Конгрегациялық Христиан Шіркеулер Ассоциациясының Тарихы мен Негіздері
National Association of Congregational Christian Churches
NACCC: АҚШ-тағы 304 шіркеудің конгрегациялық христиандық қауымдастығы. 1955 ж. құрылған, тарихы, негіздері, және Америка конгрегациялық дәстүрі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық қауымдастық христиан шіркеулері қауымдастығы (НАКК) – қауымдастық дәстүріндегі 304 шіркеудің бірлестігі, олар шіркеулерге серіктестік және қызметтер ұсынады. Қауымдастық Милуоки қаласының маңындағы Уисконсин штатының Оук Крик қаласындағы ұлттық кеңсесін ұстап тұр. Бұл ұйым 1955 жылы Конгрегациялық христиан шіркеулерінің бұрынғы дін қызметкерлері мен мирян (дінтанушылар) тарапынан, 1957 жылы Евангелиелік және реформат шіркеулерімен бірігуі нәтижесінде құрылатын Біріккен шіркеуге жауап ретінде құрылды. НАКК-нің 36 қауымы бар.
The National Association of Congregational Christian Churches (NACCC) is an association of 304 churches providing fellowship for and services to churches from the Congregational tradition. The Association maintains its national office in Oak Creek, Wisconsin, a suburb of Milwaukee. The body was founded in 1955 by former clergy and laypeople of the Congregational Christian Churches in response to that denomination's pending merger with the Evangelical and Reformed Church to form the United Church of Christ in 1957. The NACCC has congregations in 36
Тарих
NACCC американдық конгрегациялық дәстүрге жатады, ол кальвинизмнің ықпалымен пайда болған ағылшын пуритандық қозғалысының бір бөлігі ретінде қалыптасты. 20 ғасырдың басында конгрегациялық шіркеулер Ұлттық конгрегациялық шіркеулер кеңесіне мүше болып, 1931 жылы осы кеңестің Христиан шіркеуінің Бас жиналысымен бірігуіне қатысты, нәтижесінде Конгрегациялық христиан шіркеулерінің Бас кеңесі құрылды. NACCC құрамына кірген шіркеулер кейіннен Конгрегациялық христиан шіркеулерін Евангелиялық және реформаторлық шіркеумен біріктіріп, Біріккен Христиан шіркеуін құруға қарсы болды. Олардың қарсылығының негізгі себебі – жергілікті конгрегацияның тарихи тәуелсіздігіне зиян келтіретін, ауыр бюрократиялық жүйенің құрылуы мүмкін деген сенім болды, бұл теологиялық тұрғыдан алуан түрлі серіктестікті біріктіретін сирек кездесетін идеялардың бірі еді. Осы мәселелер белсенділерді, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, екі бірігетін конфессияның ұлттық ұйымдары арасындағы келіссөздер алдын ала ұйымдастыру жоспарына жеткен кезде, жергілікті Конгрегациялық христиан шіркеулерін осы қозғалысты қолдаудан бас тартуға көндіруге итермеледі. Бұл дін қызметкерлері мен мирян 1947 жылы Иллинойс штатының Эванстон қаласында өткен жиналыста жеке шіркеулердің атынан автономияның жоғалу қаупі және CC шіркеулерінің Бас кеңесінің басқа конфессиямен заңды одаққа кіруге құқығы жоқ деген пікірлерін білдірді. Басқа да мәселелер миссионерлік қаражатты бақылау және олардың бір бөлігін дін қызметкерлерінің зейнетақы төлемдеріне аудару; өздерінің дін қызметкерлеріне (көбінесе 19 ғасырдың либералды, төзімді көзқарасын ұстанған) сенімдерді, жарияламаларды және неоортодоксалды теологияны таңудан қорқу; және конгрегациялар ұсынылған UCC-ден бас тартқан жағдайда шіркеу мүлігіне иелік ету мәселелері болды. 1948 жылы E&R шіркеуімен «Одақ негізі» қабылданған кезде, қарсыластар екі топқа бөлінді: Лос-Анджелестегі Мәсіхтің конгрегациялық шіркеуінің пасторы Гарри Р. Батман құрған Конгрегациялық христиан шіркеулерін жалғастыру комитеті; және Коннектикут штатының Хартфорд қаласының пасторы Генри Грей басқарған Конгрегациялық принциптерді қорғау лигасы. Бұл екі топ Бас кеңес пен E&R Бас синодының негізді нақты конгрегациялық тәуелсіздікке бағытталған өзгерістеріне қарамастан, бірігу процесін тоқтату үшін кең ауқымды памфлеттер тарату және шіркеулерде кездесулер ұйымдастыру науқанын жүргізді. Олардың конфессиялық бірігу пікірталасындағы UCC жақтастары – сол кездегі CC бас министрі және президенті Дуглас Хортон болды. Бұл күш-жігердің аз ғана қолдаушыларын тапқаннан кейін, Бруклиндегі конгрегациядағы бірнеше «жалғастырушы» дін қызметкерлері мен мирян процеске заңдық шектеу қою үшін 1949 жылы CC модераторы Хелен Кенионды сотқа берді. Бірнеше жылдан кейін, апелляциялық соттар төменгі соттың бірігуге қарсылардың пайдасына шығарған шешімін күштен шығарғаннан кейін, белсенділер көпшіліктің активтеріне ешқандай заңдық талаптары жоқ жаңа серіктестік құруға көшті. АҚШ-тың 102 конгрегациялық христиан шіркеуінің өкілдері 1955 жылы Детройт қонақ үйінде жиналып, UCC-ге қосылудың баламасы ретінде NACCC ұйымдастырды. Барлық конфессиялық ұйым UCC-ге ауыстырылып жатқандықтан, NACCC қаржы, персонал және ұйымдық құрылымсыз бастады. Айдахо штатынан шыққан доктор Гарри Джонсон, бұрын Конгрегациялық христиан шіркеулерінің Тауаралық конференциясының бақылаушысы болған, 1956 жылы оның бірінші атқарушы хатшысы болды. 1959 жылы оның орнын қаз. Нил Свонсон, Висконсин штатының Вауватоса қаласындағы шіркеудің дін қызметкері иеленді. Свонсонның басшылығымен Милуокиде бірінші конфессиялық кеңсе құрылды. NACCC 1973 жылы Оук Крикке жаңадан салынған бас кеңсесіне көшіп барды. Грузиядағы Пьемонт колледжінен басқа барлық конгрегациялық мұра колледждері UCC бірігуін мақұлдады, ол 1957 жылы аяқталды. Пьемонт 2000-шы жылдардың басында UCC-ге қосылды, NACCC-ге мүшелігін сақтап қалды.
