Кіріспе
Канада Корольдік Әскери-теңіз флотының эскорт класындағы эсминецтер
{|
{|
2263 тонна (қалыпты), 2800 тонна (терең жүктелген)
DDH ретінде:
2260 тонна (қалыпты), 3051 тонна (терең жүктелген)
|Кеме ұзындығы=366 фут (112 м)
|Кеме ені=42 фут (13 м)
|Кеме биіктігі=
|Кеме сусыру тереңдігі=*DDE ретінде: 13 фут (4 м)
DDH ретінде: 14 фут (4 м) бастапқы аяқталу күні 1955 жылға жоспарланған. Оларды Монреальдік кеме құрылысы архитекторлары Герман мен Милн, британдық кеме құрылысы директорынан тағайындалған аға конструктор сэр Роуланд Бейкердің басшылығымен жобалады. Бейкер негізінен Уитби класындағы (12-тип) фрегатқа ұқсас дизайн жасады, сонымен бірге өзінің бірнеше идеяларын енгізді. Сыртқы түрімен 12-типтің дизайнынан ерекшеленсе де, көптеген жағынан ұқсас болды. Сент-Лоран класы британдық 12-типтің сияқты операциялық талаптарға сәйкес салынды және сол машиналық қондырғымен жабдылды. Алдыңғы палуба жиегінің дөңгелек болуы мұздың қатуын болдырмау үшін жасалды. Кемелер қатал канадтық жағдайларда жұмыс істеуге арналған. Олар ядролық, биологиялық және химиялық шабуылдарға қарсы тұру үшін салынды, нәтижесінде дөңгелек корпусты, үздіксіз негізгі палубаны және ластанушы заттарды жуу үшін алдын ала ылғалдандыру жүйесі енгізілді. Кемедегі тұрғын жайлар экипаж қауіпсіздігі үшін ластанудан оқшаулануға болатын "цитадельдің" бөлігі болды. Кемелерді олардың салыстырмалы түрде сәнді экипаж бөлімдері үшін кейде "Кадиллактар" деп атады; бұл сонымен қатар канадтық әскери кемелерінің тарихында экипаж мүшесінің әрқайсысына жеке төсек орны болған алғашқы кемелер болды, себебі бұрынғы әскери кемелердің дизайнында гамактар қолданылған. Осы кемелерде басқа кемелерде кездеспейтін инновациялық мүмкіндіктер де болды: көпірден бөлек операциялық бөлме, капитан соғыс кезінде кемені осы бөлмеден басқара алатын, 12 жеке ішкі телефон жүйесі, кондиционер және радар мен сонар технологиясының соңғы жетістіктері. Сонымен қатар, екі ұқсас келесі класс болды, (4 кеме 1962–63 жылдары аяқталды) және (2 кеме, 1964 жылы аяқталды), соңғысы бастапқыда тікұшақ тасымалдайтын эскорт эсминецтері ретінде аяқталды және Сент-Лоран класындағы жеті кеме сияқты кейіннен өзгертілмеді. Салынған күйінде кемелердің жалпы ұзындығы 366 фут (112 м), ені 42 фут (13 м) және суға бату тереңдігі 13 фут (4 м) болды. Эскорт эсминецтерінің стандартты ауырлығы және терең жүктелгендегі ауырлығы . Эскорт эсминецтерінің экипажында 12 офицер және 237 сарбаз болды.
As DDH:
2260 tons (normal), 3051 tons (deep load)
|Ship length=366 feet (112 m)
|Ship beam=42 feet (13 m)
|Ship height=
|Ship draught=*As DDE: 13 feet (4 m)
As DDH:14 feet (4 m) with the original completion date slated for 1955. They were designed by Montreal naval architects German and Milne, under the direction of a senior constructor, Sir Rowland Baker, seconded from the British Director of Naval Construction. Baker produced a design basically similar to the Whitby class (Type 12) frigate, while incorporating several ideas of his own. Different in appearance to the Type 12 design, the ship that resulted was similar in many respects. The St Laurent class were built to an operational requirement much like that which produced the British Type 12, and were powered by the same machinery plant. The rounded deck edge forward was adopted to prevent ice forming. The vessels were designed to operate in harsh Canadian conditions. They were built to counter nuclear, biological and chemical attack conditions, which led to a design with a rounded hull, a continuous main deck, and the addition of a pre wetting system to wash away contaminants. The living spaces on the ship were part of a "citadel" which could be sealed off from contamination for the crew safety. The ships were sometimes referred to as "Cadillacs" for their relatively luxurious crew compartments; these were also the first Canadian warships to have a bunk for every crew member since previous warship designs had used hammocks. Other innovative features not found on other ships of its time included an operations room separate from the bridge, from which the captain could command the ship while in combat, 12 separate internal telephone systems, air conditioning, and the latest advances in radar and sonar technology. There were also two essentially similar follow on classes, the (4 ships completed 1962–63) and the (2 ships, completed 1964), the latter completed as helicopter carrying destroyer escorts from the onset, and not converted later as were the seven St. Laurent class ships. As built, the ships were 366 feet (112 m) long overall with a beam of 42 feet (13 m) and a draught of 13 feet (4 m). The destroyer escorts displaced standard and at deep load. The destroyer escorts had a crew of 12 officers and 237 enlisted.
