Нидерландтағы «Еркіндік Одағы» консервативті-либералдық партиясының құрылуы, 1918 жылғы сайлау реформасы, парламенттік өкілдік, саяси партиялар тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Либералды мемлекеттік партия, "Азаттық лигасы" (Liberale Staatspartij "de Vrijheidsbond", LSP), консервативті либералдық партия болды. Парламентте өкілдігі жоқ Жалпы саяси партия да оларға қосылды. Бұл Нидерландыдағы барлық либералдық партиялардың бірі болды, тек прогрессивті либералдық Емін ойлы демократиялық лигасы (VDB) басқаша болды. 1918 жылғы конституциялық реформа, жалпы сайлау құқығы мен пропорционалды өкілдікті енгізгендіктен, бұл бірігуге себеп болды. Ең ірі екі партия (Либералдық одақ және Азат либералдар лигасы) жалпы сайлау құқығы енгізілгеннен кейін көптеген орындардан айырылды, ал қалған үш партия пропорционалды өкілдік жүйесінен пайда тапты. LSP өмір бойында орын жоғалтты, 1922 жылы он орынмен бастап, 1937 жылы тек төрт орынға дейін қысқарды. Басқа әлеуметтік топтардан айырмашылығы, либералдар өздерінің айналасында тірек ұйымдар құрмады: сондықтан либерал сайлаушылар Лигаға салыстырмалы түрде тәуелсіз болды және Ұлттық социалистік қозғалыс сияқты жаңа саяси партияларға оңай тартылды. Партия өте кішкентай болғанымен, 1933 және 1937 жылдар аралығында Хендрикус Колиеннің екінші және үшінші кабинеттерінде екі рет коалициялық үкімет құрамына кірді. 1939 жылы бірнеше Лига мүшелері Колиеннің қысқа ғұмырлы бесінші кабинетіне қатысты. 1941 жылы, немістердің 1940 жылы Нидерландыны басып алғаннан кейін, партияға тыйым салынды. 1946 жылы Нидерланды азат етілгеннен кейін Либералды мемлекеттік партиясы "Азаттық партиясы" болып қайта құрылды, ол 1948 жылы "Азаттық және демократия үшін халық партиясы" (VVD) атанды. 1963 жылы VVD мүшелерінің бір тобы "Азаттық лигасының" отын қайта жаққысы келді, бірақ сайлауда орын ала алмады және таратылды.
The Liberal State Party, "the Freedom League" (Liberale Staatspartij "de Vrijheidsbond", LSP), was a conservative liberal They were joined by the General Political Party, who lacked parliamentary representation. These were all the liberal parties in the Netherlands except for the progressive liberal Free thinking Democratic League (VDB). The merger was forced by the constitutional revision of 1918 implementing universal suffrage and proportional representation. The two biggest parties (the Liberal Union and the League of Free Liberals) had lost a considerable number of seats with the implementation of universal suffrage, while the other three parties had profited from the system of proportional representation. During its entire existence the LSP lost seats, the party started with ten seats in 1922 and was left with only four in 1937. Unlike other social groups, the liberals did not build up a structure of pillarised organisations around it: therefore liberal voters were relatively independent from the League and were easily attracted by new political parties, like the National Socialist Movement. Although the party was very small it was part of coalition cabinet two times between 1933 and 1937 in the second and third cabinets of Hendrikus Colijn. In 1939 several individual League members were involved in the short lived fifth Colijn cabinet. In 1941, after the Netherlands was invaded in 1940 by the Germans, the party was forbidden. In 1946, after the Netherlands was liberated, the Liberal State Party was reformed to the Freedom Party, which in 1948 became the People's Party for Freedom and Democracy (VVD). In 1963 a group of VVD members tried to rekindle the "Freedom League" flame, but they were unable to gain seats in the elections and dissolved.
Атауы
Партия ресми түрде "Азаттық лигасы" ("Vrijheidsbond") деп құрылды. 1920 жылдары партия "Либералды мемлекеттік партия", "Азаттық лигасы" (Liberale Staatspartij, "de Vrijheidsbond") атауын қабылдады, ал 1937 жылдан кейін "Либералды мемлекеттік партия" ("Liberale Staatspartij") деп аталды.
The party was official founded as the "Freedom League" ("Vrijheidsbond"), during the 1920s the party adopted the name Liberal State Party, "the Freedom League" (Liberale Staatspartij, "de Vrijheidsbond"), after 1937 it adopted the name Liberal State Party ("Liberale Staatspartij").
