Ютика вокзалы: Тарих және архитектура ескерткіші

Кіріспе

Boehlert Transportation Center at Union Station) – Нью-Йорк штатының Утика қаласында Amtrak және Adirondack темір жолымен қызмет көрсететін теміржол станциясы. Ол Oneida округіне тиесілі және зейнеткер АҚШ өкілі Шервуд Бохлерт (R New Hartford) есімімен аталады. Станция итальян стилінде салынған, бірінші қабаты гранитпен, ал үстіңгі қабаты кірпішпен қаланған. Ғимараттың жоспары симметриялық төртбұрышты, қасбетінде он үш, ал бүйірлік қабырғаларында он бес ойыс бар. Ғимараттың үстінде кірпіштен жасалған парапет орнатылған. Бас кіреберіс үстінде құстардың мүсіндері екі жақта орналасқан үлкен сағат ілінген. Утика станциясы 1975 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Ішінде мейрамхана мен шаштараз бар, қазіргі теміржол станцияларында кездесетін сирек шаштараздың бірі. Күту залының 14 метрлік күмбезді төбесін 34 мәрмәр бағана ұстап тұр. Станция жобаларында Нью-Йорк қаласындағы Grand Central терминалын әшекейлеген бағаналарды импорттау көзделген. Он екі үлкен орындық бу құбырларымен және орындықтардың ішіне орнатылған желдеткіштер арқылы жылытылады. Күн сайын станциядан сегіз Amtrak пойзы өтеді: Lake Shore Limited бағытында екі (біреуі шығысқа, біреуі батысқа), Empire Service бағытында төрт (әр бағытта екі), және Maple Leaf бағытында екі (әр бағытта біреуі). Бұдан өзге, Adirondack Railroad Утикадан Голландия Патенті, Ремсен және Нью-Йорк штатының Тендара қалаларына дейін тарихи теміржол маршрутын іске асырады, ол маусымдық кезеңде Тэппер көлінде аяқталады.

Тарих

Станция 1912 және 1914 жылдың мамыр айы аралығында, 1869 жылы салынған ескі құрылысты алмастыра отырып салынды. Ғимаратты Нью-Йорк сәулетшілері Стем мен Феллхаймер жобалаған. Құрылыс барысында Мохок өзенінің арнасы өзгертілді. Мохок өзенінің орны ауыстырылуының себебі – су тасқынының қаупі және өзеннің темір жолға тым жақын орналасуы, бұл кеңейіп келе жатқан қала үшін мәселеге айналды. Нью-Йорк орталық темір жолы станциясы ретінде салынған бұл станцияны 1915 жылы Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолы, сондай-ақ Нью-Йорк, Онтарио және Батыс темір жолы иеленді, осы екі компания өздерінің бұрынғы станцияларын тастап кетті. Күту залында бір кезде үш билет кассасы, ақпарат бюросы, 15 телефон, Вестерн Юнион кеңсесі, екі аяқ киім тазалау орталығы, бар және гриль болған. Вестерн Юнион кеңсесі қазір жоқ. Алғашқы құрылысында станцияда алты аралдық платформа және бір түсіру платформасы болды, ол станция ғимаратынан тікелей қолжетімді болды. Бұл платформалар Нью-Йорк орталық темір жолы пойыздары үшін 12 жолға қызмет етті және оңтүстіктен солтүстікке қарай 5-тен 16-ға дейін нөмірленген. (1 және 2-жолдар 10 және 11-жолдар арасында тоқтамайтын пойыздардың шығыс және батыс бағыттарындағы негізгі желісі болды, ал 3 және 4-жолдар станцияның солтүстігіндегі құрастыру аулалары арқылы өтті.) Станция ғимаратының батыс жағында орналасқан қосымша тұйық аралдық платформа Нью-Йорк, Онтарио және Батыс темір жолының (оңтүстік жолы) және Делавэр, Лаккаванна және Батыс темір жолының (солтүстік жолы) пойыздарына қызмет көрсетті, барлығы сегіз платформа 14 жолға қызмет етті. Барлық платформалар жер асты жолы арқылы байланыстырылған. NYO&W компаниясы 1921 және 1932 жылдар аралығында Юнион станциясына жолаушылар тасымалын тоқтатты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жолаушылар ағынының төмендеуі қызмет көлемінің қысқаруына және Лаккаванна мен Нью-Йорк орталық темір жолдарының банкротқа ұшырауына әкелді. 1950 жылы Норвич және Бингемтон қалаларына соңғы Лаккаванна пойыздары жөнелтілді. 1950 жылдардың ортасында "Солтүстік жұлдыз" (North Star) ұйқы вагондары, ал 1960 жылдардың басында "Ирокез" (Iroquois) пойыздары Юнион станциясынан Лейк-Плэсидке бағыт алды. Адирондак тармағындағы Лейк-Плэсидтен соңғы NYC пойыздары 1965 жылдың 24 сәуірінде жүрді. 1960 жылдардың соңына қарай тек негізгі Су деңгейі жолы (қазіргі Amtrak Empire Corridor) тұрақты жолаушылар тасымалын жалғастырды. Уақыт өте келе, екі орталық платформадан басқа барлық платформалар бұзылды, ал алғашқы жеті станциялық жолдардың орны жолаушыларға арналған тұраққа айналдырылды. Үлкен күту залының ішкі кеңістігінде мармар бағаналар мен терраццо едені бар кеңінен қолданылатын әрлеулер бар. Бастапқы күту залындағы ұзын орындықтар, бу қанаптары мен желдеткіштерімен бірге, әлі де қолданылуда. Станцияны қайта жаңарту жұмыстары 1978 жылы басталды, бірақ жаңарту және қалпына келтіру жұмыстары бүгінгі күнге дейін жалғасуда. Бұл ғимарат NRHP-ге жеке нысан ретінде де, сондай-ақ Bagg's Square East National Register тарихи ауданының бір бөлігі ретінде де енгізілген.

