Мигель Матео Мальдонадо и Кабрера: Жаңа Испанияның көрнекті суретшісі

Кіріспе

Мексикалық суретші Мигель Матео Мальдонадо и Кабрера (1695–1768) Оахакада туған, бірақ Жаңа Испания вице-корольдігінің астанасы Мексика қаласына көшкен метис суретшісі. Өмірі бойы ол бүкіл Жаңа Испаниядағы ең ұлы суретші деп танылды. Ол католик шіркеуі мен бай демеушілер үшін діни және дүниелік өнер тудырды. Оның каста суреттері, американдықтар, испандықтар және африкалықтар арасындағы аралас некелерді бейнелейтін суреттері, осы жанрдың ең жақсы туындылары саналады. Кабрераның суреттері кішкентай мысқа салынған жұмыстардан алып кенептерге және қабырға суреттеріне дейін әртүрлі. Ол сонымен қатар алтарлар мен жерлеу ескерткіштерін де жобалады.

Өмірбаян

Кабрера Антекерада, қазіргі Оахака штатында дүниеге келді. 1719 жылы Мексика қаласына көшіп келді. Ол Родригес Хуарес ағайындыларынан немесе Хосе де Ибаррадан оқыған болуы мүмкін. Кабрера архиепископ Мануэль Хосе Рубио и Салинастың сүйікті суретшісі болды, оның портретін екі рет салған, ал иезуиттер оған көп тапсырыс берді. 1756 жылы Гваделупаның Әзіре Айшасының иконасын терең зерттеді, бұл зерттеу "Американдық ғажайып және сурет салу өнерінің ережелерімен байқалатын сирек ғажайыптар жиынтығы" (Maravilla americana y conjunto de raras maravillas observadas con la dirección de las reglas del arte de la pintura) деп аталды, ағылшын тілінде көбінесе "Американдық ғажайып" деп аталады. Кабрера және тағы алты суретші суретте қолданылған төрт түрлі затты анықтау үшін, діни емес, ғылыми тұрғыдан иконаны талдады: "май, агглютинаттармен темпера, агуазо және фреска сияқты темпера". Кабрераның бағалауынша, XVIII ғасырда, тіпті суреттің жасалған XVI ғасырында да, ешбір суретші мұндай техниканы қолдана алмаған. Кабрера картинаның сапасы төмен көшірмелерінің көбеюіне алаңдады және XVII ғасырдың белгілі суретшісі Хуан Корреа кескіннің балауызды қағаз үлгісін қолданғанын мәлімдеді, сондықтан көшірмелер түпнұсқаға толық сәйкес келеді. Кабрераның шеберханасы суреттің көптеген көшірмелерін жасады, олардың кейбіреулеріне Кабрераның өзі қол қойды. Ол түпнұсқаға адал болуға тырысты, бірақ көшірмелерге жылтырлық пен күш қосу үшін кейбір суреттерге "түпнұсқаға тиесілі" [Tocada a su Original] деген жазу және дата қосылды. 1752 жылы оған тағы да Гваделупа анамыздың иконасына қол жеткізуге рұқсат берілді. Ол үш көшірме жасады, оған суретшілер Хосе де Алсибар және Хосе Бентура Арнаэс көмектесті. Көшірмелердің бірі оның қамқоршысы архиепископ Хосе Мануэль Рубио и Салинасқа, екіншісі Рим папасы Бенедикт XIV-ке, ал үшіншісі "кейінгі көшірмелердің үлгісі ретінде" пайдалануға жіберілді. "Американдық ғажайыптың" басты мақсаты – 1666 жылы Әзіре Айшаның бейнесінің керемет екендігіне ант берген куәгерлердің пікірін растау болды. Алайда, ол жаңа пікір де ұсынды: сурет алуан түрлі техникалармен жасалған. Ол Әзіре Айшаның беті мен қолы май бояуымен, ал киімі, мандоласы және аяғындағы херубим жұмыртқа темперасымен салынғанын мәлімдеді. Соңында оның шапаны гуашьпен боялды. Ол алтын сәулелер Әзіре Айшадан шығып, матаның өзіне тоқылған шаңнан тұратынын байқады, бұл мата "біз жалпы түрде "пита" деп атайтын, пальма талшықтарынан тоқылған матадан" жасалған екенін айтты. Гуаделупа иконасын талдауға қатысуы суретшілердің мәртебесін қарапайым қолөнершілерден либералды өнердің құрметке ие тәжірибелілеріне көтеру үшін ұзақ мерзімді науқанының бір бөлігі болды. Бұл мәселеде иезуит Франсиско Лопес Римде оның мүддесін қорғады. Бенедикт XIV Гваделупаны жеке мерекесімен мойындады, ол 1754 жылдан бастап салтанатталып тойланды. 1753 жылы ол Мексика қаласында екінші Сурет академиясын құрып, оның директоры болды. Оның көптеген жұмыстары діни тақырыпта; Мексика архиепископының ресми суретшісі ретінде Кабрера оның және басқа да портреттерін салды. 1760 жылы Кабрера Аян кітабының 12-тарауын бейнелейтін "Апокалипсис құдайы" атты туындысын жасады. Ол сондай-ақ XVII ғасырдың ақыны Сор Хуана Инес де ла Круздың өлімнен кейінгі портретімен де танымал. Қазіргі уақытта Кабрера каста суреттерімен ең көп танылады. Жиынтықтағы он алты суреттен көп жылдар бойы жоғалып кеткенінің бірі 2015 жылы Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы сатып алды. Мұражайға жоғалған деп саналатын он алты суреттен соңғысы Лос-Анджелесте (Калифорния) болуы мүмкін деген ақпарат келді. XIX ғасырда жазушы Хосе Бернардо Куто оны "үлкен суретшінің және суретшінің өзінің тұлғасы" деп атады, ал оның өлімінен бір ғасыр өткен соң да ол жеткен бедел өзгерген жоқ. Оның денесі Мексика қаласындағы Санта-Инес шіркеуіне жерленген.

