Кіріспе

Англияның Нортумберленд аймасындағы қираған ортағасырлық қамал – Данстанбург қамалы. Бұл 14 ғасырдағы бекініс, Солтүстік Англияның Нортумберленд жағалауында, Крастер және Эмблтон ауылдары арасында орналасқан. Қамал 1313 және 1322 жылдар аралығында Ланкастер графы Томас салған, ол табиғи қорғаныстар мен темір ғасырындағы қамалдың жер жұмыстарын пайдаланды. Томас король Эдуард II-ге қарсы барондардың тобының басшысы болды және, мүмкін, оңтүстік Англиядағы саяси жағдай нашарласа, Данстанбург қауіпті паналасқан орын ретінде қызмет етуіне мүдделі болды. Сондай-ақ, қамал графтың байлығы мен беделінің символы болды және көршілес Бамбург патшалық қамалымен салыстырылатын болды. Томас жаңа қамалына бір рет барған болса керек, содан кейін Боробридж шайқасында тұтқындалды, ол патша әскерінен қашып, Данстанбургте қауіпсіздік табуға тырысқанда. Томас өлімге кесілді, ал қамал Ланкастер герцогтығына өтуден бұрын коронаның меншігіне өтті. 1380 жылдары Ланкастер герцогы Джон Гонт Шотландиядан туындаған қауіп пен 1381 жылғы шаруалар көтерілісіне байланысты Данстанбургтің қорғанысын күшейтті. 15 ғасырда қамал коронамен күтілді және Розалар соғысы кезінде аймақтағы стратегиялық маңызды бекініс болды, бәсекелес Ланкастер және Йорк фракциялары арасында бірнеше рет иесі ауысты. Қамал осы шайқастардың қоршауынан ешқашан толыққан толыққанды қалпына келмеді, ал 16 ғасырда Шотландия шекарасын күзеткендер оны "өте үлкен құлдырауға" ұшыраған деп сипаттады. Қабырғаларды қорғау үшін көптеген тікбұрышты мұнаралар салынған, олардың ішінде Бамбург қамалын көре алатын Лилберн мұнарасы және королева Маргарет шығанағынан жоғары орналасқан Эгинклью мұнарасы бар. Үш ішкі ғимараттар кешені, қазір қираған, графтың үй шаруашылығын, қамал күзетшісінің үй шаруашылығын және айналасындағы жерлерді басқаруды қамтамасыз еткен. Қамалдың оңтүстік-шығысында порт салынды, оның тек тас құрылысы ғана сақталған.

Тарихқа дейінгі кезең 13 ғасыр

Солтүстік-шығыс Нортумберлендтегі Данстанбург қамалының орны, мүмкін, тарихқа дейінгі дәуірде-ақ мекенделген. Темір ғасырының соңында сол жерде, б.з.д. III ғасырдан бастап римдік кезеңге дейін пайдаланылған, топырақ қорғаныстары бар мұнаралы бекініс салынған. Данстанбург, батысқа қарай ішкі жерде орналасқан Емблтон барондығының бір бөлігі болды, ол дәстүрлі түрде Ланкастер графаларына тиесілі еді. "Данстанбург" атауының шығу тегі және алғашқы пайда болуы белгісіз.

