатри, бұрынғы әскері, өзінің әскери тәжірибесін баса көрсетті. Лансбери сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ оның 2258 дауысы Гатридің 4403 дауысына қарсы қойылғанда, баспасөз бұл көрсеткішті лайықты деп бағалады. Бұл науқан Лансберидің СДФ атынан жасаған соңғы маңызды әрекеті болды. Ол Хайндманның басқа социалистік топтармен ынтымақтаса алмауына көңілі толып, шамамен 1903 жылы СДФ-тен шығып, Тәуелсіз Еңбек партиясына (ILP) қосылды. Осы шарада Лансбери христиандық нанымын қайта жаңғыртып, Англикан шіркеуіне қайта оралды.

Lansbury's choice of the SDF, from several socialist organisations, reflected his admiration for Hyndman, whom he considered "one of the truly great ones". Lansbury quickly became the federation's most tireless propagandist, travelling throughout Britain to address meetings or to demonstrate solidarity with workers involved in industrial disputes. Around this time, Lansbury temporarily set aside his Christian beliefs and became a member of the East London Ethical Society. One factor in his disillusion with the Church was the local clergy's unsympathetic approach to poor relief, and their opposition to collective political action. In 1895 Lansbury fought two parliamentary elections for the SDF in Walworth, first a by election on 14 May, then the 1895 general election two months later. Despite his energetic campaigning he was heavily defeated on each occasion, with tiny proportions of the vote. After these dismal results, Lansbury was persuaded by Hyndman to give up his job at the sawmill and become the SDF's full time salaried national organiser. He preached a straightforward revolutionary doctrine: "The time has arrived", he informed an audience at Todmorden in Lancashire, "for the working classes to seize political power and use it to overthrow the competitive system and establish in its place state cooperation". Lansbury's time as SDF national organiser did not last long; in 1896, when Isaac Brine died suddenly, Lansbury thought that his family duty required him to take charge of the sawmill, and he returned home to Bow. In the general election of 1900 a pact with the Liberals in the Bow and Bromley constituency gave Lansbury, the SDF candidate, a straight fight against the Conservative incumbent, Walter Murray Guthrie. Lansbury's cause was hindered by his public opposition to the Boer War at a time when war fever was strong, while Guthrie, a former soldier, stressed his military credentials. Lansbury lost the election, though his total of 2,258 votes against Guthrie's 4,403 was considered creditable by the press. This campaign was Lansbury's last major effort on behalf of the SDF. He became disenchanted by Hyndman's inability to work with other socialist groups, and in about 1903 resigned from the SDF to join the Independent Labour Party (ILP). At around this time, Lansbury rediscovered his Christian faith and rejoined the Anglican Church.

Кедейлер туралы заңның қамқоршысы

1893 жылғы сәуірде Лансбери өзінің алғашқы сайланған лауазымын иеленді, ол Поплар округінің кедейлер заңын қорғаушысы болды. Әдеттегі қатал жұмыс үйінің орнына, Лансбери реформалар бағдарламасын ұсынды, осының нәтижесінде жұмыс үйі "үмітсіздік орнының орнына көмек агенттігіне" айналды және кедейліктің айыбы жойылды. Лансбери өзінің энергиясы мен адалдығы арқасында жоспарларын қолдауға мүмкіндік алған социалистік топтың азғын бөлігінің бірі болды. Лансберидің басты мақсаты – кедейлерді біліммен қамтамасыз ету еді. Ол бұрынғыда әскери үлгіде басқарылған жазалау мекемесі болған Forest Gate округтік мектебін Poplar оқу-жаттығу мектебіне айналдыруға көмектесті, ол жарты ғасырдан астам уақыт бойы сақталды. 1897 жылғы кедейлер заңдары жөніндегі жылдық конференцияда Лансбери кедейлерге көмек көрсету жөніндегі көзқарасын алғаш рет жарияланған мақаласында: «Англияның кедейлер заңдарының қағидалары» деп түйіндеді. Оның талдауы капитализмді марксистік тұрғыдан сынады: қазіргі проблемаларды шешу үшін индустрияны коллективистік принциптер бойынша қайта ұйымдастыру қажет. 1903 жылы Лансбери Поплар округтік кеңесіне сайланғанда қоғамдық міндеттерін арттырды. Сол жылдың жазында ол әлеуметтік жобаларға құштар, бай америкалық сабын өндіруші Джозеф Фелспен танысты. 1904 жылы Лансбери Фелстің Эссекс округіндегі Лайндон қаласында 100 акрлық шаруашылықты сатып алуға көндірді, ол Поплардың жұмыссыздары мен мұқтаж адамдарына тұрақты жұмыс ұсынатын еңбек колониясына айналдырылды. Фелс сонымен қатар Суффолк округіндегі Холлесли шығанағында жергілікті басқару кеңесінің бағдарламасы ретінде жұмыс істейтін, әлдеқайда ірі колонияны қаржыландыруға келісті. Екі жоба да бастапқыда сәтті болды, бірақ 1906 жылы Либералдық үкімет сайланғаннан кейін күші әлсіреді. Жаңа жергілікті басқару министрі – бұрынғы СДФ мүшесі, қазір Либералдық партияға енген және социализмге қатаң қарсы болған Джон Бернс еді. Бернс еңбек колонияларының принципін жоққа шығару үшін үгіт-насихат науқанын ұйымдастырды, олар бекерге ақша жұмсап, жалқаулар мен иесіздерді баптаумен айналысатын кәсіп ретінде ұсынылды. Ресми тергеу Лансбериді кінәсіз деп тапса да, схеманың жұмыс істеуінде бұзушылықтар анықталды. Ол сайлаушыларының сенімін сақтап, 1907 жылы Күзетшілер кеңесіне қайта сайланды. 1905 жылы Лансбери төрт жыл бойы қарастырылған Кедейлер заңдары жөніндегі Корольдік комиссияға тағайындалды. Лансбери Фабиан қоғамының Беатрис Уэббпен бірге Кедейлер заңдарын толығымен жоюды және оларды қарттық зейнетақы, ең төменгі жалақы және ұлттық және жергілікті қоғамдық жұмыстарды қамтитын жүйемен алмастыруды ұсынды. Бұл ұсыныстар комиссияның қорытындысында Лансбери мен Уэбб қол қойған азшылық баяндамасында көрініс тапты; Постгейттің сөзіне сүйенсек, көпшілік баяндама «дұрыс қарастырылмаған, өте орынсыз ұсыныстардың жиынтығы болды, сондықтан оны жүзеге асыруға ешқандай әрекет жасалмады». Азшылықтың ұсыныстарының көпшілігі уақыт өте келе ұлттық саясатқа айналды, ал 1929 жылғы жергілікті басқару туралы заңмен Кедейлер заңдары ақыры жойылды.

