Витор Мануэл Феррейра Баптишта: Португалиялық футболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Португалиялық футболшы

Витор Мануэл Феррейра Баптиста (18 қазан 1948 – 1 қаңтар 1999) – португалиялық футболшы. Көбінесе екінші шабуылшы, сонымен қатар шабуылдаушы жартылай қорғаушы болып та ойнай білді. 15 жылдық кәсіби карьерасы тәртіпсіздік мәселелерімен тоңылды, ол көбінесе «Витория де Сетубал» (екі мәрте) және «Бенфика» командалары үшін өнер көрсетті. «Бенфика» сапында халықаралық деңгейде танымал болды, ол ресми матчтарда 150 ойынға қатысып, 62 гол соқты (Сетубал үшін 128 матчта 52 гол).

Тағы да көптеген португалиялық және бразилиялық футболшылар Витор деп аталған.

Клубтық мансап

Жасөспірім шағында электрик болып жұмыс істегеннен кейін, Баптиста 13 жасында туған қаласы Сетубалдың "Витория" клубында ұйымдастырылған футбол ойнай бастады. Төрт жыл өткен соң, ол Португалия жасөспірімдер құрамасына алғаш рет шақырылды, оған Жозе Мария Педрото басшылық етті. Клуб сапындағы соңғы екі маусымда ол 33 "Премьер Лига" голын соқты, оның ішінде 1970–71 маусымында бар болғаны 26 ойында 22 гол соқты. "Садинолар" төртінші орынға ие болды және осыдан кейін УЕФА кубогына қатысуға мүмкіндік алды. 1971 жылғы жазда Баптиста ұлттық рекордтық 3 000 000 эскудоға "С.Л. Бенфика" клубымен келісімшартқа отырды, бұл келісімге тәжірибелі Хосе Торрес сияқты үш ойыншы да кірді. 26 қыркүйекте ол ресми тұсаукесерін өткізіп, бұрынғы командасы "Виторияға" қарсы өткен сыртқы ойында 3:0 есебімен жеңіске жетті. Ол екі маусым бойында 60 лигалық матчтың 54-інде жеңіске жеткен және екі рет ұлттық чемпионатты жеңіп алған команданың құрамында болды, ал ойыншы тек 31 ойында 17 гол соқты. Осы кезеңдегі оның командаластарының арасында Умберто Коэльо, Эузебио, Руи Жордан, Нене және Антониу Симойш болды. "Бенфиканың" тағы үш лигада жеңіске жетуіне көмектескеннен кейін, Батиста 1978 жылы жалақыны көтеруді және жаңа "Порше" көлігін талап етті, бірақ клубтың директорлар кеңесі соңғы талабын ғана қабылдады. Содан кейін ол "Витория де Сетубалға" оралды, онда айлық жалақысы бар болғаны 100 000 эскудоны құрады, бұл оның бұрынғы командасынан сұраған сомадан алты есе аз болды. Ол сондай-ақ "Боависта" клубында бір маусым ойнады (жоғарғы дивизиондағы оның қатарынан 13-ші маусымы), содан кейін бұрынғы "Бенфика" командаласы Симойштің шақыруымен АҚШ-қа, "Сан-Хосе Эртквейкс" клубына көшті, ол бұл клубта бұрын ойнаған еді, және атақты Джордж Бестпен серіктестік құрды. Батиста 2,5 миллион АҚШ доллары көлеміндегі келісімшарт пен "Корвет" көлігіне қарамастан, бірнеше аптадан кейін үйіне оралды. Ол 38 жасқа келгенде, бірнеше маусымдық аматорлық футболдан кейін, 1986 жылы футболдан зейнеткерлікке шықты, оның соңғы клубы "Эстрелас ду Фаралхао Футбол Клубы" болды. Португалияның жоғарғы дивизионындағы оның жалпы көрсеткіші – 224 ойын және 97 гол.

After working in his teens as an electrician, Baptista started playing organized football at the age of 13 in his hometown of Setúbal, with local Vitória FC. Four years later he received his first callup to the Portuguese national junior team, managed by José Maria Pedroto, and scored a combined 33 Primeira Liga goals in his last two seasons with the club, included a career best 22 in only 26 games in the 1970–71 campaign, with the Sadinos eventually finishing in fourth position and subsequently qualifying to the UEFA Cup; he also led the team to two consecutive domestic cup finals, winning the tournament in 1967. In the summer of 1971, Baptista signed for S. L. Benfica for a national record 3.000.000 escudos, in a deal which also included three players including veteran José Torres. He made his official debut on 26 September, and netted in a 3–0 away win against former team Vitória, going on to be part of the squad that won 54 league matches out of 60 over the course of two seasons to win back to back national championships, with the player contributing with 17 goals in only 31 appearances; his teammates during that timeframe included Humberto Coelho, Eusébio, Rui Jordão, Nené and António Simões. After helping Benfica win a further three leagues, amidst several bouts of erratic and unprofessional behaviour, Batista demanded a pay rise and a new Porsche in 1978, with the club's board of directors only accepting the latter. He then returned to Vitória de Setúbal, earning a monthly wage of only 100.000 escudos, six times less what he asked of his previous team. He also played one season with Boavista FC (his 13th consecutive in the top division) before moving to the United States with the San Jose Earthquakes – upon invitation of former Benfica teammate Simões, who had previously played there – and notably partnering George Best at the California club. Batista returned home after a couple of weeks, in spite of being handed a US$2.5 million contract and a Corvette. He retired from football in 1986 at nearly 38, after several seasons in amateur football, his last stop being Estrelas do Faralhão Futebol Clube; his Portuguese top division totals consisted of 224 games and 97 goals.

"Құлақ аспасы оқиғасы"

Лиссабон дербисінде «Спортинг» клубына қарсы өткен матчта Баптиста гол соққаннан кейін бірнеше минут өткен соң сол құлақ сергесін жоғалтты. Ол жоғалған нәрсені іздеуді бастады, оның жоғалғанын түсінгеннен кейін бұл көрініс бес минутқа жуық созылды; ол соңғы жеңісті тойлаудан бас тартты, сол күні «ақша жоғалтқанын» айтты – ойыншылар екі ұпай үшін әрқайсысы 8000 эскудо алды, ал бұл әшекейдің құны 10 000 болды. Кейіннен ол «О Рапаз до Бринко» (Сергелі жігіт) лақабын, сондай-ақ бұрынғы «О Майор» (Ең ұлы), «Гаргантас» (Жаңғырық), «О Рапаз дос Пес де Оуро» (Алтын аяқты жігіт) және «Meu Deus» (Құдайым) аттарына қосты.