Құрылыс

Данстанбург қамалы 1313 және 1322 жылдар аралығында Ланкастер графы Томас салғызған. Томас – өте қуатты ағылшын бароны, корольден кейінгі Англиядағы екінші бай адам, бүкіл елде кең аумақты жерлерге ие болған. Томас Дунстанбургті не үшін салғаны нақты белгісіз. Қамал қорғаныс тұрғысынан тиімді жерде орналасқан болғанымен, жергілікті елді мекендер мен стратегиялық маңызы бар басқа да нысандардан алыс жатқан. Алайда, Гавестонның өлімінен кейінгі жылдары Англияда азаматтық қақтығыстар жиі болғандықтан, Томас Эдуардтың оңтүстіктегі әскерлерінен қауіпсіз, тыныштай алатын бекініс құруды көздеген болуы мүмкін. Ол сондай-ақ, өзінің байлығы мен билігін көрсететін, корольге сынға ұсынылатын мәртебелі нысан тұрғызуға ниеттенген болуы мүмкін. Бәлкім, ол қамалмен бірге жоспарланған қала салуды да ойластырған шығар, мүмкін, Эмблтон халқын сол жерге көшіруді көздеген. Қамал құрылысы 1313 жылдың мамыр айында басталды, жұмысшылар ор қазуға және қамал ғимараттарын салуға кірісті. Сыртқы қабырғалардың бір бөлігін Эмблтон жұмысшылары Томасқа феодалдық міндеттерінің өтеуі ретінде салған болуы мүмкін. Жұмыстарды тас қалау шебері, Мастер Элиас, мүмкін, Элиас де Бертон қадағалаған, ол бұрын Солтүстік Уэльстегі Конви қамалын салуға қатысқан. Жоба үшін темір, Ньюкасл көмірі және скандинавиялық ағаш әкелінді. Жыл соңына қарай 184 фунт стерлинг жұмсалды, ал жұмыс бірнеше жылға созылды. 1316 жылы Эдуард II жаңа қамал салуға рұқсат беретін – қамалдық құқық лицензиясын – берді, ал 1319 жылы қамал мен Эмблтон және Стэмфорд манорын қорғауға жауапты қамал констеблі тағайындалды. 1322 жылға қарай қамал толыққанды аяқталған болуы мүмкін.

14 ғасырдың аяғы

Данстанбург қамалы 1362 жылы Джон Гонтқа Генрих Ланкастердің немересі Бланшпен некелесу арқылы тиесілі болды. Гонт король Эдуард III-нің үшінші ұлы болды және Ланкастер герцогы ретінде замандастарының ең бай адамдарының бірі еді. Ол Шотландия шебінің лейтенанты болып тағайындалды және 1380 жылы қамалына сапар жасады. Дегенмен, Емблтон аймағы шотландтардың шабуылдарынан зардап шекті, ал Гонт қамалдың қорғанысының жай-күйіне алаңдап, қақпа үйінің маңына қосымша бекіністер салуға бұйрық берді. Осы кезеңде қамалдың төңірегіндегі жерлердің бір бөлігін егіс ортасына айналдыру мүмкін, әрі өсіп келе жатқан гарнизонды азықтандыру, әрі шотландтардың шабуылдарынан егінді қорғау мақсатында болды. 1381 жылы Англияда шаруалар көтерілісі болды, оның кезінде Гонт әкімшіліктің ең жек көрінетін мүшесі ретінде көтерілісшілердің назарына ілікті. Ол көтерілістің басында Англияның солтүстігінде қиын жағдайда қалды, бірақ Данстанбургты қауіпсіз паналау орны ретінде жеткіліксіз деп санады және Альнуик қамалына жүгінуге мәжбүр болды, бірақ олар оны қабылдаудан бас тартты, оның келуі көтерілісшілердің шабуылын қоздыруы мүмкін деп қорқып. Констебль Томас Ильдертон мен шебер-қасқыр Генри Холм басшылығымен көптеген жұмыстар атқарылды, оның ішінде қақпа үйінің кіреберісін жауып, оны қамалға айналдыру да болды. 1384 жылы шотланд әскері қамалға шабуыл жасады, бірақ олар қамау құралдарына ие болмады және қорғанысты бұзуға қол жеткізе алмады. Данстанбург қамалы Ланкастер герцогтығының құрамында қалды, бірақ герцогтық 1399 жылы Гонттың ұлы Генрих IV Англия тағына отырғанда тәжге қосылды.