The NACCC belongs to the American Congregationalist tradition, which originated as part of the English Puritan movement, which was strongly influenced by Calvinism. By the early 20th century, Congregational churches affiliated with the National Council of Congregational Churches and participated in that body's 1931 merger with the General Convention of the Christian Church, which created the General Council of Congregational Christian Churches. The churches that eventually formed the NACCC opposed subsequent initiatives to merge the Congregational Christian Churches with the Evangelical and Reformed Church to form the United Church of Christ. Central to their opposition was the belief that the merger would create unwieldy bureaucracies that might impinge upon the historic freedom of the local congregation, one of the few ideas that have united this otherwise theologically diverse fellowship. These concerns drove activists, beginning after World War II when talks between the national entities of the two merging denominations reached the point of preliminary organization planning, to persuade local Congregational Christian churches to refuse their support to this movement. These clergy and laypeople first organized at a meeting in Evanston, Illinois, in 1947 to express their concerns about not only the possible loss of autonomy on behalf of individual churches, but also their contentions that the General Council of the CC Churches possessed no authority to enter its churches into any legal union with another denomination. Other related issues were control over missionary funds and a possible diversion of some of them into ministerial pension annuities; fears of imposition of creeds, confessions, and neo orthodox theology onto their ministers (who generally favored a 19th century liberal, tolerant outlook); and ownership of church property in cases of congregations withdrawing from the proposed UCC. When the CC national General Council adopted a "Basis of Union" with the E&R Church in 1948, the dissenters organized into two groups: the Committee for the Continuation of Congregational Christian Churches, formed by the pastor of Los Angeles' Congregational Church of the Messiah, Harry R. Butman; and the League to Uphold Congregational Principles, led by a Hartford, Connecticut pastor, Henry Gray. These two groups conducted an extensive pamphlet and church meeting campaign to forestall the merger process, despite the General Council's and the E&R General Synod's revision of the Basis in favor of explicit congregational autonomy. Their counterpart on the pro UCC side of the denominational merger debate was the then current CC general minister and president, Douglas Horton. When these efforts only produced a small minority of sympathizers, some "continuing" clergy and laypeople in a Brooklyn congregation decided to take legal action, suing CC moderator Helen Kenyon in 1949, in order to place a legal restraint on the process. Some years later, after appellate courts reversed the lower court's finding in favor of the merger opponents, the activists turned instead to forming a new fellowship, with no legal claims to any portion of the assets of the majority. Representatives from 102 U. S. Congregational Christian churches met at a Detroit hotel in 1955 to organize the NACCC as an alternative to joining the UCC. Because the existing denominational organization was being transferred to the UCC, the NACCC started out without any funds, staff, or organizational structure. Dr. Harry Johnson of Idaho, who previously been superintendent of the Intermountain Conference of the Congregational Christian Churches, became its first Executive Secretary in 1956. He was succeeded in 1959 by the Rev. Neil Swanson, minister of a church in Wauwatosa, Wisconsin. Under Swanson's leadership, the first denominational office was established in Milwaukee. The NACCC moved into its own newly built headquarters building in Oak Creek in 1973. All Congregational heritage colleges except for Piedmont College in Georgia approved the UCC merger, which finally took place in 1957. Piedmont joined the UCC in the early 2000s while keeping its NACCC affiliation.
