Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карл, Наполеон принці (Шарль Мари Жером Виктор Наполеон деген атпен туған; 19 қазан 1950) – француз саясаткері, Франция императорлық үйінің даулы басшысы және осы ретте, оның қарт атасы император Наполеон I-нің мұрагері. Басқа бонапартистер оның ұлы Жан Кристофты үйдің қазіргі басшысы және мұрагері деп есептейді. Карл Наполеон VII ретінде танылар еді.
Charles, Prince Napoléon (born Charles Marie Jérôme Victor Napoléon; 19 October 1950) is a French politician who is the disputed head of the Imperial House of France and, as such, heir to the legacy of his great great granduncle, Emperor Napoléon I. Other Bonapartists consider his son, Jean Christophe, to be the current head of the house and heir. Charles would be known as Napoleon VII.
Отбасылық негіздер
Карл марқұм Людовик, принц Наполеонның (1914–1997) үлкен ұлы болды, сондай-ақ Наполеонның кіші ағасы, Вестфалия королі Жером Бонапарттың еркек желісіндегі үшінші буын өкілі. Франция корольдері Наполеон I және Наполеон III-тің еркек желісінде мұрагерлері қалмағандықтан, Жеромның ұрпақтары әлі күнге дейін тірі қалған жалғыз императорлық Бонапарттар. (Америкалық Бонапарттар король Жеромнан тегін алып, бірақ сол тармақтың соңғы еркегі 1945 жылы қайтыс болды, және бұл тармақ Францияда ешқашан династиялық деп есептелмеді). 2011 жылы Наполеон I-нің сақалынан алынған ДНК зерттеуі Карлдің ДНК-сымен салыстырылғанда айтарлықтай сәйкес келетіндігі анықталды, бұл Карлдың императорлық Бонапарт әулетінің еркек желісінің мүшесі екенін көрсетті. (2013 жылы император Наполеон I-ден алынған ДНК гаплотиптері, Карл және Наполеонның белгілі ұлы, граф Александр Колонна-Валевскийдің ұрпағы салыстырылып, Валевскийдің генетикалық еркек желісі бойынша Наполеон I-нің әкесінен шыққандығы расталды, бірақ Валевскийдің анасы императорға үйленбеген және Александр анасының күйеуінің заңды ұлы ретінде тәрбиеленді.) Карлдің анасы Аликс де Фореста (1926 жылдың 4 сәуірінде туған), Альберик, граф де Форестаның қызы. Ол императорлық әулеттің аман қалған жалғыз жұбайы ханшайым болмаса да, оның отбасы 13 ғасырдан бері Ломбардияда дворян титулына ие болған, 1330 жылы граф-палатин, 1425 жылы Венецияның констеблі, содан кейін Генуядағы күшті Дориа әулетінің вассалы болды. Олар 16 ғасырдың басында Францияның Прованс аймағына қоныстанды, онда 1651 жылға қарай жиырма екі поместье және маркиз титулын алды. Қызығы, Форресталар француз монархиясы қайта орнатылған кезде Бурбон әулетіне, әсіресе Генри, Шамбор графына адал сарайлықтар ретінде көзге түсті. Ұзақ жылдар бойы Камаргтағы кең егістіктер мен күріш алқаптарының иелері болған Форресталар Карл мен оның бауырларын өсіп келе жатқанда жиі қарсы алды. Карл Францияның Булонь-Билланкур қаласында, егіз әпкесі, принцесса Катеринамен бірге дүниеге келді. Ол Франциядағы апостолдық нунций, архиепископ Анджело Ронкалли (кейін Папа Иоанн XXIII) тарапынан Сен-Луи-де-Инвалидес шіркеуінде крещение алды. Карл өмірінің көп бөлігін Швейцариядағы Лозанна мен Женева арасындағы Женева көліндегі отбасының ата-бабалық сарайы Вилла Прангинсте, жер аударылуда өткізді. Оның екі кіші інісі бар: принцесса Лаура (1952 жылы туған) және принц Жером (1957 жылы туған). Оның әпкелері үйленген, бірақ француз императорлық мұрагерлік жолы әйелдерге немесе олар арқылы берілмеген, ал оның ағасы 56 жасында үйленді және балалары жоқ.