15 - 16 ғасырлар

Шотландияның қауіп-қатері сақталды, және 1402 жылы Данстанбург қамалының констеблі, әдетте оның гарнизонымен бірге, Солтүстік Нортумберлендтегі Хомилдон төбесіндегі шайқасқа қатысты. Генрих VI 1422 жылы таққа мұрагер болды, ал келесі онжылдықтарда мүлікке қарасты ғимараттар мен сыртқы қорғаныстарға көптеген жөндеу жұмыстары жүргізілді, олар тозығы жеткен болатын. Розалар соғысы, Ланкастер және Йорк үйлері арасындағы династиялық қақтығыс, 15 ғасырдың ортасында басталды. Қала Шотландияға қарайтын шығыс жолын қорғайтын бекіністердің бір бөлігі болды, және 1461 жылы король Эдуард IV Ланкастерлердің аймақтағы билігін бұзуға тырысты. Қараша айында Уорвик және Ворстер графтары мен сэр Ральф Грейдің бірлескен басшылығымен тағы бір Йорк әскері солтүстікке жіберілді. Олар қаланы қоршап, сол Рождествода жауап алды. Перси 1464 жылы Хеджели-Мур шайқасында қаза тапты, ал Уорвик графы сол маусымда, қысқа қоршаудан кейін, қаланы қайта басып алды. 1470 жылы ол пираттық база ретінде пайдаланылды, ал 1520 жылдары оның шатыры Ворк-апон-Твид қамалында пайдалану үшін қорғасынмен тоналды, сондай-ақ Эмблтон қаласындағы кеңес залы үшін қосымша қорғасын мен ағаш алынды. 1550 жылы Орта және Шығыс шекараларын басқаратын сэр Роберт Боуз Данстанбургті "өте күйреген" деп сипаттады. Бай жесір Элис Крастер 1594 жылдан 1597 жылға дейін қалада тұрды, мүмкін қақпа үйінде, онда ол қалпына келтіру жұмыстарын жүргізіп, айналасындағы жерді өңдеді. 16 ғасырдың көп бөлігінде жергілікті шаруалар шотландтық шабуылдар кезінде малдары үшін қамалдың сыртқы қамалын пайдалану құқығын жылына алты пенниге сатып алды.

17 19 ғасырлар

1603 жылы шотланд және ағылшын тәждерінің бірігуі Данстанбург қамалының патшалық бекініс ретінде қажеттілігін жойды. Келесі жылы король Джеймс I қамалды сэр Томас Виндебанкке, Томас Биллотқа және Уильям Блейкке сатты, олар оны келесі жылы жақын жердегі жер иесі сэр Ральф Грейге сатты. 1625 жылы Ральфтің ұлы Уильям Лорд Грей қамалдың иесі ретінде бекітілді. Грей әулеті 1704 жылы сот ісі нәтижесінде леди Мэри Грей отбасына өткен қамалдың меншік құқығын сақтады. Қамалдың айналасындағы жерлер және сыртқы қамалда бидай, арпа және сұлы өсірілді, ал қабырғалары басқа құрылыс жұмыстары үшін тасқа тоналды. Қамалдың порты орналасқан жерде шотланд иммигранттары Nova Scotia немесе Novia Scotia деп аталатын шағын елді мекен құрды. 18 ғасырда қамалдың бірнеше гравюралары жарияланды, соның ішінде 1720 жылы Сэмюэл мен Натаниел Бактың, ал 1773 және 1776 жылдары Фрэнсис Гроуз бен Уильям Хатчинсонның суреттері. Мэридің ұрпақтары, Танкервилл графтары, мүлікке иелік етті, ал ауыр қарыздар салдарынан 6-шы граф Чарльз Беннет оны 1869 жылы 155 000 фунт стерлингке Самуэль Эйрс мүлігінің сенімділеріне сатты. 19 ғасырдың басында қалпына келтіруге бірнеше әрекеттер жасалды, ал қақпа ғимаратынан өту жолы өзгертіліп, 1885 жылы қайта ашылды. Тарихшы Кадуалладер Бейтс 1880 жылдары қамал аумағында зерттеу жұмыстарын жүргізіп, 1891 жылы жан-жақты еңбек жариялады, ал 1893 жылы қираған ғимараттардың кәсіби архитектуралық жоспары жасалды. Дегенмен, мүліктің өкілі 1898 жылы Ньюкасл-апон-Тайнның антиквариаттар қоғамына қамалдың жағдайына алаңдаушылығын білдірді, көптеген тас жұмыстарының нашар күйде екенін және мүлік жүргізіп жатқан сақтау жұмыстарының маңыздылығын атап өтті. Данстанбург қираған жерлері 18 ғасырдың соңынан бастап суретшілердің танымал тақырыбына айналды. Дж. М. В. Тернер Гиртиннің ықпалымен 1797 жылы қамалды алғаш суреттегенде, ол ескі қираған жерлерді қоршаған жел мен толқындарға назар аударды, қамалдың бейнесін өзгертіп, оның оқшауланған және бұрынғы сәнін күшейтті. Тернер сапарынан майлы бояулар, акварельдер, гравюралар және эскиздер бойынша 1830 жылдарға дейін жұмыс істеді, бұл қамал оның туындыларындағы ең көп таралған тақырыптардың бірі болды. Томас Аллом да осыған ұқсас жабайы көріністі суреттеді, онда ауыр теңізде кеме көрсетілген, ал оның құлауын Летиция Элизабет Лэндон Фишердің сурет салу бөлмесінің оқшау кітабында 1839 жылы жарияланған гравюраға поэтикалық иллюстрациясында бейнеледі.

