Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиялық шарап жасаушы Алессандро Ромео Брагато (1859–1913) Австралия және Жаңа Зеландиядағы шарап өнеркәсібінің дамуында маңызды рөл атқарды.
New Zealand winemaker
Alessandro Romeo Bragato (1859–1913) played a significant role in the development of the wine industry in Australia and New Zealand.
Ерте өмір және мансап
Ромео Брагато 1859 жылдың 26 ақпанында Адриатика теңізіндегі Лусин (қазіргі Лошин) аралында орналасқан Лусинпикколо (қазіргі Мали Лошин) портында Джузеппе мен Паолина Брагатоның он балалы отбасында төртінші бала болып дүниеге келді. Ол кезде бұл жер Австрия империясының құрамында болған, ал қазір Хорватияның бөлігі. Оның анасы Паолина (құрметті есімі Депангер) Вена қаласынан, Австриядан шыққан. Брагатоның алғашқы білімі Триесттен оңтүстікке қарай Истриядағы Пиранода (Пиран) және сол жердегі техникалық мектепте алды. Отбасының айтуынша, Брагато Венада сәулетші мамандығын меңгерген, ал 1879 жылдан 1883 жылға дейін Венето шарап өсіру аймағының орталығындағы Конegлианодағы Regia Scuola di Viticoltura ed Enelogia мектебінде оқыған. Брагато 1883 жылы бітіріп, Лусинпикколоға қайтып келді, онда ол бір жыл бойы провинциялық ауыл шаруашылығы қауымдастығында энолог болып жұмыс істеді, кейін 1885 жылдың 1 қаңтарынан бастап 1888 жылға дейін Джеролимиц ағайындыларының шарапшысы және шарапхана шебері болды.
Romeo Bragato was born fourth in a family of ten children to Giuseppe and Paolina Bragato on 26 February 1859 in the harbor town of Lussinpiccolo now Mali Lošinj on the Adriatic island of Lussin (now Lošinj). At that time it was part of the Austrian Empire but is now part of Croatia. His mother Paolina (née Depangher) was Austrian from Vienna. Bragato's early education was at Pirano (Piran) south of Trieste on Istria and at a technical school there. According to his family, Bragato then trained as an architect in Vienna and from 1879 to 1883 attended the Regia Scuola di Viticoltura ed Enelogia in Conegliano in the heart of the Veneto wine region. Bragato graduated in 1883 and returned to Lussinpiccolo where for a year he was an oenologist at the Provincial Association of Agriculture and later from 1 January 1885 until 1888 viticulturist and cellar master for the Jerolimic brothers.
Австралиядағы уақыт
Брагато 1888 жылғы 31 тамызда Австралияның Виктория штатындағы Мельбурн қаласына «Хохенцоллен» кемесімен келді. 19 қыркүйекте көкөніс өнімдері жөніндегі корольдік комиссия алдында Викторияның шарап өнеркәсібін дамыту және білім беру жоспарын ұсынды. Ол Ратгерглен ауданына сапар шегіп, жүзім өсірушілермен кездесті. 1889 жылы Ханс Ирвинмен бірге Great Western-де ерікті түрде жұмыс істеді, онда 10,000 галлон шарап жасады. 1889 жылғы қарашада ол отарлық үкіметтің шарап өсіру жөніндегі сарапшысы болып тағайындалды және жүзімдіктерді аралап, «Шарап өсіру жөніндегі кеңес журналында» есептер жариялай бастады. Он жыл бойы мейірімді және танымал Брагато Викторияның шарап сарапшысы болды, ол жаңадан пайда болатын өнеркәсіпке қорғау тарифімен, отырғызу бонустарымен және басқа да ынталандырулармен қолдау көрсетті. Бірақ 1892 жылы экономикалық дағдарыстан кейін жұмыстан босатылған жас сарапшылар Джованни Федерли мен Франсуа де Кастелламен бірге, тек Брагато ғана жаңадан келген жүзімшілерге кеңес беру үшін қалды. Брагатоның