Кіріспе
Британдық саясаткер Уильям Генри Дэвисон, 1-ші бароны Браушан, КБЭ, ФСА, JP, DL (1872 – 19 қаңтар 1953) – британдық пэр және Консервативті партиясының парламент депутаты, Кенсингтон Оңтүстігі округінен жиырма төрт жыл қызмет еткен.
William Henry Davison, 1st Baron Broughshane, KBE, FSA, JP, DL (1872 – 19 January 1953) was a British peer and Conservative Member of Parliament (MP) for Kensington South for twenty four years.
Ерте өмір
Дэвисон Антрим графтығының Броушан қаласында Ричард Дэвисон мен оның әйелі Энни Патриктің ұлы болып дүниеге келді. Ол Шрусбериде білім алып, 1895 жылы Оксфордтың Кебл колледжін бакалавр дәрежесімен бітірді. 1895 жылы ол Ішкі ғибадатханаға адвокат ретінде қабылданды және үш жыл өткен соң, 1898 жылы Кебл колледжінен магистр дәрежесін алды. Сол жылы ол сэр Оуэн Робертстің қызы Беатрис Мэри Робертске үйленді (Энтони Армстронг Джонстың болашақ қарындасы) және олардың кейіннен төрт баласы болды.
Саяси мансап
1913 жылы ол Кенсингтон қаласының мэрі болды, онда тұрғын болды. Ұлы соғыста ол 22-ші (қызметтік) батальон, Корольдік фюзельерлер (Кенсингтон) үшін жалдауға, жабдықтауға, киім-кешекпен қамтамасыз етуге, баспана беруге және офицерлерді таңдауға толық жауапкершілік жүктеді. Жаңа еріктілерден (“Достар”) құралған батальон зор қуанышпен қарсы алынды, Дэвисон олардың патриотизмін оятып, өз батырларын үлкен еңбек етуге шақырды. Ол Корольдік округте кең танымал болды. Майор шеніне ие болғаннан кейін, ол олармен бірге Сассекс Даунс тауларында жаттығуларға қатысты. 1918 жылдың ақпанында батальон таратылғанда, олардың бұрынғы қолбасшысы, Бригадир генерал Рэндл Барнетт Баркер: «22-ші батальон ешқашан траншеяны жоғалтқан жоқ және шайқас кезінде өз серіктерін тастап кеткен емес» деп жазды. Осы еңбегі үшін Дэвисон 1918 жылғы Жаңа жылдық құрметпен марапатталды, Кенсингтон Оңтүстігінен депутаттыққа сайланды және 1918 жылдың 14 желтоқсанында «Купон» бойынша сайланды. Дэвисон – Юнионисттік партияның белсенді мүшесі және дебаттарға тұрақты қатысушы еді. Англиялық депутат болғанымен, ол Ирландияда біраз уақыт өткізді және оның тарихи кемшіліктерін өте сезімталдықпен қабылдады. 1919 жылы ол полицияның Коалициялық үкіметке қосымша салық, жалақы және зейнетақы төлемдері жөніндегі өтінімін қолдады. Қарулы күштермен қатар, ол демобилизациядан кейін миллиондаған әскери қызметкерлер мен әйелдерге зейнетақы тағайындауды итермеледі. Ол үкіметтен салық салу талаптарының құны туралы ашық түсіндірулер беруді талап етті және сайлау кезінде кандидаттарды іріктеу үшін депозиттік жүйеге қолдау көрсеткен депутаттардың бірі болды. Дэвисон өнеркәсіптік мәселелер бойынша кеңінен пікір білдірді және ол өзінің кенші де, иесі де емес екенін атап өтті. Оның пікірінше, оның шынайы бейтараптығы – «жағдайды жақсартуды» және шахтерлердің лайықты өмірлік деңгейін, сондай-ақ көмірге әділ бағаны қолдау болып табылды. Оның әділдік көзқарасы Ирландия халқына соғыс кезінде бекон мен майға, ал жеңілген немістерге де қатысты, олардың оның пікірінше, өтемақы төлеуден тым көп шығынға ұшырауы керек емес еді. Дэвисон еркін сауданы, тауар айналымын және темекі сияқты тауарлардың бағасын төмендетуді жақтады. Бір сөйлесінде ол «жоғары бағалардың ұлттық наразылыққа әкелетінін» және өнеркәсіптік өндірісті арттыру қажеттігін байланыстырды. Дэвисон Корольдік округті сақтауға үлкен үлес қосты. Парламентте ол кеңес тарапынан тізімдегі ғимараттарды бұзуға қарсы сөйледі. 1930 жылы, ондаған жылдар бойы Юнионист болғаннан кейін, ол Консервативті партияға қосылды. Соғыс кезінде ол Уинстон Черчилльдің адал досы болды және консерваторлар палатада лейбористердің радикалдық қанаттарынан тілмен шабуылға ұшыраған кезде премьер-министрді қорғады. Дэвисон бастапқыда Невилл Чемберленді Британ Фашистер Одағының жетекшісі Освальд Мослиге қарсы дереу шаралар қабылдауға итермеледі. Дэвисон соғыс зардаптарына ұшыраған Лондондағы кедейлердің мүддесін қорғады және соғыс салдарынан келтірілген зиянды өтеу үшін жұмысшылардың тұрғын үйлерін салықтан босатуды сұрады. Бір дебатта ол өзінің сайлау округінде «қорқыныштың айқын жетіспеушілігін» байқады.
