Орта ғасырлық Хелмсли қамалының тарихы

Кіріспе

Хелмсли замогы (көне атауы Хамлейк) — Англияның Солтүстік Йоркшир графтығындағы Норт-Йорк Мурс ұлттық паркіндегі Хелмсли қаласында орналасқан ортағасырлық қамал.

Тарих

Хелмсли егістігі Норман жаулап алуынан кейін Мортен графы Робертке берілсе де, ол аймақта қамал салғандығына дәлел жоқ. 1120 жылы ағаштан салынған қаланы Уолтер Л’Эспек салған. Ол Раи өзеніне қарайтын жартасты үстіне орналасқан. Екі қабатты орларды қамтитын, тікбұрышты ішкі бекіністі қоршап тұрған қамал сол кездегі мотт және бекініс қамалдарына (мысалы, жақын маңдағы Пикеринг қамалы) көп ұқсамайды. Хелмслидегі қамал Риволькс аббаттығынан ғана болды және Уолтер Л’Эспек аббаттыққа жер берді. Аэльред, аббаттықтың алғашқы жаңадан келген шебері, Л’Эспектің істеріне (әскери және жеке) қатысқандығы белгілі болды, ал Хелмсли тұрақсыздық кезеңінде жиі қауіпсіз орын ретінде пайдаланылды. Уолтер баласыз болды, ал 1154 жылы қайтыс болғаннан кейін қамал Петер де Русқа үйленген қарындасы Аделинаға өтті. 1186 жылы Эверард де Ростың ұлы Роберт де Рос қаланы тасқа айналдыру жұмыстарын бастады. Ол екі басты мұнараны, дөңгелек бұрышты мұнараларды және қамалдың оңтүстік жағындағы негізгі қақпаны салдырды. Ол 1227 жылы қайтыс болып, қаланы өзінің үлкен ұлы Уильямға берді, ол 1227 жылдан 1258 жылға дейін сонда тұрды. Осы уақыт аралығында қамалға енгізілген жалғыз өзгеріс – ауладағы шіркеудің құрылысы. Уильямның ұлы Роберт қамалға мұрагер болып, 1258 жылдан 1285 жылға дейін Хелмслидің лорды болды. Оның Изабел д’Обиньимен (Белвуар қамалының мұрагері) некелесуі жаңа зал мен асхананың құрылысын, сондай-ақ қаланы нығайтуды қаржыландырды. Бұл 1227 және 1285 жылдар аралығында салынған таңғажайып оңтүстік барбиканның құрылысын қамтиды. Ол қаланы солтүстік және оңтүстік жаққа бөлетін қабырға салды, оңтүстік жартысы лорд отбасының жеке пайдалануы үшін жаңа зал мен шығыс мұнарада, ал солтүстік жартысында ескі зал үй басқарушысы және басқа да қамал қызметкерлері қолдануы үшін болды. Қамалдың нығайтылуы Роберттің ұлы Уильямның өмірінде де жалғасты. 1316 жылы Вильгельм де Рос II қайтыс болды. Шығыс мұнарасы 1334 жылы қалада бес күн болған король Эдуард III-нің сапары үшін ерекше биікке көтерілген болуы мүмкін. Хелмсли қамалы 1478 жылға дейін де Рус отбасының иелігінде болды, ол кезде Эдмунд де Рус оны кейіннен Ричард III болған Глостер герцогы Ричардқа сатты. Ричард қамалға ештеңе істемеді, оның орнына Миддлхэм қамалында қалды. Ричард III Босворт шайқасында қайтыс болғаннан кейін, Хелмсли қамалы Генрих VII Эдмунд де Русқа қайтарылды. Эдмунд 1508 жылы баласыз қайтыс болды, ал қамал оның ағайындысы сэр Джордж Маннерс Эталға өтті, оның 1513 жылы қайтыс болғанынан кейін оның ұлы Томас мұрагер болды. 