үгіт-насихат жұмыстары жергілікті жерде жүргізіліп, егістікке отырғызу мен кесудің демонстрацияларымен бірге өтті. Ол өсірушілерге Ширазды (Сира) Каберне Совиньонмен, сондай-ақ Малбек немесе Матаромен (Муведр) араластырып отырғызуды ұсынды. Австралия колонияларының халқы көбінесе британдықтар болғандықтан, олар еуропалық стильде шарап ішетін емес, сондықтан Брагато бұл жүзімнің өнімі негізінен экспортқа шығарылады деп күтті. Ағылшын нарығына Австралияның жылы аймақтарында өндірілген, «Австралия Бургундиясы» деп аталатын бай, жұмсақ қызыл шарап өте қолайлы болды. Оның бәсекелестері Бургундияның жақсы қызыл шараптары емес, Оңтүстік Франция, Алжир және басқа да Жаңа әлемнің жылы климаттық стильдері болды. Кейіннен Брагатоның кеңесінің жемісін отандық тұтынушылар көретін болды. Брагато климат пен топырақ ерекшеліктеріне де сезімтал болды және өзінің итальяндық талғамын пайдаланды. Оңтүстікке қарай және сол сияқты салқын Geelong аймағында қызыл жүзімдерден Шираз, Каберне, Долчетто және Пино Нуар, ал ақ жүзімдерден Ақ Эрмитаж (Марсан), Рислинг және Пино Блан (Шардоне) ұсынды. Брагато жаңа аймақтарды жақтады, қазір Пиреней (Виктория) деп аталатын Авока және Мунэмбел аудандарындағы жүзімшілерге көмектесті. Брагато көтермелеген басқа жүзімдіктер, мысалы, Доусонның Уитлзидегі Гленлинтон жүзімдігі, одан кейін бір немесе бірнеше ұрпақ бойы жақсы шараптар өндірді, олардың дәмі мен естелігі 1945 жылдан кейінгі дәуірде Викториядағы шарап өнеркәсібінің қайта жандануына көмектесті. Брагато Викториядағы жүзім өсіру және шарап жасау колледжін құруды ұсынғандардың бірі болды. Бұл идея 1890 жылдардың басындағы экономикалық дағдарысқа байланысты тоқтап қалды. Бірақ 1894 жылдан кейін Бэндигодағы бәсекелес жүзімдіктерде филоксера ауруы табылып, Ратгергленде осы мәселе шешілді. Кейіннен олар Виктория үкіметінің басқа шарап өсіретін Оңтүстік Австралия мен Жаңа Оңтүстік Уэльс колонияларымен келісім бойынша қабылданған қатаң жойғыш саясаты бойынша жойылды. Викторияның қоғамдық жұмыстар департаментімен жұмыс істеген Брагато Ратгергленнің оңтүстігіндегі 1000 акр жерде 1897 жылы ашылған Ратгерглен вино өсіру колледжіне қосылған модельдік шарапхана мен шарапханаларды жобалады. Брагато колледж директоры болып тағайындалмағанына қатты ренжіді. Ол өзінің жағдайын төзбейді деп санады, өйткені ол филоксерамен күресу үшін импортталған жаңа маманға, 26 жастағы Монпельеден келген француз Раймонд Дюбуаға бағынышты болды. 1897 жылы Брагато «Филоксера Викториядан ешқашан жойылмайды және біздің тәжірибеміз Франция, Испания, Италия және Еуропаның басқа да жүзім өсіретін елдеріне ұқсас болады» деп ашық мәлімдеді. Осы кезде ол халықаралық пікірмен бірігіп, филоксераға төзімді американдық жүзімдерді импорттауды және оларды тамырларына отырғызуды жақтады. Америкалық жүзімдіктерге қарсылық көрсеткен жүзімшілер көп болды және ресми саясат әлі де зардап шеккен жүзімдіктерді жоюға бағытталды. 1899 жылы Рютерглен жүзімдіктерінде филоксера табылған кезде Ауыл шаруашылығы министрі Дж. В. Тавернер Брагатоның отставкаға кетуін талап етті. Брагатоның филоксера үшін жазықталғаны баршаға мәлім болды. Рутерглендегі ошақтан кейін филоксераны жою саясаты тоқтатылды. Кейіннен бұл Викторияның он тоғызыншы ғасырдағы шарап өнеркәсібінің құлауына себеп болды, ол Австралия колонияларының ең кең таралған өнеркәсібі болған.
