Рой Браун: Инженер, гуманист және құқық қорғаушысының өмірбаяны
Roy W. Brown
Рой Браун – британдық инженер, гуманист және құқық қорғаушы. БҰҰ-дағы халықаралық гуманистік ұйымның өкілі болды. Биографиясы, инженерлік еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рой В. Браун – Ұлыбританияда туған инженер, гуманист және адам құқықтарын қорғаушы белсенді. Ол 2003-2006 жылдары Халықаралық гуманистік және этикалық одақтың (IHEU) президенті болды және Біріккен Ұлттар Ұйымында, Женевада бір кезде оның негізгі өкілі болды.
Roy W. Brown is a British born engineer, humanist and human rights activist. He was president of the International Humanist and Ethical Union (IHEU) from 2003 to 2006 and was for a time its main representative at the United Nations, Geneva.
Алғашқы жылдар
Рой Браун 1947 жылғы 2 қарашада Лондонда дүниеге келген. Ол Мартин мектебінде (Ист-Финчли), Хабердашерс Аске ер балалар мектебінде (Гертфордширдегі Элстридегі жекеменшік мектеп) және Лондон университетінде инженерлік мамандық бойынша білім алған. Ол Лондондағы ITT компаниясында инженер ретінде электрондық жүйелерді әзірлеумен айналысты, сондай-ақ Ұлыбританияның Орфорд Несс және Альдермастондағы Атомдық қару зерттеу орталығында халықаралық сынақтарға тыйым салу шарты бойынша бақылау жүйелерін әзірлеу тобының құрамында жұмыс істеді. Канадаға эмиграциядан кейін Монреальдегі Canadian Marconi компаниясында төрт жыл бойы ұшақтардағы радар және навигациялық жүйелерді жобалаумен айналысты. Содан кейін ол Теуксберидегі Racal Research компаниясының бас дизайнері ретінде Ұлыбританияға оралды, бұл компания компьютерлік дизайн саласындағы алғашқылардың бірі болды.
Roy Brown was born in London on 2 November 1947. He was educated at the Martin School, East Finchley and The Haberdashers' Aske's Boys' School, an Independent school in Elstree in Hertfordshire, and the University of London where he read Engineering. He trained as an engineer with ITT in London working on the development of electronic systems, and the UK Atomic Weapons Research Establishment at Orford Ness and Aldermaston where he was part of the team developing monitoring systems for the international Test Ban Treaty. After emigrating to Canada where he worked for four years with Canadian Marconi in Montreal on the design of airborne radar and navigation systems he returned to the UK as Chief Designer for Racal Research in Tewkesbury, pioneers in the field of Computer Aided Design.
Метиерді басқару жүйелері
1976 жылы Ричард (Дик) Эванс, Робин Лодж және Джеймс Миллер сияқты үш әріптесімен бірге Браун Лондонда Metier Management Systems компаниясын құрды. Бұл компания ірі жобаларды басқару үшін шағын компьютерлік жүйелерді жасап, нарыққа шығарған алғашқы компания болды. Олардың алғашқы өнімі, 1977 жылы ұсынылған Apollo, шағын компьютерде жұмыс істейтін алғашқы жобаны басқару жүйесі болды, бірақ оның мүмкіндігі желілік жоспарлау мен кестелеумен ғана шектелді. 1978 жылы оған Artemis деген туысқан өнім қосылды, ол шығындарды және ресурстарды басқару мүмкіндігін қамтиды және әлемдегі алғашқы коммерциялық сәттілікке жеткен реляциялық деректер базасы жүйесіне айналды. 1980-жылдардың басында Artemis жүйелері 30-дан астам елде қолданылып, әлемдегі ең ірі азаматтық, ғарыш, ядролық және әскери жобалар үшін басқару ақпаратын қамтамасыз етті, соның ішінде теңіз үстіндегі мұнай платформаларын салу, ұшақтарды әзірлеу, Таяу Шығыстағы бес әскери қаланы салу, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің флоттарын Лонг-Бич және Норфолк теңіз портында күтіп-ұстау, ғарыш жобалары, ядролық электр станцияларын күтіп-ұстау және Ұлыбритания мен АҚШ автомобиль өнеркәсібінде өндірісті жоспарлау. 1978 жылдан 1982 жылға дейін бизнес өскен сайын, Metier Hewlett Packard және IBM мейнфреймдері сияқты басқа платформалар үшін де Artemis жүйелерін жасады. 1980 жылдан бастап Metier өзінің RISC-негізгі компьютерлік жабдықтарын және толық бағдарламалық жасақтаманы жаңадан жасаудың амбициялық бағдарламасын бастады, ол Artemis 2 деп аталды. 1985 жылы серіктестер компанияны ең ірі клиенттерінің бірі – Lockheed Corporation-ға сатқан кезде, Metier-де 700 қызметкер (олардың 70-і акционерлер) және 21 елде кеңселері болды.