Charles was the elder son of the late Louis, Prince Napoléon (1914–1997), and as such a great great grandson in the male line of Jérôme Bonaparte, King of Westphalia, Napoléon's youngest brother. As neither Napoléon I nor Napoléon III of France has surviving legitimate issue in the male line, Jérôme's descendants represent the only Imperial Bonapartes still living. (The American Bonapartes were senior in descent from King Jérôme, but the last male of that line died in 1945, and the branch was never considered dynastic in France). In 2011, a study of DNA extracted from Napoleon I's beard and compared to that of Charles was found to match substantially, which established that Charles was a member of the male line of the Imperial House of Bonaparte. (In 2013, published scholarship comparing DNA haplotype evidence taken from Emperor Napoleon I; Charles; and a descendant of Napoleon's reputed son, Count Alexandre Colonna Walewski, verified Walewski's descent in the genetic male line from Napoleon I's patriline, but Walewski's mother was never married to the emperor and Alexandre was raised as the legal son of her husband.) Charles's mother was Alix de Foresta (born 4 April 1926), daughter of Albéric, comte de Foresta. Although she was the only consort of the surviving Imperial line not born a princess, her family had been nobles in Lombardy since the 13th century, becoming counts palatine in 1330, constables of Venice in 1425, then retainers of the powerful Doria family in Genoa. They settled in Provence, France early in the 16th century, where they acquired twenty two manors and the title of marquis by 1651. Ironically, the Forestas distinguished themselves during the French Restoration as courtiers loyal to the House of Bourbon, and to Henri, comte de Chambord in particular. Long established as squires of large estates and rice paddies in the Camargue, the Forestas often welcomed Charles and his siblings there while they were growing up. Charles was born in Boulogne Billancourt, France, along with his twin sister, Princess Catherine. He was baptised at Saint Louis des Invalides by the Apostolic nuncio to France Archbishop Angelo Roncalli (later Pope John XXIII). Charles spent much of his youth at the family's ancestral retreat in exile, the Villa Prangins on Lake Geneva between Lausanne and Geneva in Switzerland. He has two younger siblings, Princess Laure (born 1952) and Prince Jérôme (born 1957). His sisters are married but the French imperial line of succession never descended to or through women, while his brother married at the age of 56 and has no issue.
Білім және мамандық
Шарль 1964-1965 жылдары неміс тілін оқу үшін Қара Орманда болып, Савояның Абонданс қаласындағы Сент-Кроу-де-Нейж мектебінде білім алды. Ол Сорбонна университетінен экономика ғылымдары бойынша докторлық дәрежесін алған. Ол "Қалалық көлік тарихы" (Histoire des Transports Urbains, Dunod Bordas), "Бонапарт және Паоли" (Bonaparte et Paoli, Plon Perrin, 2000), "Бонапарттар: Жүректегі бунтарлар" (Les Bonaparte, des esprits rebelles, Plon Perrin, 2006) және "Жаңа Республика үшін" (Pour une nouvelle République, Pharos баспасынан 2007 жылы жарық көреді) сияқты мақалалар мен кітаптардың авторы. Ол өз саяси нанымдарын және кандидаттығын қолдау үшін көптеген қоғамдық шараларға қатысады. Шарль банкир, қаржы жоспарлаушы, жылжымайтын мүліктерді дамытушы және Америка Сыртқы саясат институтында қонақ профессор болып жұмыс істеген.
Charles attended school at Sainte croix des neiges in Abondance, Haute Savoie, taking off 1964–1965 to study German in the Black Forest. He holds a doctorate in economics from the Sorbonne. He has written essays and books, including "History of Urban Transportation" (Histoire des Transports Urbains, Dunod Bordas), "Bonaparte and Paoli" (Bonaparte et Paoli, Plon Perrin, 2000), "The Bonapartes, Rebels at Heart" (Les Bonaparte, des esprits rebelles, Plon Perrin, 2006), and "For a New Republic" (Pour une nouvelle République, to be published by Pharos, 2007). He makes frequent public appearances in support of his political beliefs and candidacies. Charles has worked professionally as a banker, financial planner, and real estate developer and as a visiting professor at the American Institute on Foreign Policy.
Саяси мансап
2001 жылы Шарль Аякчо қалалық сайлауына қатысу үшін Корсикаға көшіп барды. Ол солшыл коалицияға қосылып, күтпеген жеңіске жетті және қаланың туризм индустриясына жауапты екінші вице-мэр болып қызмет етті. 2008 жылдың басында Шарль 2008 жылдың наурызында Немур қаласының мэрі болып сайлануға ниетті екенін жариялады, онда ол "Энсамбль Пур Лес Немуриен" атты біріккен тізімді, жергілікті белгілі тұлғалармен, мысалы, Джиннет Тардимен бірге жетекке алды. Сайлауда ол Валерия Лакруттан жеңілді.
In 2001, Charles moved to Corsica to run in Ajaccio's municipal elections. He joined a left wing coalition which won an upset victory, and served as second deputy mayor, being responsible for the city's tourism industry. In early 2008, Charles announced plans to stand for election in March 2008 as mayor of Nemours, where he led a union list called "Ensemble Pour Les Nemouriens" with local personalities, such as Ginette Tardy. In the election, he was defeated by Valérie Lacroute.
Анықтамалар мен ескертулер
Опфелл, Ольга С. "Х. И. Х. Чарльз, Франция императорлық үйінің (Бонапарт үйі) Наполеон принці", "Күтіп тұрған патшалар: Еуропаның бұрынғы билеуші үйлерінің 21 басшысы". Джефферсон: McFarland & Company, Inc., Publishers, 2001. 51–61 беттер.
Opfell, Olga S. "H. I. H. Charles, Prince Napoleon Imperial House of France (House of Bonaparte)," Royalty Who Waits: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson: McFarland & Company, Inc., Publishers, 2001. 51–61.