Кіріспе
Американдық тіл білімі маманы Рене Пол Виктор Кипарский (28 қаңтар 1941 жылы туған) – фин тіл білімі маманы және Стэнфорд университетінің тіл білімі профессоры. Ол Санкт-Петербург (Ресей) қаласында туған тіл білімі маманы және балтия және славян тілдерін зерттеуші Валентин Кипарскийдің ұлы. Кипарский ең әйгілісі – фонология ғылымына қосқан үлесімен. Оның еңбегінде «басқа жердегі принцип» және «фонологиялық түсініксіздік» (соның ішінде қоректену, қан кету, кері қоректену және кері қан кету түрлері) терминдерін енгізу, сондай-ақ Лексикалық фонология және морфология (LPM) мен оның ізбасары – Қабатты Оптималдылық теориясының негізін қалау бар. Белгілі Панини зерттеушісі ретінде, ол тарихи тіл білімі және генеративтік метрикаға, сондай-ақ морфосинтаксис саласында, әсіресе туған фин тілінде маңызды үлес қосты.
René Paul Victor Kiparsky (born January 28, 1941) is a Finnish linguist and professor of linguistics at Stanford University. He is the son of the St. Petersburg (Russia) born linguist and Baltist/ Slavicist Valentin Kiparsky. Kiparsky is especially known for his contributions to phonology. These include coining the terms elsewhere principle, and phonological opacity (including the types feeding, bleeding, counterfeeding, and counterbleeding), and creating the frameworks of Lexical Phonology and Morphology (LPM) and its successor, Stratal Optimality Theory. A noted Pāṇini scholar, he has also made fundamental contributions to historical linguistics and generative metrics, as well as working in morphosyntax, especially on his native Finnish.
Академиялық өмірі
Кипарский Хельсинкиде дүниеге келген. Ол Алабама колледжінде (қазіргі Монтевалло университеті), Хельсинки университеті мен Миннесота университетінде оқыды. Кипарский МТИ-де Моррис Холлдің шәкірті болды, ол 1965 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Екі он жыл бойы, 1965 жылдан 1984 жылға дейін, ол МТИ-де сабақ берді, ал 1984 жылдан бері Стэнфорд университетінде сабақ береді, онда ол Гуманитарлық және ғылымдар мектебінің Басс профессоры. Оның "Фонологиялық өзгерістер" (1965) атты докторлық диссертациясы және тарихи лингвистика саласындағы одан кейінгі жұмыстары осы саланың қазіргі заманғы генеративтік көзқарасын қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Ол өзінің ғылыми және жеке өмірі туралы автобиографиялық естелік жазды. Оған Гётеборг университеті (1985) және Констанц университеті (2008) құрметті докторлық дәрежесін берді, сондай-ақ Александр фон Гумбольдт сыйлығына (1993) ие болды. 2011 жылы ол Констанц университетінің "Zukunftskolleg" аға стипендиясын алды.