1525 жылы Ратланд графы атағын алды. 1543 жылы Томас қайтыс болғаннан кейін оның орнын ұлы Генрих иеленді, бірақ оның немересі Эдуардтың билігі кезінде қамал келесі рет өзгертілді. Ол ескі залды Тюдор особнягіне айналдырды, 13 ғасырдағы шіркеуді ескі залмен жабық галерея арқылы байланыстыратын ас үйге айналдырды және жаңа залды бұзды. Сол кезде оңтүстік барбикан жайлы тұрғын үйге айналдырылды. 1578 жылдың сәуірінде жазылған хатта құрылысшының жұмысының баяу жүруі (және құрылысшыға 10 фунт стерлинг төлеу) және үйдің төбешігіндегі галерея үшін ағаш бар екендігі сипатталған. Эдуард 1587 жылы қайтыс болғаннан кейін оның ағасы Джон Маннерс қаланы мұра етті, содан кейін Джонның ұлы Роджер, содан кейін Роджердің кіші інісі Фрэнсис. 1632 жылы Фрэнсис қайтыс болғаннан кейін, қамал Джордж Вильерске, 1-ші Букингем герцогына Фрэнсистің қызы Кэтринге үйленген. Ағылшын Азамат соғысы кезінде 1644 жылы қаланы сэр Томас Фэрфакс қоршап алды. Сэр Джордан Кросленд патша үшін үш ай ұстап тұрып, кейін берілді. Парламент қаланы қарапайымдылыққа бөлуге бұйырды және қабырғалардың, қақпалардың және шығыс мұнараның бір бөлігі қиратылды. Алайда, сарай сақталып қалды. Бұл кезде қамалға мұрагер болып Джордж Вильерс, Букингемнің 2-ші герцогы, 1657 жылы Томас Фэрфакстың қызы Мэриге үйленді. 1687 жылы қайтыс болғаннан кейін, 1695 жылы қамал Чарльз Данкомбке сатылды. Ол 1699 жылы рыцарь атағын алған банкир және саясаткер болды және 1708 жылы Лондонның лорд-мэрі болды. 40,000 акрлық иемдену 90,000 фунт стерлинг (2018 жылы шамамен 11,000,000 фунт стерлинг) сомасына сатып алынды. Оның қарындасы Мэридің күйеуі Томас Браун 1711 жылы Чарльз қайтыс болғаннан кейін қаланы мұра етті. Томас есімін Дункомб деп өзгертті. Ол сэр Джон Ванбруның қорғауындағы Уильям Уэйкфилдті қамалға қарап тұрған Данкомб паркіне ел үйін салуға жалдады және қаланы қирауға қалдырды. Қалдық Данкомб паркіне көрнекті фон ретінде жоспарланған, тіпті ұлы Дж. М. У. Тернер оны суреттеген. Қамал құлдыраған сайын жергілікті қоғам осы орында мерекелер, шерулер және тіпті ауыл шаруашылық көрмелерін өткізуге мүмкіндік алды. Әулиелер шіркеуінің пасторы Чарльз Норрис Грей 19 ғасырдың соңында қамал ішінде жиі шаралар өткізді. Қамал 1923 жылы Жұмыс кеңсесінің қолына өтті (сэр Чарльз Пирс басшылығымен), ол осы орыннан қираған бөлшектер мен ағаштарды тазалауды бастады. Қамалдың ерекше топырақ жұмыстары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде танкке қарсы қорғанысқа бөлік ретінде жоспарланған. Қамал әлі де Данкомб паркінің Февершем лордының отбасына тиесілі болса да, қазірде Англия мұражайының қамқорлығында.

