Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық Азамат соғысының ұрысы 1865 жылдың қаңтарында. Терридің Уақытша корпусы (XXIV және XXV корпустардан бөлінген бөлімшелер). Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясы.
| бірліктер2 = Форт Фишер гарнизоны, Хоук дивизиясы.
| күші1 = * Армия: 9 632
Әскери-теңіз күштері: 58 кеме; 2 261 (теңізші/теңіз жаяу әскері).
Әскери-теңіз күштері: 393 (88 қаза тапқан; 271 жараланған; 34 жоғалып кеткен).
Battle of the American Civil War in January 1865
Terry's Provisional Corps (units detached from XXIV and XXV Corps)
North Atlantic Blockading Squadron
| units2 = Fort Fisher GarrisonHoke's Division
| strength1 = * Army: 9,632
Navy: 58 ships; 2,261 (sailors/marines)
Navy: 393 (88 killed; 271 wounded; 34 missing)
Өмірбаян
Уилмингтон Атлант теңізінің жағалауындағы Конфедерация үшін ашық қалған соңғы ірі порт болды. Вилмингтоннан Кейп-Фер өзені арқылы Багам аралдарына, Бермудқа немесе Нова-Шотландияға барып, британдықтардан қажетті жабдықтарға мақта мен темекі саудалаған кемелерді форт қорғады. Ресей империясының Севастополь қаласындағы Малахов бекінісінің үлгісімен салынған Фишер форты көбінесе топырақ пен құмнан тұрды. Бұл оны одақтың кемелерінен түскен ауыр оқтарды ескі, тас және кірпіштен салынған бекіністерге қарағанда жақсы сіңіре алуға мүмкіндік берді. Фортта мұхитқа қарап 22, ал құрлыққа қарап 25 зеңбірек орнатылған. Теңіз жағындағы зеңбіректер 4 метрлік батареяларда орналастырылған, ал форттың оңтүстік жағындағы батареялар одан да ірі болды. Форттың алып топырақ үйінділерінің астында жер асты жолдары мен бомбадан қорғалған бөлмелер болды. Бұл бекіністер одақтың кемелерін Уилмингтон портына және Кейп-Фер өзеніне шабуыл жасаудан тоқтатты. 1864 жылдың 23 желтоқсанында контр-адмирал Дэвид Д. Портер басқарған одақтың кемелері фортты теңізден бомбалауды бастады, бірақ нәтижесі шамалы болды. 25 желтоқсанда генерал-майор Бенджамин Ф. Батлер басқарған одақтың әскерлері құрлықтағы шабуылға дайындық үшін түсіре бастады, бірақ Батлер конфедераттардың күшін күшейтуі туралы хабар алғаннан кейін оларды кері қайтарды.
Wilmington was the last major port open to the Confederacy on the Atlantic seacoast. Ships leaving Wilmington via the Cape Fear River and setting sail for the Bahamas, Bermuda or Nova Scotia to trade cotton and tobacco for needed supplies from the British were protected by the fort. Based on the design of the Malakoff redoubt in Sevastopol, Russian Empire, Fort Fisher was constructed mostly of earth and sand. This made it better able to absorb the pounding of heavy fire from Union ships than older fortifications constructed of mortar and bricks. Twenty two guns faced the ocean, while twenty five faced the land. The sea face guns were mounted on 12 feet (4 m) batteries with larger, batteries at the southern end of the fort. Underground passageways and bombproof rooms existed below the giant earthen mounds of the fort. The fortifications kept Union ships from attacking the port of Wilmington and the Cape Fear River. On December 23, 1864, Union ships under Rear Admiral David D. Porter commenced a naval bombardment of the fort, to little effect. On December 25, Union troops under Major General Benjamin F. Butler began landing in preparation for a ground assault, but Butler withdrew them upon word of approaching Confederate reinforcements.
