Кіріспе
Шенандоа аңғары темір жолы 1882 жылғы 19 маусымда аяқталды, Шенандоа аңғарынан Мэриленд штатының Хагерстаун қаласы арқылы Батыс Вирджиния штатының жотасына және Вирджиния штатының Роанок қаласына дейін созылып, Норфолк және Батыс темір жолымен (N&W) байланысты. Бұл темір жолдың дамуына Пенсильвания темір жолының елеулі қолдауы болды. 1890 жылғы қыркүйекте банкротқа ұшырап, Шенандоа аңғары темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылды. 1890 жылғы желтоқсанда ол N&W құрамына кірді. Бүгінде бұл темір жол Норфолк-Саутерн жүйесінің маңызды артериясы болып табылады. Вирджиния штатының Харрисонбург қаласының оңтүстігінде, Норфолк-Саутерн жүйесінің бұрынғы бөлігі, батысқа қарай бірнеше шақырым жерде бастапқыда Valley Railroad деп аталған параллель желі болды. Ол 19 ғасырдың соңында Пенсильвания темір жолының қатал бәсекелесі болған Балтимор және Огайо темір жолымен салынды. 1942 жылы бұл желіні Чесапик Батыс темір жолы сатып алды. Вирджиния штатының Стаунтон қаласынан солтүстікке қарай Аугуста және Рокингем округтерінде орналасқан бөлігі 20 ғасырдың соңында бірнеше ірі жүк тасымалдаушылар құрған жаңа, қысқа желілік темір жолға айналды. Бұрынғы бәсекелестің тарихи аты қазіргі жеке меншік Шенандоа аңғары темір жолы үшін қабылданды.
Жоспарлау
SVRR ұйымдастырушылары Мэриленд штатының Хагерстаун қаласындағы Пенсильвания темір жолы (PRR) станциясынан (Харрисбург, ПА-дан шыққан Кэмберленд аңғары темір жолы деп аталатын филиал) Вирджиния және Теннесси темір жолына (V&T) Салем қаласына дейін темір жол салуды жоспарлады. Бұл бағытқа 391 шақырым жаңа құрылыс қажет болды. Желі Блю-Ридж тауларының батыс беткейімен өтетін үлкен темір кен белдеуіне жақыннан ілеседі. Вирджиния штатының Пейдж округының тұрғыны Питер Бук Борст 1866 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясына темір жолдың жарғысын енгізді. Амбициоздық жоспар Гарперс-Ферриден (Батыс Вирджиния) Вирджинияның орталық темір жолына Стантонға жақын жерде, В&T-мен Салем маңында қосылып, соңында Вирджинияның оңтүстік-батыс бөлігіндегі бір жерде Шығыс Теннесси және Вирджиния темір жолымен Бристольде (Вирджиния) кездесуге темір жол салуды көздеді. Бағыт үш штатты (Мэриленд, Батыс Вирджиния және Вирджиния) кесіп өтетіндіктен, үш заңнамалық рұқсат алу қажет болды. Вирджиния 1867 жылдың 23 ақпанында мақұлдады. Батыс Вирджиния 1870 жылдың 25 ақпанында құрылыс идеясын бекітті. Мэриленд штаты 1870 жылдың 4 сәуірінде қажетті соңғы мақұлдауды берді. 1870 жылдың 14 наурызында компания құрылды және алғашқы президенті Питер Бук Борст сайланды.
Жаулас темір жолдар
Мэриленд штаты Потомак өзенінің үстінен Харперс-Ферри мен Уильямспорт арасында көпір салуға рұқсат бергеннен кейін, Пенсильвания темір жолы (PRR) назар аударды. Бұл B&O темір жолымен де, Уильямспорттың солтүстігіндегі Хейгерстаунда орналасқан өзінің Камберленд аңғары темір жолымен де байланысқа мүмкіндік беретін еді. Бұл жаңа солтүстік-оңтүстік бағыттық желісі, жақында сатып алынған көптеген оңтүстік желілерінен келетін трафикті ұстап, Филадельфия портына бағыттаудың кілті болатын. Бәсекелес B&O аймақтың байлығын Балтимор портына бұрып, оңтүстікке қарай кеңейуді көздеді. Екеуі де бірін-бірі оңтүстіктен кесіп тастауға тырысты. Ал Вирджиния штаты екеуінің де сәтті болуын қаламай, трафикті Норфолк портына бағыттауды жөн көрді. PRR SVRR акцияларын сатып ала бастап, оны тиімді түрде бақылауға алды. B&O Valley Railroad деп аталатын тағы бір солтүстік-оңтүстік бағыттық желісін бақылауға алды. Жоспарлар бойынша, темір жолдар аңғар бойымен біріне-бірі параллель жүріп, кейде бірнеше шақырым ғана қашықтықта болар еді. Жарыс басталды.
