Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Форт Хауэлл – 1864 жылы Америка Азамат соғысы кезінде салынған топырақтан жасалған бекініс, Оңтүстік Каролина штатының Хилтон-Хед аралында орналасқан. Ол Одақ армиясының бригадир генералы Джошуа Б. Хауэллдің құрметіне аталған, ал оның басты міндеті – шығысында орналасқан Митчелвилл, босатылған құлдардың қаласын қорғау болды. 2011 жылдың 15 маусымында ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
Fort Howell is an earthworks fort built in 1864 during the American Civil War, located on Hilton Head Island, South Carolina. It was named in honor of Union Army Brigadier General Joshua B. Howell, and Its primary function was to protect Mitchelville, a Freedman's town located to its east. It was named to the National Register of Historic Places on June 15, 2011.
Қазіргі жағдай
Форт-Хоуэлл, негізінен бесбұрышты, үйілген топырақтан салынған, табиғи эрозияға және шамамен 150 жыл бойы ағаштар мен басқа өсімдіктердің өсуіне қарамастан, анық көрінеді. Бүгінде бұл тарихи орын, онда жақын жерде тұрақ орналасқан және бірнеше түсіндіру тақталары бар. Ол 1864 жылдың тамыз айының соңынан немесе қыркүйек айының басынан қазан айының ортасына дейін қазық, көпек, пика және балта қолданып, А компаниясының капитаны Патрик МакГайрдың, 1-ші Нью-Йорк инженерлерінің және сол полктің бірнеше компаниясының офицерлері мен сарбаздарының қадағалауымен салынды. Ол жартылай тұрақты форт ретінде салынды, оны әртүрлі гарнизондық, қоршау немесе "теңіз жағалауы" артиллериялық құралдарын пайдаланатын артиллериялықтар күзетті. Жақын орналасқан Митчелвилл бостандық алғандар ауылына жолдарды қорғау мақсатымен, елді мекеннің оңтүстік-батысында, мүмкін, жақында кесілген орман жерінде немесе егістікке жатқан пахта даласында салынды. Форт 27 зеңбірекке арналған, олардың 16-сы қабырға үстіндегі ағаш платформалардан атуға арналған барбеттік батареяларда, ал 11-і қабырғадағы тесіктер арқылы атуға арналған амбразуралық батареяларда орналасқан. Митчелвилл бостандық алғандар ауылына жолдарды қорғау үшін салынған. Ол елді мекеннің оңтүстік-батысында, мүмкін, жақында кесілген орман жерінде немесе пахта даласында салынды және 3 акрдан астам жерді алып жатыр. Форт ешқандай шайқасқа қатыспағанмен, бас инженер және капитан Чарльз Сьютердің шеберлігіне, сол заманғы адамдардың көрсеткен әскери инженерлік шеберлігіне куәлік ретінде тұрақты және қорғанысқа ие жер қамалы ретінде қызмет етті. Форттың сыртында, шабуылдаушы әскерлерді тежеу үшін жерге қадалған ұштармен жабдықталған ағаш қоршау болды. Форт қабырғаларына тікелей іргелес жатқан аумақ, бастиондарға орнатылған зеңбіректермен қосымша қорғалған.
Fort Howell, an essentially pentagonal enclosure constructed of built up earth, is quite discernible despite natural erosion and the growth of trees and other vegetation over a period of almost 150 years. Today, it is an historic site that is open to the public with adjacent areas for parking and several interpretive signs. It was constructed from late August or early September to mid October 1864, using shovels, spades, picks, and axes, and working under the supervision of Captain Patrick McGuire of Company A, 1st New York Engineers and the officers and enlisted men of several companies of that regiment. It was built as a semi permanent fort designed to be manned by artillerymen serving a variety of garrison, siege, or "seacoast" artillery pieces. Intended to protect the approaches to the nearby freedman's village of Mitchelville, it was constructed on an open site just southwest of the settlement, likely on a recently logged site or a fallow cotton field. The Fort was designed to hold as many as 27 guns, 16 of them grouped in barbette batteries firing from wooden platforms over the parapet wall, and 11 of them grouped in embrasure batteries firing through openings in the parapet wall. Intended to protect the approaches to the nearby freedmen's village of Mitchelville, it was constructed on an open site just southwest of the settlement, likely on a recently logged site or a fallow cotton field, and covers more than 3 acres of land. While the Fort saw no action, it served as a testament to the excellent skills of Chief Engineer and Captain Charles Suter, and military engineering exhibited by the men of the day as a permanent and defensible earthwork fort. The exterior of the fort featured a moat and wooden palisade sharpened logs driven into the ground to slow advancing troops. The area directly adjacent to the fort walls was further protected by guns mounted in bastions.
