Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Магниттік таспадағы дыбыс жазу форматы радио хабарларын таратуда қолданылады.
Magnetic tape sound recording format used in broadcasting
"Фиделипак", көбінесе "NAB картриджі" немесе жай ғана "карт" деп аталады, радио хабарларын тарату үшін, эфир арқылы материалды ойнату үшін қолданылатын магниттік таспадағы дыбыс жазу форматы. Оған радио жарнамалары, джинглдер, станция таңбалары және музыка, сондай-ақ ішкі кеңістегі фонограммалар жатады. "Фиделипак" – индустрия стандартындағы аудиотаспа картриджінің ресми атауы. Оны 1954 жылы өнертапқыш Джордж Эш (кейбір деректер бойынша, "Фиделипак" картриджінің авторы "Автоматты таспа компаниясының" Верн Нолтесі де саналады) әзірледі, ал 1959 жылы "Collins Radio Co." компаниясы оны 1959 жылғы NAB конвенциясында коммерциялық тұрғыдан таныстырды. Бұл картридждер 1990 жылдардың соңына дейін радиостанцияларда кеңінен қолданылды, одан кейін MiniDisc және компьютерлік хабар тарату жүйелері сияқты форматтар басымдыққа ие болды.
The Fidelipac, commonly known as a "NAB cartridge" or simply "cart", is a magnetic tape sound recording format used for radio broadcasting for playback of material over the air including radio commercials, jingles, station identifications, and music as well as for indoor background music. Fidelipac is the official name of the industry standard audio tape cartridge. It was developed in 1954 by inventor George Eash (although the invention of the Fidelipac cartridge has also been credited to Vern Nolte of the Automatic Tape Company); it was commercially introduced in 1959 by Collins Radio Co. at the 1959 NAB Convention. The cartridge was often used at radio stations until the late 1990s, when such formats as MiniDisc and computerized broadcast automation were predominant.
Тарих
Fidelipac картриджі – коммерциялық түрде қолжетімді алғашқы аудиотаспа картриджі, ол 1952 жылы Бернард Кузино әзірлеген үздіксіз циклдік таспа картриджінің дизайны негізінде жасалған. 1950 жылдардың басында Эш Кузиноның электроника шеберханасында орын алған. Эш осы форматты өзі өндірмей, оның орнына Нью-Джерси штатының Черри-Хилл қаласындағы Telepro Industries компаниясына өндіруге лицензия берді. Содан кейін Telepro компаниясы Fidelipac таңбасымен осы форматты өндіріп, саудаға шығарды.
The Fidelipac cartridge was the first audio tape cartridge available commercially, based on the endless loop tape cartridge design developed by Bernard Cousino in 1952, while Eash shared space in Cousino's electronics shop in the early 1950s. Instead of manufacturing the Fidelipac format himself after developing it, Eash decided to license it for manufacture to Telepro Industries, in Cherry Hill, New Jersey. Then Telepro manufactured and marketed the format with the Fidelipac brand name.
Таспаның пішімі
Fidelipac бастапқыда екі жолды аналогтық жазғыш таспа болды. Бір жолы монуарлық бағдарламалық дыбыс үшін, ал екіншісі – ойнатқышты басқаруға арналған белгі жолы ретінде қолданылды. Онда біріншілік белгі арбаны автоматты түрде тоқтату үшін, екіншілік белгі арбаны бағдарламалық материалдың басына автоматты түрде қайтару үшін жазылды (кейбір модельдерде екі екіншілік белгі: біреуі бағдарламалық материалдан кейін, екіншісі – алдынан, арба машинасы бағдарламаның соңындағы бос таспаны автоматты түрде жылдам орап өтуі үшін жазылды), немесе үшіншілік белгі, оны кейбір ойнатқыштар басқа арба ойнатқышын немесе сыртқы құралды іске қосу үшін пайдаланды. Кейінірек шыққан нұсқаларында үш жол қолданылды: екеуі стерео дыбыс үшін, ал үшіншісі – белгі жолы үшін. Радио хабарларын тарату саласында қолданылатын Fidelipac арбаларының стандарттық таспа жылдамдығы 7,5 дюйм/секунд (ips) құрайды, бірақ кейбір арба ойнатқыштары мен жазғыштарды 3,75 (Харрис және Broadcast Electronics) немесе 15 дюйм/секунд (ең танымал – Тынық мұхиты Tomcat) сияқты басқа жылдамдықтарда жазуға болады. Айырмашылығы – үш жолдың тең өлшемде болмай, белгі жолы 8 жол еніне дейін азайтылып, екі бағдарламалық жол ені ұлғайтылады.
Fidelipac was originally a analog recording tape, two track format. One of the tracks was used for monaural program audio; the other was used for a cue track to control the player, where either a primary cue tone was recorded to automatically stop the cart, a secondary tone was recorded to automatically re cue the cart to the beginning of the cart's program material (in some models, two secondary tones, one after the program material, and one before it, were recorded to have the cart machine automatically fast forward through any leftover blank tape at the end of a cart's program), or a tertiary tone, which was used by some players to trigger another cart player or another form of external equipment. Later versions used three tracks, two for stereo audio, and the third for the cue track. The standard tape speed for Fidelipac carts used in the radio broadcasting industry is 7.5 ips, although some cart players and recorders can be set to record at other speeds, such as 3.75 (Harris and a couple of Broadcast Electronics) or 15 ips (most famous one is the Pacific Tomcat only difference is instead of the 3 tracks being of equal size, the cue track is reduced to 8 track width and the two program track widths are increased).