In 1976, with three colleagues: Richard (Dick) Evans, Robin Lodge and James Miller, Brown founded Metier Management Systems in London, the first company to develop and market mini computer based systems for the management of large scale projects. Their first product, Apollo, launched in 1977, was the first Project Management System to run on a minicomputer but was limited to network planning and scheduling. It was joined in 1978 by a sister product, Artemis which incorporated cost and resource management, and became the world's first commercially successful relational database system. By the early 1980s, Artemis systems were in use in over 30 countries providing management information for some of the world's largest civil, aerospace, nuclear and military projects, including the construction of off shore oil platforms, aircraft development, the construction of five military cities in the Middle East, the maintenance of the US navy fleets at Long Beach and Norfolk Naval Yard, aerospace projects, nuclear power plant maintenance, and production scheduling in the UK and US automobile industries. From 1978 until 1982, as the business grew, Metier developed Artemis systems for other platforms including Hewlett Packard and IBM mainframes. From 1980 Metier embarked on an ambitious programme to develop their own RISC based computer hardware and a complete software rewrite, to be called Artemis 2. By 1985 when the partners sold the company to the Lockheed Corporation, one of their biggest customers, Metier had 700 employees (of whom 70 were shareholders) and offices in 21 countries.
Дүниежүзілік халық қоры
Браун 1984 жылы Нидерландыға көшіп барды, онда әйелі Дианамен бірге отбасылық жоспарлауды қолдау үшін Дүниежүзілік халық саны қорын (WPF) құрды: әйелдер мен отбасылардың өмір сапасын жақсартудың маңызды факторы және дамушы елдердегі адам дамуы және халық санының тез өсу мәселелерін шешуге бағытталған. 1993 жылы WPF Еуропадағы халықты қолдау жөніндегі жетекші ұйымдардың біріне айналды және 1994 жылы Каирде өткен Халық саны мен даму жөніндегі халықаралық конференцияға (ICPD) Нидерланд делегациясында маңызды рөл атқарды. 1996 жылы WPF, 1991 жылы Браун, Шьяк Бавелар (сол кезде WPF атқарушы директоры) және CARE International ұйымының Энн Олпорт ұсынған, жыныстық және репродуктивті денсаулық және құқықтар, халық саны және даму салаларында жұмыс істейтін Еуропалық ҮЕҰ желісі – Еуронгоның құрылтайшы мүшесі болды. WPF 1998 жылы Нидерланд үкіметін халыққа көмек көрсету үшін қаржыландыруды үш есеге арттыруға ықпал етіп, БҰҰ Халық қорсына ең ірі жеке донор атанды. 1999 жылы WPF, БҰҰ оны Халық саны мен даму жөніндегі Гаага форумын өткізуге таңдаған кезде, кеңінен танымал болды. WPF атқарушы директоры Вутэр Мейердің басшылығымен өсіп, 2004 жылы ол зейнеткерлікке шыққан кезде 16 елде жобалары болды және Пакистан мен Вьетнамда кеңселер ашылып, бүкіл әлемде шамамен 60 қызметкер жұмыс істеді. 1998 жылы Браун WPF төрағалығын БҰҰ-дағы бұрынғы Нидерланд елшісі Николаас Бигманға тапсырды, бірақ 2012 жылға дейін кеңесшілер кеңесінде қалды.