Құрылыс
Екі федералды полк, біреуі афроамерикалық (32-ші АҚШ түсті әскері), екіншісі ақ (144-ші Нью-Йорк әскері) Хилтон-Хед қорғанысына маңызды соғыс аяғындағы нығайту ретінде осы далалық бекіністі салды. 18 тамыз күні, 1864 жылы, Сьютерге Митчелвилл маңындағы фортты жобалау және салуды тапсырғаннан кейін, Фостер Солтүстік округтің (Моррис аралы, Фолли аралы және Кішкентай Фолли аралы) қолбасшысы бригадалық генерал Александр Шиммельфеннигке өзінің ақ полкінің бірін «солтүстікке» жіберуді және 32-ші АҚШ түсті әскерін Хилтон-Хед аралына жіберуді бұйырды. Келесі күні Хилтон-Хед округінің қолбасшысы генерал Эдвард Э. Поттер 32-ші АҚШ түсті әскерінің полковнигі Джордж В. Бэйрдке полкін Митчелвиллден тысқары жерге көшіріп, капитан Сьютердің, Оңтүстік департаментінің бас инженерінің белгілейтін жеріне орналастыруға бұйрық берді, онда оның басшылығымен жұмыс салынуы керек еді. Поттердің нұсқаулары нақты болды: «32-ші АҚШ түсті әскері [United States Colored Troops] осы жұмыстың құрылысына жауапты болады және осы мақсат үшін күшіне қарай күн сайын мүмкіндігінше көп сарбазды жібереді. Жұмыс тобы құрылысты бақылайтын инженерлік офицерге есеп береді».
Two Federal regiments, one African American (the 32nd United States Colored Infantry), and one white (the 144th New York Infantry), built this field fortification as a significant late war addition to the defenses of Hilton Head, part of the Hilton Head District, Department of the South. On 18 August 1864, the day after he ordered Suter to begin designing and building the fort near Mitchelville, Foster ordered Brig. Gen. Alexander Schimmelfennig, commanding the Northern District (Morris Island, Folly Island, and Little Folly Island) to send one of his white regiments “to go north,” and to send the 32nd United States Colored Infantry to Hilton Head Island. The next day Brig. Gen. Edward E. Potter, commanding the Hilton Head District, ordered Col. George W. Baird of the 32nd United States Colored Infantry to move his regiment “to a point just beyond Mitchelville and encamp on ground which will be designated by Capt. Suter Chief Engineer Dept. South near which a work is to be constructed under his direction.” Potter's instructions were specific: “The 32nd U. S. C. T. [United States Colored Troops] will be charged with the construction of this work and will furnish daily as large a detail for this purpose as the strength of the Regiment will permit. The working parties will report to the Engineer Officer superintending the construction.”
32-ші АҚШ түсті әскерінің, Бейрд лагерінде (олардың полковнигінің құрметіне аталған) орналасқан шаршаған сарбаздары 1864 жылдың тамыз айының соңынан қыркүйек айының басына дейін қазан айының ортасына дейін құрылыстың көп бөлігін шпательдер, күректер, балғалар және шабуырлармен жасады, ал жұмысты 1-ші Нью-Йорк инженерлерінің A компаниясының капитаны Патрик МакГвайр (Серреллдің инженерлері) және осы полктің бірнеше компанияларының офицерлері мен сарбаздары бақылады. 32-ші АҚШ түсті әскерінің құрамында шамамен 500 офицер мен сарбаз болды, олардың арасында ақ офицерлер және қара сержанттар мен қатар сарбаздар болды, бұл Азамат соғысы кезінде АҚШ армиясындағы қара полктердегі стандартты тәжірибе болды. Форттағы жұмыстың өтуі офицерлерінің жеткілікті сарбазды тағайындауға құлшынбауы және сарбаздарының оны аяқтау үшін қажетті ауыр жұмысты орындауға құлшынбауы немесе қабілетсіздігі салдарынан біршама баяулады. Федералды қолбасшылардың қара бөлімшелерін шаршату міндетіне тағайындауы және оларды далалық бекіністерді салуға немесе жақсартуға жұмысқа тартуы әдеттегі жағдай еді. Осылайша олар ақ әскерлерін жауынгерлік қимылдарға «сақтап» алатын. Оңтүстік департаментіндегі офицерлер де осыдан ауытқымады. 1863 жылы Моррис аралының бекіністерінде жұмыс істейтін қара әскерлерді бақылаған 1-ші Нью-Йорк инженерлерінің капитаны Джозеф Уокер, афроамерикалық сарбаздардың «үлкен тұрақтылығы» бар екенін жазды, бұл көптеген федералды офицерлерге тән көзқарас еді. «Олардың мәртебесі орташа, және бұл біркелкілік пен орташалық, әскери шаршау міндеті үшін, менің ойымша, ең жақсы жауап береді».
