Кіріспе
1851 жылдан бастап норвегиялықтар қалашықтың солтүстік және батыс бөліктеріне қоныстана бастады, онда төбелер мен аңғарлар көбінесе орманды және қиын-қыстау болды. Бұл аймақты янкилер сирегірек қоныстанды, норвегиялықтарға жер сатып алуға мүмкіндік берді. Таулар мен аңғарлар норвегиялықтарға үйлерін еске түсірді, тіпті осындай фактор олардың мұнда қоныстануына тікелей себеп болмаса да. Көптеген төбелер далаға ұқсас болды, бұл олар үшін жаңалық болды, бірақ орманды беткейлер мен иілген өзендері бар аңғарлар таныс сезімді тудырды. Жер құнарлы және салыстырмалы түрде тасты болмады, бірақ аймақтың су сапасы ең басты себеп болуы мүмкін. Йорк қаласының норвегиялық халқы тарихи Норвегиялық Көк таулар қонысының бір бөлігі болды, бұл Норвегиялықтардың үздіксіз қонысының бөлігі, Дэн округіндегі Перри және Примрозбен, содан кейін Спрингдейл, Көк таулар және Вермонт арқылы солтүстікке қарай; Айова округінің Москва қаласы; Лафайет округінің Бланшард қаласы; және Грин округінің Адамс қаласы. Йорк және Перри қалалары осы қоныстың ең этностық тұғырланған бөлігін құрады. Иллинойстағы Мускего және Фокс өзенінің аңғарындағы алғашқы норвегиялық қоныстарда безгек ауруының мәселелері болды, сондықтан норвегиялықтар үшін жат нәрсе болған жазық жерлер, батпақтармен, тұрған сумен және аурулармен байланысты жағымсыз беделге ие болды. Йорк пен Дрифтлес аймағында су төбелерден үздіксіз, мол бұлақтармен ағып шықты. Норвегиялықтар өз денсаулықтары мен жайлылықтарын ойлап осы жерге келді. 1855 жылы Йоркте норвегиялық лютеран қауымы құрылды және 1861 жылы олар шіркеуді қазіргі 39 және 78 тас жолдарының қиылысында салуға кірісті. Норвегиялық лютерандар тағдыр туралы мәселеде келісе алмады және қауым екіге бөлінді. 1885 жылы жолдың ар жағында тағы бір шіркеу салынды. Екі шіркеу ақырында «Ескі Йорк» және «Йорк Мемориалы» деп аталды. Осы уақытта янки тұрғындары 1868 жылы Поствиллде екі шіркеу салды. Олардың бірі - ерікті баптистер қауымы, екіншісі - 1842 жылдан бері қалада қызмет етіп келе жатқан методистер қауымы. 1855-1868 жылдары Саумилл кректің шығыс жағалауында, Саумилл жолының қиылысында ағаш кесетін зауыт жұмыс істеді. Жерлер иеленгенде және құрылыстар салынғанда, ағаш кесетін зауыт ағашпен қамтамасыз етілді. ХХ ғасырдың басында Йорк қаласында үш пошта бөлімі болды: Стюарт (Поствиллде орналасқан), Ула (Ула шаруашылығында) және Бем (Страм бұрыштарында: 39 тас жолы мен J округінің қиылысы). Алғашқы пошта бөлімі 1846 жылы Фермерс Гроув деп аталды. Оның орны бірнеше рет ауысты, әрбір пошта бастығы өз үйінен жұмыс істеді, сондықтан ол ақырында Адамс қаласына көшті. Бем 1850 жылы, одан кейін Стюарт 1862 жылы және Ула 1889 жылы ашылды. Пошта Минерал Пойнттан Мәскеу қаласы арқылы Монроға бара жатқан дилижанспен осы станцияларға жеткізілді. Пошта бөлімдері 1900-1904 жылдар аралығында біріктірілді және Бланшардвилл, Нью-Гларуст, Дейливилл және Маунт Хоребтен шыққан ауылдық маршруттар Йорк тұрғындарының көпшілігіне қызмет көрсетуді бастады. Барлық қоныс аударушылардың негізгі кәсібі бидай шаруашылығы болды, бірақ 1870 жылдары қыңыр қоңыздар, жердің шамадан тыс пайдаланылуы және бағаның төмендеуі оның тиімділігін едәуір төмендетті. Сүт шаруашылығы, әсіресе ірімшік өндірісі, фермерлер үшін құтқарушы болды. 1876-1888 жылдар аралығында әрбір аңғарда ірімшік зауыты салынды. Бұл зауыттар швейцариялық ірімшік өндірушілерді қалаға әкелді және швейцариялық фермерлер қаланың шығыс жағындағы, Нью-Гларуст қаласымен байланысты жерлерге қоныстанған болатын. Кем дегенде он төрт ірімшік зауыты болды: Йорк Прери, Йорк Прери аңғары, Степь аңғары, Мейкпис, Брейгер, Йорк орталығы, Поплар Гроув, Хей Холоу, Блю Риббон, Саумилл, Поствилл, Фермерс Гроув, Вингер және Стромен. 