Лонни Плаксико – америкалық джаз контрабасшы, 1978 ж. Louis Armstrong сыйлығының иегері. Art Blakey Jazz Messengers тобындағы жұмысымен танымал. Джаз өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық джаз контрабасшысы Лонни Плаксико (Lonnie Plaxico; 4 қыркүйек 1960 жылы туған) – американдық джаз контрабасшысы.
American jazz double bassist
Lonnie Plaxico (born September 4, 1960) is an American jazz double bassist.
Өмірбаян
Плаксико Чикагода музыкалық отбасында дүниеге келді. Он екі жасында контрабас ойнай бастады, ал он төрт жасында кәсіби музыкант ретінде жұмыс істеді (контрабас пен бас-гитарада ойнады). Оның алғашқы жазбасы отбасының тобымен жасалды, ал жиырма жасында Нью-Йорк қаласына көшіп барды, онда Чет Бейкер, Декстер Гордон, Сонни Стит, Джуниор Кук және Хэнк Джонс сияқты музыканттармен бірге ойнады. 1978 жылы Луи Армстронг атындағы джаз сыйлығын жеңіп алды. Плаксико 1982 жылы Уинтон Марсалис тобымен жұмыс істеген кезде алғаш рет көпшіліктің назарына ілікті, бірақ оның тұрақты қатысуы Арт Блэкидің Jazz Messengers (1983–86) тобымен болды, олармен он екі альбом жазды. 1980-жылдардың ортасында Плаксико M Base ұжымына қосылды және Стив Коулманның (Motherland Pulse, 1985), Кассандра Уилсонның (Point of View, 1986) және Грег Осбидің (Sound Theatre, 1987) алғашқы шығармаларында ойнады. Одан бері ол Уилсонның жазбаларында үнемі қатысып, 15 жылдан астам уақыт бойы оның гастрольдік тобының музыкалық директоры және бірінші бассисті болды. 1986 жылы Джек ДеДжоннет өзінің Special Edition тобын қайта құрып, гитарист Мик Гудрикпен бірге M Base саксофонистері Грег Осби мен Гэри Томас және Плаксиконы бас-гитарамен бірге шақырды. Топ 1993 жылға дейін болды, соңғы альбомда Гудрик орнына пианист Майкл Кейнмен үш альбом шығарды. Плаксико сонымен қатар Диззи Гиллеспи, Дэвид Мюррей, Элис Колтрейн, Стэнли Туррентин, Эндрю Хилл, Джо Сэмпл, Эбби Линкольн, Билл Косби, Лонни Листон Смит, Рави Колтрейн, Скотт Тиксиер, Барбара Деннерлейн, Хелен Сунг және Нина Видал сияқты көптеген әртістермен бірге өнер көрсетті және жазды.
Plaxico was born in Chicago, into a musical family, and started playing the bass at the age of twelve, turning professional at fourteen (playing both double bass and bass guitar). His first recording was with his family's band, and by the time he was twenty he had moved to New York City, where he had stints playing with Chet Baker, Dexter Gordon, Sonny Stitt, Junior Cook, and Hank Jones. He won the Louis Armstrong Jazz Award in 1978. Plaxico first came to public attention through his work with the Wynton Marsalis group in 1982, though his first regular attachment was with Art Blakey's Jazz Messengers (1983–86), with whom he recorded twelve albums. In the mid 1980s Plaxico joined the M Base collective and played on the debut releases of Steve Coleman (Motherland Pulse, 1985), Cassandra Wilson (Point of View, 1986) and Greg Osby (Sound Theatre, 1987). On Wilson's recordings he appeared regularly ever since and is the musical director and first bassist of her tour band for more than 15 years. In 1986 Jack DeJohnette reformed his Special Edition and engaged beside guitarist Mick Goodrick the M Base saxophonists Greg Osby and Gary Thomas and Plaxico on bass. The band existed until 1993, after three albums with pianist Michael Cain replacing Goodrick on the last. Plaxico has also performed and recorded with a wide range of artists, including Dizzy Gillespie, David Murray, Alice Coltrane, Stanley Turrentine, Andrew Hill, Joe Sample, Abbey Lincoln, Bill Cosby, Lonnie Liston Smith, Ravi Coltrane, Scott Tixier, Barbara Dennerlein, Helen Sung and Nina Vidal.