Fatigue details from the 32nd United States Colored Infantry, camped nearby at Camp Baird (named for their colonel) did most of the construction from late August or early September to mid October 1864, using shovels, spades, picks, and axes, and working under the supervision of Captain Patrick McGuire of Company A, 1st New York Engineers (Serrell's Engineers) and the officers and enlisted men of several companies of that regiment. The 32nd United States Colored Infantry numbered approximately 500 officers and men, with white commissioned officers and black noncommissioned officers and other enlisted men, as was standard practice with black regiments in the United States Army during the Civil War. Its work on the fort was slowed and complicated somewhat by its officers’ apparent reluctance to assign sufficient men to the task, and by its soldiers’ apparent reluctance toward or inability to perform the hard labor necessary to complete it. It was common for Federal commanders to assign their black units to fatigue duty, and especially to employ them to build or improve of field fortifications. In this way they could “save” their white units for combat. Officers in the Department of the South were no exception. Captain Joseph Walker of the 1st New York Engineers, who supervised black troops working on the fortifications of Morris Island in 1863, expressed a view typical of many Federal officers when he wrote that African American soldiers “have great constancy. . Their status is mediocrity, and this uniformity and mediocrity, for military fatigue duty, I think answers best.”
Дегенмен, АҚШ түсті әскерлерінің ақ офицерлері мен қара сарбаздары мұндай қарым-қатынасқа көбінесе наразылық білдірді, кейде бейресми, кейде жазбаша түрде. Африкалық америкалық сарбаздар мен олардың ақ офицерлері ақ бөлімшелерге жиі орындауға бұйырылмаған міндеттерге тағайындалғандарына ренжіді, әсіресе далалық бекіністерді салу кезінде, Конфедерация үшін құлдарды салуға мәжбүр етудің мысалы олардың қара адамдар ретіндегі мәртебесімен, тіпті еркін адамдар ретінде де АҚШ армиясындағы мәртебесімен айқын салыстырылатын. Ауыр еңбекке байланысты ең көркем наразылықтың бірі 1864 жылдың тамыз айында Луизианада қызмет ететін 20-шы АҚШ түсті әскерінің жеке сарбазы Нимрод Роулидің Авраам Линкольнға жазған хатында болды. Роули Луизианадағы ең қорқынышты батпақтарда жұмыс істеуден шаршап, иісі мен қайғы-қасіретке ұшыраған, ол өзінің «Менің сүйікті досым және x Pre» деген өтінішін Хилтон-Хед аралында Форт-Хоуэлл құрылысын бастаған 32-ші АҚШ түсті әскерімен бір уақытта жолдады. Роули Линкольнға жазған: «Біз басқа полктарға қарағанда басқаша қарауымыз керек. Бұл солтүстік ерлер немесе оңтүстік көтерілген полк. Мылтық орнына күрек және шағыр және балта». Күзде Форт-Хоуэллді салу жұмысына қатысты МакГвайр бірнеше рет 32-ші АҚШ түсті әскерінің 250-300 мүшесі әдетте өз лагерінде немесе Митчелвиллде күзету міндетін атқаратындығын, бірақ олардың тек 150-200-і ғана фортта жұмыс істеуге тағайындалғандығын хабарлады. Алайда МакГайр мен Сьютер фортта жұмыс істейтін жалпы саны 450-500 адамнан күн сайын 250-300 адам күтті және олардың жұмыс тобын құра алмайтындығына көңілі қалды. 2 қыркүйекте Сьютер Хилтон-Хед округінің қолбасшысы Поттерге проблема туралы хат жазды. «Менің ойымша, осындай үлкен полкке кем дегенде 250-300 адам қызмет етуі керек және бұл жайында сіздер менімен келісесіздер деп ойлаймын. Мысалы, олардың лагерьдегі күзетшілері өте үлкен».