Қазақстан Республикасы
Қаңтар айында Одақ әскері қайта оралды, бұл жолы генерал-майор Альфред Терри басшылығымен. Терриді генерал-лейтенант Улисс С. Грант Джеймс армиясының 9 000 сарбазынан құралған уақытша корпустың бастығы етіп таңдады. Контр-адмирал Дэвид Д. Портер Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясының 60 кемесімен желтоқсандағы сәтсіз әрекеттен кейін Солтүстік Каролина жағалауына қайта келді. Брэгг өзінің күштерін қысқартуға құлық танытпады, өйткені олар Уилмингтонды қорғау үшін қажет деп ойлады. Соңында ол Хагуд бригадасынан полковник Уильям Лэмбтің гарнизонына күш жіберді, соның арқасында Форт-Фишердегі әскер саны 1900 адамға жетті. Форттың солтүстігіндегі түбекке генерал-майор Роберт Хоук басқаратын 6400 сарбаздан тұратын дивизия орналастырылды. Уайтинг жеке өзі фортқа келді де, қолбасшыға былай деді: "Лэмб, жігіт, мен сенің тағдырыңды бөлісу үшін келдім. Сен және сенің гарнизоның құрбандыққа шалынады".
The Union Army returned in January, this time under Major General Alfred Terry. Terry was chosen by Lieutenant General Ulysses S. Grant to lead a provisional corps of 9,000 troops from the Army of the James. Rear Admiral David D. Porter returned with almost 60 vessels of the North Atlantic Blockading Squadron to the North Carolina coast after the failed December attempt. Bragg was unwilling to reduce his forces, which he felt were necessary to defend Wilmington. He finally sent reinforcements from Hagood's brigade to Colonel William Lamb's garrison bringing the total at Fort Fisher to 1,900. A division of 6,400 troops under Major General Robert Hoke was stationed on the peninsula north of the fort. Whiting personally arrived at the fort and told the commander: "Lamb my boy, I have come to share your fate. You and your garrison are to be sacrificed."
Шайқас
Альфред Терри бұрын Чарльстон портының екінші шайқасында әскерлерге қолбасшылық еткен және Одақ теңіз флотымен үйлестірудің маңыздылығын түсінген. Ол адмирал Портермен бірге бірлескен шабуылды жоспарлады. Терри Хоуктің жарты аралдағы дивизиясын ұстап тұру үшін Чарльз Пэйннің қол астында АҚШ-тың түсті әскерлерінің бір дивизиясын жіберді. Терридің басқа дивизиясы Адельберт Эймс командасы астында, полковник Джозеф Картер Эбботттың тәуелсіз бригадасының қолдауымен, жарты аралдан төмен қарай жылжып, фортқа құрлық бетінен шабуыл жасап, жарты аралдың өзен жағындағы құрлық қабырғасына соққы береді. Портер сол қабырғаның теңізге қарай орналасқан жағында форттың теңіз бетін жаулап алу үшін 2000 теңізші мен теңіз жаяу әскерін ұйымдастырды. 13 қаңтарда Терри өз әскерлерін Хок пен Форт-Фишердің арасына түсірді. Хоук Уилмингтонға бағытты ашу тәуекелін асырмады және бүкіл одақтық күштер қауіпсіз жерге қонуға дейін қатыспады. Келесі күні Терри фортты барлау үшін оңтүстікке қарай қозғалды және жаяу әскер шабуылдауға болады деп шешті. Уильям Б. Кушинг кейін былай деп жазады: "Мен мұндай тозақ шуын ешқашан естімеймін. Бірден жүздеген снарядтар ұшып кетті, барлығы да әскери маршқа сай, өлім биіне қосылатын керемет хормен айқайлады." Осы шабуыл кезінде Хоук өзінің қатарынан 1000-ға жуық сарбазды Фишер фортына жіберді, бірақ 400-ге жуығы ғана жерге түсіп, қорғанысқа кіре алды, ал қалғандары кері қайтуға мәжбүр болды. Осы уақытта 1600 теңізші мен 400 теңізші жасағынан құралған десант тобы, лейтенант-командир Киддер Бриздің басшылығымен, форттың құрлық пен теңіз бетінің кездесетін жеріне қарай жылжыды, бұл Солтүстік-шығыс бастионы деп аталады. Одақ армиясының бастапқы жоспары револверлер мен кескіштермен қаруланған теңіз күштері үш толқынмен шабуыл жасауы керек еді, ал теңіз жауынгерлері қорғаныс отын қамтамасыз етеді, бірақ оның орнына шабуыл ұйымдастырылмаған бір топ болып алға жылжи түсті. Бұл шабуыл Дж. А. Морис, 117-ші Нью-Йорк пехотасының хирургы, "Ешкім көрмеген, бірақ бәрі білген, жоғарыда, императорлық салтанатта, Өлім періштесі отырды" деп мәлімдеді. Генерал Уайтинг қорғанысқа жеке өзі басшылық етіп, шабуылды теріске шығарды, теңіз күшінде ауыр зардаптар болды. Алайда шабуыл Конфедерацияның назарын өзен қақпасынан аударды, онда Эймс шабуылға дайындық жасады. Түскі сағат 2:00-де ол бригадалық бригадалық Ньютон Мартин Кертистің қолбасшылығымен өзінің бірінші бригадасын жіберді, ал Эймс полковниктер Галуша Пеннипакер мен Луис Белл бригадаларымен күтті. Кертистің бригадасының алдын ала қарауылдары балтамен қоршаулар мен абаттарды кесіп шықты. Кертистің бригадасы сыртқы құрылысты басып өтіп, бірінші өткелге шабуыл жасаған кезде ауыр зардап шекті. Осы сәтте Эймс Пеннипакер бригадасына алға басуды бұйырды, оны фортқа ертіп барды. Эймс алға аттанған кезде Конфедерация снайперлері оның партиясына соққы берді және оның айналасындағы бірнеше көмекшілерін өлтірді. Пеннипакердің адамдары өзен жағалауындағы қақпадан өтіп кетті, ал Эймс өз адамдарының бір бөлігіне қамалдың ішкі бөлігінде позицияны нығайтуды бұйырды. Осы уақытта Конфедерация әскерлері түбектің оңтүстік шетіндегі Бьюкенен батареясындағы оқ-дәрілерді бұрып, одақ қолына түскен солтүстік қабырғаға оқ атқан. Эймс Кертистің жетекші бөлімшелері төртінші жолға тоқтағанын байқады және ол Белл бригадасын алға басуға бұйырды, бірақ Белл фортқа жетпей тұрып-ақ, мергендермен өлтірілді. Союз шабуылшыларының бұзылу мен ішкі жағына жиналып жатқанын көріп, Уайтинг қарсы шабуылға жеке өзі бас қосу мүмкіндігін пайдаланды. Союз әскерлеріне шабуыл жасап, Уайтингке бірнеше рет берілу талап етілді, ал бас тартқан кезде ол ауыр жарақат алып, атып түсірілді. Портердің канонерлік қайықтары Федералды күштерді ұстап тұруға көмектесті. Оның артиллериялық ұшақтары өлтіру дәлдігін дәлелдеді және одақ әскерлері теңіз қабырғасына жақындаған кезде қорғаушыларды тазарта бастады. Кертистің әскерлері төртінші жолды жеңіп алды. Лэмб форттағы барлық сарбаздарды, соның ішінде аурулар мен ауруханадан келген жарақаттанғандарды соңғы қарсы шабуылға жинап алды. Ол шабуыл жасауға бұйрық беріп жатқанда, ауыр жарақат алып, қамалдың ауруханасына Уайтингтің қасына әкелінді. Эймс одақ әскерлерінің қазіргі позицияларына нығаюын ұсынды. Осыны естіген Кертис қатты ашуланып, қалақпен конфедерация окоптарын шашып, "Джоннилерді қаз, мен сені құртамын" деп айқайлады. Ұрыстың басталғанына бір сағаттай уақыт өткенде Кертис Еймспен кеңесуге бара жатып жарақат алды. Пеннипакер де ұрыс аяқталғанға дейін жарақаттанды. Аса қатал ұрыс сағаттап, қараңғыдан кейін де жалғасты, теңізден снарядтар құлап, Эймс дивизиясымен күресіп, оның полк жетекшілері мен барлық бригада командирлері қаза тапқан немесе жарақаттанған. Терри Эбботт бригадасын шабуылды күшейту үшін жіберді, содан кейін Эймске қамалдың ішкі бөлігінде қосылды. Осы уақытта Форт-Фишер ауруханасында Лэмб команданы майор Джеймс Рейлиге тапсырды, ал Уайтинг генерал Брэгге күштерді жіберу туралы соңғы өтінішін жолдады. Форт-Фишердегі жағдайды бақылауда деп есептеген және Уайтингтің талаптарынан шаршаған Брэгг, оның орнына генерал Альфред Х. Колквиттті Уайтингті алмастыру және Форт-Фишердегі басқаруды өз қолына алу үшін жіберді. 9:30-да Колквитт форттың оңтүстік жағына қонды, дәл сол кезде Лэмб, Уайтинг және конфедерациялық жарақаттанғандар Бьюкенен батареясына эвакуацияланды. Осы сәтте Конфедерация Форт-Фишерді ұстап тұруы мүмкін емес еді. Теңіз батареялары үнсіздікке тоңды, солтүстік қабырғаның көбі жаулап алынды, ал Эймс қамалдың ішкі бөлігінде бастионды нығайтты. Алайда Терри осы түні ұрысты аяқтауға шешім қабылдады. Эймске шабуылды жалғастыруға бұйрық берілді, ол өзінің адамдарының бір бөлігін құрлық қабырғасының сыртында жылжытып, соңғы өткелдің конфедерациялық қорғаушыларының артына шығуға жіберді. Бірнеше минут ішінде Конфедерацияның