20 және 21 ғасырлар

1900 жылы қамалмен қатар гольф алаңы салынды, ал кейін 1919 жылы бай кеме иесі сэр Артур Сазерлендке сатылды. Сазерленд 1922 жылы шотланд гольфшісі Джеймс Брэйд жобалаған қамалдың қосымша алаңын ашты. Мүлікті күтіп ұстау шығындары оған ауыр тиді, сондықтан 1920 жылдардағы сегіз жылдық тазалау жұмыстарынан кейін, ол 1930 жылы қамалдың қамқорлығын мемлекетке жүктеді, ал Құрылыс комиссарлары мүлікке жауапкершілікті алды. 1929 жылы Х. Хонимен жүргізген тазалау жұмыстарының аясында археологиялық зерттеулер жүргізіліп, негізгі қақпа үйінің көбірек бөлігі ашылды, ал 1930 жылдары Роберт Босанке басшылығымен одан әрі жұмыстар атқарылды. Уолтер де Эйтчисон Ordnance Survey үшін әуе суретін түсірді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, британ үкіметі Англияның шығыс жағалауына неміс басқындығының қаупінен алаңдады. Дунстанбург қамалының солтүстігіндегі шығанақтар жаудың десанттық қонуы үшін әсерлі нысана болып табылды, сондықтан 1940 жылы сэр Эдмунд Айронсайдтың басқаруымен құрылған қорғаныс желісінің бөлігі ретінде қамал мен айналасын нығайтуға күш салынды. Қамалдың өзінде бақылаушылар ретінде қызмет еткен Корольдік бронетанк корпусының бөлімшесі орналасқан; әскерлер қорғану үшін траншеяларға емес, тас қабырғаларға сүйенген көрінеді, және ерекше жағдай ретінде, басқа жерлердегідей тас жұмыстан қосымша атыс позициялары жасалмады. Айналасындағы жағажайлар тікенекті сымдармен, ойыс траншеялармен және шаршы қару ұяларымен қоршалды, сондай-ақ қамалдың солтүстігінде және оңтүстігінде бетондық қораптармен нығайтылды, олардың құрылысына 1-ші батальон Эссекс полкі де қатысты. Танктердің қамалдан өтіп, оңтүстікке қарай соқпақпен жүруіне жол бермеу үшін қамалдың солтүстік жағында 6 метрлік кең арық қазылды, ал жаяу әскерлердің қамалдың қорғанысын айналып өтіп, Крастерге қарай жылжуына кедерес келтіру үшін оңтүстік-батысқа қарай кең жеке адамға қарсы миналық өріс орнатылды. Соғыс аяқталғаннан кейін, жергілікті итальяндық әскери тұтқындар жағажайлардан тікенекті сымдарды алып тастады, бірақ екі қорап, танкіге қарсы арықтың қалдықтары және траншеялар мен қару ұяларының бір бөлігі әлі де сақталған. 1961 жылы Артурдың ұлы, сэр Иван Сазерленд, мүлікті Ұлттық қорға тапсырды. Археологиялық зерттеулер 1985, 1986 және 1989 жылдары Дарем университетімен, ал 2003 және 2006 жылдар аралығында "Англия мұрасы" зерттеушілерімен қамал төңірегіндегі жерлерде жүргізілді. XXI ғасырда қамал Ұлттық қорға тиесілі болып қала береді және "Англия мұрасы" басқарады. Бұл орын - Ежелгі ескерткіш және қираған жерлері Ұлыбритания заңдарымен қорғалады. Ол Нортумберлендтің ерекше табиғи сұлулығы аймағында орналасқан және ерекше ғылыми қызығушылық тудыратын жердің бөлігі болып табылады, ал оның кейбір бөліктері жабайы құстарды сақтау үшін арнайы қорғалатын аймақты құрайды. Ұлттық қор қамалдың сыртындағы жерді сулы қалпында ұстауға ынталандырып, қамқорлыққа алынған жануарлар мен құстардың түрлерін сақтауға көмектеседі, ал қамалдың ішкі бөлігі құстардың ұялауын ынталандыру үшін мал жаюдан қорғалады.

Бейнелеу

Данстанбург қамалы жағалау бойындағы Ұлттық сенім қорына қарасты үлкен аумақтың ішінде орналасқан. Қамал Ұлы Уин-Силл геологиялық құрылымның бөлігі болып табылатын биік тіктеуде тұр. Қамалдың оңтүстік жағында жатқан, батпақты жерге қарай еңіс бойымен жайпақ жол бар, ал солтүстік жағында Гулл Крэг жартастары биікке дейін табиғи кедергі құрайды. Жарлар қара базальт тастарындағы әлсіз жерлерде пайда болған түрлі ойыстармен тізілген, оның ішінде әйгілі Рамбл Чурн да бар. Қамалдың төңірегінде үш жасанды көл – мерес болған, оларға солтүстік, батыс және оңтүстік жақтан үш қақпа арқылы кіруге болады. Бұл көлдер 610 метр қашықтықтағы жер асты суымен байланысқан тас арна арқылы толысқан. Мерестер бастапқыда топырақтан жасалған қоршау және ормен шектелген, бірақ бүгінде олар қатты эрозияға ұшырап, биіктігі 1 метрге жетеді. Солтүстік мерес аймақта орналасқан және солтүстік жағындағы Солтүстік қақпаның жанында топырақтан жасалған қоршаумен бөгелген. Оңтүстік жартысы 101 метрлік қазбаны құрайды, ол орта ғасырларда 5 метр тереңдікте болған және Батыс қақпасында аяқталады. Бұл ғасырдың 21-ші жылында осы мерестің солтүстік бөлігі суға толып, уақытша көл пайда болады, ал қазылған бөлігінде әдетте су тұрады. Батыс қақпасынан басталатын Батыс мерес кішкентай тас бөгетпен бөгелген. Батыс мерестің бойында үш тікбұрышты балық шаруашылығы салынған, ең кішісі, жас балық өсіруге арналған, көлден сумен толысқан. Батыс қақпасының екі жағында, әрине, қақпа ғимараты салынған жерде, қорғаныш ретінде топырақтан жасалған, мүмкін, ағаш қоршаумен нығайтылған қақпасы шамамен 149 метрге созылыпты. Көл кешенінің шетінде Оңтүстік мерес орналасқан, оның шығыс бұрышында Оңтүстік қақпа орналасқан. Порттан қалған нәрсе – базальт тастардан салынған 75 метрлік құрылыс, ол орта ғасырларда жиі қолданылмаған болуы мүмкін, өйткені оны тек жақсы ауа райы кезінде ғана қауіпсіз пайдалануға болады. Қамалдың батысында кейіннен салынған қоршау, ұзақ үйдің жер жұмыстарының қалдықтары бар. Оның оңтүстігінде қабырғалары 1 метрден аса биік тікбұрышты жер бедері орналасқан, бұл 1462 жылдан бастап қоршау қорғаны болуы мүмкін. Егер бұл қоршау жұмыстары болса, онда бұл кезеңдегі Англиядағы бірегей сақталған нысан болар еді. Мүмкін, қамалдың салынысымен бірге, ал 1380 жылдары қамал ғимараттары үш бөлек кешенді құрады, олар графтың үй шаруашылығын, қамалдың констеблін және Эмблтон барониясының басқаруын қолдады. Бейлидің ішкі жағында әлі күнге дейін бұрынғы жер телімдерінің іздері бар, оларды қыста көруге болады. Содан бері құмтас қабырғаның батыс бөлігінен алынып тасталды, ал қабырғаның шығыс шетіндегі құмтас кішкентай әк тас блоктарына жол ашады, бастапқыда ол 1 метрлік парапетпен 3 метр биіктікте орналастырылған, бірақ кейінірек базальт тастармен биіктігі