Кіріспе

Моника Грифахн (Monika Griefahn; 3 қазан 1954 жылы туған) – неміс саясаткері және Greenpeace ұйымының негізін қалаушылардың бірі. Ол Социал-демократиялық партияның (СДП) мүшесі. Грифахн 1998–2009 жылдары Германия парламентінің депутаты болды, мәдениет және бұқаралық ақпарат құралдары, сондай-ақ сыртқы (мәдени) саясат мәселелері бойынша сарапшы ретінде жұмыс істеді. 1990–1998 жылдары Төменгі Саксония штатының қоршаған ортаны қорғау министрі қызметін атқарды. 1980–1990 жылдары Greenpeace экологиялық ұйымының белсендісі болды және Greenpeace халықаралық кеңесіне алғаш рет кірген әйел адам (1984–1990).

Ерте өмір және білім

1973 жылы мектепті бітіргеннен кейін Грифан Геттинген мен Гамбург университеттеріне математика және әлеуметтік ғылымдарды оқуға түсті. 1979 жылы ол социология саласы бойынша дипломмен университетті аяқтады. 1973 жылдан бастап неміс-француз жастар ұйымында және Гамбургтағы YMCA ұйымында жұмыс істеді, он жылдан астам уақыт бойы кәсіподақтар, шіркеу ұйымдары және коммерциялық емес ұйымдар үшін ересектерге арналған білім беру семинарларын ұйымдастырды.

Ертедегі белсенділігі

1980 жылдан бастап ол Германияда «Гринпис» ұйымын құруға белсенді түрде қатысты, оның бас кеңсесі Гамбург қаласында орналасқан. Ол 1983 жылға дейін атқарушы директоры болды. «Гринпис Германия» арқылы ол химиялық ластану сияқты, сондай-ақ Солтүстік теңіздерді және Рейн мен Эльба өзендерін қорғау мәселелері бойынша науқандар ұйымдастырды. 1984 жылы ол «Гринпис» халықаралық кеңесінің алғашқы әйел мүшесі атанды. 1990 жылға дейін ол «Гринпис» үшін бүкіл әлемде жұмыс істейтін адамдарға арналған бағдарламаларды әзірлеу және оларды дағдылармен оқытуға жауапты болды. Одан бөлек, ол Австрия, Бельгия, Швейцария, Латын Америкасы және бұрынғы Кеңес Одағында жаңа кеңселер ашуға көмектесті. Грифан 1992 жылы Германияның Социал-демократиялық партиясына (СДП) қосылды.

Қоршаған ортаны қорғау министрі, 1990-1998

1990 жылы Төменгі Саксонияның премьер-министрі Герхард Шрёдер оны қоршаған орта министрі етіп тағайындады, онда ол ядролық энергияны қолдануды тоқтату мақсатында қозғалмалы энергия жүйелерін (жел, күн, биомасса) қолдауға арналған арнайы бағдарламалар бастады (толық мәліметтер үшін "Мемлекеттік лауазымдар" бөлімін қараңыз). Оның қоршаған орта саясатындағы басты мақсаты – ядролық энергияны пайдаланудан бас тарту болды. Оның 2011 жылы іске асырылған жоспарлары Клаус Топфер (1990–1994) және Ангела Меркель (1994–1998) басқарған Федералдық қоршаған орта министрлігінің нұсқауларымен кешіктірілді. Ядролық энергияға қарсы күресімен қатар, Грифан Төменгі Саксонияда жаңартылатын энергияны дамытуды жеделдетіп, экологиялық қор және жел энергиясы атласы сияқты шаралар қолданды. Оның атқарылған жұмысы 1998 мен 2005 жылдар аралығында, Социал-демократиялық партия мен Жасылдар коалициясы Федералдық үкіметті басқарған кезде ядролық энергияны кезең-кезеңмен тоқтату жоспарларының іске асуына септігін тигізді. 2001 жылы ядролық энергияны қолданудан бас тарту туралы заң күшіне енді. Қоршаған орта министрі ретінде Грифан қалдықтарды басқару саласында жаңа саясатты қолға алды. Әдетте, қалдықтар полигондарда сақталып немесе қақпалы қазандықтарда өртеліп келген. Грифан оңай құрастырылатын өнімдерге, қалдық түрлерін бөлуге және компосттау немесе механикалық бөлу сияқты әртүрлі өңдеу әдістеріне баса назар аударды. Осының нәтижесінде, оның қызмет мерзімінде жоспарланған онға жуық қақпалы қазандық салу қажеттігі туындаған жоқ. Бұған қоса, ол Төменгі Саксониядағы мемлекеттік мекемелердің мемлекеттік сатып алу ережелерін экологиялық тұрғыдан тиімдірек ету үшін өзгертті. Ол екі ұлттық паркті құрды: Харц және Төменгі Саксониялық Эльбталының биосфералық қорығы (биосфералық қорық).

1994-1998 жылдар аралығында мемлекеттік парламент мүшесі

1994 жылдан 1998 жылға дейін Грифахн Төменгі Саксония Ландтагының мүшесі болды.