Картридждің пішімі
1964 жылы Билл Лир жасаған 8 тректік картриджден айырмашылығы, Fidelipac картриджінің оң жақ төменгі алдыңғы бұрышында тесігі болды, онда плеерге орнатылған қысқыш ролик (pinch roller) таспаны жетекші дөңгелекке (capstan) қарсы ұстап тұру үшін жоғары көтеріліп, орналасатын еді. Кейінірек ATC, ITC, Harris және басқа да компаниялардың жасаған машиналарында ойнату түймесін басқанда қысқыш ролик автоматты түрде картриджге ілігіп, жұмыс істейтін (жетекші дөңгелек картридж енгізілген кезде-ақ айнала бастайтын), ал Sparta, Spot matic және басқа да ерте модельдерде оператор ойнатуды бастамас бұрын жеке рычагты итеру немесе тарту арқылы қысқыш роликті орналастыру қажет болды. 8 тректік картридждің таспа жылдамдығы төмен болды (3 3/4 ips, Fidelipac-тің 7 1/2 ips-імен салыстырғанда) және таспаны жеткілікті түрде қолдайтын бөліктері болмады, сондықтан ол «эфирлік сапада» болған жоқ. 8 тректік картридждердегі төмен жылдамдық және тар жолдар шудың көбеюіне және жиілік диапазонының төмендеуіне әкелді. Сондай-ақ, 8 тректік конструкциясында іздеу жолы (cue track) болмады. Fidelipac картридждерінің төрт өлшемі болды: бір дюйм ені және екі дюйм ұзындығындағы AA (бірліктік) өлшемі, ол 45 айналымды EP пластинкасындағы материал сияқты (әр жолақта алты минут) материалды тасымалдай алатын; 4 дюйм ені бар A өлшемі (Fidelipac Model 300, 350 және MasterCart), ол 7,5 ips жылдамдықпен 10 1/2 минутқа дейін ойнатуға мүмкіндік беретін стандартты 8 тректік өлшемдегі картридж (бұл Fidelipac картридждерінің ең көп таралған және кеңінен қолданылатын өлшемі); 6 дюйм ені бар B өлшемі (Fidelipac Model 600), ұзақ бағдарламаларды сақтауға арналған үлкен картридж; және одан да үлкен 8 дюйм ені бар C өлшемі (Fidelipac Model 1200), көбінесе Rowe Customusic сияқты фонограммалық қосымшалар үшін қолданылатын. A өлшемді Fidelipac картриджін 1963 жылы Эрл «Madman» Мунц Джордж Эшпен серіктестік құрып, өзінің Stereo Pak картридж жүйесіне (сонымен қатар 4 тректік картридж деп те аталады) бейімдеді. 2, 3 немесе 4 LP жинағын таспаға жазу үшін шектеулі уақытқа B және C өлшемді картридждер де шығарылды. Олар екі жағынан ерекшеленді: қолданылған жолдардың саны (бұл жағдайда төрт, бір уақытта екеуі ойнатылып, екі стерео аудио бағдарламасын қамтамасыз етеді) және таспа жылдамдығы (3 3/4 ips – 8 тректік картридждермен бірдей жылдамдық, Fidelipac-тің стандартты 7 1/2 ips жылдамдығынан өзгеше). Fidelipac плеерлері стационарлық басты қолданғаннан өзгеше, Stereo Pak жүйесі екі бағдарламаның арасында ауысу үшін жылжымалы басты қолданды (8 тректік форматта да төрт стерео бағдарламаны таңдау үшін жылжымалы бас қолданылды).
Unlike the consumer marketed 8 track cartridge developed in 1964 by Bill Lear which had the pinch roller integrated into the cartridge, the Fidelipac cartridge had a hole in the right hand bottom front corner of the cartridge, where the pinch roller built into the player would swing up into place to hold the tape against the drive capstan. While later machines from ATC, ITC, Harris, and others had the pinch roller automatically engage the cartridge when the play button was pressed (the capstan motor was already running when the cart was inserted), early machines such as Sparta, Spot matic, and others required the operator to also push or pull a separate lever to move the pinch roller into place before playback could begin. The 8 track cartridge tape speed was slower (3 3/4 ips compared to Fidelipac's 7 1/2 ips) and did not have adequate tape support pads; thus it was not "broadcast quality." The lower speed and narrower tracks in 8 track cartridges led to higher noise and reduced frequency response. The 8 track design also lacked a cue track. There were four sizes of Fidelipac carts available—the inch wide by two inch long AA (single) size, capable of carrying the same material as a 45 RPM EP (six minutes per track) 4 inch wide A size (Fidelipac Model 300, 350 and MasterCart), which was a standard 8 track size cart with maximum 10 1/2 minute playing time at 7.5 ips (this was the most common and widely used size of Fidelipac cart); the 6 inch wide B size (Fidelipac Model 600), a larger cartridge designed for holding longer programs; and the even larger 8 inch wide C size (Fidelipac Model 1200), often used for background music applications like the Rowe Customusic. The A size Fidelipac cartridge was later adapted by Earl "Madman" Muntz in partnership with George Eash in 1963 for his Stereo Pak cartridge system (also known as a 4 track cartridge). Several instances of B size and C size carts were also produced for a limited time to accommodate 2, 3 or 4 LP sets on tape. They differed in two ways—the number of tracks used (four in this case, with two played back at a time to provide a total of two programs of stereo audio), and the tape speed (3 3/4 ips—the same speed as 8 track cartridges, as opposed to Fidelipac's standard 7 1/2 ips). Unlike the Fidelipac players which used a stationary head, the Stereo Pak system used a movable head to switch between the two programs (much like the 8 track format, which also used a movable head to select its four stereo programs).