көтерілген, мүмкін, Розалар соғысы кезінде. Перде қабырғасы бастапқыда қамалдың солтүстік шетіндегі жарлардан жоғары созылған-жоғы белгісіз. Түнгі батыстан сағат тілі бойынша айналып өтетін тікбұрышты Лилберн мұнарасы Эмблтон жағажайына қарап тұр. Мұнараға ертедегі қамал констеблінің, Джон де Лилберннің есімі берілген, бірақ ол Ланкастердің Томас тұсында салынған болуы мүмкін; ол биіктігі 18 метр, 9 метр шаршы қабырғалары 2 метр қалыңдығы бар, жертөледегі солдаттар үшін күзет бөлмесі бар жоғары мәртебелі тұрғын үй ретінде қарастырылды. Дунстанбургтегі тікбұрышты мұнаралар Нортумберлендтегі жергілікті дәстүрді көрсетеді және жақын маңдағы Алнуиктегілерге ұқсас. Қабырғаның соңындағы жергілікті салт-дәстүр бойынша Хуггамның үйі деп аталатын кішкентай мұнараның қалдықтары бар. Қалқа қабырғасының ішкі жағындағы жер жұмыстары бір кездері Лилберн мұнарасы мен Хьюггамның үйі арасында орналасқан ғимараттар кешені болған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бұл Солтүстік Уэльстегі Эдвардтық қақпа үйлерінің, мысалы, Харлехтағы әсеріне қатты ұшырады, бірақ алдыңғы мұнаралар сияқты ерекше ерекшеліктері бар және тарихшылар Алястер Освальд пен Джереми Эшби оны "көзге көрінетін" деп санайды. 1380 жылдары бұл қақпа үйі 9 метрлік барбиканмен күшейтілді, оның ішінде қазір 1 метр биіктіктегі үйінді негіздері ғана сақталған. Қақпа ғимаратының кіреберісін қақпақпен және, мүмкін, ағаш қақпалармен қорғаған. Жергі қабатта әрқайсысының ені 6 метр болатын екі күзет бөлмесі, және дәретханалар болған, бұрыштардағы спиральді баспалдақтар бірінші қабатқа дейін жеткен, онда жақсы жарықтандырылған, камині бар бөлмелер гарнизон офицерлерін орналастырған. Баспалдақтар екінші қабатқа дейін жалғасқан, онда қамалдың үлкен залы, антрекамера және жатын бөлмесі орналасқан, бастапқыда Томас Ланкастер және оның отбасы пайдалануы үшін арналған. Қақпа үйінің төбесінен жоғары төрт мұнара екі қабатқа дейін көтерілген, төңіректегі аймаққа кең көрініс ашқан. Бұл дизайн Генрих IV-нің Ланкастер қамалындағы қақпа үйінің құрылысына әсер еткен болуы мүмкін. Үлкен қақпа үйінің батысында Джон Гонттың қақпа үйі орналасқан, бастапқыда екі немесе үш қабатты болған, бірақ қазір тек негіз деңгейінде сақталған. Бұл қақпа үйі Үлкен қақпа үйінің орнына басты кіреберіс ретінде пайда болды және күзетшінің бөлмесін, қақпақ пен 25 метрлік барбиканның комбинациясымен қорғалған. Джон Гонттың қақпа үйі мен Үлкен қақпа үйінің артында 1380 жылдары 6 метр биіктіктегі қоршау қабырғасымен қоршалған ішкі бейли шамамен орналасқан. Бұл кешенде 9 метр шаршы, күмбезделген ішкі қақпа үйі және антрекамера, ас үй және нан пісіретін пештерді қоса алғанда алты ғимарат болған. Әрі қарай, қабырғаның оңтүстік жағында қамалдың констебліне арналған ыңғайлы жайлары бар шаршы мұнара – Констебль мұнарасы