Бронирленген тасымалдағыштар (ATC/Танго) – Вьетнам соғысында АҚШ әскері мен теңіз күштері қолданған өзендердегі патрульдік кемелер. Тарихы, қолданылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қарулы әскер тасымалдаушылар (ATC), көбінесе Т әрпінің фонетикалық әліпбиінен "Танго" деп аталды, LCM 6 десанттық кемелері өзендердегі күзеттік миссиялар үшін қайта жабдықталған. Оларды Вьетнам соғысында АҚШ Армиясы мен Әскери-теңіз күштерінің Мобильді өзендік күштері (MRF) пайдаланды. Сонымен қатар, оларды Вьетнам Республикасының Әскери-теңіз күштері (RVNN) және Кхмер Ұлттық Әскери-теңіз күштері де қолданды.
Armored Troop Carriers (ATC), often called Tangos from the phonetic alphabet for T, were LCM 6 landing craft modified for riverine patrol missions. They were used by the Mobile Riverine Force (MRF) of the United States Army and Navy in the Vietnam War. They were also used by Republic of Vietnam Navy (RVNN) and Khmer National Navy.
Тарих
МРФ 1966 жылдың соңында, 1966 жылдың 19 желтоқсанында Вунг-Тауда 9-шы жаяу әскер дивизиясының 2-ші бригадасы келген кезде ұйымдастырыла бастады. Әскери-теңіз күштерінің үлесі RIVFLOT 1 болады, оның құрамында екі өзендік шабуыл эскадрильясы (RAS 9 және RAS 11) және әрқайсысының құрамында екі өзендік шабуыл дивизиясы болады. RIVFLOT 1-нің негізгі міндеті – армия әскерлерін ұрыс аймақтарына тасымалдау және ұрыста оларға көмек көрсету. Бұл міндетті орындау үшін Әскери-теңіз күштері модификацияланған LCM 6 типіндегі ATC кемесін алды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы бауырлас кемесі сияқты, ол да әскерлерді тасымалдау үшін үлкен палубаға және жау жағалауына десант түсіру үшін төмен түсетін пандусқа ие болды. RVNN көп жылдар бойы өзендік шабуыл тобында LCM түрлерін пайдаланғандықтан, кеме өзендерде өзін жақсы көрсеткен. Алайда, АҚШ армиясы тек десант кемесін ғана емес, өзендерді күзетуге, әскерлерге оттық қолдау көрсетуге және миналарды жоюға қабілетті кемені қалаған. Соңында жасалған қайық шабуыл және әскер тасымалдау мүмкіндіктерін тең бөліседі. "Танго" 17 метр (56 фут) ұзын, 5 метр (17,5 фут) ені және 1,01 метр суға бату тереңдігіне ие болды. Екі Gray Marine 225 ат күші дизельді қозғалтқыштарымен ол ең жоғары жылдамдығы 47 түйінге дейін жете алады, бірақ броня мен қару-жарақ тиімді жылдамдығын 4-7 түйінге дейін төмендетті. Толық жанармаймен (дизельдің ) "Танго" жанармай құюсыз жүре алады. Жоғары беріктік XAR 30 типіндегі болат және штангалық броня экипажға .50 калибрге дейінгі оқтардан қорғаныс берді және 57 мм-ге дейінгі танкіге қарсы жарылғыш оқтарға (HEAT) белгілі бір деңгейде қорғаныс ұсынды. Су сызығынан төменгі корпусқа орнатылған қоспадалар корпусты қосымша қорғады, суға бату тереңдігін азайтты және тұрақтылықты арттырды. Алайда, "Тангоның" бронясы көбінесе B40 HEAT гранатасының толық күшін тоқтата алмайды. "Тангода" әдетте бір 20 мм-лік зеңбірек, екі .50 калибрлі және төрт .30 калибрлі пулемет, екі Mk 18 граната тастағыш және түрлі жеке қарулар (M16 мылтықтары, оқшаулау автоматтары және M79 граната тастағыштары) болады. АТК жеті адамнан тұратын теңізші экипажына және 40 сарбаздан тұратын взводқа, M113 бронетранспортеріне немесе 105 мм гаубицаға және оны буксирлейтін машинаға сыйымдылық береді. 1967 жылдың соңына қарай әрбір өзендік шабуыл эскадрильясы 26 АТК, 16 шабуылды қолдау патрульдік қайықтары (ASPB), бес монитор, екі басқару және бақылау қайығы (CCB) және бір жанармай құюшы (модификацияланған LCM) құрамында болды.
The MRF began to be organised in late 1966 with the arrival of the 2nd Brigade, 9th Infantry Division at Vung Tau on 19 December 1966. The Navy contribution would be RIVFLOT 1, comprising two river assault squadrons (RAS 9 and RAS 11), each with two river assault divisions under them. The basic mission of RIVFLOT 1 was to transport Army troops to battle zones and support them in battle. The craft the Navy acquired for this task was the ATC, a modified LCM 6. Like its World War II ancestor, it had a large well deck for transporting troops and a drop down ramp for landing soldiers on a hostile beach. The RVNN had been using LCM variants in its river assault groups for many years, so the craft had a proven track record on the rivers. The U. S. Army, however, wanted more than a simple landing craft; it desired a craft capable of patrolling rivers, providing fire support for troops and minesweeping. The boat ultimately developed was equal parts assault craft and troop transporter. The Tango was 56 feet (17 m) long with a 17.5 feet (5 m) beam and a 1.01 m draft. Displacing , it could achieve a top speed of knots with its twin Gray Marine 225 hp diesel engines, however armor and weapons reduced the effective speed to 4 7 knots. At with a full fuel load of of diesel, the Tango could travel without refueling. High hardness XAR 30 type steel and bar armor provided ballistic protection for the crew from rounds up to .50 caliber in size and offered some protection against high explosive anti tank (HEAT) rounds up to 57mm. Below waterline hull blisters provided added hull protection, minimized draft, and increased stability. The Tango’s armor, however, generally could not withstand the full force of a B40 HEAT grenade. Armament on the Tango usually consisted of one 20mm cannon, two .50 caliber and four .30 caliber machine guns, two Mk 18 grenade launchers and various personal weapons (M16 Rifles, shotguns and M79 grenade launchers). The ATC carried a Navy crew of seven and could accommodate a platoon of 40 soldiers, an M113 armored personnel carrier, or a 105mm howitzer with a prime mover. By the end of 1967 each river assault squadron contained 26 ATCs, 16 Assault Support Patrol Boats (ASPBs), five Monitors, two command and control boats (CCBs) and one refueller (a modified LCM).