In April 1893 Lansbury achieved his first elective office when he became a Poor Law guardian for the district of Poplar. In place of the traditionally harsh workhouse regime that was the norm, Lansbury proposed a programme of reform, whereby the workhouse became "an agency of help instead of a place of despair", and the stigma of poverty was removed. Lansbury was one of a minority socialist bloc which was often able, through its energy and commitment, to win support for its plans. Education for the poor was one of Lansbury's major concerns. He helped to transform the Forest Gate District School, previously a punitive establishment run on quasi military lines, into a proper place of education that became the Poplar Training School, and was still in existence more than half a century later. At the 1897 annual Poor Law Conference Lansbury summarised his views on poor relief in his first published paper: "The Principles of the English Poor Law". His analysis offered a Marxist critique of capitalism: only the reorganisation of industry on collectivist lines would solve contemporary problems. Lansbury added to his public duties when, in 1903, he was elected to Poplar Borough Council. In the summer of that year he met Joseph Fels, a rich American soap manufacturer with a penchant for social projects. Lansbury persuaded Fels, in 1904, to purchase a 100 acre farm at Laindon, in Essex, which was converted into a labour colony that provided regular work for Poplar's unemployed and destitute. Fels also agreed to finance a much larger colony at Hollesley Bay in Suffolk, to be operated as a government scheme under the Local Government Board. Both projects were initially successful, but were undermined after the election of a Liberal government in 1906. The new Local Government minister was John Burns, a former SDF stalwart now ensconced in the Liberal Party who had become a firm opponent of socialism. Burns encouraged a campaign of propaganda to discredit the principle of labour colonies, which were presented as money wasting ventures that pampered idlers and scroungers. A formal enquiry revealed irregularities in the operation of the scheme, though it exonerated Lansbury. He retained the confidence of his electorate and was easily re elected to the Board of Guardians in 1907. In 1905 Lansbury was appointed to a Royal Commission on the Poor Laws, which deliberated for four years. Lansbury, together with Beatrice Webb of the Fabian Society, argued for the complete abolition of the Poor Laws and their replacement by a system that incorporated old age pensions, a minimum wage, and national and local public works projects. These proposals were embodied at the commission's conclusion in a minority report signed by Lansbury and Webb; the majority report was, according to Postgate, "an ill considered jumble of suggestions so preposterously inadequate that no attempts were ever made to implement it." Most of the minority's recommendations in time became national policy; the Poor Laws were finally abolished by the Local Government Act 1929.

Әйелдер сайлау құқығының қорғаушысы

1906 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда Лансбери Миддлсбродада "әйелдерге дауыс беру" платформасымен тәуелсіз социалистік кандидат ретінде қатысты. Бұл 1889 жылғы LCC сайлауынан бергі әйелдер құқығы үшін күрескен алғашқы науқаны болды. Ол сайлау округіне Жозеф Фелс ұсынды, ол оның шығындарын өтеуге келісті. Жергілікті ILP жетекшілері сайлау шарты бойынша Либералды кандидатты қолдауға міндеттелгендіктен, Лансбериді қолдамады, ол дауыстардың 9 пайызынан да аз жинады. Науқанды жергілікті белгілі суфражист Марион Коутс Хансен басқарды. Хансеннің ықпалымен Лансбери "әйелдерге дауыс беру" қозғалысына қосылды; ол негізгі суфражистік ұйымдардың ең белсендісі – Әйелдердің әлеуметтік және саяси одағымен (WSPU) одақтасып, Эммелин Панкхерст пен оның отбасымен жақын байланыс орнатты. 1906 жылы үлкен артықшылықпен сайланған Либералдық үкімет әйелдердің сайлау құқығы мәселесіне көп көңіл бөлмеді. 1910 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда парламенттік көпшілігін жоғалтқаннан кейін, олар 40-қа жуық Лейборист мүшесінің дауысына тәуелді болды. Лансберидің көңіліне сыймағандай, Лейбористтер бұл мүмкіндікті әйелдерге дауыс беруді қолдау үшін пайдаланбады, керісінше, консерваторларды биліктен ығыстыру үшін үкіметке толық қолдау көрсетті. Лансбери 1910 жылғы қаңтарда Боу және Бромлиде Лейбористтердің кандидаты ретінде сайлауда жеңіліске ұшырады. Алайда, Дэвид Ллойд Джорджтың 1909 жылғы даулы "Халық бюджетінен" туындаған саяси дағдарыс 1910 жылғы желтоқсанда тағы бір жалпы сайлауға әкелді. Лансбери тағы да Боу және Бромлиде бақ сынады, бұл жолы сәтті болды. Лансбери әйелдердің сайлау құқығы үшін күресінде парламенттік Лейборист әріптестерінен аз қолдау алды, оларды "әлсіз, жіңішке топ" деп еске алды. 1912 жылғы қазан айында Лансбери өзінің және Лейборист әріптестерінің арасындағы қарама-қайшылықты сезініп, Боу және Бромлидегі кезекті сайлауда әйелдердің сайлау құқығы мәселесін қозғау үшін мандатын тастады. Суфражистер науқанға көмектесу үшін Грейс Роуді жіберді. Ол "Ешқандай юбка үкіметі болмайды" деген ұранмен науқан жүргізген консервативті қарсыласына жеңілді. Нәтижеге қатысты пікір білдірген Лейборист депутаты Уилл Торн әйелдерге дауыс беру мәселесі бойынша ешбір сайлау округінде жеңіске жету мүмкін емес екенін мәлімдеді. Парламенттен тыс, 1913 жылғы 26 сәуірде Лансбери Альберт-холлдағы WSPU митингісінде сөз сөйлеп, зорлық-зомбылық әдістерін ашық қорғады: "Олар мүлікті өртеп, қиратсын және қалағанын жасасын, ал әрбір алынған көшбасшының орнына ондаған адам келсін". Осы үшін Лансбериге науқорлық тағылып, сотталды және апелляциясы қабылданбағаннан кейін үш айға бас бостандығынан айырылды. Ол дереу аштық жариялады және төрт күннен кейін босатылды. "Мысық пен тышқан" заңы бойынша қайта тұтқындалуы мүмкін болғанымен, ол содан кейін бостандыққа жіберілді. 1913 жылдың күзінде Фелстің шақыруымен Лансбери әйелімен бірге Америка мен Канадаға ұзақ демалысқа барды. Отанына оралғаннан кейін ол негізгі күшін жаңадан құрылған Daily Herald газетіне жұмсады.