Randle Barnett Barker wrote, "The 22nd never lost a trench or failed their comrades in the day of battle". For that effort, Davison was knighted in the 1918 New Year Honours, when he was selected for the seat of Kensington South and elected for the Coupon on 14 December 1918. Davison was a very active Unionist member in regular attendance at debates. Although an English backbencher, he had spent time in Ireland and took its historical disadvantages very seriously. In 1919, he supported the police application to the Coalition government for extra taxes, pay and pension arrangements in that troubled province. As well as the armed services, he promoted pensions for millions of servicemen and women after demobilisation. He called on the government to give more transparent explanations as to the cost of its taxation demands and early on was one of the MPs behind a deposit system towards responsible candidate selection at election time. Davison commented widely on industrial matters and pointied out that he was neither a miner nor an owner. His truly impartial position, in his opinion, was supporting "improved conditions" and a decent standard of living for miners and a fair price for coal. Fairness extended for him also to bacon and butter for the Irish people in the midst of a war against Britain and also towards the defeated Germans, who should not, in his opinion, have lost so much in reparations. Davison believed in free trade, commodification and price reduction of items like tobacco. In one speech, he linked "high prices resulting in national unrest" to the need for increased industrial production. Davison did much for the conservation of the Royal Borough. In Prliament, he spoke against demolition of listed buildings by the council. In 1930, after he had been for decades a Unionist, he became Conservative. During the war, he was a loyal friend to Winston Churchill and defended the Prime Minister when the Conservatives were verbally attacked in the Commons by truculent Labour left wingers. From the very outset, Davison had pressed Neville Chamberlain to take prompt action against the British Union of Fascists' leader, Oswald Mosley. Davison stood up for the poor in war torn London and asked for workmen's dwellings to be exempt from being taxed by the War Damage Contribution. Observing in one debate that in his constituency there was a "notable lack of panic."
Отбасы
1898 жылы Хенли Парк және Плас Динас иесі сэр Оуэн Робертстің қызы Беатриске үйленді. Кейіннен атаққа ие болған екі ұлы мен екі қызы болды. 1929 жылы ол әйелінен ажырасып, 6 маусымда майор Чарльз Мариоттың қызы Луиза Мэри Констансқа қайта үйленді.
Кейінгі өмірі
1945 жылдың 19 қыркүйегінде Дэвисон жалпы сайлаудан кейін көп ұзамай Лондон графтығындағы Кенсингтонның бароны Браушани атанды және осымен парламенттегі орнынан бас тартты. Келесігі сайлауда консервативті кандидат сайлау округін сақтап қалды. Лорд Браушани Лондон қаласының құрметті азаматы және соғыс жылдарында Киімшілер компаниясының бас шебері болды. Ол 1953 жылы қайтыс болды.