Although the estate of Helmsley was granted to Robert, Count of Mortain following the Norman conquest; there is no evidence that he built a castle in the area. The castle, constructed in wood around 1120, was built by Walter l'Espec. It is positioned on a rocky outcrop overlooking the River Rye. Featuring double ditches surrounding a rectangular inner bailey, the castle bears little resemblance to the motte and bailey castles built at the time (such as the nearby Pickering Castle). The castle at Helmsley was only from Rievaulx Abbey and Walter l'Espec granted the land for the abbey. Aelred, who was the abbey's first novice master, was known to be involved in l'Espec's affairs (military and personally) and Helmsley was often used as a place of safety during periods of instability. Walter was childless, and on his death in 1154 the castle passed to his sister Adelina who had married Peter de Roos. In 1186 Robert de Ros, son of Everard de Ros, began work on converting the castle to stone. He built two main towers, the round corner towers and the main gateway on the south side of the castle. He died in 1227, granting the castle to his older son William who lived there from 1227 to 1258. The only change made to the castle during this time was the construction of the chapel in the courtyard. William's son, Robert, inherited the castle and was Lord of Helmsley from 1258 to 1285. His marriage to Isabel d'Aubigny (heiress to Belvoir Castle) funded the building of the new hall and kitchen, as well as strengthening the castle. This may include the building of the impressive south barbican which was constructed between 1227 and 1285. He built a wall dividing the castle into north and south sides, with the southern half for the private use of the lord's family in the new hall and east tower, and the northern half containing the old hall to be used by the steward and other castle officials. The strengthening of the castle continued into Robert's son William's life. William de Ros II died in 1316. The East Tower may have been heightened specifically for the visit of King Edward III, who stayed at the castle for around five days in 1334. Helmsley Castle remained in the possession of the de Roos family until 1478 when Edmund de Roos sold it to Richard, Duke of Gloucester who later became Richard III. Richard did nothing to the castle, staying instead at Middleham Castle. After Richard III's death at the Battle of Bosworth, Helmsley Castle was restored to Edmund de Roos by Henry VII. Edmund died childless in 1508 and the castle passed to his cousin Sir George Manners of Etal on whose death in 1513 his son Thomas inherited it. He was created Earl of Rutland in 1525. On his death in 1543, Thomas was succeeded by his son, Henry, but it was under the rule of his grandson Edward, that the castle was altered next. He had the old hall converted into a Tudor mansion, converted the 13th century chapel into a kitchen linked to the old hall by a covered gallery, and knocked the new hall down. The south barbican was converted into a more comfortable residence at this time. A letter of April 1578 describes the slow progress of the mason's work (and the payment of a £10 sum to the mason), and that timber was available for a gallery in the attic of the mansion. On Edward's death in 1587 his brother John Manners inherited the castle, followed by John's son Roger, and then Roger's younger brother Francis. On the death of Francis in 1632 the castle passed to George Villiers, 1st Duke of Buckingham through his marriage to Katherine, Francis's daughter. During the English Civil War, the castle was besieged by Sir Thomas Fairfax in 1644. Sir Jordan Crosland held it for the king for three months before surrendering. Parliament ordered the castle to be slighted and much of the walls, gates and part of the east tower were destroyed. However the mansion was spared. The castle had by this time been inherited by George Villiers, 2nd Duke of Buckingham who married Mary, daughter of Thomas Fairfax in 1657. After his death in 1687 the castle was sold to Charles Duncombe in 1695. He was a banker and politician who was knighted in 1699 and became Lord Mayor of London in 1708. The 40,000 acre estate was purchased for the sum of £90,000 (roughly £11,000,000 in 2018). His sister Mary's husband, Thomas Brown, inherited the castle on Charles's death in 1711. Thomas changed his name to Duncombe. He hired William Wakefield, a protégé of Sir John Vanbrugh, to build a country house at Duncombe Park overlooking the castle, and left the castle to decay. The castle was designed as a picturesque backdrop for the Duncombe Park estate, and was even sketched by the great J. M. W. Turner. As the castle fell into disrepair the local community took advantage of the site to hold fêtes, pageants and even agricultural shows. The vicar of All Saints' Church, Charles Norris Gray, often held events in the castle throughout the latter part of the 19th century. The castle passed into the hands of the Office of Works in 1923 (under the guardianship of Sir Charles Peers), who began the clearing of debris and trees from the site. The castle's remarkable earthworks were planned to be part of an anti tank defence during the Second World War. Although it is still owned by Lord Feversham's family, of Duncombe Park, the castle is now in the care of English Heritage.