Аргентинаның Сайенс Пена заңы: Ұлттық сайлау реформасы және саяси өзгерістер
Sáenz Peña Law
Аргентинаның Саэнс Пена заңы (1912) – ерлерге жалпыға ортақ, құпия дауыс беру құқығын берген. Әйелдер 1947 ж. ғана дауыс бере алды. Иммигранттар да шектеулі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саенс Пенья заңы (Lang es) – Аргентинаның 1912 жылғы 10 ақпанда Ұлттық конгресс бекіткен 8871 нөміріндегі заң. Бұл заң сайлау тізімін (Padrón Electoral) құру арқылы жалпыға бірдей, құпия және міндетті еркек сайлау құқығын орнатып берді. Заңның негізгі қолдаушысы Роке Саенс Пеньяның президенттігі кезінде бекітілді және 1912 жылғы 13 ақпанда ресми үкіметтік хабарламалар жинағында жарияланды. Әйелдерге дауыс беру құқығы бұл заңмен 1947 жылға дейін, Хуан Перонның алғашқы президенттігі кезінде берілмеді. Бастапқы заңның «жалпыға бірдей» ауқымына тек туған және натурализацияланған ерлер ғана кірді, ал әйелдер мен жұмысшы табының азамат емес иммигранттары кірмеді, бұл сол кездегі халықтың өте маңызды бөлігін құрады. Шындығында, 1914 жылы Буэнос-Айрестегі халықтың 49% шетелде туған адамдардан тұрды. 1914 жылғы ұлттық халық санағына сәйкес, бүкіл елдегі тұрғындардың 30% шетелде туған. Иммигранттарға дауыс беру құқығы берілмеді, себебі үкімет басшыларының арасында иммигранттар «экстремистік» партияларды қолдайды деген алаңдаушылық болды.
The Sáenz Peña Law (Lang es) was Law 8871 of Argentina, sanctioned by the National Congress on 10 February 1912, which established the universal, secret and compulsory male suffrage though the creation of an electoral list (Padrón Electoral). It was approved during the presidency of Roque Sáenz Peña, main supporter of the law, and was published in the official government bulletin on 13 February 1912. The right to vote for females was not covered by this law until 1947, during the first presidency of Juan Perón. The "universal" scope of the original law included only native and naturalized men but not women and working class men who were non citizen immigrants, a very significant portion of the population at the time. Indeed, in Buenos Aires in 1914, 49% of the population was foreign born. In the entire country, 30% of all residents were foreign born according to the 1914 national census. The right to vote was not extended to immigrants due to concerns among the governing elite that migrants would back "extremist" parties.
Шығу тегі
Саенс Пенья 1910 жылы Ұлттық конгресс алдындағы алғашқы сөзінде дауыс беру жүйесіне қатысты ниеттерін жариялады. Ішкі істер министрі Индалесио Гомес сайлау тізімін жасауды Соғыс министрлігіне беруді көздейтін реформа ұсынды (18 жастан асқан ер адамдар әскери қызметке шақырылғанда тіркелді), ал сот жүйесі сайлауды кім ұйымдастыратынын және кімге дауыс беруге рұқсат берілетінін анықтауға жауапты болды. Бұл атқарушы билікті бұрынғыдай сайлау тізімін жасау және оған өзгерістер енгізу мүмкіндігінен айырды.
Sáenz Peña made his intentions about the voting system public during his first speech before the National Congress, in 1910. Interior Minister Indalecio Gómez proposed a reform that left the compilation of the electoral list in the hands of the War Ministry (males over 18 were recorded when called for conscription), and the judicial branch was put in charge of dictating who would organize the elections and who would be allowed to vote. That deprived the executive branch of its former ability to write and manipulate the electoral list.
Салдарлар
Онжылдар бойы күмәнді және алаяқтық сайлаулар арқылы билікте болған консерваторлар халық қолдауысыз саяси партия құра алмады. Радикалдық азаматтық одақтың (Unión Cívica Radical, UCR) үміткері Иполито Иригоен жаңа заң қабылданып, өткен алғашқы президенттік сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, ал UCR ең беделді саяси күшке айналды. Заңның нәтижесінде барлық саяси партиялар қайта ұйымдасып, жарғыларын жаңартты, сайлау бағдарламаларын жасады, жергілікті бөлімшелер ашты және белгілі бір уақыт аралығында құрылтайлар өткізуге міндетті болды.
The conservatives, who had stayed in power for decades through dubious and fraudulent elections, could not consolidate a political party without popular support. Hipólito Yrigoyen, the candidate of the Radical Civic Union (Unión Cívica Radical, UCR), won the first presidential elections after the new law by a considerable distance, and the UCR became the most powerful political force. As a consequence of the law, all political parties had to reorganize themselves, revising their regulations, creating electoral platforms, opening local seats and periodically gathering in assemblies.