The white officers and black enlisted men of the United States Colored Troops, however, often protested such treatment, sometimes informally, and sometimes in writing. African American soldiers and their white officers often resented their being assigned to tasks that white units were ordered to do less frequently, and especially so in the case of building field fortifications, when the example of slaves being made to construct them for the Confederates was such an obvious parallel to their status as blacks, even as free men, in the United States Army. One of the most eloquent protests over excessive fatigue duty was that written by Private Nimrod Rowley of the 20th United States Colored Infantry, serving in Louisiana, to Abraham Lincoln in August 1864. Rowley, weary of working in “one of the most horable swamps in Louisiana stinking and misery,” addressed his appeal to “My Dear Friend and x Pre” about the same time the 32nd United States Colored Infantry began building Fort Howell on Hilton Head Island. Rowley wrote Lincoln, we are treated in a Different maner to what others Rigiments is Both Northern men or Southern Raised Rigiment Instead of the Musket It is the Spad and the Whelbarrow and the Axe. As for the work of constructing Fort Howell that fall, McGuire reported more than once that between 250 and 300 members of the 32nd United States Colored Infantry were typically assigned to guard duty either in their camp or in Mitchelville for the day, performing a non essential duty, but only 150 to 200 of them were typically assigned to work on the fort for the day. McGuire and Suter, however, expected a daily average of 250 to 300 men working on the fort out of a total strength of about 450 500 available, and were frustrated by their inability to form larger work details. On 2 September Suter wrote Potter, commanding the Hilton Head District, about the problem. “I think that a regiment of this size ought to furnish at least from 250 to 300 for duty and in this I think you will agree with me. Their camp guard for instance is absurdly large.”
3 қазанда Фостер Оңтүстік Атлантика блокадалау эскадрильясының командирі, АҚШ Әскери-теңіз флотының контр-адмиралы Джон А. Дальгренге, армияның Филипп аралындағы Бей-Пойнттағы Форт-Сьюардтағы гарнизонды алып тастауды ұсынды, ол Форт-Уэллсқа қарама-қарсы орналасқан. Форт-Сьюард, бастапқыда 1861 жылы салынған және Конфедерация генералы П. Г. Т. Борегардың (1818-1893) құрметіне аталған Конфедерацияның жер бекінісі, Порт-Роял шортанынан кейін федералдар тарапынан АҚШ Мемлекеттік хатшысы Уильям Х. Сьюардқа (1801-1872) қайта аталды. 8 маусымда Сьютер Фостердің алдағысы Хэтчке Форт-Сьюардта 13 зеңбірек бар екенін хабарлады, бірақ оның есебі олардың түрлерін немесе өлшемдерін көрсетпеді. Фостер зеңбіректерді алып тастағаннан кейін фортты Дальгренге және Әскери-теңіз күштеріне беруді ұсынды, ол «осы жердегі [Форт-Хоуэлл және Шерман] және Бофорттағы [Форт-Стивенс] жаңа далалық форттарын қаруландыруда маған пайдалы болады» деп сендірді. Дальгрен Фостердің ұсынысына жылдам келісті, ал Фостер оған «зеңбіректер Шерман, Хоуэлл және Стивенс форттарын қаруландыру үшін қолданылады, әрбір фортқа қандай зеңбіректер тағайындалатынын капитан Сьютер шешеді. Форт-Сьюардтың қазіргі гарнизоны зеңбіректерді демонтаждауға және тиеуге көмектеседі, содан кейін өз полкіне қайта қосылады» деген түсіндірме қосты.
On 3 October Foster wrote Rear Admiral John A. Dahlgren of the United States Navy, commanding the South Atlantic Blockading Squadron, proposing that the army remove the garrison then at Fort Seward, at Bay Point on Phillips Island opposite Fort Welles. Fort Seward, originally a Confederate earthwork built in 1861 and named for Confederate General P. G. T. Beauregard (1818 1893), had been renamed for United States Secretary of State William H. Seward (1801 1872) by the Federals after the Battle of Port Royal Sound. On 8 June Suter had reported to Foster's predecessor Hatch that Fort Seward then held 13 guns, but his report did not specify their types or sizes. Foster suggested turning the fort over to Dahlgren and the Navy after removing the guns and carriages, which he believed “will be of value to me in arming the new field forts at this place [Forts Howell and Sherman] and Beaufort [Fort Stevens].” Dahlgren quickly agreed to Foster's proposal, and Foster indorsed it with the comment, “The guns are to be used to arm Forts Sherman, Howell, and Stevens, the selection of the guns for each being made by Captain Suter. The present garrison of Fort Seward will help dismount and load the guns, and will then rejoin their regiment.”