орналасқан, оның ішінде тас терезе орындары бар. Қабырғаның ішінде констебль мен оның үй шаруашылығы пайдаланған, шамамен 18 метр шаршы болатын үлкен ғимараттардың негіздері бар зал мен бөлме орналасқан. Констебль мұнарасының батысында жоғары қабырғадан шығыңқы кішкентай мұнара – Пикеринг қамалындағыдай ерекше ерекшелік – және қабырғадағы дәретхана бар. Шығыс жағында бір бөлмелі кішкентай тіктөртбұрышты мұнара орналасқан. Қабырғаның оңтүстік-шығыс бұрышында Эгинклаф мұнарасы – атауы Нортумберленд диалектінде "бүркіттің шатқалы" деген мағынаны білдіреді – төмендегі королева Маргареттың шығанағына қарап тұр. 8 метр ені бар үш қабатты шаршы ғимарат, Эгинклаф мұнарасы қамалдың шенеунігін орналастыру үшін жоспарланған, кішкентай қақпа және қамалға кіру үшін көпір болған, констебль немесе жергілікті халық пайдалануы мүмкін. Шығыс қабырғасында 1450 жылдары қосылған постерн қақпасы және солтүстік-шығыс бұрышында Касл-Пойнтқа және Гулл Крэгқа түсетін тағы бір қақпа бар. Перде қабырғаларының ішіндегі негіздер ғимараттардың бір кездері Лилберн мұнарасы мен Хьюггамның үйі арасында созылған кешенін құраған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бұл Солтүстік Уэльстегі Эдвардтық қақпа үйлерінің, мысалы, Харлехтағы әсеріне қатты ұшырады, бірақ алдыңғы мұнаралар сияқты ерекше ерекшеліктері бар және тарихшылар Алястер Освальд пен Джереми Эшби оны "ағылшын қамалындағы ең әсерлі құрылымдардың бірі" деп санайды. 1380 жылдары бұл қақпа үйі 9 метрлік барбиканмен күшейтілді, оның ішінде қазір 1 метр биіктіктегі үйінді негіздері ғана сақталған. Қақпа ғимаратының кіреберісін қақпақпен және, мүмкін, ағаш қақпалармен қорғаған. Жергі қабатта әрқайсысының ені 6 метр болатын екі күзет бөлмесі және дәретханалар болған, бұрыштардағы спиральді баспалдақтар бірінші қабатқа дейін жеткен, онда жақсы жарықтандырылған, камині бар бөлмелер гарнизон офицерлерін орналастырған. Баспалдақтар екінші қабатқа дейін жалғасқан, онда қамалдың үлкен залы, антрекамера және жатын бөлмесі орналасқан, бастапқыда Томас Ланкастер және оның отбасы пайдалануы үшін арналған. Қақпа үйінің төбесінен жоғары төрт мұнара екі қабатқа дейін көтерілген, төңіректегі аймаққа кең көрініс ашқан. Бұл дизайн Генрих IV-нің Ланкастер қамалындағы қақпа үйінің құрылысына әсер еткен болуы мүмкін. Үлкен қақпа үйінің батысында Джон Гонттың қақпа үйі орналасқан, бастапқыда екі немесе үш қабатты болған, бірақ қазір тек негіз деңгейінде сақталған. Бұл қақпа үйі Үлкен қақпа үйінің орнына басты кіреберіс ретінде пайда болды және күзетшінің бөлмесін, қақпақ пен 25 метрлік барбиканның комбинациясымен қорғалған. Джон Гонттың қақпа үйі мен Үлкен қақпа үйінің артында 1380 жылдары 6 метр биіктіктегі қоршау қабырғасымен қоршалған ішкі бейли шамамен орналасқан. Бұл кешенде 9 метр шаршы, күмбезделген