1840 жылы тек жеті тіркелген тұрғын болса, 1860 жылы 904 адам болды. Йорк қаласы 1870 жылы 1,088 тұрғынмен ең көп халқына жетті. Халық саны тұрақтанбады, өйткені көптеген адамдар батысқа қарай жақсы жерге қоныстанды, бірақ Норвегиядан, сондай-ақ Швейцариядан келе берген иммигранттардың арқасында 1900 жылға дейін сандар көбінесе тұрақты болды. 1900 жылдан кейін халықтың саны айтарлықтай төмендеді, негізінен отбасылық бірліктердің кішіреюіне және ауылдар мен қалаларға көшуіне байланысты. Халық саны 1990 жылы 509 тұрғынмен ең төменгі деңгейге жеткенше азайып кетті.
Meanwhile, Yankee inhabitants built two churches in Postville in 1868. One was for a Free Will Baptist Society and the other was for a Methodist congregation that had been conducting services in the township since 1842. A sawmill was in operation from 1855 1868 on the east bank of Sawmill Creek where Sawmill Road crosses. As homesteads were claimed and structures were built, the sawmill provided lumber. There were three post offices in the Town of York by the turn of the twentieth century: Stewart (located in Postville), Ula (at the Ula farm), and Bem (at Strahm’s Corners: the intersection of Hwy 39 and County J). The first post office was called Farmer’s Grove and established in 1846. Its location moved several times with changes in postmasters who each operated out of their homes, so it eventually ended up in Town of Adams. Bem opened next in 1850, followed by Stewart in 1862, and Ula in 1889. Mail was brought from Mineral Point through the Town of Moscow to these stations by stagecoach on the way to Monroe. Post offices were consolidated between 1900 and 1904 and rural route deliveries out of Blanchardville, New Glarus, Daleyville, and Mount Horeb then began to serve most York residents. The main industry for all the settlers was wheat farming until chinch bugs, overused soil, and lowered prices caused its profitability to drop significantly in the 1870s. Dairy farming, specifically for cheese production, became the saving grace for farmers. Between 1876 and 1888, a cheese factory was built in nearly every valley. These factories brought Swiss cheesemakers into the township and Swiss farmers had already begun settling properties on the eastern end of the township where it connects with the Town of New Glarus. There were at least fourteen cheese factories: York Prairie, York Prairie Valley, Steppe Valley, Makepeace, Brager, York Center, Poplar Grove, Hay Hollow, Blue Ribbon, Sawmill, Postville, Farmer’s Grove, Vinger, and Strommen. After only seven documented residents in 1840, there were 904 by 1860. The Town of York reached its peak population in 1870 when there were 1,088 residents. The population was not stagnant as many continued their westward journey to homestead able land, but thanks to continued immigration from especially Norway, but also Switzerland, the numbers stayed more or less steady until 1900. After 1900, a noticeable decline in population began, largely due to smaller familial units and migration into villages and cities. The population continued to decrease until York reached a low point of 509 residents in 1990.
География
АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 36,0 шаршы миль (93,2 км2) құрайды, барлығы құрлық.