Қазан айының ортасында 32-ші АҚШ түсті әскері таратылды, оның компаниялары Хилтон-Хед аралының және Оңтүстік департаментінің басқа да жерлерінің әртүрлі жерлеріне жіберілді. Компаниялар 14 қазан күні Бейрд лагерін және Форт-Хоуэллді тастап кетті, ал 31 қазанға дейін полк штабы Скулл-Крик арасында Хилтон-Хед аралы мен Пинкини аралының арасындағы Сибрук плантациясында орналасқан, Форт-Хоуэллдің солтүстік-батысында және Форт-Митчел / Батарея Митчелге жақын болды. 28 қазанда Фостер Халлекке «жағдай бұрынғысынша» деп хабарлады. «Бекіністердегі жұмыстар мүмкіндігінше жылдамдатылуда». 8 қарашада ол «барлығы тыныш күйде, әскерлер қорғанысты нығайту және жаттығулармен айналысуда» деп хабарлады.
By mid October the 32nd United States Colored Infantry was split up, with its companies ordered to various points on Hilton Head Island and elsewhere in the Department of the South. Companies began leaving Camp Baird and Fort Howell on 14 October, and by 31 October regimental headquarters was at Seabrook's Plantation, overlooking Skull Creek between Hilton Head Island and Pinckney Island, northwest of Fort Howell and near Fort Mitchel / Battery Mitchel. On 28 October Foster reported to Halleck, “matters remain about the same. The works on the fortifications are being pushed forward as rapidly as possible.” On 8 November, he reported, “everything remains in a quiet state, the troops being occupied in strengthening and improving the defenses and drilling.”
144-ші Нью-Йорк әскерінің, 9 маусымда Хилтон-Хед аралындағы «түсті әскерлерге арналған оқу лагеріне» баяндауға бұйрық берілген, 1864 жылдың қазан айының ортасынан қараша айының соңына дейін 1-ші Нью-Йорк инженерлерінің бақылауымен фортты аяқтады. Полк аяқталған фортқа жақын немесе тіпті орналасқан және 1864-1865 жылдары Форт-Хоуэлл маңындағы конфедерациялық тұтқындар лагерін күзеткеніне де дәлелдер бар. Форт-Хоуэлл ешқашан шайқасқа қатыспады, өйткені 1864 жылдың соңында Конфедерацияның Оңтүстік Каролина, Грузия және Флорида департаментінде Хилтон-Хед аралындағы федералдық қатысуға немесе штаттағы басқа да жерлерде айтарлықтай қауіп төндіруге күші жетпеді. Оңтүстік Каролинаның жазық жерлеріндегі соңғы маңызды шайқастардың бірі 30 қарашада болды...
Fatigue details from the 144th New York Infantry, which had been ordered to report to the “camp for instruction for colored troops” on Hilton Head Island on 9 June, completed the fort from mid October to late November 1864, also under the supervision of the 1st New York Engineers. There is also some evidence that the regiment was camped near, or perhaps at, the completed fort, and guarding a camp of Confederate prisoners of war in the vicinity of Fort Howell in the winter of 1864–1865. Fort Howell never saw action, for by the time it was completed near the end of 1864 the Confederate Department of South Carolina, Georgia, and Florida lacked the forces to offer much of a significant threat to the Federal presence on Hilton Head Island—or elsewhere in the state, for that matter. One of the last engagements of any real note in the South Carolina lowcountry occurred on 30 November 1864 at Honey Hill, in present day Jasper County, when a Federal expedition—including both the 32nd United States Colored Infantry and the 144th New York Infantry—attempted to cut the Charleston and Savannah Railroad but was repulsed by Confederate defenders.