жеңілісі анық болды. Колквитт және оның штабы Эбботттың адамдары пирске ие болғаннан бір сәт бұрын қайықтарына асықты. Майор Рейли ақ туды көтеріп, одақтық қатарларға барып, форттың капитуляциялайтынын жариялады. Кешкі сағат 10-ға дейін Терри Бьюкенен батареясына форттың ресми капитуляциясын қабылдауға барды. Брэгг Форт-Фишердің құлағаны туралы хабарларды 16-сы күні сағат 1-ге дейін мойындамады, содан кейін генерал Роберт Э. Лиге телеграмма жіберді: "Мен күтпеген Форт-Фишердің, оның гарнизонының көп бөлігімен бірге, бүгін шамамен сағат 10-да басып алынғанын хабарлауға мәжбүр болдым. Егжей-тегжейлі мәліметтер белгісіз." Осы кезде бірнеше конфедерациялықтар өзеннің арғы жағына қашып, форттың құлағанын немесе құлауға жақын екенін хабарлады.
Alfred Terry had previously commanded troops during the Second Battle of Charleston Harbor and understood the importance of coordinating with the Union Navy. He and Admiral Porter made well laid out plans for the joint attack. Terry would send one division of United States Colored Troops under Charles J. Paine to hold off Hoke's division on the peninsula. Terry's other division under Adelbert Ames, supported by an independent brigade under Colonel Joseph Carter Abbott, would move down the peninsula and attack the fort from the land face, striking the landward wall on the river side of the peninsula. Porter organized a landing force of 2,000 sailors and marines to land and attack the fort's sea face, on the seaward end of the same wall. On January 13, Terry landed his troops in between Hoke and Fort Fisher. Hoke was unwilling to risk opening the route to Wilmington and remained unengaged while the entire Union force landed safely ashore. The next day Terry moved south towards the fort to reconnoiter the fort and decided that an infantry assault would succeed. William B. Cushing would later write, "Such a hell of noise I never expect to hear again. Hundreds of shell[s] were in the air at once . all shrieking in a grand martial chorus that was a fitting accompaniment to the death dance of the hundreds about to fall.” During this bombardment Hoke sent about 1,000 troops from his line to Fort Fisher, however only about 400 were able to land and make it into the defense while the others were forced to turn back. Around this time the landing party of 1,600 sailors and 400 marines, led by Lieutenant Commander Kidder Breese, landed and moved against the point where the fort's land and sea faces met, a feature known as the Northeast Bastion. The Union Army's original plan was for the naval force, armed with revolvers and cutlasses, to attack in three waves with the marines providing covering fire, but instead, the assault went forward in a single unorganized mass. This attack led to a remark from J. A. Mowris, a surgeon in the 117th New York Infantry, stating, "Not far in advance towered the frowning Fortress and, though none saw, all knew, that above, in imperial majesty, sat the Angel of Death." General Whiting personally led the defense and routed the assault, with heavy casualties in the naval force. The attack, however, drew Confederate attention away from the river gate, where Ames prepared to launch his attack. At 2:00 p. m. he sent forward his first brigade, under the command of Brevet Brigadier Newton Martin Curtis, as Ames waited with the brigades of Colonels Galusha Pennypacker and Louis Bell. An advance guard from Curtis's brigade used axes to cut through the palisades and abatis. Curtis's brigade took heavy casualties as it overran the outer works and stormed the first traverse. At this point Ames ordered Pennypacker's brigade forward, which he accompanied into the fort. As Ames marched forward, Confederate snipers zeroed in on his party, and cut down a number of his aides from around