In the general election of January 1906 Lansbury stood as an independent socialist candidate in Middlesbrough, on a strong "votes for women" platform. This was his first campaign based on women's rights since the LCC election of 1889. He had been recommended to the constituency by Joseph Fels, who agreed to meet his expenses. The local ILP leadership was committed by an electoral pact to support the Liberal candidate, and could not endorse Lansbury, who secured less than 9 per cent of the vote. The campaign had been managed by Marion Coates Hansen, a prominent local suffragist. Under Hansen's influence Lansbury took up the cause of "votes for women"; he allied himself with the Women's Social and Political Union (WSPU), the more militant of the main suffragist organisations, and became a close associate of Emmeline Pankhurst and her family. The Liberal government elected in 1906 with a large majority showed little interest in the issue of women's suffrage; when they lost their parliamentary majority in the general election of January 1910 they were dependent on the votes of the 40 odd Labour members. To Lansbury's dismay, Labour did not use this leverage to promote votes for women, instead giving the government virtually unqualified support to keep the Conservatives out of power. Lansbury had failed to win election as Labour's candidate at Bow and Bromley in January 1910; however, the continuing political crisis which developed from David Lloyd George's controversial 1909 "People's Budget" led to another general election in December 1910. Lansbury again fought Bow and Bromley, and this time was successful. Lansbury found little support in his fight for women's suffrage from his parliamentary Labour colleagues, whom he dismissed as "a weak, flabby lot". In October 1912, aware of the unbridgeable gap between his own position and that of his Labour colleagues, Lansbury resigned his seat to fight a by election in Bow and Bromley on the specific issue of women's suffrage. The suffragettes sent Grace Roe to help with the campaign. He lost to his Conservative opponent, who campaigned on the slogan "No Petticoat Government". Commenting on the result, the Labour MP Will Thorne opined that no constituency could ever be won on the single question of votes for women. Out of parliament, on 26 April 1913 Lansbury addressed a WSPU rally at the Albert Hall, and openly defended violent methods: "Let them burn and destroy property and do anything they will, and for every leader that is taken away, let a dozen step forward in their place". For this, Lansbury was charged with incitement, convicted and, after the dismissal of an appeal, sentenced to three months' imprisonment. He immediately went on hunger strike, and was released after four days; although liable to rearrest under the so called "Cat and Mouse Act", he was thereafter left at liberty. In the autumn of 1913, at the invitation of Fels, Lansbury and his wife travelled to America and Canada for an extended holiday. On his return, he devoted his main efforts to the recently founded newspaper, the Daily Herald.

Соғыс, күнделікті херальд және большевизм

The Daily Herald began as a temporary bulletin during the London printers' strike of 1910–11. After the strike ended, Lansbury and others raised sufficient funds for the Herald to be relaunched in April 1912 as a socialist daily newspaper. The paper attracted contributions from distinguished writers such as H. G. Wells, Hilaire Belloc, G. K. Chesterton and George Bernard Shaw, some of whom, Blythe notes, "weren't socialists at all but simply used [the paper] as a platform for their personal literary anarchy." Lansbury contributed regularly in support of his various causes, in particular the militant suffrage campaign, and early in 1914 assumed the paper's editorship. Before the outbreak of the First World War in August 1914, the Herald took a strong anti-war stance. Addressing a large demonstration in Trafalgar Square on 2 August 1914, Lansbury blamed the coming conflict on capitalism: "The workers of all countries have no quarrel. They are exploited in times of peace and sent out to be massacred in times of war." Lansbury's position was at odds with that of most of the Labour movement, which allied itself with the wartime coalition governments of Asquith and, from 1916, Lloyd George. In the prevailing jingoistic mood, numerous readers turned to the Herald—reduced by wartime economies to a weekly format—to find a balanced news perspective, untainted by war fever and chauvinism. Lansbury used the pages of the Daily Herald to welcome the February 1917 revolution in Russia as "a new star of hope arisen over Europe." At an Albert Hall rally on 18 March 1918 he hailed the spirit and enthusiasm of "this Russian movement," and urged his audience to "be ready to die, if necessary, for our faith." When the war ended in November 1918, Lloyd George called an immediate general election, correctly calculating that victory euphoria would keep his coalition in power. In this triumphalist climate, candidates such as Lansbury who had opposed the war found themselves unpopular, and he failed to retake his Bow and Bromley seat. The Herald re-emerged as a daily paper in March 1919. Under Lansbury's direction it maintained a strong and ultimately successful campaign against British intervention in the Russian Civil War. He published an account: What I Saw in Russia. By 1922 the Herald’s financial problems had become such that it could no longer continue as a private venture financed by donations. Lansbury resigned the editorship and transferred the paper to the Labour Party and the Trades Union Congress (TUC), although he continued to write for it and remained its titular general manager until 3 January 1925.

The Daily Herald began as a temporary bulletin during the London printers' strike of 1910–11. After the strike ended, Lansbury and others raised sufficient funds for the Herald to be relaunched in April 1912 as a socialist daily newspaper. The paper attracted contributions from distinguished writers such as H. G. Wells, Hilaire Belloc, G. K. Chesterton and George Bernard Shaw, some of whom, Blythe notes, "weren't socialists at all but simply used [the paper] as a platform for their personal literary anarchy." Lansbury contributed regularly in support of his various causes, in particular the militant suffrage campaign, and early in 1914 assumed the paper's editorship. Before the outbreak of the First World War in August 1914, the Herald took a strong anti war line. Addressing a large demonstration in Trafalgar Square on 2 August 1914, Lansbury blamed the coming conflict on capitalism: "The workers of all countries have no quarrel. They are exploited in times of peace and sent out to be massacred in times of war". Lansbury's position was at odds with that of most of the Labour movement, which allied itself with the wartime coalition governments of Asquith and, from 1916, Lloyd George. In the prevailing jingoistic mood, numerous readers looked to the Herald—reduced by wartime economies to a weekly format—to present a balanced news perspective, untainted by war fever and chauvinism. Lansbury used the pages of the Daily Herald to welcome the February 1917 revolution in Russia as "a new star of hope arisen over Europe". At an Albert Hall rally on 18 March 1918 he hailed the spirit and enthusiasm of "this Russian movement", and urged his audience to "be ready to die, if necessary, for our faith". When the war ended in November 1918, Lloyd George called an immediate general election, correctly calculating that victory euphoria would keep his coalition in power. In this triumphalist climate, candidates such as Lansbury who had opposed the war found themselves unpopular, and he failed to retake his Bow and Bromley seat. The Herald re emerged as a daily paper in March 1919. Under Lansbury's direction it maintained a strong and ultimately successful campaign against British intervention in the Russian Civil War. He published an account: What I Saw in Russia, By 1922 the Heralds financial problems had become such that it could no longer continue as a private venture financed by donations. Lansbury resigned the editorship and made the paper over to the Labour Party and the Trades Union Congress (TUC), although he continued to write for it and remained its titular general manager until 3 January 1925.

"Популяризм": 1921 жылғы бағалар көтерілісі

Ұлттық науқандары кезінде Лансбери Поплар округінің кеңесшісі және Кедейлер заңының қамқоршысы болып қалды, ал 1910 және 1913 жылдар аралығында үш жыл мерзімге Лондон округінің кеңесшісі қызметін атқарды. 1919 жылы ол Поплар қаласының алғашқы Лейборист мэрі болды. Жергілікті басқару үшін сол кездегі қаржы жүйесі бойынша, округтер өз шекараларындағы кедейлерге көмек көрсетуге жеке жауапты болды. Бұл Поплар сияқты нашар жағдайдағы кеңестерге қатысты үлкен кемсітушілікке әкелді, онда салық түсімдері төмен болды, ал кедейлік пен жұмыссыздық, әрқашан ауыр болған, экономикалық дағдарыс кезінде одан да нашарлап кетті. 1923 жылдың мамырында консервативті премьер-министр Бонар Лоу денсаулығына байланысты отставкаға кетті. Желтоқсанда оның ізбасары Стэнли Болдуин тағы бір сайлауды шақырды, онда консервативтер көпшілігін жоғалтты, ал Лейбористтер күшті екінші орынды иеленді. Георг V патшасы Болдуинге, ең ірі партияның басшысы ретінде, Палатадағы дауыспен жеңілгенге дейін лауазымынан кетпеуге кеңес берді. 1924 жылдың 21 қаңтарында жеңіліс болды, Либералдар Лейбористтермен біріккенін жариялады. Содан кейін патша Лейбористтердің басшысы Рамзи Макдональдтан үкімет құруды сұрады. Лансбери патшаның Лейбористтерді билікке келтірмеу үшін басқа партиялармен сөз байласып келіскенін айту арқылы патшалыққа қарсы шықты, сондай-ақ Карл I-нің тағдыры туралы еске салған сөздері де патшалықтың наразылығын тудырды. Өзінің жоғары лауазымына қарамастан, Лансбериге жаңа үкіметте төменгі дәрежелі, кабинетке кірмейтін қызмет ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Ол өзінің кабинетке кіргізілмеуі патшаның ықпалынан болды деп есептеді. Макдональдтың үкіметі 1924 жылдың қарашасында Либералдар қолдауын кері тартып алғанға дейін бір жылға жетпеді; Блайт бұл Лейбористтердің алғашқы үкіметі "қуандырмаған да, тиімді болмаған да" деді. Желтоқсандағы жалпы сайлау консервативтерді билікке қайтарды; Лансбери Лейбористтердің ісі "сайлау нәтижесіне қарамастан алға қарай жылжиды" деді. Жеңілістен кейін Лансбери қысқа уақытқа Макдональдқа балама партия басшысы ретінде қарастырылды, бірақ ол бұл ұсыныстан бас тартты. 1925 жылы Daily Herald газетінен босап, Лансбери "Еңбек апталығы" газетін құрып, өңдеді, ол 1927 жылы "Жаңа көшбасшымен" біріккенге дейін социализм, демократия және бейбітшілік туралы оның жеке наным-сенімдерін жариялау платформасы болды. 1926 жылғы мамырдағы жалпы ереуілге дейін Лансбери апталықты Кәсіподақтар конгресіне (TUC) алдағы күреске дайындық туралы нұсқаулар беру үшін пайдаланды. Алайда, ереуіл басталғанда, TUC оның көмегін қаламады; олардың сенімсіздігінің себептерінің бірі Лансберидің коммунистік ұйымдардың Еңбек партиясына қосылу құқығын жалғастырып қолдауы болды – ол жеке пікірінде британдық коммунистер өздері "бір тігізбейтін" еді. Лансбери парламенттегі жеке науқандарын жалғастырып, "Мен әр мүмкіндікте бизнестің ілгерілеуіне кедергі келтіруге ниеттенемін" деді. 1926 жылдың сәуір айында ол және 12 басқа оппозициялық депутаттар дауыс беру лоббилерін бұза отырып, Палатада дауыс беруге кедергі келтірді; олар спикермен уақытша тоқтатылды. Палатада кедейлер заңын басқару және реформалауға жауапты Денсаулық сақтау министрі Невилл Чемберленмен жиі қақтығысқан кезде Лансбери "Өлім министрлігіне" сілтеме жасап, министрді "арзан Наполеон" деп атады. Алайда, Лейборист партиясының ішінде Лансберидің мәртебесі мен танымалдығы оның 1927-28 жылдары партия төрағасы болып сайлануына әкелді. Лансбери сонымен қатар Империализмге қарсы халықаралық лиганың президенті болды, оның басқа атқарушы мүшелерінің арасында Джавахарлал Неру, Мэм. Сунь Ятсен және Альберт Эйнштейн болды. 1928 жылы отбасылық бизнесінің сәтсіздігінен кейін ақшасы тартысқан Лансбери өзінің "Менің өмірім" атты автобиографиясын жариялады, ол үшін ол баспагерлерден Constable & Co. компаниясынан "жақсы көңілді чек" алды деп мәлімдеді.