Brown moved to the Netherlands in 1984 where with his wife Diana he founded the World Population Foundation (WPF) to promote family planning: a major factor in improving the quality of life of women and families, and solving the problems of human development and rapid population growth in developing countries. By 1993 WPF had become one of the leading population advocacy organisations in Europe, and in 1994 played an important role in the Dutch delegation to the International Conference on Population and Development, (ICPD), held in Cairo. In 1996, WPF became a founding member of Eurongo, the European network of NGOs working in the field of Sexual and Reproductive Health and Rights, Population and Development, an organisation first proposed in 1991 by Brown, Sjaak Bavelaar (at that time Executive Director of WPF), and Ann Allport of CARE International. WPF played a significant role in persuading the Dutch government to treble its funding for population assistance in 1998, becoming the largest single donor to the UN Population Fund. In 1999 WPF became more widely known when it was chosen by the UN to host the Hague Forum on Population and Development. WPF continued to grow under the direction of Executive Director Wouter Meijer and by 2004 when he retired, had projects in 16 countries and had opened offices in Pakistan and Viet Nam, employing around 60 staff worldwide. In 1998 Brown handed over the chairmanship of WPF to Nicolaas Biegman, former Dutch ambassador to the UN, but remained on the board until 2012.
Халық саны мен даму жөніндегі халықаралық қор
1987 жылы отбасы Швейцарияға көшіп барды. 1999 жылы Кристин Магистретти, Чарльз Риоло және Фредерик Навиллмен бірге Браун Швейцарияның Лозанна қаласында орналасқан Халық саны және даму жөніндегі халықаралық қордың құрылтайшы мүшесі болды. Үндістанның Мумбаи қаласындағы Әлеуметтік өзгерістерді зерттеу орталығымен (CSSC) серіктестік құрып, IFPD WIN бағдарламасын жасады. Бұл бағдарлама Бандра Ист аймағындағы шалаптарда аналар мен балаларына бастапқы медициналық көмек, отбасылық жоспарлау, жас қыздар мен әйелдерге дағдыларды үйрету және сауат ашу сабақтарын қамтитын 20 клиника ашты. 2010 жылға қарай WIN 80 000-нан астам адамға қызмет көрсетіп келді.
The family moved to Switzerland in 1987. In 1999, together with Christine Magistretti, Charles Riolo and Frederick Naville, Brown became a founding member of the board of the International Foundation for Population and Development based in Lausanne Switzerland. Working with their partner organisation, the Centre for the Study of Social Change, CSSC, in Mumbai, India, IFPD created the WIN program, opening 20 clinics providing primary health care for mothers and their children, family planning, skills training and literacy classes for young women and girls in the slums around Bandra East. As of 2010, WIN was providing services to a population of over 80,000 people.
Халықаралық гуманистік және этикалық одақ
Браун методист ретінде тәрбиеленді, бірақ екінші әйелі Дианамен танысқаннан кейін гуманист болды. Ол Ұлыбританиялық гуманистік қауымдастығының, Ұлттық секулярлық қоғамның және Секулярлық гуманизм кеңесінің өмір бойы мүшесі атанды, бірақ гуманистік қозғалыста 1999 жылы Мумбаиде өткен 14-ші Дүниежүзілік гуманистік конгресске қатысқаннан кейін ғана белсенділік танытты. Сол жылы ол IHEU Өсу және даму комитетіне мүше болып кірді, ал 2000 жылы Комитет төрағасы болды. 2001 жылы IHEU вице-президенті, 2003 жылы президенті болып сайланды. Ол 2006 жылға дейін президент қызметін атқарды. IHEU құрылғанына 50 жыл толуына орай Браун оның негізгі құжатын, Амстердам декларациясын жаңарту жобасын үйлестіруші ретінде жұмыс істеді. 2002 жылғы Амстердам декларациясы сол жылы 15-ші Дүниежүзілік гуманистік конгресс және IHEU Бас ассамблеясы тарапынан «Дүниежүзілік гуманизмнің ресми анықтамасы» ретінде бірауыздан қабылданды. IHEU президенті ретінде Браун 40-тан астам елдегі 100-ден астам IHEU мүше ұйымдарымен тығыз байланыс орнату үшін бірқатар аймақтық өкілдерді тағайындау арқылы орталықтандыру процесін бастады. 2004 жылы Уганданың Кампала қаласында Африка гуманистік альянсын құрды, ол Африка бойынша гуманистік, секулярлық және еркін ойлы ұйымдарды біріктірді.