Қазіргі заманғы этика және тәжірибе
1960 жылдардан 1990 жылдарға дейін NACCC UCC бірігуінен жоғалған миссиялар мен агенттіктерді алмастыру үшін бірте-бірте ерікті түрде қолдау көрсеткен ұйымдар желісін құрды немесе олармен одақтар жасады. NACCC пен UCC арасындағы ерекшелік – бұрынғы ұйымның өзінің құрамына кіретін шіркеулердің атынан саяси белсенділікке қатысудан бас тартуы. NACCC өзінің негізгі принциптеріне сәйкес, кез келген саяси позицияны қабылдаудан аулақ тұрады. NACCC жергілікті шіркеулердің дербестігіне осыншалықты құрмет көрсетеді, осы себепті ұлттық заң шығару процесінде ерекше шара қолданды. NACCC жылдық жиналысында қабылданған шешімдерге қарсылық білдіретін қауымдар, осы заңға вето қою үшін референдум өткізуді сұрай алады. Бұл американдық протестанттық шіркеулердің ешқайсысында кездеспейтін бірегей тәжірибе. Қызмет көрсету саласында NACCC тағы да жергілікті дербестікті құрметтейді, тіпті өз шіркеулеріне қызмет ететін дін қызметкерлерінің тізімін жүргізуден бас тартады, алайда деноминацияның жылдық анықтамалығында белгілі пасторлардың тізімі ыңғайлы анықтама үшін берілген. Жергілікті шіркеудің тағайындауы осы дәстүр бойынша тану үшін жеткілікті; басқа қауымдардың дін қызметкерлері өздерінің қалауынша тағайындау рәсіміне қатыса алады, бірақ олардың қатысуы рәсімге қатысты ешқандай артық билікті білдірмейді, UCC-дегі қауымдастықтар мен/немесе конференциялардағыдай. NACCC-дегі аймақтық қауымдастықтар қатаң түрде бауырластық пен өзара рухани көтерілу мақсатында құрылған; ұлттық ұйым сияқты, олардың мүше қауымдарына ешқандай билігі жоқ. Сонымен қатар, UCC-ден айырмашылығы, аймақтық қауымдастық пен NACCC арасында тікелей байланыс жоқ. Шын мәнінде, қауым аймақтық топқа мүше болмай-ақ NACCC-ке мүше болып қалуы мүмкін. Керісінше, UCC-де шіркеу конференциясына және Бас Синодқа қатысу үшін өзінің географиялық аумағын қамтитын қауымдастыққа мүше болуы керек. Бұған қоса, UCC-де қауымдардың Бас Синодта тікелей өкілдігі болмаса, әрбір NACCC қауымы ұлттық жылдық жиналысқа өз дін қызметкерлерін және делегаттарын жібере алады. Қауымдар тағайындау критерийлерін өздері анықтауға және дін қызметкерлерін тағайындауға құқылы, сондай-ақ қауымдық мәселелерде дербес. Қауымдар неке және адамдық сексуалдық туралы өз ілімдерін анықтауы мүмкін; кейбір қауымдар бір жынысты некелерді тойлауды таңдайды, ал басқалары некені гетеросексуалдық деп анықтайды. NACCC Ұлттық шіркеулер кеңесі және Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі сияқты конфессияаралық ұйымдармен ұйымдық байланысқа түспейді. Ол Шіркеу одағы жөніндегі консультацияға қатыспады.