Cabrera was born in Antequera, today's Oaxaca, Oaxaca, and moved to Mexico City in 1719. He may have studied under the Rodríguez Juárez brothers or José de Ibarra. Cabrera was a favorite painter of Archbishop Manuel José Rubio y Salinas, whose portrait he twice painted, and of the Jesuits, which earned him many commissions. In 1756 he created an important analytical study of the icon of the Virgin of Guadalupe, Maravilla americana y conjunto de raras maravillas observadas con la dirección de las reglas del arte de la pintura ("American marvel and ensemble of rare wonders observed with the direction of the rules of the art of painting", often referred to in English simply as American Marvel). Cabrera and a group of six other painters analyzed the painting, with scientific eyes, not religious, identifying four different substances used in the painting: "oil, tempera with agglutinates, an aguazo, and a fresco like tempera." In Cabrera's assessment, no painter was capable of using such techniques in the eighteenth century, much less in the sixteenth century, when the image was created. Cabrera was concerned that there was a proliferation of inferior copies of the painting, and let it be known that the noted seventeenth century painter, Juan Correa, used a waxed paper template of the image, so that down to the last detail, copies were faithful to the original. Cabrera's atelier created many copies of the image, some of which were signed by Cabrera himself. He sought faithfulness to the original image but to add luster and power to the copies, some paintings had the notation "touched to the original," [Tocada a su Original] with the date. In 1752 he was again permitted access to the icon of Our Lady of Guadalupe to make three copies with the aid of fellow painters, José de Alcíbar and José Bentura Arnáez. The copies were for his patron Archbishop José Manuel Rubio y Salinas, one for Pope Benedict XIV, and a third to use "as a model for further copies." The essential purpose of Maravilla Americana was to affirm the 1666 opinions of the witnesses who swore that the image of the Virgin was of a miraculous nature. However, he also elaborated a novel opinion: the image was crafted with a unique variety of techniques. He contended that the Virgin's face and hands were painted in oil paint, while her tunic, mandorla, and the cherub at her feet were all painted in egg tempera. Finally, her mantle was executed in gouache. He observed that the golden rays emanating from the Virgin seemed to be of dust that was woven into the very fabric of the canvas, which he asserted was of "a coarse weave of certain threads which we vulgarly call pita," a cloth woven from palm fibers. His involvement in the analysis of the Guadalupe image was part of his long term campaign to raise the status of painters from mere artisans to respected practitioners of the liberal arts. It came at the same time that Mexican archbishop Manuel José Rubio y Salinas (1749 1765) sought the designation of the Virgin of Guadalupe as a universal patron. Jesuit Francisco López was the advocate in Rome for her cause. Benedict XIV recognized Guadalupe with her own feast day, starting in 1754. In 1753, he founded the second Academy of Painting in Mexico City and served as its director. Most of the rest of his works are also religious in nature; as the official painter of the Archbishop of Mexico, Cabrera painted his and other portraits. In 1760, Cabrera created The Virgin of the Apocalypse, which describes the chapter 12 of the Book of Revelation. He is also known for his posthumous portrait of the seventeenth century poet Sor Juana Inés de la Cruz. Cabrera is currently most famous for his casta paintings. One of the sixteen in the set that was missing for many years was purchased by the Los Angeles County Museum of Art in 2015. The museum received information that the last of the sixteen, thought lost, may be in Los Angeles, California. In the 19th century, the writer José Bernardo Couto called him "the personification of the great artist and of the painter par excellence; and a century after his death the supremacy which he knew how to merit remains intact." His remains are interred at the Church of Santa Inés in Mexico City.