Негізгі желі құрылысы (1870-1882)
Central Improvement Company (Пенсильвания темір жолының еншілес компаниясы) Шепардстауннан Салемге дейінгі SVRR-дің 224 мильді (360 км) салу келісімшартын бір мильге 35 000 долларға алды. Бұл жұмыс 1872 жылдың тамызына дейін аяқталуы тиіс еді. Капиталдың негізгі көзі Пенсильвания темір жолының қолдауымен 6% ипотекалық облигацияларды сатудан келді. 1871 жылы Томас А. Скотт SVRR-дің екінші президенті болып сайланды; ол сонымен қатар Пенсильвания темір жолының вице-президенті болды. Питер Б. Борст 1870 жылы Вирджинияның Бас Ассамблеясы арқылы өткізілген Лурай аңғары темір жолы компаниясы деп аталатын ұқсас темір жол желісінің бәсекелес жоспарына қатысқаны үшін жұмыстан шығарылды. 1871 жылдың тамызында Орталық жақсарту компаниясы құрылыс келісімшартын бұзу туралы ұсыныс енгізді, тек аяқталған жұмыс үшін ақы төлеуді сұрады. SVRR бұл ұсынысты қабылдамады. 1872 жылы темір жолды аяқтау мерзімі 1875 жылдың қаңтарына дейін ұзартылды және Стаунтондағы C&O темір жолының оңтүстігінде 94 миль (151 км) жұмыс тоқтатылды. Қызмет 1879 жылдың 15 желтоқсанында Шепардстаун, Батыс Вирджиния және Шенандоа өзені арасында басталды. 1872 жылдың қыркүйегінде Камберленд аңғары темір жолынан (Пенсильвания темір жолының еншілес компаниясы) Хэгерстаун, Мэрилендтегі станциясынан Шепардстаун, Батыс Вирджинияға дейінгі жолдарды салуды сұрады. Бұл аймақта қызмет 1880 жылы басталды. PRR-мен проблемалар Камберленд аңғары темір жолымен көлік келісімшартын алу мүмкін болмауына байланысты туындады. SVRR 1880 жылдың жазында Пенсильванияға геодезистер тобын жіберді, бұл бәсекелес Филадельфия және Рединг темір жолымен байланысу үшін Харрисбургке дейін желі салуға ниетті екенін көрсетті. Бұл тәсіл сәтті болды және келісімшарт жасалды. Бірақ PRR-мен қарым-қатынас бұзылуға ұшырады. Сондай-ақ 1880 жылы Елктон мен Уэйнесборо арасындағы Шенандоа өзенінің оңтүстік бөлігінде қызмет басталды. 1881 жылы солтүстік және оңтүстік бөліктері біріктірілді. Ақырында 1882 жылы темір жол оңтүстікке қарай созылып, Вирджиния штатының Роанок қаласындағы жаңа теміржол станциясында Норфолк және Батыс темір жолымен кездесті. Жол толықтай аяқталды. Осы уақытта бәсекелес "Вэлли-Рейлроуд" (VRR) капитал жинауға тырысты. Роберт Ли оның өкілі ретінде Балтиморды Вирджинияның басқа округтерінен қаржыландыруды қамтамасыз ету үшін 1 миллион долларға рұқсат беруге көндірді. Балтимор оңтүстіктің ең бай аймақтарынан келетін көлік ағынына ие болу арқылы үлкен пайда көретін болды. Көптеген кешігулер болды, әсіресе 1870-ші жылдардағы экономикалық дағдарыстан кейін, бірақ 1883 жылы Харрисонбург пен Стаунтон арасында қызмет басталды. Оңтүстік бөлігі ешқашан салынбады.