Идеология және сайлаушылар
ЛСП консервативті-либералдық партия болды. Жеке бас бостандығы олардың ең маңызды қағидасы еді. Сондықтан партия шағын мемлекетті қорғады және еркін сауданы қолдады. Дегенмен, мемлекеттің ең қажетті жағдайдағы адамдарға әлеуметтік көмек көрсетуге және егде жастағы азаматтарға зейнетақы төлеуге қатысуы қажет болды. Партия мемлекеттік білім беруді де қорғады. Халықаралық аренада халықаралық (өзара) қаруды төмендетуді және Голландиялық Индияға біртіндеп автономия беруді жақтады. ЛСП көбінесе агностиктерден немесе либералды протестанттардан (мысалы, Ремонстранттар, Голланд реформаланған шіркеуінің орташа православиелік немесе еркін ойлы мүшелері және меннониттер) жоғары топтан: кәсіпкерлер, мемлекеттік қызметкерлер, бай шаруалар және еркін кәсіп иелерінен (заңгерлер, дәрігерлер және т.б.) қолдау алды. Партия ең жақсы нәтижелерді ірі сауда орталықтары Амстердам мен Роттердамда, Хилверсум мен Гаага маңындағы бай муниципалитеттерде, сондай-ақ Гронинген мен Дренте сияқты солтүстік ауылдық провинцияларда көрсетті.
The LSP was a conservative liberal party. Personal freedom was their most important principle. It therefore defended a small state and was in favour of free trade. Government should however be involved in providing social security for the extremely poor and pensions for the elderly. It defended public education. Internationally it favoured international (mutual) disarmament and the gradual implementation of autonomy for the Dutch Indies. The LSP mainly received support from agnostics or latitudinarian protestants (such as Remonstrants, moderate orthodox or freethinking members of the Dutch Reformed Church and Mennonites) from higher classes: businessmen, civil servants, wealthy farmers, and voters with free professions (lawyers, doctors etc.). The party performed particularly well in the major trading cities Amsterdam and Rotterdam, the rich municipalities around Hilversum and The Hague and in northern rural provinces, like Groningen and Drenthe.
Сайлау нәтижесі
Бұл кестеде ЛСП-ның Өкілдер палатасына, Сенатқа және провинциялық штаттарға сайлаудағы нәтижелері, сондай-ақ партияның саяси басшылығы көрсетілген: fractievoorzitter – парламенттік партияның төрағасы, ал lijsttrekker – жалпы сайлаудағы партияның жетекші үміткері. Бұл лауазымдарды әдетте партияның көшбасшысы атқарады. Партия көшбасшысы үкімет құрамында да болуы мүмкін. Сайлау Дауыс Орын Орын саны Үміт # % # ± 1922 271,358 9.3 5 1925 269,564 8.7 1 5 1929 249,105 7.4 1 5 1933 258,732 7.0 1 5 1937 160,260 4.9 3 7
This table shows the LSP's results in elections to the House of Representatives, Senate and States Provincial, as well as the party's political leadership: the fractievoorzitter, is the chair of the parliamentary party and the lijsttrekker is the party's top candidate in the general election, these posts are normally taken by the party's leader. The party's leader can also be in cabinet. ElectionVotesSeatsPositionGovernment # % # ± 1922271,3589.3 5th 1925269,5648.7 1 5th 1929249,1057.4 1 5th 1933258,7327.0 1 5th 1937160,2604.9 3 7th
Тіректер
ЛСП-ның өзінің айналасында тіректерге негіделген ұйымдардың нақты жүйесі болмады. Тірекке байланысты емес «бейтарап» ұйымдар көбінесе ЛСП-мен жақсы қарым-қатынаста болды. Бұл AVRO (Algemene Verenigde Radio Omroep, Басқарылған Біріккен Радио Хабар тарату Ұйымы), ANWV (Algemene Nederlandse Werkelieden Vereniging, Голланд жұмысшыларының жалпы қауымдастығы), сондай-ақ бейтарап жұмыс берушілер ұйымы VNO және Het Handelsblad қаржы газеті Лигамен жақсы қарым-қатынас құрды. Басқа либералдық партия, ВДБ-мен бірге, бұл ұйымдар әлсіз жалпы тіректі құрады.
The LSP lacked a real system of pillarised organisations around it. 'Neutral' organisations, which were not linked to a pillar, often had friendly relations with the LSP. This included the general broadcasting association AVRO (Algemene Verenigde Radio Omroep, General United Radio Broadcasting Organisation), the general union ANWV (Algemene Nederlandse Werkelieden Vereniging, the General Dutch Workers' Association), furthermore the neutral employers' organisation VNO and the financial newspaper Het Handelsblad had good relations with the League. Together with the other liberal party, the VDB, these organisation formed the weak general pillar.