Throughout his national campaigns, Lansbury remained a Poplar borough councillor and Poor Law guardian, and between 1910 and 1913 served a three year term as a London County Councillor. In 1919 he became the first Labour mayor of Poplar. Under the then existing financial system for local government, boroughs were individually responsible for poor relief within their boundaries. This discriminated heavily against poorer councils such as Poplar, where rates revenues were low and poverty and unemployment, always severe, were exacerbated in times of economic recession. In May 1923 the Conservative prime minister, Bonar Law, resigned for health reasons. In December his successor, Stanley Baldwin, called another election in which the Conservatives lost their majority, with Labour in a strong second place. King George V advised Baldwin, as leader of the largest party, not to resign his office until defeated by a vote in the House of Commons. Defeat duly occurred on 21 January 1924, when the Liberals decided to throw in their lot with Labour. The king then asked Labour's leader, Ramsay MacDonald, to form a government. Lansbury caused royal offence by publicly implying that the king had colluded with other parties to keep Labour out, and by his references to the fate of Charles I. Despite his seniority, Lansbury was offered only a junior non cabinet post in the new government, which he declined. He believed that his exclusion from the cabinet followed pressure from the king. MacDonald's administration lasted less than a year before, in November 1924, the Liberals withdrew their support; Blythe comments that the first Labour government had been "neither exhilarating nor competent". The December general election returned the Conservatives to power; Lansbury maintained that Labour's cause "marches forward irrespective of electoral results". After the defeat Lansbury was briefly touted as an alternative party leader to MacDonald, a proposition he rejected. In 1925, free from the Daily Herald, he founded and edited Lansbury's Labour Weekly, which became a mouthpiece for his personal creed of socialism, democracy and pacifism until it merged with the New Leader in 1927 Before the General Strike of May 1926, Lansbury used the Weekly to instruct the Trades Union Congress (TUC) on preparations for the coming struggle. However, when the strike came the TUC did not want his assistance; among the reasons for their distrust was Lansbury's continuing advocacy of the right of communist organisations to affiliate to the Labour Party—he privately opined that British communists on their own "couldn't run a whelk stall". Lansbury continued his private campaigns in parliament, saying "I intend on every occasion to hinder the progress of business". In April 1926 he and 12 other opposition MPs prevented a vote in the House of Commons by obstructing the voting lobbies; they were temporarily suspended by the Speaker. During frequent clashes in the House with Neville Chamberlain, the Minister of Health responsible for Poor Law administration and reform, Lansbury referred to the "Ministry of Death", and called the minister a "pinchbeck Napoleon". However, within the Labour Party itself, Lansbury's status and popularity led to his election as the party's chairman (a largely titular office) in 1927–28. Lansbury also became president of the International League Against Imperialism, where among his fellow executive members were Jawaharlal Nehru, Mme. Sun Yat sen and Albert Einstein. In 1928, short of money following the failure of the family business, Lansbury published his autobiography, My Life, for which he received what he termed "a fairly generous cheque" from the publishers, Constable & Co.

Министрлер кабинеті, 192931

1929 жылғы жалпы сайлауда Лейбористер партиясы 287 орын алып, ең ірі партия атанды, бірақ абсолютті көпшілікке ие болмады. Макдональд тағы да Либералдық партияның қолдауына сүйенген үкімет құрды. Лансбери жаңа кабинетке Бірінші құрылыс комиссары ретінде қосылды, ол тарихи ғимараттар мен ескерткіштерге, сондай-ақ патшалық саябақтарға жауапты болды. Бұл лауазым көбінесе бекергі қызмет деп есептелгенімен, Лансбери халыққа демалыс жасау мүмкіндіктерін жақсартуға көп еңбек сіңірген белсенді министр болды. Лидо бар және кафе сыртқы қабырғасында Лансбериге арналған ескерткіш тақташаны көруге болады. Лансберидің қызметтік міндеттері оны патшамен жиі кездесуге мүмкіндік берді, ол патшалық саябақтардың рейнджері ретінде үнемі кеңес алуды қадағалап отырды. Кейбір адамдар күткенінің керісінше, екеуі арасында жақсы қарым-қатынас орнады. Макдональдтың екінші үкіметінің жылдары 1929 жылдың қазан айындағы Уолл-стрит құлағаннан кейін туған экономикалық дағдарыспен өтті. Лансбери Дж. Х. Томас төрағалық еткен және сэр Освальд Мосли кірген комитетке мүше болып тағайындалды, олардың міндеті жұмыссыздық мәселесін шешу болатын. Мосли кең ауқымды қоғамдық жұмыстар бағдарламасын ұсынған меморандум жазды, бірақ ол қаржы министрі Филип Сноуден тарапынан шығындардың көп болуына байланысты қабылданбады. 1931 жылдың шілде айының соңында ақпан айында үкіметтік шығындарды зерттеу үшін тағайындалған Мей комитеті ауыр қысқартулар жасауды ұсынды, оның ішінде жұмыссыздық жәрдемақысын күрт азайту да болды.