Рецессия, ереуілдер және банкроттық (18821890)
1873 жылғы қаржылық дағдарыс 1880-жылдарға дейін бизнесті баяулатқан терең рецессияны әкелді. 1882 жылы SVRR Филадельфиялық қаржыгерлер E. W. Clark & Co. компаниясынан 79 000 доллар көлемінде несие алды, бұл сол жылғы тапшылықты жабуға жеткілікті болды. Барлық көпірлердің пайдалану мерзімі аяқталып, алдағы жылдары маңызды қаржы қаражаты қажет болады. 1882 жылы N&W, PRR компаниясымен SVRR акционерлік капиталын N&W обыкновен акцияларына айырбастау туралы келісім жасады. SVRR, N&W компаниясынан 600 000 доллар несие алды, сондай-ақ 3 жылға дейін жылына 200 000 долларға дейін алуға құқық берілді. PRR болашақ тасымал келісімдері үшін 150 000 доллар көлемінде алдын ала төлем жасады. SVRR акцияларына бақылау енді N&W компаниясына тиесілі болды. 1883 жылы SVRR 1,8 миллион долларлық табыс облигацияларын шығарды. Нашар экономикалық жағдайға байланысты түсімдер күтілгеннен әлдеқайда төмен болды. 1885 жылдың басында SVRR несие төлемдерін, салықтарды, жалақыны және есеп айыруларын төлеуден бас тартты. Роанок судьясы компанияны банкротқа жіберді, бірақ желтоқсан айында ипотекалық компания, оның облигацияларын ұстап тұрып, компания активтерін сатуға талап қойды. Norfolk and Western Railroad келесі төрт жыл бойы бақылауды қайтару үшін соттасты. 1890 жылдың 30 қыркүйегінде SVRR акционерлердің келісімімен N&W компаниясына сатылып, Shenandoah Valley "Темір жолы" болып қайта құрылды. 2 желтоқсанда Шенандоа аңғары темір жолы Вашингтон және Батыс темір жолының франшиза құқығын алды. 1890 жылдың 15 желтоқсанында N&W компанияны 6 миллион долларлық акцияға сатып алып, теміржол желісін өз жүйесіне қосты. Бәсекелес Valley Railroad 1884 жылы құрылысқа жеткілікті қаржыдан айырылып, 1896 жылы банкротқа ұшырағанға дейін күресті. Бұл желінің соңғы ұзындығы Стаунтоннан Лексингтонға дейін 58 шақырымды (36 миль) құрады, ал оңтүстікке қарай Салемге дейін 82 шақырымдық (51 миль) бөлігі аяқталмады. Бұл желі ешқашан пайда әкелген жоқ.
Станциялар
MileLocation0.0Hagerstown, (Washington County) MD5.9Saint James, MD9.0Grimes, MD14.1Antietam, MD16.9Shepherdstown, (Jefferson County) WV19Morgans Grove, WV23.1Shenandoah Junction, WV28.4Charlestown, WV32.5Wheatland, WV33.7Rippon, WV36.2Gaylord, (Clarke County) VA39.9Berryville, VA46.2Boyce, VA49.2White Post, VA53.2Ashby, (Warren County) VA56.4Cedarville, VA59.2Riverton, VA62.1Front Royal, VA66.4Manor, VA72.9Bentonville, VA75.6Overall, (Page County) VA79.8Rileyville, VA83Vaughn’s Summit85.1Kimball, VA86Elgin, VA88.8Luray, VA95.6Marksville (Stanley), VA101.9Ingham, VA104.0Grove Hill, VA106.7Milnes, VA112.5Elkton, (Rockingham County) VA? ?Sellers127.2Port Republic130Grottoes129.1Weyer’s Cave, (Augusta County) VA132.1Patterson133Harriston136.9Crimora, VA141Dooms, VA143.2Waynesboro Junction, VA148.0Lyndhurst, VA150.0Lipscomb, VA153.0Stuart’s Draft, VA159.4Greenville, VA MileLocation162.7Lofton, VA167.6Vesuvius, (Rockbridge County) VA174.9Midvale, VA179.7Riverside, VA186Buena Vista, VA186Loch Laird, VA188.7Thompson, VA191.0Buffalo Forge, VA197Glasgow, VA198.6Natural Bridge, VA207Solitude208.9Arcadia, (Botetourt County) VA214.2Buchanan, VA219.2Lithia, VA224.6Houston, VA225Nace, VA227.9Troutville, VA232.2Cloverdale, VA234Hollins, (Roanoke County) VA236.5Tinker Creek239.3Roanoke, VA
