Кіріспе

Америкалық ұлттық қауіпсіздік журналисі Уолтер Хаскелл Пинкус (1932 жылдың 24 желтоқсанында туған) – американдық ұлттық қауіпсіздік журналисі. 2015 жылдың соңына дейін «Вашингтон Пост» газетінде тілші болып жұмыс істеді. Ол бірнеше сыйлықтың иегері, соның ішінде 1977 жылғы Полк сыйлығы, 1981 жылғы теледидарлық «Эмми» сыйлығы, 2002 жылғы «Пулитцер» сыйлығын (Ұлттық хабарламалар номинациясы бойынша) «Вашингтон Пост» газетінің тағы бес тілшісімен бөлісіп алды, ал 2010 жылы Америка дипломатия академиясынан Артур Росс Медиа сыйлығын алды. 2003 жылдан бері Стэнфорд университетінің «Вашингтондағы Стэнфорд» бағдарламасында оқытушы болып жұмыс істейді.

Ерте өмір және білім

Пинкус 1932 жылғы 24 желтоқсанда Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында еврей ата-анасы – Джонас Пинкус пен Клэр Глассманның ұлы болып дүниеге келді. Ол Нью-Йорк штатының Роквилл-Центр қаласындағы Саут-Сайд орта мектебінде оқыды. Пинкус Йель университетін 1954 жылы бакалавр (B.A.) дәрежесімен бітірді. 2001 жылы Пинкус Джорджтаун университетінің құқық орталығын бітіріп, J.D. дәрежесін алды.

Мансап

Ол 1955-1957 жылдары Вашингтондағы қарсы барлау корпусында қызмет етті және The New York Times газетінде көшірмеші болып жұмыс істеді. Пинкус АҚШ армиясында қызмет етті. Қызметтен босатылғаннан кейін ол Уолл-стрит журналының Вашингтондағы редакциясында жұмыс істеді, 1959 жылы Солтүстік Каролинадағы үш газеттің Вашингтондағы тілшісі болды. 1962 жылы 18 айлық демалыс кезінде ол сенаттың сыртқы қатынастар комитеті үшін Ж. Уильям Фулбрайттың басшылығымен екі тергеудің біріншісін жүргізді. Шетелдік үкіметтердің лоббистік әрекеттерін тергеу шетелдік агенттерді тіркеу туралы заңның қайта қаралуына әкелді. 1963 жылы ол "Вашингтон Стар" газетіне қосылды, ал 1966 жылы "Вашингтон Пост" газетіне ауысты, онда 1969 жылға дейін жұмыс істеді. 1969 жылдан 1970 жылға дейін ол Сенат Сыртқы істер комитетінің тағы бір тергеуін жүргізді, ол АҚШ-тың шетелдегі әскери және қауіпсіздік міндеттемелерін және олардың АҚШ-тың сыртқы саясатына әсерін қарады, бұл ақыр соңында Вьетнам соғысын тоқтату үшін Макговерн Хэтфилд түзетуіне әкелді. Кейін ол журналды сатып алады деп сенген ол 1972 жылы "The New Republic" журналының бас редакторы болды, онда Уотергейт Сенатының тыңдаулары, Ричард Никсонның импичмент тыңдаулары және Уотергейт ісі туралы жазды. 1975 жылы "The New Republic" журналынан жұмыстан шығарылғаннан кейін, ол ядролық қару және қару-жарақ бақылауынан бастап саяси науқандарға дейін, Ирандағы американдық тұтқындарға дейін Конгресс пен Атқарушы биліктің тергеулеріне дейін әртүрлі тақырыптар туралы жазды. Ол алты жыл бойы Иран-контрас ісін жариялады. Ол барлау қызметін және Aldrich Ames шпионының ісінен туындаған проблемаларын, сондай-ақ ядролық қару зертханаларындағы қытай тыңшылығы туралы айыптауларды жариялады. Ол Йель университетінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді. 2002 жылдан бері Стэнфорд университетінің Вашингтондағы Стэнфорд бағдарламасында семинар өткізіп келеді.

Пламе ісі

2003 жылдың қазан айында Пинкус The Washington Post газеті үшін атын атамаған әкімшілік шенеунігі мен атын атамаған Washington Post тілшісі арасындағы 2003 жылдың 12 шілдесінде болған әңгімені баяндаған мақала жазды. Шенеунік тілшіге Ирак соғысын сынаған Джо Уилсонның әйелі, Валерия Плэме Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) ядролық қаруды көбейтуге қарсы бөлімінде жұмыс істегенін, сондай-ақ Плэменің күйеуіне Ирак үкіметі Нигерден уран сатып алуға тырысқандығы туралы хабарларды тексеруді ұсынғанын айтты. Кейіннен Пинкус өзінің сол газеттің тілшісі екені белгілі болды. Арнайы прокурор Патрик Фицджеральд Пинкустың құпия дереккөзінің кім екенін анықтау үшін 2004 жылдың 9 тамызында оған сотқа шақыру қағазы жіберді. 2004 жылдың 20 тамызында газет сотқа шақыруды жою туралы өтініш берді, бірақ Пинкустың дереккөзі тергеушілермен сөйлесуге келгеннен кейін, Пинкус 2004 жылдың 15 қыркүйегінде Фицджеральдқа жауап берді; ол 2003 жылғы әңгімені Фицджеральдқа айтып берді, бірақ әкімшіліктің шенеунігінің атын атамады. Пинкус кейіннен жасаған мәлімдемесінде арнайы прокурордың одан дереккөзін ашу талабынан бас тартқанын мәлімдеді. 2007 жылдың 12 ақпанында Пинкус сотта Ақ үйдің баспасөз хатшысы Ари Флейшердің сұхбат барысында тақырыптан ауысып, оған Плэме туралы мәлімет бергенін айтты. Пинкус Плэме ісіне қатысы және дереккөзін анықтаудан бас тартуы туралы Frontline-ның "News War" бағдарламасының бірінші бөлімінде сұхбат берді.

Автор

2021 жылы Пинкус «Бұқаралық қырып тастауға ұшырағандар: Маршалл аралдықтарының АҚШ-тың қастандықпен жасаған опасы» атты кітабын жариялады, бұл кітап Маршалл аралдарындағы АҚШ-тың ядролық сынақтарының салдарына арналған.

Құрмет пен марапаттар

Пинкус бірнеше газет сыйлықтарын жеңіп алды, оның ішінде 1961 жылы The Reporter журналындағы мақалалары үшін «Бірінші бет» сыйлығы, 1977 жылы The Washington Post газетінде нейтронды оқ-дәрілерді әшкерелеген оқиғалары үшін Джордж Полк сыйлығы, 1981 жылы CBS News телеарнасының «АҚШ қорғанысы» атты деректік сериалының сценарийін жазғаны үшін теледидарлық «Эмми» сыйлығы, ал 1999 жылы ұлттық қауіпсіздік мәселелерін жариялағаны үшін Шетелдік барлау қызметкерлері қауымдастығының алғашқы Стюарт Алсоп сыйлығымен марапатталды. 2002 жылы ол «Вашингтон Пост» газетінің алты тілшісінің бірі болып, Ұлттық хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, ал 2010 жылы Америка дипломатия академиясының Артур Росс медиа сыйлығына ие болды.

Жеке өмір

1954 жылдың қыркүйегінде Пинкус Бетти Мескинге үйленді, олардың бір ұлы болған. 1965 жылдың мамырында ол Арканзас штатының Литтл-Рок қаласынан Энн Витселл Терриге екінші рет үйленді, олардан бір қызы мен екі ұлы дүниеге келді.