1998-2009 жылдары Германия парламенті мүшесі

1998 жылдан 2009 жылға дейін Грифан Германия Парламенті ("Бундестаг") мүшесі болды және 2000 жылдың шілдесінен 2005 жылдың қыркүйегіне дейін Мәдениет істері және БАҚ комитетінің төрағасы қызметін атқарды. 1999-2000 жылдары және 2005-2009 жылдары ол сонымен қатар SPD парламенттік тобының Мәдениет істері және БАҚ комитетіндегі, сондай-ақ шетелдегі мәдени саясат жөніндегі кіші комитеттеріндегі өкілі болды. Ол сонымен қатар Сыртқы істер комитетінің және Шетелдегі мәдени саясат және Жаңа медиа жөніндегі кіші комитеттерінің мүшесі болды. Мәдени саясатқа жауапты Грифан неміс ойындарының сыйлығын құруды бастады. Ол сондай-ақ неміс фильмдерін қолдауға, күшті авторлық құқық заңдарын қабылдауға және кітап саудасы нарығының орталықсыздандырылуын ілгерілетуге, соның ішінде кітап бағасын бекіту арқылы мәдени әртүрлілікті және Гёте институттары мен неміс мектептерінің шетелдегі кеңеюін қолдады. 2005 жылы Грифан Германия Парламенті мен Франция Ұлттық Ассамблеясы тағайындаған мәдени алуан түрлілік жөніндегі екіжақты комитеттің төрағасы болып сайланды. Сыртқы саясатта оның жұмысы әлемдегі неміс жылжымайтын мүліктерінде, мысалы, неміс мектептерінде жаңартылатын энергияны қолдауға, сондай-ақ табиғатты қорғау және қоршаған ортаны қорғау саласындағы үкіметтік емес ұйымдарды қолдауға бағытталды. Ол осы мәселелер бойынша Парламентаралық одақ (IPU) және Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымында (OECD) белсенділік танытты. Комитеттердегі жұмысынан басқа, Грифан 2006 жылдан 2009 жылға дейін Германия-Франция парламенттік достық тобының төрағасының орынбасары болды.

Саясатка оралу

2015 жылдан 2016 жылға дейін Грифахн Германияның ядролық энергиядан шығуын қаржыландыруды қамтамасыз ету жолдары туралы ұсынымдар беруге міндеттелген, үкімет тағайындаған комиссияда қызмет етті. Комиссияны Оле фон Бюст, Маттиас Плацек және Юрген Триттин басқарды. 2020 жылы Грифахн Мюльхайм-ан-дер-Рур қаласының әкімі лауазымына СДПГ-ның үміткері болды, бірақ христиан-демократ Марк Бухольцқа жеңілді.

Жеке өмір

Грифан экологиялық химия және процестік инженерия профессоры Майкл Браунгартқа үйленген, ол американдық архитектор Уильям Макдоноумен бірлесіп "Бесіктен бесікке" дизайн принципін әзірлеген. Грифан мен Браунгарттың үш баласы бар.

Таңдалған басылымдар (неміс)

Компьютерлік ойындар мәдени мұра ретінде? С. Гангуин, Б. Хоффман (Hrsg.): Цифрлық ойын мәдениеті. Kopaed Verlag, Мюнхен 2010, Мәдени экономика және мәдени интеллект. Б. Вагнер: Мәдени саясат жөніндегі жылнама 2008. Тақырыбы: Мәдени экономика және шығармашылық қала. Бонн/Эссен, S. 221–226. Шығармашылық – экономикалық фактор ма? "Социал-демократиялық мәдениет форумы" (Hrsg.): Kulturnotizen. 11/2006, Берлин. Тұрақты даму саясаты және мәдениет саясаты. Мәдени саясат қоғамы KuPoGe (Hrsg.): Мәдени саясат туралы хабарламалар. II/2002, Бонн. Тұрақты даму саясаты және мәдениет саясаты – болашақпен байланыс? Х. Курт, Б. Вагнер (Hrsg.): Kultur Kunst Nachhaltigkeit. Мәдениеттің тұрақты даму тұжырымдамасы үшін маңызы. Бонн/Эссен, 2002, S. 59–68. (Hrsg.): Greenpeace. Біз өмір сүре алатын орта үшін күресеміз. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1983, Мен ән айтам, себебі… Қоршаған орта министрінің саясаты. Piper, Мюнхен 1994.

Таңдалған баяндамалар (ағылшынша)

2010 жылғы 26 қазан: "Тұрақты құрылыс және әлеуметтік салдар үшін қажетті саяси жағдайлар" тақырыбында Карлтон университетінде (Оттава) жасалған сөйлеу. 2008 жылғы 13 сәуір: "Кедейліктің шекарасын кері қайтару"; Парламентаралық одақтың жалпы пікір алмасуы аясында сөйлеген сөз. 2007 жылғы 15 қазан: "Экологияның мәдени аспектісі"; АҚШ, Массачусетс штатындағы Гарвард университетінде жасалған баяндама. 2007 жылғы 29 сәуір: "Жаһандық жылыну: Киотодан кейін он жыл"; Балиде өткен Парламентаралық одақтың 116-шы Ассамблеясында сөйлеген сөз.