Bragato arrived in Melbourne in Victoria, Australia on the Hohenzollen on 31 August 1888. On 19 September before the Royal Commission on Vegetable Products he outlined a scheme of education and development for the Victorian wine industry. He visited the Rutherglen district and met with the vine growers there. He worked the 1889 vintage voluntarily with Hans Irvine at Great Western where he made 10,000 gallons of wine. In November, 1889, he was appointed the Colonial Government's Viticultural Expert and began to tour vineyards, publishing reports in the Board of Viticulture's Journal. For ten years the affable and popular Bragato was Victoria's wine expert providing support for the emerging industry along with protective tariffs, planting bonuses and other incentives. But with fellow junior experts Giovanni Federli and François de Castella dismissed in retrenchments following economic downturn in 1892 only Bragato remained to advise the legion of newcomer vignerons brought in on a wave of enthusiasm for the industry and with the promise of bonuses for new plantings. Bragato's advocacy was conducted in situ and accompanied by field demonstrations of planting and pruning. He typically recommended growers plant Shiraz (Syrah) mixed with Cabernet Sauvignon, perhaps also Malbec or Mataro (Mouvedre). The mainly British derived population of the Australian colonies were not yet wine drinkers in the European manner, so Bragato anticipated the produce of these vines would be mainly for export. Fortunately, the rich, soft dry red wine produced by the warmer Australian areas and known as Australian Burgundy suited the English market. Its competitors were not the fine red wines of Burgundy but equivalent hot and warmer climate styles from South of France, Algeria and other New World locations. Domestic consumers would later enjoy the fruits of Bragato's advice. Bragato was also sensitive to differences of climate and terroir and brought his Italian derived tastes into play. At southerly and similarly cool Geelong recommending Shiraz, Cabernet, Dolcetto and Pinot Noir in the reds with White Hermitage (Marsanne], Riesling and Pineau Blanc (Chardonnay) in the whites. Bragato championed new regions, assisting vignerons in the Avoca and Moonambel district now known as the Pyrenees (Victoria). Other vineyards that Bragato encouraged, such as Dawson's Glenlinton at Whittlesea continued producing fine wines for a generation or more afterwards, the taste and memory of which helped to seed revival of the wine industry in Victoria in the post 1945 era. Bragato was an early advocate of a viticultural and wine making college for Victoria. The idea languished in the economically depressed years of the early 1890s. But was pushed to a conclusion at Rutherglen after 1894 when the rival Bendigo vineyards were discovered to be infested with phylloxera. They were subsequently destroyed under the Victorian government's draconian eradicationist policies enacted with agreement from the other wine growing colonies of South Australia and New South Wales. Working with the Victorian Public Works Department, Bragato designed a model winery and cellars attached to the Rutherglen Viticultural College, which opened in 1897 on 1,000 acres of land to the south of Rutherglen. Bragato was bitterly disappointed when passed over as principal of the college. He then considered his situation intolerable when placed subordinate to a new choice of expert imported to tackle phylloxera, the 26 year old Montpellier trained Frenchman Raymond Dubois. By 1897 Bragato was openly claiming that "Phylloxera will never be eradicated from Victoria and that our experience will very likely be like that of France, Spain, Italy and other vine growing countries in Europe." By this stage he had joined forces with international opinion and was an advocating the importation of phylloxera resistant American vines and planting on the rootstocks. Considerable resistance remained from established vignerons to American vines and official policy still favoured the eradication of affected vineyards. When Phylloxera was discovered in Rutherglen vineyards in 1899 the Minister for Agriculture, J. W. Taverner, forced Bragato's resignation. It was widely accepted that Bragato was made the scapegoat for phylloxera. Eradicationist policy was effectively abandoned after the Rutherglen outbreak. It was seen subsequently as a factor in the destruction of Victoria's nineteenth century wine industry, which had been the most extensive of the Australian colonies.
Кейінгі өмір, өлім және мұра
1912 жылы Брагато отбасымен, әйелі Лора және қызы Мириаммен Жаңа Зеландиядан Канадаға кетті. Брагато 1913 жылдың 13 желтоқсанында Канаданың Британдық Колумбия провинциясындағы Ванкувер қаласында табиғи себептерден қайтыс болды. 2002 жылы Брагато өмірінен озғаннан кейін Жаңа Зеландия Бизнес Даңқы залына енгізілді. Жаңа Зеландиядағы Брагато зерттеу институты оның құрметіне аталған.
In 1912, Bragato and his family, wife Laura and daughter Miriam, left New Zealand for Canada. Bragato died in Vancouver, British Columbia, Canada on 13 December 1913, from natural causes. In 2002, Bragato was posthumously inducted into the New Zealand Business Hall of Fame. The Bragato Research Institute in New Zealand is named after him.