Партия басшысы

Сайлауда жеңілгенімен, Хендерсон партия басшысы қалды, ал Лансбери парламенттегі Лейбористтік фракцияны – Парламенттік Лейбористтік партияны (ПЛП) басқарды. 1932 жылдың қазан айында Хендерсон отставкаға кетіп, оның орнын Лансбери басты. Тарихшылардың көпшілігі Лансбери парламенттік күштерін шеберлікпен және ептілікпен басқарды деп санайды. Шепардтың айтуынша, ол рухсыз Лейбористтік қатарға шабыт берді. Ол партия ұйымдастыруын және жұмыс істеуін реформалау процесін бастады, нәтижесінде көптеген қосымша және муниципалды сайлауларда сәттіліктерге қол жеткізілді, соның ішінде 1934 жылы Герберт Моррисонның LCC-ге басшылық етуі де осының ішінде болды. Блайттың сөзінше, Лансбери «үш миллион жұмыссызға саяси үміт пен адалдық сыйлады». Осы кезеңде Лансбери өзінің саяси кредосын – «Менің Англиям» (1934) атты еңбегін жариялады, онда революциялық және эволюциялық әдістердің үйлесімі арқылы құрылатын болашақ социалистік мемлекет көріністендірілді. Парламенттегі шағын Лейбористтік фракцияның экономикалық саясатқа ықпалы шамалы болды; Лансберидің басшылығындағы кезең сыртқы саясат пен қарусыздану, сондай-ақ Лейбористтік қозғалыс ішіндегі саяси келіспеушіліктермен сипатталды. Партияның ресми ұстанымы Ұлттар Лигасы арқылы ұжымдық қауіпсіздікке және көпжақты қарусыздануға негізделген. Лансбери, ПЛП-дағы көптегендердің қолдауымен, христиандық пацифизм, бір жақты қарусыздану және Британ империясын тарату позициясын қабылдады. Оның ықпалымен 1933 жылғы партия конференциясы «барлық елдердің толық қарусыздануын» талап ететін резолюцияларды қабылдады және соғысқа қатыспауға уәде берді. Пацифизм елде уақытша танымал болды; 1933 жылдың 9 ақпанында Оксфорд одағы 275 дауысқа 153 қарсы дауыспен «ешқандай жағдайда Королі мен елі үшін күреспейтінін» жариялады, ал 1933 жылдың қазан айында Фулхэм шығысындағы қосымша сайлауда толық қарусыздануға бейім Лейбористтік үміткер жеңіске жетті. 1934 жылдың қазанында Бейбітшілікке берілгендік лигасы құрылды. Бейбітшілікке берілгендік лигасына жауап ретінде Ұлттар Лигасы 1934–1935 жылдарғы Бейбітшілікке қатысты референдумды өткізді, ол Ұлттар Лигасын, көпжақты қарусыздануды және әскери емес тәсілдермен дауларды шешуді қолдаған үлкен көпшілікті көрсетті, бірақ маңыздысы, үш есе көпшілік соңғы шара ретінде әскери шараларды қолдады. Осы уақытта Адольф Гитлер Германияда билікке келді және Женевадағы қарусыздану жөніндегі халықаралық конференциядан шықты. Блайттың атап көрсетуінше, британдықтардың пацифизмге құмарлығы «неміс кемежайларынан шыққан дауысты басып қалдырды», неміс қайта қарулануы басталғанда. Еуропадағы фашизм мен милитаризмнің күшеюімен Лансберидің пацифистік ұстанымы партиясының көпшілік дауысын бақылайтын кәсіподақ өкілдерінен сыни пікірлерге ұшырады. ТҰК-тың бас хатшысы Уолтер Ситрин Лансберидің «елдің қорғаныссыз болуын қалайтынын» айтты, «бұл біздің саясатымыз емес». Партияның 1935 жылғы жылдық конференциясы қазан айында Брайтон қаласында Италияның Абессинияға басып кіруінің алдында өтті. Ұлттық атқару комитеті Италияға қарсы санкцияларды талап ететін резолюция ұсынды, Лансбери оған экономикалық соғыс түрі ретінде қарсылық көрсетті. Оның сөзі – христиандық пацифизм принциптерін құштарлықпен баяндаған сөзі – делегаттар тарапынан жақсы қабылданып, бірақ бірден Эрнест Бевин, Көлік және жалпы жұмысшылар одағының басшысы оның позициясын жойды. Бевин Лансбериді партияның барлық негізгі институттарымен келісілген саясатқа қарсы, жеке нанымдарын қоюы үшін сынады, фашистік агрессияға қарсы тұру және оны «ар-ожданын дененің денесінен дененің денесіне дейін айдап, онымен не істеу керектігін сұрап шалумен» айыптады. Одақтың қолдауы санкциялар резолюциясының үлкен көпшілікпен қабылдануын қамтамасыз етті; Лансбери христиан пацифисі партияны басқара алмайтынын түсініп, бірнеше күннен кейін отставкаға кетті. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, ол жалпы сайлауға қатыспай, қызметінен кеткен соңғы Лейбористтік басшы болып табылады.

Although defeated in the election, Henderson remained the party leader while Lansbury headed the Labour group in parliament—the Parliamentary Labour Party (PLP). In October 1932 Henderson resigned and Lansbury succeeded him. In most historians' reckonings, Lansbury led his small parliamentary force with skill and flair. He was also, says Shepherd, an inspiration to the dispirited Labour rank and file. As leader he began the process of reforming the party's organisation and machinery, efforts which resulted in considerable by election and municipal election successes—including control of the LCC under Herbert Morrison in 1934. According to Blythe, Lansbury "represented political hope and decency to the three million unemployed." During this period Lansbury published his political credo, My England (1934), which envisioned a future socialist state achieved by a mixture of revolutionary and evolutionary methods. The small Labour group in parliament had little influence over economic policy; Lansbury's term as leader was dominated by foreign affairs and disarmament, and by policy disagreements within the Labour movement. The official party position was based on collective security through the League of Nations and on multilateral disarmament. Lansbury, supported by many in the PLP, adopted a position of Christian pacifism, unilateral disarmament and the dismantling of the British Empire. Under his influence the party's 1933 conference passed resolutions calling for the "total disarmament of all nations", and pledged to take no part in war. Pacifism became temporarily popular in the country; on 9 February 1933 the Oxford Union voted by 275 to 153 that it would "in no circumstances fight for its King and Country", and the Fulham East by election in October 1933 was easily won by a Labour candidate committed to full disarmament. October 1934 saw the emergence of the Peace Pledge Union. In response to the Peace Pledge Union, the League of Nations Union conducted the 1934–35 Peace Ballot, an unofficial public referendum, which produced massive majorities in support of the League of Nations, multilateral disarmament, and conflict resolution through non military means though crucially, a three fold majority supported military measures as a last resort. Meanwhile, Adolf Hitler had come to power in Germany, and had withdrawn from the international Conference on Disarmament in Geneva. Blythe observes that Britain's noisy flirtations with pacifism "drowned out the sounds from German dockyards", as German rearmament began. As fascism and militarism advanced in Europe, Lansbury's pacifist stance drew criticism from the trade union elements of his party—who controlled the majority of party conference votes. Walter Citrine, the TUC general secretary, commented that Lansbury "thinks the country should be without defence of any kind it certainly isn't our policy." The party's 1935 annual conference took place in Brighton during October, under the shadow of Italy's impending invasion of Abyssinia. The national executive had tabled a resolution calling for sanctions against Italy, which Lansbury opposed as a form of economic warfare. His speech—a passionate exposition of the principles of Christian pacifism—was well received by the delegates, but immediately afterwards his position was destroyed by Ernest Bevin, the Transport and General Workers' Union leader. Bevin attacked Lansbury for putting his private beliefs before a policy, agreed by all the party's main institutions, to oppose fascist aggression, and accused him of "hawking your conscience round from body to body asking to be told what to do with it". Union support ensured that the sanctions resolution was carried by a huge majority; Lansbury, realising that a Christian pacifist could no longer lead the party, resigned a few days later. as of 2023, he is the last Labour leader to stand down without contesting a general election.