The station was built between 1912 and May 1914, replacing an older structure dating from 1869. The building was designed by New York architects Stem and Fellheimer. Construction involved the rerouting of the Mohawk River. The Mohawk River was relocated due to the risk of flooding and the proximity of the river to the railroad, which had become a problem for the expanding city. Built as a New York Central Railroad station, in 1915 it became tenanted by the Delaware, Lackawanna and Western Railroad and the New York, Ontario and Western Railway as well, those two companies abandoning their own stations. At one time, the waiting room also contained three ticket windows, an information office, 15 pay telephones, a Western Union office, two shoeshine stands, a bar and grill. The Western Union Office is no longer there. As originally built, the station featured six island platforms with one alighting platform directly accessible from the station building, serving 12 tracks for New York Central Railroad trains; these were numbered 5 through 16 from south to north. (Tracks 1 and 2 were, respectively, the eastbound and westbound mainline for non stop trains between Tracks 10 and 11, while Tracks 3 and 4 ran through the yards north of the station proper.) One additional dead end island platform on the west side of the station building served the New York, Ontario and Western Railway (southern track) and Delaware, Lackawanna and Western Railroad (northern track), for a grand total of eight platforms serving 14 tracks. All platforms were linked by an underground passageway. The NYO&W ended its passenger service into Union Station between 1921 and 1932. Post WWII reductions in passenger traffic led to service cuts and the eventual bankruptcy of the remaining railroads, the Lackawanna and the New York Central. The last Lackawanna trains bound for Norwich and Binghamton left in 1950. Into the mid 1950s sleeper cars from the North Star and into the early 1960s the Iroquois went to Lake Placid from Union Station. The final NYC trains from Lake Placid on the Adirondack Division ran on April 24, 1965. By the late 1960s, only the mainline Water Level Route (the modern Amtrak Empire Corridor) continued to operate regular passenger service. Over time, all but the two centermost platforms were demolished, and the space originally occupied by the first seven station side tracks was converted into passenger parking. The interior of the large waiting room features extensive use of marble columns and revetments with terrazzo flooring throughout. The original waiting room benches, which incorporate steam pipes and vents, remain in use. The station's restoration began in 1978, but refurbishing/restoration work continues to this day. The building is listed on the NRHP, both as a stand alone item and as part of Bagg's Square East National Register Historic District.

Станция схемасы

Қазіргі күйінде Юнион станциясында бір жақты платформа (бастапқыда үшінші арал платформасы) бар, ол тікелей тұрақтан қолжетімді және 2 жолдағы (бұрынғы 10-жол) шығысқа қарай жүретін Amtrak пойыздарына қызмет көрсетеді; сондай-ақ, бір арал платформасы (бастапқы өлшемдерінен сәл кеңейтілген) батысқа қарай жүретін Amtrak пойыздарына 1-жолдағы (бұрынғы 11-жол) және солтүстік жақтағы Adirondack темір жолы пойыздарына қызмет көрсетеді (бұрынғы 13-жол). Бұл платформалар 21-ғасырдың басында станция жаңартылған кезде салынған әуе көпірімен байланысқан.