Brown was brought up as a Methodist but became a Humanist when he met his second wife Diana. He became a life member of the British Humanist Association, the National Secular Society and the Council for Secular Humanism, but only became active in the Humanist movement after attending the 14th World Humanist Congress in Mumbai in 1999. He became a member of the IHEU Committee for Growth and Development later the same year and chair of the Committee in 2000. He was elected a vice president of IHEU in 2001, and president in 2003. He served as president until 2006. Prior to the 50th anniversary of the foundation of IHEU, Brown acted as co ordinator of the project to update its founding document, the Amsterdam Declaration. The Amsterdam Declaration 2002 was adopted unanimously that year by the 15th World Humanist Congress and the IHEU General Assembly as "the official defining statement of World Humanism". As president of IHEU Brown initiated a process of decentralisation with the appointment of a number of regional representatives to work closely with the more than 100 IHEU member organisations in over 40 countries. In 2004 in Kampala, Uganda he inaugurated the launch of the African Humanist Alliance, uniting Humanist, secular and freethought organisations around Africa.
БҰҰ-дағы адам құқықтары
2004 жылдан бері Браун БҰҰ-дағы Женевада IHEU-дың Бас өкілі ретінде қызмет етеді, онда ол БҰҰ Адам құқықтары жөніндегі комиссиясында және оның ізбасары – Адам құқықтары кеңесінде жұмыс істеді. Браун комиссия мен кеңестің пленарлық отырыстарында әйелдердің генітальдық мүшелерін кесу, Үндістандағы далиттердің қиын жағдайы, Солтүстік Африкадағы құлдық, Африкадағы колдовство және колдовшыларды аулау, сөз бостандығы, дінге қорлау ұғымы, Исламдағы адам құқықтары жөніндегі Каир декларациясының және жалпыға жарияланған декларацияның арасындағы қайшылық, сондай-ақ Ватиканның балаларға қатысты зорлық-зомбылықты жасыру әрекеттері мен Халықаралық бала құқықтары конвенциясы бойынша міндеттемелерін орындамауы сияқты түрлі мәселелер бойынша жазбаша ұсыныстар дайындады және сөз сөйледі.
Since 2004 Brown has also served as IHEU Main Representative at the UN, Geneva, where he has worked at the UN Commission on Human Rights and its successor, the Human Rights Council. Brown has prepared written submissions and spoken at the plenary sessions of the Commission and Council on issues as diverse as Female Genital Mutilation, the plight of the Dalits in India, slavery in North Africa, witchcraft and witch hunts in Africa, freedom of expression, the concept of defamation of religion, the incompatibility of the Cairo Declaration of Human Rights in Islam with the Universal Declaration, and the role of the Holy See in attempting to cover up the child abuse scandal and its failure to honour its obligations under the International Convention on the Rights of the Child.