Машиналар
Сент-Лоран класының кемелерінде екі Babcock & Wilcox су түтікті қазандығы орнатылған.
Осы қазандықтар өндірген бу екі редукторлы бу турбинасына бағытталды, олар екі валды қуатпен қамтамасыз етіп, кеменің максималды жылдамдықпен жүзуіне мүмкіндік берді. 1956 жылдың ортасында RCN шағын эскорт кемелерінен суастына қарсы тікұшақтарды пайдалану мүмкіндігін қарастырғанда, кемелердің кормасында уақытша тікұшақ қону платформасын орнатып, өзгерістер енгізді. 1956 жылдың қазанында өткізілген сынақтардан кейін, 1957 жылдың тамызында жаңа эсминецке үлкен уақытша тікұшақ қону платформасы орнатылды. Оперативтік сынақтар RCAF Sikorsky S 58 тікұшағымен жүргізілді, бұл тікұшақ HO4S-ке қарағанда әлдеқайда үлкен және ауыр болды, және осы сынақтардың сәтті аяқталуы концепцияны бекітуге әкелді. Мақсатқа жету үшін RCN-ге барлық ауа райында күндіз-түні жұмыс істей алатын, HO4S-де болмаған ауыр қару-жарақтарды тасымалдайтын және қону платформасында жағдайы нашар теңізде тікұшақты ұстап, бекітуге мүмкіндік беретін тікұшақ қажет болды. Сынақтар көрсеткендей, қону басты мәселе емес, палубадағы манипуляциялар маңыздырақ болды. Адам күшімен осы манипуляцияларды барлық жағдайларда жеткілікті жылдамдықпен және сенімді түрде орындау мүмкін болмады. Ассинибойн класта толық жаңартудан өткен алғашқы кеме болды және 1963 жылдың 28 маусымында DDH ретінде қайта қолданысқа енгізілді.
The RCN had examined the feasibility of operating ASW helicopters from small escorts when it modified the in mid 1956 with a temporary helicopter landing platform fitted the quarterdeck. Trials held in October 1956 and a larger temporary helicopter landing platform was installed in the new destroyer escort in August 1957. Operational trials were conducted using an RCAF Sikorsky S 58, a substantially larger and heavier aircraft than the HO4S, and the success of these tests led to approval of the concept. To achieve the goal, the RCN needed a helicopter capable of all weather day and night operations with a heavy weapons load—capabilities the HO4S lacked—and a means to handle and secure the aircraft on the landing platform in rough seas. Trials showed landing was not the major concern: deck handling was. Manpower alone was insufficiently quick or certain in all conditions. Assiniboine was the first in the class to receive the full upgrade, re commissioning as a DDH on 28 June 1963.
DELEX бағдарламасы
1970 жылдардың соңында "Эсминецтердің қызмет ету мерзімін ұзарту" (DELEX) бағдарламасы аясында "Сент-Лоран" класындағы он кемені жаңа электроникамен, жабдықтармен, сондай-ақ корпус жаңарту және жөндеу жұмыстарымен жаңартуға тапсырыс берілді. Дегенмен, кемелерді 1980 жылдардың соңына дейін пайдалану үшін қажетті жұмыстар ғана жасалды. "Сент-Лоран" кемелері үшін бұл тек корпус пен жабдықтарды жөндеуді білдірді.
Кемелер
Байқаңыз, флаг нөмірлері бастапқыда DDE классификациялық символымен белгіленген, бірақ 1960 жылдардың басында DDH-ға өзгертілді. 1957 жылы құрамына енгізілгеннен кейін "Фрейзер" алғашқы алты жылын батыс жағалауда өткізді. Осы кезеңде ол 1960 жылы "Redwitch" және 1964 жылы "Yaqui Queen" яхталарына көмек көрсетті. 1965 жылы "Фрейзер" Гавайи жағалауында сыныптың өмірге қабілетін сынау үшін соққы сынақтарынан өтті. Кейін эскорттық эсминец Монреальдегі "Викерс" кеме құрылыс орнына DDH-ға түрлендіру үшін жіберілді. "Маргари" кемесі батыс жағалауға бекітілді. Ол бірнеше портқа сапар жасады және әскери жаттығуларға қатысты, содан кейін Британдық Колумбия провинциясының Виктория қаласындағы Виктория машиналар депосында DDH-ға түрлендірілді.
Маңыздылығы
1997 жылы Канаданың тарихи орындары мен ескерткіштер жөніндегі кеңесі Сент-Лоран класын канадалықтар үшін тарихи маңызды деп мойындады және 2000 жылы «Фрейзер» кемесіне қола тақта орнатылып, онда мына жазу болды: