«Бағынусыз» (1985) – Ливерпульдегі жаңа жылдық оқиға. Бұл комедиялық фильм қақтығыстарға толы кешті, нашар артистерді және діни шиеленісті көрсетеді. 🎬🎭
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1985 жылғы фильм
1985 film
"Ешқашан Жібермеймін" – 1985 жылы түсірілген британдық комедиялық фильм. Фильм сценарийін Алан Блеасдейл жазды, режиссері Питер Смит, продюсері Мамун Хассан. Тапсырыс беру процесін сипаттап, Блеасдейл былай деді: "Мен Ұлттық кино қаржы корпорациясына барып, "Жұлдыздар соғысы" немесе "Рэмбо қайта оралды" сияқты фильмдерді ешқашан жазбайтынымды айттым, сондықтан мен өзім жазғым келген фильмді жаздым". Оқиға Ливерпульде Жаңа жыл қарсаңында өтеді. Бір ер адам мерекелік залдың жаңа басқарушысы болып тағайындалады және оған бұрынғы наразы басқарушының аяқталмаған істерін аяқтау тапсырылады. Зал бірден қатысты католиктер мен протестанттардың қарсыластар тобымен брондалады, кешке шақырылған артистер өте нашар, олардың қойылымдары клиенттерді ашуландыруы мүмкін, ал Оранж орденінің оркестрі діни арандатушы әндер орындауға кіріседі. Зал ішінде төбелес басталганда, менеджер жағдайды басып тастаудың жолын табуға тиіс.
No Surrender is a 1985 British comedy film written by Alan Bleasdale, directed by Peter Smith and produced by Mamoun Hassan. Describing the commissioning process, Bleasdale said, "I went to the National Film Finance Corporation and told them I was never going to write Star Wars or Rambo Revisited or anything like that, so I just went ahead and wrote the film I wanted to write". The film is set in Liverpool during New Year's Eve. A man has been hired as the new manager of a function hall, and has to deal with the last arrangements made by his disgruntled predecessor. The hall has been simultaneously booked by rival groups of militant Catholics and Protestants, the entertainers hired for the night are inept and their acts are likely to infuriate the clients, and a marching band of the Orange Order starts playing sectarian tunes. When brawls break out within the hall, the manager has to find a way to defuse the situation.
Сюжет
Ливерпульде Жаңа жыл қарсаңында Майкл Чарльстон клубының жаңа менеджері болады – индустриалды қоқыс полигонында орналасқан, апатты жағдайдағы мәдени орталық, ол кейіннен ұйымдасқан қылмыс синдикатына тиесілі екенін біледі. Сондай-ақ, бұрынғы менеджер МакАртурдың зал иелеріне өш алу үшін, Жаңа жылды қарсы алуға екі топты шақыртқанын біледі: бір тобы – қатал католиктер, екіншісі – қатал протестанттар. Кештің ойын-сауығына сахнадан қорқатын сиқыршы, гомосексуал комедияшы және оның жігіті, дағдысы жоқ панк-топ және сыйлығы жоқ мерекелік костюмдер сайысы кіреді. Екі топқа қарттардың тағы бір тобы қосылады, олар кәрілік деменциясымен ауырады. Майкл зал иелерінің МакАртурды артқы бөлмеде азаптап жатқанын білгеннен кейін, күзетші Бернард пен асхана жұмысшысы Шерилмен бірге, қауіпті жағдайға қарамастан, тәртіпті сақтауға тырысады. Алайда, түннің барысында жағдай нашарлай бастайды: комедияшының өнері жақсы қабылдана қоймайды, сиқыршы қоянының өліміне байланысты өнер көрсетуден бас тартады, ал топтың нашар орындауынан көрермендер сахнаға заттар лақтырады, ал топ мүшелері арасында төбелес шығады. Осы уақытта, бұрынғы лоялист боксшысы Билли МакРакен, Норманның МакРакеннің қызының «үйленгенін» айтқаннан кейін, іздейтін террорист Норман Донохьюды дәретханада тұншықтырып өлтіреді. Содан кейін Оранжевый Орденнің марш-тобы діни әуендер орындай бастайды, нәтижесінде дәретханада жаппай төбелес болады және Норманның денесі табылады. Осы арада Майкл мен Шерил сахнада «Егер сен маған мұқтаж болсаң» әнін бірге орындаса, Бернард полицияға қоңырау шалып, жағдайды реттейді. Түн ортасына қарай жағдай толыққанды түрде басылады, ал топтар тыныш тарап кетеді. Майкл мен Шерил сүйісіп, Шерилдің үйіне бірге кетеді. Фильм МакРакеннің қызына телефон соғып, күйеуімен сөйлесуге рұқсат сұрап, оған Жаңа жыл құтты болсын тілеуімен аяқталады.
On New Year's Eve in Liverpool, Michael becomes the new manager of the Charleston Club, a run down function hall on an industrial waste ground which, he later discovers, is owned by an organised crime syndicate. He also discovers that the previous manager, MacArthur, in an attempt to spite the hall's owners, has hired it out to two groups of senior citizens for New Year's Eve; one group are hardline Catholics and the other are hardline Protestants, and the entertainment consists of a magician with stage fright, a gay comedian and his boyfriend, a talentless punk band, and a fancy dress competition with a non existent prize. The two parties arrive and are joined by another group of senior citizens who are suffering from senile dementia. After discovering MacArthur being tortured in a back room by the hall's owners, Michael, along with bouncer Bernard and kitchen porter Cheryl, attempts to keep things in order amid the threat of violence in the air. As the night goes on, however, things start to go wrong; the comedian's routine is badly received, the magician has to pull out because of the death of his rabbit, and the band's poor performance prompts the groups to throw missiles at the stage while the band members fight amongst themselves. Meanwhile, things begin to boil over when former Loyalist boxer Billy McRacken strangles on the run terrorist Norman Donohue to death in a toilet cubicle after Norman makes comments about McRacken's daughter "marrying out", and an Orange Order marching band begins playing sectarian tunes, leading to a mass brawl in the toilets and the discovery of Norman's body. Meanwhile, Michael and Cheryl begin singing "If You Need Me" together on stage while Bernard phones the police, who arrive and defuse the situation. The situation dies down by midnight, and the groups all go their separate ways peacefully. Michael and Cheryl share a kiss, before going back to Cheryl's house together. The film ends with McRacken phoning his daughter and asking to speak to his son in law, before wishing him a happy New Year.
Қабылдау
"Нью-Йорк таймс" газетінің журналисі Уолтер Гудман оны "ұсқынсыз жағдай туралы күлкілі фильм" деп атады. "Вашингтон пост" газетінің авторы Пол Аттанасио былай жазды: "No Surrender" қара комедия болып әрекет етеді, бірақ шын мәнінде солай емес – ол тек ащы ғана.
Walter Goodman of The New York Times called it "a funny movie about a desperate condition." Paul Attanasio of The Washington Post wrote: "No Surrender" pretends to be a black comedy, but it really isn't it's just sour.