During the 1960s through the 1990s, the NACCC slowly built a network of, or formed alliances with, voluntarily supported missions and agencies to replace those lost in the UCC merger. One distinction between the NACCC and UCC is the former body's refusal to engage in political activity on behalf of its constituent churches. By its governing ethos, the NACCC refrains from taking political positions of any kind. The NACCC's commitment to local church autonomy is so pronounced, that it has adopted a highly unusual measure in its national legislative process. Congregations taking exception to measures passed by the NACCC's annual meeting may seek a referendum vote in order to have the legislation vetoed. This appears to be a unique practice not found in any other American Protestant denomination. In terms of the ministry, the NACCC, again, respects local autonomy to the point of refusing to keep a membership list for those clergy serving its churches, although the denomination's annual yearbook provides a list of known pastors for convenient reference. Ordination by a local church is sufficient for recognition by this tradition; clergy from other congregations may participate in the ordination service at their discretion, but their presence conveys no special authority over the procedure, as is the case with an association and/or conference in the UCC. Regional associations in the NACCC are strictly for the purpose of fellowship and mutual edification; like the national entity, they have no authority whatsoever over their member congregations. Also, unlike the UCC, there is no necessary relationship between a regional association and the NACCC. In fact, a congregation can belong to the NACCC without simultaneously belonging to a regional group. By contrast, in the UCC, a church must hold membership in the association covering its geographic territory before participating in the affairs of its conference and the General Synod. Further, unlike the UCC where congregations have no direct representation in the General Synod, each NACCC congregation may send its clergy and delegate to the national annual meeting. Congregations have the authority to determine their own criteria for ordination and to ordain clergy and are autonomous on congregational positions. Congregations may determine their own teaching on marriage and human sexuality; some congregations choose to perform same sex marriages while others define marriage as heterosexual. The NACCC does not have organizational affiliations with interdenominational organizations such as the National Council of Churches and the World Council of Churches. It did not participate in the Consultation on Church Union.
Басқа қауым органдарымен қарым-қатынастар
Консервативті қауымдық христиандық конференциясы (ККК) – қауымның тағы бір деноминациясы, оның мүше шіркеулері көбінесе UCC-ден тыс қалды. Ол негізінен шіркеу басқару мәселелерінен емес, американдық қауымдастықтың басым бөлігіндегі либералды теологиялық бағытқа ондаған жылдар бойы қарсылық көрсетуі салдарынан құрылды. 1948 жылы құрылған ККК (немесе кеңінен танымал болған «4C») өзіндік «жалғастыру» қозғалысымен тікелей байланысы жоқ, бірақ кейбір қауымдар бір уақытта екі ұйымға да мүше болуы мүмкін. Бұл ұйым өз мүше шіркеулерінен, атауынан көрініп тұрғанындай, стандартты евангелистік сенім мәлімдемесін қабылдауды талап етеді; NACCC да, UCC де өз қауымдарынан нақты доктриналық ұстанымға сәйкес болуын талап етпейді. Шындығында, кейбір NACCC қауымдары UCC-мен номиналды байланыстарын сақтап, соңғысының арнайы «кестелік» мүшелік санаттарына тізілген. UCC Конституциясы мен жарғыларын әрбір жеке қауымдық христиан шіркеуінің бекітуіне ұсыну (барлық UCC қауымдастықтары мен конференцияларына мүше болу шарты) нәтижесінде, дауыс бермеген немесе мақұлдамаған, бірақ өз қауымдастықтарынан (немесе қауымдастықтар болмаған жағдайда конференциялардан) шығуға шара қолданбаған қауымдар сол деноминацияның жылнамасында тізімде қалды. 2011 жылғы мәліметтер бойынша, UCC-де осы мәртебеге 95 шіркеу ие, бірақ олардың барлығы NACCC мүшелері емес. Дегенмен, кейбір NACCC шіркеулері бір уақытта UCC-нің толық мүшесі болып табылады.
Another Congregational denomination whose member churches mostly stayed out of the UCC, the Conservative Congregational Christian Conference, came into being not primarily because of church governance disputes, but because of decades long opposition to the dominant liberal theological orientation in the main part of American Congregationalism. Founded in 1948, the CCCC (or "4C's", colloquially) had no relation to the "continuing" movement per se, although some congregations may belong to both bodies simultaneously. The body requires its member churches to subscribe to, as its name implies, a standard evangelical statement of faith; neither the NACCC nor the UCC requires its congregations to adhere to any specific doctrinal position. In fact, some NACCC congregations have actually retained nominal ties to the UCC, via the latter's listing of special "schedule" categories of membership. Resulting from the submission of the UCC Constitution and Bylaws to each individual Congregational Christian church for approval (a condition of membership to all UCC associations and conferences), those congregations who did not vote at all or voted disapproval but who did not take action to withdraw from their associations (or conferences, in the absence of associations) remained listed in that denomination's yearbook. As of 2011, 95 churches continue to hold this status in the UCC, although not all of them are NACCC members. Some NACCC churches, though, are simultaneously full members of the UCC.