Соңғы жылдар

Лансбери лейбористік партия басшылығынан кеткен кезде 76 жаста еді, бірақ ол қоғамдық өмірден шеттеуге жол бермеді. 1935 жылдың қараша айында өткен жалпы сайлауда ол Боу және Бромли округіндегі мандатын сақтап қалды; енді Атли басқаратын Лейбористік партия парламенттегі өкілдігін 154-ке дейін арттырды. 1937 жылы ол Еуропаға сапар шегіп, Бельгия, Франция және Скандинавия елдерінің басшыларымен кездесті, ал сәуір айында Гитлермен жеке кездесу өткізді. Бұл кездесудің ресми есебі жарияланбады, бірақ Лансберидің жеке жазбаларында Гитлер Рузвельт шақырса, әлемдік конференцияға қатысуға дайын екенін айтқандығы көрсетілген. Сол жылы Лансбери Римде Муссолинимен кездесті; ол итальяндық басшыны «Ллойд Джордж, Стэнли Болдуин және Уинстон Черчилльдің қасиеттерінің қосындысы» деп сипаттады. Оның еуропалық диктаторларға деген ымыралы және оңшыл көзқарастары көптеген адамдар тарапынан надандық және шындықтан алыс деп сынға ұшырады; кейбір британдық бейбітшілдер Лансберидің Гитлермен кездесуіне наразылық білдірді, ал Daily Worker газеті оны фашистік саясаттың қауіпті жағдайларын жасыруға тырысқандықпен айыптады. Лансбери 1938 және 1939 жылдары Еуропа басшыларымен кездесуін жалғастырды және 1940 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығына үміткер ретінде ұсынылды. 1937 жылдың қазанында ол Бейбітшілікке берілгендер одағының президенті болды.

1940 жылдың басында Лансберидің денсаулығы нашарлай бастады; ол ішкі ағзаларының қатерлі ісігінен зардап шегіп жатқандығын білмеді. 1940 жылдың 25 сәуірінде «Трибун» социалистік журналында жарияланған мақаласында ол христиандық бейбітшілдігінің соңғы мәлімдемесін жасады: «Мен осы әлемнің барлығына жеткілікті кең екендігіне, барлығымыздың бауырластар екенімізге, бір Әкенің балалары екенімізге сенімдімін». Лансбери 1940 жылдың 7 мамырында Голдерс-Гриндегі Мэнор-хаус ауруханасында қайтыс болды. Оның жаназасы Боудағы Сент-Мэри шіркеуінде өтті, содан кейін Ильфорд крематорийінде кремацияланып, Вестминстер аббаттығында естелік шарасы өткізілді. Тарихшы А.Ж.П. Тейлор Лансбериді «заманауи саясаттағы ең жақсы көрілетін тұлға» және 20 ғасырдағы ағылшын революциялық солшылдарының көрнекті өкілі деп атады, ал Кеннет О. Морган, кейінгі лейбористік партияның басшысы Майкл Футтың өмірбаянында Лансбериді «наразылықты қозғаушы, билікке ұмтылмаған саясаткер» деп есептейді. Журналистер Лансбериді сезімталдыққа бейім деп айыптаса, партия зиялылары оның зиялы деңгейі төмен деп сынады. Дегенмен, оның Парламентте жасаған сөздері тарихи және әдеби сілтемелерге толы болды, және ол социалистік идеялар туралы көптеген жазбаларды қалдырды; Морган оны «пайғамбар» деп сипаттайды. Жастық шағында Лансберимен танысып, оның ықпалында болған Фут, ескірген саясаткердің Daily Herald газетін құрудағы жетістіктеріне қатты таң қалды, өйткені ол журналистика саласында ешқандай біліміне ие емес еді. Дегенмен, Фут Лансберидің бейбітшілдік көзқарастары шындыққа сай емес деп санайтын, және Бевиннің 1935 жылғы конференциядағы жеңілісінің дұрыс екеніне сенді. Тарихшылар мен сарапшылардың көпшілігі Лансберидің жеке мүддесін ойламағанын және христиандық социалистік принциптерімен басшылыққа алып, қоғамдағы ең кембағал адамдардың мүддесін қорғауда тұрақты болғанын мойындайды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бельгиялық суретші Эужен Юорс салған боялған шыны терезе Лансбериге ескерткіш ретінде Боудағы Кингсли Холл қоғамдық орталығына орнатылды. Оның есімімен аталған көшелер мен тұрғын үйлер, әсіресе 1951 жылы салынған Поплардағы Лансбери егістігі оның естелігін мәңгі сақтайды. Оның аты және суреті (сондай-ақ әйелдер сайлау құқығын қолдаған 58 басқа да тұлғаның аты мен суреті) 2018 жылы ашылған Лондонның Парламент алаңындағы Миллисент Фосетт ескерткішінің тұғырына орнатылды.

Early in 1940 Lansbury's health began to fail; although unaware, he was suffering from stomach cancer. In an article published in the socialist magazine Tribune, published on 25 April 1940, he made a final statement of his Christian pacifism: "I hold fast to the truth that this world is big enough for all, that we are all brethren, children of one Father". Lansbury died on 7 May 1940, at the Manor House Hospital in Golders Green. His funeral in St Mary's Church, Bow, was followed by cremation at Ilford Crematorium, before a memorial service in Westminster Abbey. Historian A. J. P. Taylor labelled Lansbury as "the most lovable figure in modern politics" and the outstanding figure of the English revolutionary left in the 20th century, while Kenneth O. Morgan, in his biography of a later Labour leader, Michael Foot, regards Lansbury as "an agitator of protest, not a politician of power". Journalists commonly accused Lansbury of sentimentality, and party intellectuals accused him of lacking mental capacity. Nevertheless, his speeches in the House of Commons were often flavoured with historical and literary allusions, and he left behind a considerable body of writing on socialist ideas; Morgan refers to him as a "prophet". Foot, who as a young man met and was influenced by Lansbury, was particularly impressed by the older man's achievements in establishing the Daily Herald, given his complete lack of journalistic training. Nevertheless, Foot felt that Lansbury's pacifism was unrealistic, and believed that Bevin's demolition at the 1935 conference was justified. There is much agreement among historians and analysts that Lansbury was never self serving and, guided by his Christian socialist principles, was consistent in his efforts on behalf of the poorest in society. After the Second World War, a stained glass window designed by the Belgian artist Eugeen Yoors was placed in the Kingsley Hall community centre in Bow, as a memorial to Lansbury. His memory is further sustained by streets and housing developments named after him, most notably the Lansbury Estate in Poplar, completed in 1951. His name and picture (and those of 58 other women's suffrage supporters) are on the plinth of the statue of Millicent Fawcett in Parliament Square, London, unveiled in 2018.