Еуропаның көрінісі
2006 жылы Германия канцлері Ангела Меркель Еуропалық одақ құрылғанның 50 жылдығын атап өту үшін «Берлин декларациясы» деп аталатын мәлімдеме жасау жоспарын жариялады, онда Еуропаның «христиандық тамырларына» сілтеме жасалуы тиіс еді. Декларацияға Еуропалық Одақтың барлық 27 үкімет басшысы қол қоятын болды және ол ұсынылып отырған жаңа Еуропалық Конституцияның преамбуласына айналатын еді. Браун осы потенциалды дау тудыруы мүмкін идеяға қарсы күресу үшін науқан ұсынды, ол басқа діндерді ғана емес, сонымен қатар гуманизмді, секуляризмді және Еуропаның Ағарту дәуіріне деген қарызын да ескермеуі мүмкін еді. IHEU Еуропалық гуманистік федерациясымен және «Католиктердің еркін таңдауы» халықаралық үкіметтік емес ұйымымен бірлесіп «Еуропаға арналған көрініс» атты бірлескен науқанды жүргізуге келісті, Берлин декларациясына балама ретінде «Брюссель декларациясын» жасау үшін, ол Ағарту дәуірінің құндылықтарына негізделген Еуропаның ортақ мұрасын көрсететін еді. Браун науқанның үйлестірушісі болып тағайындалды. Жобаны әзірлеу процесі 2006 жылдың қазанынан 2007 жылдың қаңтарына дейін жалғасты, онда жүздеген әңгімелер және шамамен 15 алдын ала жобалар қарастырылды. Брюссель декларациясы 2007 жылдың 27 ақпанында, мерекелік шараларға бір ай қалғанда, Еуропалық президенттіктің өкіліне ұсынылды және барлық 27 үкімет басшысына жолданды, онда Брюссель декларациясында баяндалған құндылықтар Берлин декларациясына енгізілуі тиіс деген өтініш қойылды. Науқан сәтті аяқталды. 2007 жылдың 27 наурызында Берлин декларациясы жарияланғанда, үш үкімет басшысы оған қол қоюдан бас тартты, себебі декларацияда Құдайға, дінге немесе Еуропаның болжамды христиандық мұрасына ешқандай сілтеме жоқ еді, және декларацияға ақырында Еуропалық Кеңестің президенті Ангела Меркель, Еуропалық Парламенттің президенті Ханс Герт Поттеринг және Еуропалық Комиссияның президенті Жозе Мануэль Баррозу қол қойды. Содан кейін декларация Еуропалық Конституцияның преамбуласына енгізілді. Науқанның табысты болуының бір себебі, қарапайым азаматтардан миллионнан астам қол қоюды алуға тырыспағандықтары, керісінше, өз елдерінде үлкен ықпалға ие 1000 еуропалықтың, соның ішінде көрнекті мемлекет қайраткерлерінің, діни лидерлердің және Нобель сыйлығының лауреаттарының қолдауын алды. Науқанның күтпеген салдарының бірі – ашулы Папа Бенедикт XVI «Еуропа жанын жоғалтты» деп мәлімдеп, Еуропалық Парламентте сөз сөйлеуге шақыруды талап етті. Алайда, шақыру ақырында қабылданғанда, Папа Парламенттің «тынышсыздыққа ұшыраған» деп мәлімдеп, бас тартты.
In 2006 the German Chancellor, Angela Merkel, announced plans to celebrate the 50th anniversary of the foundation of the European Union with a declaration to be known as the Berlin Declaration that was to make reference to Europe's "Christian roots". The declaration was to be signed by all 27 heads of government of the European Union and would become the preamble to the proposed new European Constitution. Brown proposed a campaign to challenge this potentially divisive idea which promised to neglect not only other faiths but Humanism, secularism and Europe's debt to the Enlightenment. IHEU agreed to work on a joint campaign, "A Vision for Europe", with the European Humanist Federation and the international NGO Catholics for a Free Choice to create an alternative to the Berlin Declaration, be called "the Brussels Declaration" to set out Europe's common heritage based on the values of the Enlightenment. Brown was appointed co ordinator of the campaign. The drafting process ran from October 2006 until January 2007 and involved hundreds of conversations and some 15 preliminary drafts. The Brussels Declaration was presented to the representative of the European presidency at the European Parliament on 27 February 2007, one month before the date of the anniversary celebrations, and addressed to all 27 heads of government with a plea that the values set out in the Brussels Declaration be incorporated into the Berlin Declaration. The campaign was successful. When the Berlin Declaration was promulgated on 27 March 2007, three heads of government refused to sign because the declaration contained no reference to God, religion or Europe's supposed Christian heritage, and the declaration was eventually signed only by Angela Merkel as president of the European Council, Hans Gert Pottering, president of the European Parliament, and Jose Maunuel Barroso, President of the European Commission. The declaration was then incorporated as the Preamble into the daft of the European Constitution. One of the reasons for the success of the campaign was that rather than attempt to obtain a million or more signatures from ordinary citizens the campaign enlisted the support of 1000 leading Europeans including elder statesmen, religious leaders and Nobel laureates, all with considerable influence in their respective countries. One not entirely unexpected result of the campaign was that a furious Pope Benedict XVI declared that "Europe has lost its soul" and demanded an invitation to address the European parliament. When the invitation was eventually received however the Pope declined, stating that the Parliament had become "too secular".