Эдвард Исак Хамбро: Норвеж саяхатшысы және БҰҰ бас хатшысы
Edvard Hambro
Эдвард Исак Хамбро – норвежский политик, юрист и дипломат. 25-й президент Генеральной Ассамблеи ООН (1970-1971). Биография, семья и политическая карьера.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық саясаткер
Norwegian politician
Эдвард Исак Хамбро (22 тамыз 1911 – 1 ақпан 1977) – норвегиялық құқық ғалымы, дипломат және Консервативтік партияның саяхатшысы. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының 25-ші төрағасы болды (1970–1971 жылдары).
Edvard Isak Hambro (22 August 1911 – 1 February 1977) was a Norwegian legal scholar, diplomat and politician for the Conservative Party. He was the 25th President of the United Nations General Assembly (1970–1971).
Жеке өмір
Хамбро Кристианияда саясаткер С. Дж. Хамброның (1885–1964) және оның әйелі Гудрун Григтің (1881–1943) ұлы болып дүниеге келді. Әкесінің жағынан ол Эдвард Исак Хамбро мен Нико Хамброның (туған аты Харбиц) немересі болды. Ол сондай-ақ Елиза Хамброның сіңілі баласы, Като, Карл Йоахим және Йохан Хамброның бауырласы, ал 1946 жылдан бастап Гида Кристенсеннің кеңеюлі ұлы болды. 1940 жылы ол француз суретшісі Жак Равераттың қызы Элизабет Равератқа, оның ағылшын әйелі, суретші Гвен Дарвинге "L'Éxécution des sentences internationales" тақырыбындағы диссертациясын қорғап үйленді. Рокфеллер грантымен ол шетелде оқыды, содан кейін 1938 жылы Chr. Микельсен институтында халықаралық директор болып жұмысқа орналасты.
Hambro was born in Kristiania as a son of the politician C. J. Hambro (1885–1964) and his wife Gudrun Grieg (1881–1943). On the paternal side he was a grandson of Edvard Isak Hambro and Nico Hambro (née Harbitz). He was also a nephew of Elise Hambro, a brother of Cato, Carl Joachim and Johan Hambro, and from 1946 a stepson of Gyda Christensen. In 1940 he married Elisabeth Raverat, daughter of the French artist Jacques Raverat and his English wife, the artist Gwen Darwin, with the thesis L'Éxécution des sentences internationales. With a Rockefeller grant he studied abroad before being hired as international director at the Chr. Michelsen Institute in 1938.
Профессорлық қызмет, Парламент және Біріккен Ұлттар Ұйымы
Соғыстан кейін Хамбро халықаралық ұйымдарда жұмыс істеуге маманданған. Ол 1945 жылы Сан-Франциско конференциясына Норвегия делегаты болды және 1946 жылға дейін Біріккен Ұлттар Ұйымының сот кеңсесін басқарды. 1946 жылы ол Лелланд Гудричпен бірге Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғысын және оған түсіндірмелер мен құжаттарды жариялады. 1946 жылдан 1953 жылға дейін Гаагадағы Халықаралық сотта хатшы болып қызмет етті. Президенттік кезінде ол "бейбітшілік, әділдік және прогресс" тақырыптарын ұйымды нығайту үшін маңызды деп атап көрсетті. 1972 жылдан бастап БҰҰ Халықаралық құқық комиссиясының мүшесі болды. 1977 жылы қайтыс болды. Хамбро Адам мәдениетін салыстырмалы зерттеу институты мен Нансен қорының кеңесіне де мүше болды, ал 1960 жылдан 1966 жылға дейін Норвегия Қызыл Крестінің вице-президенті болды. Ол Еуропа Кеңесінің апелляциялық кеңесінің төрағасы және Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымының апелляциялық кеңесінің мүшесі болды. Германия Федеративтік Республикасы мен Нидерланды арасындағы Тұрақты келісім комиссиясына төрағалық етті, сондай-ақ Халықаралық құқық институтының, Тұрақты төрелік сотының және Саар айманы үшін франко-герман төрелік сотының мүшесі болды. Ол Брандейс университеті, Колумбия университеті, Лютер колледжі, Сетон-Холл университеті, Торонто университеті, Вагнер колледжі және Йель университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. 1970 жылы Санкт-Олаф орденінің жұлдызымен Командор орденімен марапатталды, сондай-ақ Финляндияның Ақ роза орденінің үлкен кресімен, Югославия жұлдызы орденімен және Уиссам Алауит орденімен марапатталды.
After the war Hambro specialized in international organizational work. He was a Norwegian delegate to the San Francisco Conference in 1945, and led the United Nations judicial office until 1946. In 1946 he issued the Charter of the United Nations. Commentary and documents together with Leland Goodrich. From 1946 to 1953 he was a secretary at the International Court of Justice in the Hague. He underlined that "peace, justice and progress" will be topics during his presidency in which he wanted to strengthen the organization. He also served on the United Nations International Law Commission from 1972. He died in 1977. Hambro was also a board member of the Institute for Comparative Research in Human Culture and the Nansen Foundation, and from 1960 to 1966 vice president of the Norwegian Red Cross. He chaired the appeals board of the Council of Europe, and was a member of the appeals board of the Organisation for Economic Co operation and Development. He presided over the Permanent Conciliation Commission for the Federal Republic of Germany and the Netherlands, and was a member of the Institute of International Law, the Permanent Court of Arbitration, and the Franco German Arbitral Tribunal for the Saarland. He received honorary degrees at Brandeis University, Columbia University, Luther College, Seton Hall University, University of Toronto, Wagner College and Yale University. He was decorated as a Commander with Star of the Order of St. Olav (1970), and received the Grand Cross of the Order of the White Rose of Finland, the Order of the Yugoslav Star and the Order of Ouissam Alaouite.