ішкі қақпа үйі және антрекамера, ас үй және нан пісіретін пештерді қоса алғанда алты ғимарат болған. Әрі қарай, қабырғаның оңтүстік жағында қамалдың констебліне арналған ыңғайлы жайлары бар шаршы мұнара – Констебль мұнарасы орналасқан, оның ішінде тас терезе орындары бар. Қабырғаның ішінде констебль мен оның үй шаруашылығы пайдаланған, шамамен 18 метр шаршы болатын үлкен ғимараттардың негіздері бар зал мен бөлме орналасқан. Констебль мұнарасының батысында жоғары қабырғадан шығыңқы кішкентай мұнара – Пикеринг қамалындағыдай ерекше ерекшелік – және қабырғадағы дәретхана бар. Шығыс жағында бір бөлмелі кішкентай тіктөртбұрышты мұнара орналасқан. Қабырғаның оңтүстік-шығыс бұрышында Эгинклаф мұнарасы – атауы Нортумберленд диалектінде "бүркіттің шатқалы" деген мағынаны білдіреді – төмендегі королева Маргареттың шығанағына қарап тұр. 8 метр ені бар үш қабатты шаршы ғимарат, Эгинклаф мұнарасы қамалдың шенеунігін орналастыру үшін жоспарланған, кішкентай қақпа және қамалға кіру үшін көпір болған, констебль немесе жергілікті халық пайдалануы мүмкін. Шығыс қабырғасында 1450 жылдары қосылған постерн қақпасы және солтүстік-шығыс бұрышында Касл-Пойнтқа және Гулл Крэгқа түсетін тағы бір қақпа бар. Перде қабырғаларының ішіндегі негіздер ғимараттардың бір кездері Лилберн мұнарасы мен Хьюггамның үйі арасында созылған кешенін құраған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бұл Солтүстік Уэльстегі Эдвардтық қақпа үйлерінің, мысалы, Харлехтағы әсеріне қатты ұшырады, бірақ алдыңғы мұнаралар сияқты ерекше ерекшеліктері бар және тарихшылар Алястер Освальд пен Джереми Эшби оны "ағылшын қамалындағы ең әсерлі құрылымдардың бірі" деп санайды. Мүмкін, қамалдың салынысынан бастап, және әсіресе 1380 жылдары, қамал ғимараттары графтың үй шаруашылығын, қамалдың констеблін және Эмблтон барониясының басқаруын қолдайтын үш бөлек кешенді құрады. Бейлидің ішкі жағында әлі күнге дейін бұрынғы жер телімдерінің іздері бар, оларды қыста көруге болады.

Фольклорлық

Данстанбург қамалы кем дегенде 19 ғасырдың басынан бері сер Гай Ізденуші туралы аңызбен тығыз байланысты. Әңгіменің әртүрлі нұсқалары кейбір егжей-тегжейліліктерімен сәл өзгеше, бірақ көбінесе сер Гай атты шабандоз Данстанбург қамалына келгенде, оны бір сиқыршы қарсы алып, ішке жетелеген. Мэтью Льюис 1808 жылы "Сер Гай Ізденуші" атты өлең жазып, осы әңгімені кеңінен танымал етті, ал одан кейін 1821 жылы У. Г. Томпсон және 1822 жылы Джеймс Сервис оның басқа нұсқаларын жариялады. Бұл әңгіме жергілікті ауызша дәстүрдің құрамында әлі де айтылып келеді. Олардың бірінде қамал ішіндегі бір бала тұтқынға алынып, ол қашып, өзінің түрмесінің кілтін жақын жердегі далаға лақтырып жіберген. Кейде бұл дала қамалдың солтүстік-батысындағы жер тілігі деп айтылады, содан бері ол жер өнімсіз болып қалған.