Кіріспе

Балық түрлері

Жазық марлин (Tetrapturus audax, сондай-ақ Kajikia audax) – тропикалық және қоңыржай мұхиттарда, бетке жақын жерлерде таралған марлиннің бір түрі. Ол коммерциялық және ойынға арналған бағалы балық, алайда оның коммерциялық аулауын шектеу үшін сақтау шаралары қолданылуда. Эпипелагикалық жыртқыш ретінде, ол күндіз су қабатының жоғарғы бөлігінде, көбінесе бетке жақын аң аулайды. Оның негізгі қорегі – сардина.

Сипаттама

Жазық марлиннің денесі торпеда тәрізді, жоғары жағы қою көк немесе қара, төменгі жағы күміс ақ, орташа ұзындығы – , ең үлкен ұзындығы – , салмағы – дейін жетеді. Оның бірінші арқалық қанаты биік, денесінің тереңдігімен бірдей немесе одан да үлкен, 42-48 санында; екіншісі әлдеқайда кіші. Оның денесінің екі жағында 12-20 аралығында айқын көкшіл жолақтар бар, олар тірі болмағаннан кейін де көрінеді. Хроматофорлар, мамандандырылған пигментация жасушалары, жирылып немесе кеңейіп, балық қозғанда жолақтар көк түстен лаванды түске өзгереді.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Жазық марлин эпипелагикалық, жағалаудан алыс, бірақ су бетіне жақын тіршілік етеді. Ол дүние жүзінде кеңінен таралған және көбінесе тропикалық және/немесе қоңыржай су қоймаларында кездеседі. Оның мекендеу ортасын зерттеу үшін мүмкіндік болған деректер пайдаланылып, Тынық мұхитының шығыс бөлігі осы түр үшін ең қолайлы су қоймаларының бірі екені анықталды. Сонымен қатар, оның ең ірі популяциясы еріген оттегінің деңгейі 4,5-5,5 мл/л және теңіз бетінің температурасы 20-28 градус Цельсий аралығындағы суларда шоғырланғандығы анықталды. Судағы қоректік заттардың көп болуы су өсімдіктері мен балдырлардың өсуіне көмектеседі, бұл олармен қоректенетін түрлердің, жазық марлиннің негізгі жемінің жиналуына себеп болады. Зерттеу көрсеткендей, ол күндіз судың терең бөліктерін мекендейді, ал түнде көбінесе су бетіне жақын жиналады. Бұл үлгілер зерттеуде тексерілген барлық аймақтарда, соның ішінде Австралия, Жаңа Зеландия, Мексика, Калифорния және Эквадор жағалауларындағы суларда байқалды.

Диета

Жазық марлин – жоғары деңгейдегі жыртқыш, негізінен сардина, скумбрия, шағын тунец және головоногилер сияқты кең ауқымды балықтармен қоректенеді. Мексика жағалауында жүргізілген бір зерттеуде, оның Etrumeus sadina және Sardinops caeruleus сияқты жиынтық балықтарды, атап айтқанда скумбрияны артық ұнататыны анықталды. Сонымен қатар, ол кейбір қалампир түрлерін де жейді, ең көп кездесетіні – алып қалампир.

Қорғау

Құрама Штаттарда жолақты марлин 2012 жылғы «Биллфишті қорғау туралы» заңмен қорғалады, ол билфишті және/немесе билфиш өнімдерін таратуға, сатуға және сату мақсатында иеленуге тыйым салады. Бұл қатаң заң, бұрын қабылданған басқару шараларына қарамастан, жалпыға бірдей балық аулаудың салдарынан әлемдік билфиш популяциясының күрт төмендеуін тоқтату мақсатында қабылданды. Осы заңнан сатуға және сату мақсатында иеленуге қатысты ерекшеліктерге АҚШ балық аулау кемелері ұстаған және Гавайи немесе Тынық мұхит аралдарында түсірілген және сақталған билфиш, сондай-ақ Тынық мұхит аралдарында шетелдік кемелер ұстаған және АҚШ-тан тыс нарықтарға экспортталған немесе Гавайи және Тынық мұхит аралдарында жергілікті тұтыну үшін сақталған билфиш жатады.

Тұтыну

Жолақты марлин бүкіл әлемде тұтынылады. Оның тығыз еті ақшыл қызғылттан қызғылт-сары түске дейін өзгеруі мүмкін. Көбінесе оны грильде пісіріп жейді, ал шегу және шикі күйінде пайдалануы шектеулі. Басқа балық түрлері сияқты, жолақты марлин омега-3 май қышқылдарының және басқа да қажетті витаминдер мен минералдардың тамаша көзі болып табылады. Сонымен қатар, ол азықталғанда аз мөлшерде натрий және қаныққан май қышқылдарынан тұратын, тамаша тағамдық таңдау болып табылады. Жоғарыда айтылғандай, АҚШ-тың көптеген теңіз аумақтарында коммерциялық аулауға тыйым салынған, сонымен қатар оны тым көп аулаудан қорғау үшін қосымша халықаралық сақтау шаралары қолданылуда. Greenpeace жолақты марлинді өзінің "қызыл теңіз өнімдері тізіміне" енгізеді.

Құмға түсіру

1960 жылдары жолақты марлиннің аулану көлемі жылына шамамен 25 000 тоннаға жеткен, бірақ тым көп аулау және қорғау шараларының салдарынан 2000 жылдардың басында 1950 жылдардағы деңгейге (жыл сайын шамамен 7 500 тонна) төмендеді.