him. Pennypacker's men fought their way through the riverside gate, and Ames ordered a portion of his men to fortify a position within the interior of the fort. Meanwhile, the Confederates turned the cannons in Battery Buchanan at the southern tip of the peninsula and fired on the northern wall as it fell into Union hands. Ames observed that Curtis's lead units had become stalled at the fourth traverse, and he ordered forward Bell's brigade, but Bell was killed by sharpshooters before ever reaching the fort. Seeing the Union attackers crowd into the breach and interior, Whiting took the opportunity to personally lead a counterattack. Charging into the Union soldiers, Whiting received multiple demands to surrender, and when he refused he was shot down, severely wounded. Porter's gunboats helped maintain the Federal momentum. His gunners' aim proved to be deadly accurate and began clearing out the defenders as the Union troops approached the sea wall. Curtis's troops gained the heavily contested fourth traverse. Lamb began gathering up every last soldier in the fort, including sick and wounded from the hospital, for a last ditch counterattack. Just as he was about to order a charge, he fell severely wounded and was brought next to Whiting in the fort's hospital. Ames made a suggestion for the Union troops to entrench in their current positions. Upon hearing this notion, a frenzied Curtis grabbed a spade and threw it over Confederate trenches and shouted, "Dig Johnnies, for I'm coming for you." About an hour into the battle, Curtis fell wounded while going back to confer with Ames. Pennypacker also fell wounded before the battle ended. The grueling battle lasted for hours, long after dark, as shells plunged in from the sea and Ames struggled with a division that became increasingly disorganized as his regimental leaders and all of his brigade commanders fell dead or wounded. Terry sent forward Abbott's brigade to reinforce the attack, then joined Ames in the interior of the fortress. Meanwhile, in Fort Fisher's hospital, Lamb turned over command to Major James Reilly, and Whiting sent one last plea to General Bragg to send reinforcements. Still believing the situation in Fort Fisher was under control and tired of Whiting's demands, Bragg instead dispatched General Alfred H. Colquitt to relieve Whiting and assume command at Fort Fisher. At 9:30 p. m. Colquitt landed at the southern base of the fort just as Lamb, Whiting and the Confederate wounded were being evacuated to Battery Buchanan. At this point, the Confederate hold on Fort Fisher was untenable. The seaward batteries had been silenced, almost all of the north wall had been captured, and Ames had fortified a bastion within the interior. Terry, however, had concluded to finish the battle that night. Ames, ordered to maintain the offensive, organized a flanking maneuver, sending some of his men to advance outside the land wall, and come up behind the Confederate defenders of the last traverse. Within a few minutes the Confederate defeat was unmistakable. Colquitt and his staff rushed back to their rowboats just moments before Abbott's men seized the wharf. Major Reilly held up a white flag and walked into the Union lines to announce the fort would surrender. Just before 10:00 p. m. Terry rode to Battery Buchanan to receive the official surrender of the fort from Whiting. Bragg consistently denied reports that Fort Fisher had fallen until 1:00 a. m. on the 16th when he wired General Robert E. Lee, "I am mortified at having to report the unexpected capture of Fort Fisher, with most of its garrison, at about 10 o'clock to night. Particulars not known." By this point, several Confederates had escaped to the other side of the river and had reported the fall, or close to fall, of the fort.