Инженерлік
Форт Хоуэлл – Оңтүстік Каролинадағы Азамат соғысы кезеңінен сақталған, ең толық және жақсы күйдегі далалық бекіністердің бірі. Ол, әсіресе, АҚШ армиясы ұзақ уақыт басып алған аймақта салынған, күрделі федералдық жер жұмыстарының көрнекті үлгісі ретінде маңызды. Мұндай ауқымды және күрделі федералдық далалық бекіністер бұл штатта сирек кездеседі, себебі мұнда сақталған уақытша немесе жартылай тұрақты құрылыстардың көпшілігі Конфедерация армиясы тарапынан Чарльстонға жақын орналасқан Джеймс аралы немесе Джонс аралы сияқты ірі теңіз аралдарында, немесе қазіргі Шарлстон округінің ішкі аймағында, стратегиялық Чарльстон және Саванна темір жолын қорғау мақсатында салынған. Бұл форт – АҚШ армиясының инженерлері жобалаған, маңызды қорғаныс позициялары ретінде қарастырылған, көбінесе жеке тұрған, бірақ кейде жаяу әскермен бірлесіп, сызықтық далалық бекіністер жүйесімен ынтымақтаса салынған ірі жартылай тұрақты жер жұмыстарының тамаша мысалы. Соғыс кезеңіндегі стандартты далалық бекініс үлгісі, әскери инженерлік саласындағы жетекші американдық сарапшы саналған, Нью-Йорк штатындағы Вест-Пойнт әскери академиясының профессоры Деннис Харт Махан белгілеген үлгіге сәйкес келді. Маханның «Далалық бекіністер туралы толық еңбек» атты кітабы алғаш рет 1836 жылы жарық көрген, ал Азамат соғысына дейін және оның кезінде бірнеше рет қайта қаралып, қайта басылған. Ол, негізінен, еуропалық, әсіресе француз үлгілеріне (XVII-XVIII ғасырлар) сүйенген. Оның құрылыс әдісі – үйілген топырақ, ағаш тіреулермен нығайтылып, қажет болған жағдайда ағаш платформалармен толықтырылған – жаяу әскер мен артиллерияға арналған далалық бекіністерге тән болғанымен, оның дизайны, артиллериялық бекіністің тиімділігін арттыруға бағытталғандықтан, жаяу әскерге қарағанда күрделірек болды. Оны инженерлер жобалағанмен, құрылысын жаяу әскерлер олардың қадағалауымен жүзеге асырды. Форт негізінен бесбұрышты пішіндес, екі бастионы және діни қызметкердің бас киімі (priest cap), төрт қоймасы және 27 оқ-дәріні орнатуға арналған позициялары бар. Олардың 16-сы гарнизондық оқ-дәрілер (кейде «теңіз жағалауы» немесе қоршау оқ-дәрілері деп те аталады), ал қалған 11-і – далалық оқ-дәрілер.
Fort Howell is one of the most intact and best preserved Civil War field fortifications in South Carolina, and is particularly significant as a fine example of a sophisticated Federal earthwork built in an area occupied by the United States Army for an extended period. Federal field fortifications of this size and complexity are rare in a state in which most surviving earthworks, whether temporary or semi permanent, were constructed by the Confederate States Army near the coast, either on major sea islands near Charleston such as James Island or John's Island in present day Charleston County, or in the interior protecting the line of the strategic Charleston and Savannah Railroad in present day Beaufort, Charleston, Colleton, and Jasper Counties. This fort is an outstanding example of the larger semi permanent earthworks designed by United States Army engineers and intended to be significant defensive positions, usually standing alone but sometimes built in conjunction with and cooperating with a system of linear field fortifications manned by infantry. The standard field fortification of the war followed a pattern established by Professor Dennis Hart Mahan of the United States Military Academy at West Point, New York, who was considered the leading American authority on military engineering. Mahan's A Complete Treatise of Field Fortifications, first published in 1836 and revised and reprinted several times before and during the Civil War, was based in part on European models, most of them French, of the seventeenth and eighteenth centuries. While its method of construction—built up earth, reinforced by wooden timbers and supplemented by wooden platforms as necessary—was typical of field fortifications for infantry and artillery alike, its design was necessarily more elaborate than those manned by infantry, as it was intended to maximize the effectiveness of an artillery fortification whose guns were fixed, or essentially so. Though designed by engineers, it was constructed by infantrymen under their supervision. It features an essentially pentagonal form with two bastions and a priest cap, four magazines, and emplacements for mounting up to 27 guns, 16 of them garrison guns (also called “seacoast” or siege guns) but the other 11 of them field guns.