Тарихи уақыт сызығы
1867 жылы Шенandoah аңғары темір жолы 23 ақпан 1867 ж. тіркелді. 1870 жылы Шенandoah аңғары темір жолы Пенсильвания темір жолының еншілес компаниясы ретінде құрылды. Жол (темір жол жолы) құрылысы басталды. 1873 жылы мердігермен туындаған қиындықтарға байланысты құрылыс тоқтатылды. 1879 жылдың көктемінде құрылыс қайта басталды. 1879 жылдың 15 желтоқсанында (42 миль) Шепардстаун мен Шенandoah өзені арасында пойыз қызметі басталды. 1880 жылы қызмет Шенandoah өзенінен Фронт Роялға дейін 1 сәуірде оңтүстікке қарай кеңейтілді. 10 мамыр 1880 ж. қызмет оңтүстікке қарай Бентонвиллге дейін кеңейтілді. 19 тамыз 1880 ж. қызмет Хагерстаунға дейін солтүстікке қарай кеңейтілді. 6 қыркүйек 1880 ж. қызмет оңтүстікке қарай Милфордқа (қазір Overall) дейін кеңейтілді. 22 қараша 1880 ж. Елктон мен Уэйнсборо (қазіргі Базалық қала деп аталатын аймақ) арасындағы жеке қызмет бөлімі басталды. Солтүстік бөлім 20 желтоқсан 1880 ж. Шенandoah темір комбинатына дейін оңтүстікке қарай кеңейтілді. 1881 жылы Норфолк және Батыс теміржол компаниясы (N&W) Атлантик, Миссисипи және Огайо теміржолдарын сатып алу арқылы құрылды. Вирджиния, Теннесси, Джорджия әуе желісі SVRR, N&W және Шығыс Теннесси, Вирджиния және Джорджия темір жолы арасындағы келісімшарт арқылы құрылды. Әуе желісі Хейгерстаун, Мэриленд және Норфолк, Вирджиния арасында болды. Жолдың солтүстік және оңтүстік бөліктері 18 сәуір 1881 ж. қосылды. Қызмет енді Хейгерстаун, Мэрилендтен Уэйнсборо, Вирджинияға дейін жүзеге асырылуда. 1882 жылы 19 маусымда Уэйнсбородан (Базалық), Вирджиниядан Роанокқа дейін оңтүстікке қарай жол толықтай салынды. Норфолк және Батыс теміржолымен байланыс орнатылды. 29 желтоқсан 1882 ж. SVRR мен N&W арасында келісімшартқа қол қойылды (акционерлер 12 ақпан 1883 ж. ратификациялады). SVRR акционерлік капиталының көп бөлігі N&W қарапайым акцияларымен саудаға шығарылды. N&W егер шығынға ұшыраса, 1983 жылдың 2 қаңтарынан бастап 3 жылға дейін SVRR-ға жылына 200 000 долларға дейін қарыз беруге келісті. 1883 жылғы бірінші жылдық есеп жарияланды. Ол N&W нөмірлеу схемасымен сәйкес келетін «Үшінші жылдық есеп» деп аталды. 183 648,16 долларлық шығын 1883 жылға арналған N&W-ден алған 200 000 долларлық қарызбен жабылған. 1884 жылы Оңтүстік Деспач желісі Пенсильвания теміржолы, Камберленд аңғары теміржолы, Батыс Мэриленд теміржолы, SVRR, N&W және Шығыс Теннесси, Вирджиния және Джорджия теміржолы арасында құрылды. N&W-ден 1884 жылға 135 000 долларлық қарыз. 1885 жылы Шенandoah аңғары теміржолы 1 сәуірде банкротқа мәжбүр болды. 1890 жылдың қыркүйегінде Шенandoah аңғары теміржолы ипотека бойынша сатылып, Шенandoah аңғары теміржолы болып қайта ұйымдастырылды; желтоқсанда Шенandoah аңғары теміржолы сатып алынып, Норфолк және Батыс теміржолына қосылды.
Жолаушылар қызметі
ХХ ғасырдың ортасына дейін жаңа иелері – Норфолк және Уэстерн темір жолы, әр бағытта күніне екі жолаушы пойызын іске қосты. No1 (оңтүстікке қарай) және No2 (солтүстікке қарай) пойыздары, Роаноктан Нью-Йорк қаласына Хагерстаун және Харрисбург арқылы, Пенсильвания темір жолымен бірлесіп, Пульман вагондарымен және салондық вагондармен жабдықталған ұзақ қашықтыққа жүретін түнгі пойыздың бір бөлігі болды. Жолаушылар тасымалы 1963 жылдың жазында тоқтатылды.