Салдары
Форт Фишердің түсуі Вилмингтонның қауіпсіздігі мен тиімділігіне зиян келтірді, ол Конфедерацияның соңғы теңіз порты еді. Оңтүстік енді әлемдік саудадан үзіліп қалды. Солтүстік Вирджиния армиясының қажеттілігіне жеткізілген көптеген әскери жабдықтар Вилмингтон арқылы келді; Вирджинияның жанында Конфедерация қолдана алатын басқа теңіз порттары қалмады. Конфедерацияның Еуропа мемлекеттері тарапынан мойындалуы бұрын да қиын болған, енді тіпті мүмкін емес болды; Форт Фишердің құлауы – «Конфедерация табынына соңғы шеге» болды. Бір айдан кейін генерал Джон М. Скофилд басқаратын Одақ армиясы Кейп-Фер өзенімен жоғары көтеріліп, Вилмингтонды басып алды. 16 қаңтарда Одақтың қуанышын форттың қоймасы жарылып, шатырында немесе жанында ұйықтаған 200 Одақ сарбазы мен Конфедерация тұтқындарының қаза табуы мен жаралануы кернеді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің енсізі Альфред Стоу Лейтон форттың парапетінен денелерді іздеуге тырысқан топқа жетекшілік етіп жатқанда жарылыста қаза тапты. Бастапқыда бірнеше Одақ сарбазы Конфедерация тұтқындары кінәлі деп ойласа да, Терри бастаған тергеу нәтижесінде белгісіз Одақ сарбаздары (мүмкін, мас теңізшілер) қоймаға шамдармен кіріп, оқ-дәріні тұтандырғаны анықталды. Лэмб шайқастан аман қалды, бірақ келесі жеті жылды муштуқпен өткізді. Уайтинг тұтқынға алынып, Федералдық қамауда қайтыс болды. Пеннипакердің жаралары өлімге әкелуі мүмкін деп есептелді және Терри жас жігітке бригада генералы атағына (жаңа шеннің белгісін тағуға рұқсат берілетін, бірақ бұрынғы шенінің жалақысын алатын) патенттік жоғарылау берілетінін уәде етті. Пеннипакер Терри уәделегендей патенттік жоғарылау алды, бірақ 1865 жылдың 18 ақпанында 20 жасында еріктілердің бригада генералына толық жоғарылау алды. Ол АҚШ армиясында генерал шеніне ие болған ең жас адам болып қала береді (Маркиз де Лафайеттен басқа). Ньютон Мартин Кертис те бригада генералына толық жоғарылады, ал ол және Пеннипакер шайқастағы ерліктері үшін Құрмет медалімен марапатталды. Соғыс министрі Эдвин М. Стэнтон Форт-Фишерге күтпеген сапар жасады, онда Терри оған гарнизонның туын табыс етті.
The loss of Fort Fisher compromised the safety and usefulness of Wilmington, the Confederacy's last remaining sea port. The South was now cut off from global trade. Many of the military supplies which the Army of Northern Virginia depended upon came through Wilmington; there were no remaining seaports near Virginia that the Confederates could use practically. Potential European recognition of the Confederacy was likely already impossible, but now became entirely unrealistic; the fall of Fort Fisher was "the final nail in the Confederate coffin." A month later, a Union army under General John M. Schofield would move up the Cape Fear River and capture Wilmington. On January 16, Union celebrations were dampened when the fort's magazine exploded, killing and wounding 200 Union soldiers and Confederate prisoners who were sleeping on the roof of the magazine chamber or nearby. U. S. Navy Ensign Alfred Stow Leighton died in the explosion while in charge of a squad trying to recover bodies from the fort parapet. Although several Union soldiers initially thought Confederate prisoners were responsible, an investigation opened by Terry concluded that unknown Union soldiers (possibly drunken Marines) had entered the magazine with torches and ignited the powder. Lamb survived the battle but spent the next seven years on crutches. Whiting was taken prisoner and died while in Federal captivity. Pennypacker's wounds were thought to have been fatal and Terry assured the young man he would receive a brevet promotion (where the person promoted would be authorized to wear the insignia of the new rank, but was paid the wages of his original rank) to brigadier general. Pennypacker did receive a brevet promotion as Terry had promised, but on February 18, 1865, he received a full promotion to brigadier general of volunteers at age 20. He remains the youngest person to have held the rank of general in the U. S. Army (apart from the Marquis de Lafayette). Newton Martin Curtis also received a full promotion to brigadier general, and both he and Pennypacker received the Medal of Honor for their part in the battle. Secretary of War Edwin M. Stanton made an unexpected visit to Fort Fisher where Terry presented him with the garrison's flag.
Құрмет медальдары
Форт-Фишер шайқасы барысында, елу бір сарбаз, теңізші және морской пехотинец өз ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды.
During the Battle of Fort Fisher, fifty one soldiers, sailors and marines received the Medal of Honor for their actions.