Кіріспе

Феликс Вайткус (1907–1956), сондай-ақ Феликс Вайткус деген атпен де танымал, АҚШ-та туған литвалық ұшқыш және Атлантика мұхитын жеке өтетін алтыншы ұшқыш.

Өмірбаян

Оның ата-анасы 1904 жылы Литвадан келіп, Чикагоның Бриджпорт ауданындағы ескі "Литвалық қалашығына" қоныстанды, сол жерде Вайткус үш жылдан кейін дүниеге келді. Ол 1928 жылы АҚШ армиясына қабылданып, жоғары деңгейдегі ұшқыштарды даярлайтын мектепті бітіргеннен кейін Әуе корпусының екінші лейтенанты болып кірісті. 1931 жылы ол бірінші лейтенант шенімен резервке жіберілді және Висконсин штатының Колер қаласында ұшқыштар мектебін басқарған қайын атасымен жұмыс істеу үшін бейбіт өмірге қайта оралды.

Литва II

Литвадағы трагедиядан кейін бірнеше ай өткен соң, Чикагодағы литва қауымының белгілі бір өкілдері тағы бір трансатлантикалық рейсті қаржыландыру мүмкіндігін талқылады. Бұл идея зор қуанышпен қарсы алынды және Ұлы депрессия кезеңінде қажетті қаражат жиналды. Алғашқы "Литваникадан" әлдеқайда жылдам әрі заманауи ұшақ, Lockheed Aircraft Corp. компаниясынан алынған "Lockheed Vega" моделі, Уайли Посттың әлемді айналып ұшу кезінде және Атлантиканы жеке ұшқан алғашқы әйел Амелия Эрхарт қолданған ұшақ сатып алынды. 1934 жылғы 22 сәуірде ұшаққа "Литваника II" деген ат берілді. Рейске бастапқыда таңдалған ұшқыш көктемде күтпеген жағдайда қызметтен кеткен соң, литвалық ұйымдастырушылар Феликсас Вайткусқа жүгінді, ол Литваға ұшуға келісті. Бастапқы ұшу күні қосымша жанармай бактерілерін және қуаттырақ қозғалтқышты орнату үшін ұшақтың конструкциясын күшейтуге қажетті өзгерістерге байланысты 1935 жылға шегерілді. Дариус пен Жиренасқа бұрын болмаған, қозғалтқыштың жұмысын жақсарту үшін өзгермелі қанат және радио компас сияқты жаңа құралдар қосылды. "Литваника II" ұшағының сәтті аяқталуын қамтамасыз ету үшін көптеген сынақ ұшулар жасалды.

Ұшу

Вайткус 1935 жылдың мамыр айында Нью-Йорктегі Флойд Беннет алаңына келді. Сол жылы, оның келгеніне дейін, ешбір ұшқыш Атлантика мұхитынан сәтті ұшуға қол жеткізе алмады, себебі ауа райы нашар болды. Сондықтан ол бас метеоролог қолайлы ауа райы туралы хабар бергенше күтуге мәжбүр болды. Төрт айдан кейін, 20 қыркүйек күні кешке дейін, оған маршруты бойынша ауа райы жақсарғаны туралы хабарланды, жағдай орташа болды және келесі 24 сағат ішінде күрт өзгерістер күтілмейді. Осы жаңалықтан рухтанған Вайткус ұшуға шешім қабылдады. Ол өзімен бес шұжық пен жұмыртқадан жасалған сэндвич, бір кварт кофе мен лимонад, жемістер және екі галлон су алып шықты. Сонымен қатар, Литваға жеткізілуге тиіс мың хат пен Чикагодағы литвалық американдықтардан Степонас Дариус және Стасис Гиренас қабірлеріне арналған ленталар да болды. Келесі күні, 21 қыркүйекте, таңғы сағат 6:45-те «Литуаника II» Еуропаға бағыт алды. Өкінішке орай, Вайткус жаңбыр, тұман және мұздың арасынан өтіп, ең қиын ауа райымен күресуге мәжбүр болды, сондықтан навигацияның көп бөлігін жаңа радио компасы арқылы жүзеге асыруға тура келді. Ол бірнеше рет қанаттарда мұз қалып, ерігенше төменге түсуге мәжбүр болды. Вайткусқа ирланд радиостанциясының сағаттық хабарлары зор көмек көрсетті. Ол Дублиннің тұманға толы екенін, сондай-ақ Балтық теңізіне дейінгі барлық аймақтардың да тұманды екенін білді. Отынның азайып бара жатқанын ескере отырып, ол Каунасқа жетпейтінін түсінді, ал 23 сағат бойы стихиямен күрескеннен кейін шаршағандықтан Ирландияда қонуды жөн санады. Ол Майо округіндегі Баллинробе қаласының жанындағы Клуонгоуладағы ашық егістікке қонды, нәтижесінде ұшаққа ауыр зақым келді. Ол өмінен аман қалғанына және жарақат алмағанына шүкіршілік айтты. «Литуаника II» Литваға жіберілді, онда оны қалпына келтіруге кірісті. Ол кемемен және пойызбен Каунасқа жетті, онда оны қаһарман ретінде қарсы алды. Феликсас Вайткус 1935 жылы Солтүстік Атлантиканы жалғыз өте алған жалғыз ұшқыш болды, және ол Каунасқа емес, Ирландияға қонса да, Атлантиканы жалғыз өте алған алтыншы ұшқыш ретінде авиация тарихына енді. 1940 жылы ол әскердегі әуе күштеріне қайта шақырылып, Сиэтлдағы Боинг ұшақ компаниясында бас сынақ ұшқышы болып қызмет етті, жүздеген B-17 және B-29 бомбалаушыларын сынақтан өткізді. Корея соғысы кезінде ол АҚШ Әуе күштеріне қайта шақырылды. Ол 1956 жылдың 25 шілдесінде Германияның Висбаден қаласында 49 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның денесі туған жеріне жеткізіліп, Висконсин штатының Шебойган қаласындағы Колер зиратындағы әйелінің туыстарының қабіріне жерленді. Ол қайтыс болған кезде подполковник шеніне ие болған.