Жеке және отбасылық өмірі

Джордж Лансбери 1880 жылғы 22 мамырда Лондонның Уайтчепел қаласында Элизабет Джейн (Бесси) Брайнге үйленді. Төрт жыл өткен соң, 1884 жылғы мамыр айында, ол әйелі мен үш баласын алып, британ үкіметінің үгіт-насихатының ықпалымен Австралияға көшіп кетті. Бұл үгіт-насихат онда жұмысқа толы мүмкіндіктер мен гүлденген өмір болатынын уәделеген. Бірақ шындық басқаша болды: жалақылы жұмыс табу өте қиын еді, ал көптеген адамдар үшін тұру жағдайы да қиын болды. 1885 жылдың мамырына таяу, олар Австралиядан шаршап, Лондонға қайтып келді. Лансбери қайын атасының Уайтчепелдегі аға тілімінің жұмысына орналасып, Австралиядағы ауыр жағдай туралы айта отырып саяси мансабын бастады. Некеде өткен өмірінің көп бөлігінде Джордж және Бесси Лансберилер Боу қаласында тұрды, бастапқыда Сент-Стивенс-роудта, ал 1916 жылдан бастап 39-Боу-роудта. Шепард жазғандай, бұл үй кез келген көмекке мұқтаж адамдар үшін "саяси пана" болды. Бесси 1933 жылы қайтыс болды, 53 жылға созылған некелі өмірінде 1881 жылдан 1905 жылға дейін 12 бала дүниеге келді. Ересекке жеткен 10 баланың ішінде Эдгар 1912 жылы Поплар кеңесіне сайланып, 1924-25 жылдары ауданның мэрі болды, бұл әкесінің саяси белсенділігін жалғастырды. Ол бір кезде Ұлыбритания Коммунистік партиясының (CPGB) мүшесі болды. 1922 жылы әйелі Минни қайтыс болғаннан кейін Эдгар Белфасттан келген актриса Мойна Макгиллге үйленді; олардың қызы Дам Анжела Лансбери (1925-2022) сахна және экран актрисасы болды. Тағы бір қызы Дороти (1890-1973) әйелдер құқығын қорғаушы болды, кейін контрацепция және аборт құқықтары үшін күресті. Ол Шордичтен Лейборист партиясының депутаты Эрнест Тёртльге үйленді және 1936 жылы мэр болған Шордич кеңесінің мүшесі болды. Олар күйеуімен бірге 1924 жылы Жұмысшылардың тууды шектеу тобын құрды. Доротидің кіші әпкесі Дейзи (1892-1971) 20 жылдан астам уақыт Лансберидің хатшысы болып жұмыс істеді. 1913 жылы суфражисттердің наразылық акциялары кезінде Дейзи Лансбери Сильвия Панкхерстке полициядан қашуға көмектесті, өзін Панкхерст ретінде жамылып. 1918 жылы ол Джордж Лансберидің алғашқы өмірбаянын жазған және "The Good Food Guide" журналын құрған солшыл жазушы және тарихшы Реймонд Постгейтке тұрмысқа шықты. Олардың ұлы Оливер Постгейт балалар теледидары үшін сәтті жазушы, аниматор және продюсер болды. Консервативті партияның депутаты Пенни Мордаунт Лансберидің алыс туысы. Лансберилердің 39-Боу-роудтағы үйі 1940-1941 жылдардағы Лондон бомбалау кезінде қирады. Қазіргі ғимараттың алдында Лансбериге арналған кішкентай ескерткіш тас орнатылған, ол Джордж Лансбери үйі деп аталады, сондай-ақ онда ескерткіш тақта бар. Лансбери қауымының ұзақ жылдар бойы мүшесі болған және шіркеу басқарушысы болған жақын маңдағы Боу шіркеуінде Лансбериге арналған ескерткіш орнатылған.

George Lansbury married Elizabeth Jane (Bessie) Brine on 22 May 1880 in Whitechapel, London. Four years later, in May 1884, he took his wife and their three young children to Australia as emigrants with high hopes based on British government propaganda, which suggested plentiful work and a rosy life there. The truth was otherwise, with paid work very hard to find, and terrible living conditions for many. By May 1885 they had had enough of Australia, and returned to London. Lansbury took up work in his father in law's Whitechapel sawmill and began his political career speaking about the harsh conditions in Australia. For most of their married life, George and Bessie Lansbury lived in Bow, originally in St Stephen's Road and from 1916 at 39 Bow Road, a house which, Shepherd records, became "a political haven" for those requiring assistance of any kind. Bessie died in 1933, after 53 years of a marriage that had produced 12 children between 1881 and 1905. Of the 10 children who survived to adulthood, Edgar followed his father into local political activism as a Poplar councillor in 1912, serving as the borough's mayor in 1924–25. He was for a time a member of the Communist Party of Great Britain (CPGB). After the death of his first wife Minnie in 1922, Edgar married Moyna Macgill, an actress from Belfast; their daughter Dame Angela Lansbury (1925 2022), became a stage and screen actress. Another daughter, Dorothy (1890–1973), was a women's rights activist and later a campaigner for contraceptive and abortion rights. She married Ernest Thurtle, the Labour MP for Shoreditch, and was herself a member of Shoreditch council, serving as mayor in 1936. She and her husband founded the Workers' Birth Control Group in 1924. Dorothy's younger sister Daisy (1892–1971) served as Lansbury's secretary for over 20 years. During the suffragette protests in 1913 Daisy Lansbury helped Sylvia Pankhurst to evade police capture by disguising herself as Pankhurst. In 1918 she married the left wing writer and historian Raymond Postgate, who was George Lansbury's first biographer, and founder of The Good Food Guide. Their son Oliver Postgate was a successful writer, animator and producer for children's television. The Conservative MP Penny Mordaunt is a distant relative of Lansbury. The Lansbury home at 39 Bow Road was destroyed by bombing during the London Blitz of 1940–41. There is a small memorial stone dedicated to Lansbury in front of the current building, named George Lansbury House, which itself carries a memorial plaque. There is also a memorial to Lansbury in the nearby Bow Church, where Lansbury was a long term member of the congregation and churchwarden.